வைரமுத்துவின் படைப்புலகை விமர்சனப் பூர்வமாக அணுகும்போது, முதலில் நாம் எதிர்கொள்வது அவரது பிரம்மாண்டமான கவிதைத் தொகுப்புகளின் பட்டியலைத்தான். கவிதை என்பது மௌனத்தின் விளிம்பில் நின்று மொழியோடு நிகழ்த்தும் ஒரு ரகசிய உரையாடல். அது வாசகனின் அகங்காரத்தை உடைத்து, அவனைப் புதியதோர் இருத்தலியல் தளத்திற்கு இட்டுச் செல்லக்கூடிய ஒரு தியான நிலை. ஆனால், வைரமுத்துவின் கவிதைத் தொகுப்புகளை ஒரு தீவிர இலக்கியவாதியின் அளவுகோலைக் கொண்டு மதிப்பிடும்போது, அவை கவிதைகள் என்ற நிலையை விட, மேடைப்பேச்சுக்கான வசனங்கள் என்ற நிலையிலேயே தேங்கிவிடுகின்றன. வைகறை மேகங்கள் தொடங்கி எல்லா நதிகளிலும் எங்கள் ஓடங்கள் வரை நீளும் அவரது கவிதைப் பயணம், அடிப்படையில் ஒரு மொழி சார்ந்த வித்தை மட்டுமே. அவரது வரிகளில் தத்துவத் தேடலோ, மனித வாழ்வின் தீர்க்க முடியாத முரண்பாடுகளோ, இருத்தலியல் சார்ந்த வலியோ உண்மையாக வெளிப்படுவதில்லை. மாறாக, எதுகை மோனைகளுடன் கூடிய ஒரு கவர்ச்சியான மொழிநடை மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது. ஒரு படைப்பாளி தனது அக உலகை நேர்மையாக வெளிப்படுத்தும்போது பிறக்கும் கவிதைக்கும், கைதட்டல்களை மட்டுமே குறிவைத்து எழுதப்படும் வணிகக் கவிதைக்கும் உள்ள மிகப்பெரிய இடைவெளியை வைரமுத்துவின் படைப்புகள் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.
திருத்தி எழுதிய தீர்ப்புகள், இன்னொரு தேசியகீதம் போன்ற தொகுப்புகள் வெளிவந்த காலகட்டத்தில் அவை ஏற்படுத்திய அதிர்வுகள் பெரும்பாலும் ஒரு மாயையே. சமூகக் கோபம், அரசியல் விமர்சனம் என்ற பெயரில் அவர் முன்வைத்த கருத்துக்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே பொதுப்புத்தியில் உறைந்துபோன, மிக எளிமையான, பாதுகாப்பான, தட்டையான விமர்சனங்கள் மட்டுமே. அதிகாரத்தை நோக்கிய உண்மையான கலகக் குரலோ அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விளிம்புநிலை வாழ்வியலின் நுட்பமான வலியோ அந்த வரிகளில் இல்லை. ஒரு நடுத்தர வர்க்க வாசகன் தன்னை ஒரு சமூகப் போராளியாகப் பாவனை செய்துகொள்ள எந்த அளவிலான வார்த்தைகள் தேவையோ, அதை மிகச் சரியாக அளந்து கொடுக்கும் ஒரு வணிக உத்தியே அந்தப் படைப்புகளின் அடிப்படை. கொடி மரத்தின் வேர்கள், இரத்த தானம் போன்ற தொகுப்புகளில் இடம்பெற்றுள்ள கவிதைகள் உணர்ச்சிகளை மேலோட்டமாக மிகைப்படுத்துகின்றனவே தவிர, உணர்வுகளின் ஆழத்திற்குச் சென்று அகழ்வாராய்ச்சி செய்வதில்லை. ஒரு சிறந்த கவிதை வாசகனுக்குள் அடங்காத கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்; ஆனால் வைரமுத்துவின் கவிதைகள், வாசகனைச் சிந்திக்க விடாமல், தங்களின் அலங்கார வார்த்தைகளால் அவனை மயக்கி ஒருவித போதைக்குள் தள்ளுகின்றன. இது ஒருபோதும் தீவிர இலக்கியத்தின் பணியல்ல, மாறாக அது வெகுஜனக் கலையின் அல்லது நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் இயல்பு.
கவிராஜன் கதை என்ற பெயரில் அவர் மகாகவி பாரதியின் வாழ்வை கவிதை வடிவில் எழுதியிருக்கிறார். ஒரு வரலாற்று நாயகனின், அதிலும் ஒரு மாபெரும் கவியின் வாழ்வை எழுதுவது என்பது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆழமான உளவியல் தேடலும்கூட. பாரதியின் வறுமை, அவனது சமூகக் கோபம், அவனது ஞானம், அவனுக்கும் அவனது காலத்திற்குமான முரண்பாடு ஆகியவற்றை ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி எவ்வாறு அணுகுவான் என்பதற்கும், வைரமுத்து அதை எவ்வாறு கையாண்டிருக்கிறார் என்பதற்கும் மலைக்கும் மடுவுக்குமான வித்தியாசம் உள்ளது. கவிராஜன் கதையில் பாரதி ஒரு ரத்தமும் சதையுமான, பலவீனங்களும் தவிப்புகளும் கொண்ட மனிதனாக வெளிப்படுவதில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு காட்சியிலும் முழக்கங்களை மட்டுமே உதிர்க்கும் ஒரு பிம்பமாகவே கட்டமைக்கப்படுகிறான். பாரதியின் அக வலியை விட, வைரமுத்துவின் மொழி ஜாலங்களே அங்கு முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன. இது வரலாற்றை வணிகமயமாக்கும் ஒரு ஆபத்தான போக்கு. பாரதி என்ற மாபெரும் படிமத்தை, மிக எளிமையான வெகுஜன நுகர்வுக்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தரும் வேலையையே அந்த நூல் செய்கிறது.
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை, மகாகவிதை போன்ற தொகுப்புகளில் இயற்கை, காதல், தத்துவம் எனப் பல தளங்களில் அவர் இயங்க முற்பட்டாலும், எல்லாமே வார்த்தை விளையாட்டுக்களாகவே முடிந்துவிடுகின்றன. இயற்கையை அவர் அணுகும் விதம் பெரும்பாலும் ஒரு பண்டத்தை நுகர்வதைப் போலவே உள்ளது. ஒரு மரத்தையோ, மழையையோ, நதியையோ அவர் வர்ணிக்கும்போது, அதிலிருக்கும் உயிர்ப்பு காணாமல் போய், அது வெறும் உவமைகளாகவும் உருவகங்களாகவும் மட்டுமே எஞ்சுகிறது. தமிழுக்கு நிறமுண்டு என்று அவர் மொழியைப் பற்றிப் பாடும்போதும், அந்த மொழிப்பற்று என்பது ஆழமான பண்பாட்டு வேர்களில் இருந்து முளைத்தெழுந்ததாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, மேடைகளில் முழங்குவதற்கு வசதியான ஒரு அரசியல் கருவியாகவே மொழி கையாளப்படுகிறது. இலக்கியத்தில் மொழி என்பது ஒரு ஊடகம் மட்டுமே. அது மனித வாழ்வின் உண்மைகளைக் கடத்துவதற்கான ஒரு கருவி. ஆனால் வைரமுத்துவின் கவிதைகளில் மொழியே பிரதானமாகி, சொல்ல வந்த கருத்தோ அல்லது உணர்வோ அந்த மொழியின் பாரம் தாங்காமல் நசுங்கிப் போய்விடுகிறது.
புதுக்கவிதை இயக்கம் தமிழில் ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்திய காலகட்டத்தில், சிற்றிதழ்கள் வழியாகக் கவிதை தனது மரபான விலங்குகளை உடைத்துக்கொண்டு புதிய படிமங்களையும், நவீனத்துவத்தின் சிக்கல்களையும் பேசத் தொடங்கியிருந்தன. மனித மனதின் இருள், நகரமயமாக்கலின் அந்நியமாதல், அதிகாரத்தின் நுண் அரசியல் என விரிவடைந்த அந்தத் தீவிர கவிதை மரபுக்கும், வைரமுத்துவின் கவிதைகளுக்கும் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லை. அவர் மரபுக் கவிதையின் சந்தங்களையும், எதுகை மோனைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, அதை நவீனக் கவிதை என்ற பெயரில் ஒரு புதிய கலவையாகப் பரிமாறினார். இது கவிதை வாசிப்பில் எந்தப் பயிற்சியும் இல்லாத, ஆனால் கவிதை படிக்கிறோம் என்ற திருப்தியை அடைய விரும்பும் ஒரு பெரும் வாசகர் கூட்டத்திற்கு மிக எளிதாகப் பிடித்துப்போனது. வைரமுத்துவின் வெற்றி என்பது இந்தச் சமரசத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது. அவர் வாசகனின் அறிவுத்தளத்தையோ, ரசனை மட்டத்தையோ உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, வாசகனின் தட்டையான ரசனைக்குத் தகுந்தவாறு தனது கவிதைகளைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்.
இந்தப் பூக்கள் விற்பனைக்கல்ல என்று அவர் ஒரு தொகுப்பிற்குப் பெயரிட்டாலும், கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், அவரது ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகமே விற்பனையை மையமாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டதுதான். அவரது ஒவ்வொரு கவிதையும், வாசிப்பு என்ற ஒற்றைப் பரிமாணத்தைத் தாண்டி, மேடை வாசிப்பு, ஒலிநாடாக்கள், தொலைக்காட்சிகள் எனப் பல ஊடகங்களில் விற்கப்படுவதற்கென்றே பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட உற்பத்திப் பொருட்கள். இதுவே அவரை ஒரு இலக்கியவாதி என்ற பீடத்தில் இருந்து இறக்கி, ஒரு வெற்றிகரமான வணிகச் சந்தைப்படுத்துபவர் என்ற இடத்தில் நிறுத்துகிறது. எனது பழைய பனையோலைகள் என்ற தொகுப்பில் அவர் தனது கடந்த கால நினைவுகளைப் பதிவு செய்யும்போதுகூட, அதில் ஒரு நம்பகத்தன்மை இருப்பதில்லை. எல்லாம் நாடகத்தனமாக, மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சிகளுடன், ஒரு திரைப்படத்தின் காட்சியைப் போலவே விரிகிறது. உண்மையான இலக்கியம் வாசகனைத் தனிமைப்படுத்துகிறது, அவனுக்குள் ஒரு நிசப்தத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் வைரமுத்துவின் கவிதைகள் எப்போதும் ஒரு கூட்டத்தை நோக்கி, அந்தக் கூட்டத்தின் ஆரவாரத்தை நோக்கி எழுதப்படுகின்றன.
மொத்தத்தில், வைரமுத்துவின் கவிதைத் தொகுப்புகள் என்பவை மொழியின் மீதான ஒருவித வணிக ரீதியான வன்முறை என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. சொற்களை அவற்றின் இயல்பான அர்த்தத்திலிருந்தும், வலிகளிலிருந்தும் பிரித்தெடுத்து, அவற்றை வெறும் காட்சிப் பொருளாக மாற்றுவது இலக்கியம் அல்ல; அது ஒருவித வியாபாரம். அவரது பிரம்மாண்டமான கவிதை நூல்களின் பட்டியல், ஒரு வணிக வளாகத்தின் அலமாரிகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பளபளப்பான பொருட்களைப் போன்றதே தவிர, அவை ஒருபோதும் ஒரு பழமையான, ஆழமான நூலகத்தின் அமைதியையோ, ஞானத்தையோ தன்னகத்தே கொண்டிருக்கவில்லை. கவிதை என்ற உன்னதமான கலைவடிவத்தை, மிகச் சாதாரணமான பொதுப்புத்தி நுகர்வுக்கு ஏற்றவாறு மலிவாக்கியதே இலக்கிய உலகிற்கு அவர் செய்த மிகப்பெரிய பங்களிப்பு என்று முரண்பாடாகத்தான் கூற வேண்டியுள்ளது. கவிதைக்குச் செய்த அதே வணிகச் சமரசங்களை, அவர் நாவல் என்ற விரிவான தளத்திற்கு வரும்போது எவ்வாறு இன்னும் தந்திரமாகச் செயல்படுத்தினார் என்பதை அவரது நாவல்களை முன்வைத்து நாம் ஆழமாக விவாதிக்கலாம்.
கவிதை என்ற வடிவத்தில் வைரமுத்து நிகழ்த்திய வணிகச் சமரசங்களையும், மொழி சார்ந்த வித்தைகளையும் கடந்து, நாவல் என்ற விரிவான, சிக்கலான புனைவுலகத்திற்குள் அவர் நுழையும்போது அவரது போதாமைகள் இன்னும் மிகத் தெளிவாக, பிரம்மாண்டமாக வெளிப்படுகின்றன. நாவல் என்பது நவீன காலத்தின் இதிகாசம். அது மனித வாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களையும், சமூகத்தின் நுண் முரண்பாடுகளையும், காலத்தின் இடைவெளியில் சிக்கித்தவிக்கும் மனித மனதின் இருத்தலியல் அவஸ்தைகளையும் தர்க்கப்பூர்வமாகப் பேசக்கூடிய ஒரு மகத்தான கலைவடிவம். ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி நாவலைக் கையாளும்போது, அங்கு ஆசிரியனின் குரல் மௌனமாகி, கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் சுயாதீனமான வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்குவார்கள்; அங்கு ஒற்றைப் பரிமாணப் பார்வைகள் உடைக்கப்பட்டு, வாழ்வின் பன்முகத்தன்மை (Polyphony) வெளிப்படும். ஆனால், வைரமுத்துவின் நாவல்கள் இந்த அடிப்படை இலக்கிய விதிகளுக்கு முற்றிலும் முரணான தளத்தில், வெகுஜன வாசிப்பின் மேலோட்டமான சுவாரஸ்யத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. வானம் தொட்டுவிடும் தூரம்தான் தொடங்கி சிகரங்களை நோக்கி வரையிலான அவரது ஆரம்பகால நாவல்களை நுட்பமாக வாசித்தால், அவர் ஒரு நாவலாசிரியராகச் செயல்படுவதை விட, நீண்ட வசனங்களை எழுதும் ஒரு திரைப்படத் திரைக்கதையாசிரியராகவே செயல்பட்டிருக்கிறார் என்பது புலப்படும்.
வைரமுத்துவின் நாவல்களில் நாம் எதிர்கொள்ளும் முதன்மையான பிரச்சனை அவரது மொழியின் ஆதிக்கம்தான். புனைவிலக்கியத்தில் மொழி என்பது உலகத்தைக் காட்டுவதற்கான ஒரு ஒளிபுகும் கண்ணாடி போன்றதாக இருக்க வேண்டும். அது காட்சிகளையும், உணர்வுகளையும், மனித மனதின் கொந்தளிப்புகளையும் வாசகனுக்குக் கடத்த வேண்டுமே தவிர, மொழியே ஒரு தடையாக குறுக்கே நிற்கக் கூடாது. ஆனால், வைரமுத்து அடிப்படையில் ஒரு மேடைப் பேச்சாளராகவும், எதுகை மோனைகளில் திளைக்கும் பாடலாசிரியராகவும் இருப்பதால், அந்த அலங்காரமான மொழிநடையை அப்படியே நாவல் என்ற வடிவத்திற்குள் திணிக்கிறார். இதனால், அவரது நாவல்களில் வரும் எந்தவொரு கதாபாத்திரமும் யதார்த்தமான மனிதர்களைப் போலப் பேசுவதில்லை. ஒரு சாதாரணக் கிராமத்துப் பாத்திரமோ, நகரத்து இளைஞனோ, காதலியோ என யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவருமே வைரமுத்துவின் குரலில்தான் பேசுகிறார்கள். கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையிலான உரையாடல்கள் இயல்பானதாக இல்லாமல், உவமைகளும் உருவகங்களும் நிரம்பிய அடுக்கு மொழிகளாகவும், பட்டிமன்ற விவாதங்களைப் போலவும் அமைந்துவிடுகின்றன. இந்த மிகை நாடகத்தனம் (Melodrama) ஒரு நாவலுக்குத் தேவையான நம்பகத்தன்மையை (Authenticity) அடியோடு அழித்துவிடுகிறது. வாசகன் கதாபாத்திரங்களின் அக வலியை உணர்வதற்குப் பதிலாக, ஆசிரியரின் மொழி ஜாலங்களைக் கண்டு கைதட்ட மட்டுமே பணிக்கப்படுகிறான்.
வானம் தொட்டுவிடும் தூரம்தான், சிகரங்களை நோக்கி போன்ற நாவல்களின் தலைப்புகளே ஒருவித சுயமுன்னேற்றப் புத்தகங்களின் தொனியைக் கொண்டுள்ளன. தீவிர இலக்கியம் என்பது மனித வாழ்வின் வீழ்ச்சிகளையும், தோல்விகளையும், இருத்தலியல் அபத்தங்களையும் காருண்யத்தோடு அணுகுவது. ஆனால், வைரமுத்துவின் இந்தப் படைப்புகள் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளின் தொடர்கதை இலக்கணங்களுக்கு உட்பட்டு, வாசகனுக்கு ஒரு போலியான நம்பிக்கையையும், தட்டையான சமூகத் தீர்வுகளையும் வழங்க முற்படுகின்றன. இந்த நாவல்களின் நாயகர்கள் பெரும்பாலும் எந்தவிதமான உளவியல் சிக்கல்களும் இல்லாத, நேர்கோட்டுச் சிந்தனை கொண்ட, தட்டையான (Flat characters) பிம்பங்களாகவே படைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களுக்கு ஏற்படும் தடைகள் அனைத்தும் புறவயமானவை; அவை மிக எளிதாக ஆசிரியரின் சில ஆவேசமான வசனங்களாலும், நாடகத்தனமான திருப்பங்களாலும் தீர்க்கப்பட்டுவிடுகின்றன. மனித மனதின் சிக்கலான முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத் தெரியாத ஒரு வணிக எழுத்தாளன், தனக்குத் தெரிந்த வார்த்தை விளையாட்டுகளுக்குள் வாழ்வைச் சுருக்கிவிட முயலும் தந்திரமே இந்த நாவல்களின் அடிப்படை.
வில்லோடு வா நிலவே, மீண்டும் என் தொட்டிலுக்கு போன்ற நாவல்களில் அவர் கையாளும் காதல் என்ற கருப்பொருள், முற்றிலும் சினிமாத்தனமான, ரொமாண்டிக் கற்பனாவாதத்தின் (Romanticism) உச்சக்கட்டமாகும். உண்மையான காதல் என்பது சமூக, பொருளாதார, உளவியல் முரண்பாடுகளின் ஊடே பயணிக்கக்கூடிய ஒரு கடினமான வழி. ஆனால் வைரமுத்துவின் புனைவுலகில் காதல் என்பது உடல்கள் மற்றும் சொற்களின் கவர்ச்சியால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு தட்டையான உணர்வு. வில்லோடு வா நிலவே போன்ற படைப்புகளில் அவர் ஒருவித வரலாற்று அல்லது காவியத் தன்மையைக் கொண்டுவர முயன்றாலும், அது வெறும் புறவயமான வர்ணனைகளாகவே தேங்கிவிடுகிறது. வரலாற்றின் ஆழமான சமூகப் பொருளாதார அசைவுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், வெறும் மன்னர்கள், நிலவுகள், பூக்கள் என்ற தேய்வழக்குப் படிமங்களைக் (Clichés) கொண்டு ஒரு தீவிரமான படைப்பை உருவாக்கிவிட முடியாது என்பதை இந்தப் பிரதிகள் நிரூபிக்கின்றன. வாசகனின் கற்பனைத் திறனுக்கு எந்தவொரு சவாலையும் விடுக்காமல், அவனுக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமான, அவன் ரசிக்க விரும்பும் பாதுகாப்பான ஒரு கனவுலகத்தை உருவாக்கிக் கொடுப்பதுதான் வணிக எழுத்தின் இலக்கணம்; வைரமுத்து அதை மிகச் கச்சிதமாகச் செய்கிறார்.
காவி நிறத்தில் ஒரு காதல், ஒரு போர்களமும் இரண்டு பூக்களும் போன்ற நாவல்களின் மூலம் அவர் சமூக மற்றும் அரசியல் சார்ந்த சில ‘பரபரப்பான’ கருப்பொருட்களைக் கையாள முற்பட்டிருக்கிறார். காவி நிறம் என்றாலே அதில் ஒரு துறவும், அரசியலும், மதப் பின்புலமும் பொதிந்துள்ளது. போர்க்களம் என்பது மனித குலத்தின் மாபெரும் அவலம். ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி இந்தக் களங்களை எடுத்துக்கொண்டால், அது மனித வாழ்வின் அறம் சார்ந்த பெரும் விவாதங்களை நோக்கி நகரும். ஆனால் வைரமுத்து, இந்த அழுத்தமான கருப்பொருட்களை வெறும் ஒரு சாதாரண காதல் கதைக்கான கவர்ச்சியான பின்னணியாக (Exotic backdrop) மட்டுமே பயன்படுத்துகிறார். ‘காவி நிறம்’, ‘போர்க்களம்’ போன்ற வார்த்தைகள் வாசகனைக் கவர வீசப்படும் வணிகத் தூண்டில்களே தவிர, நாவலின் உள்ளடக்கத்தில் அந்தத் தலைப்புகளுக்கான எந்தவொரு தீவிரமான தேடலோ, தத்துவார்த்தமான விசாரணையோ இருப்பதில்லை. ஒரு சிக்கலான அரசியல் சூழலை, மிக எளிமையான இருமை எதிர்ப்புகளாகச் (Binary oppositions) சுருக்கி, அதில் ஒரு மேலோட்டமான காதலைப் புகுத்துவதன் மூலம், அவர் சமூகப் பிரச்சனைகளையும் வணிகப் பண்டங்களாக மாற்றியுள்ளார்.
வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் வாராவாரம் தொடர்கதையாக வெளிவரும்போது, வாசகனின் சுவாரஸ்யத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காக ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் இறுதியிலும் ஒரு செயற்கையான திருப்பத்தை (Cliffhanger) வைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஒரு வணிக எழுத்தாளனுக்கு உள்ளது. வைரமுத்துவின் நாவல்களின் கட்டமைப்பு முழுவதுமாக இந்தத் தொடர்கதை இலக்கணத்திற்கு உட்பட்டதே. ஒரு முழுமையான நாவலுக்கான அங்ககரீதியான கட்டமைப்பு (Organic structure) அவரது படைப்புகளில் எங்குமே இல்லை. சம்பவங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கப்படுகின்றனவே தவிர, அவை தர்க்கப்பூர்வமாகவோ அல்லது உளவியல் ரீதியாகவோ ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக வளர்வதில்லை. இதனால், நாவலை வாசித்து முடித்த பிறகு வாசகனுக்குள் எந்தவொரு ஆழமான சலனமும் ஏற்படுவதில்லை; மாறாக, ஒரு மசாலா திரைப்படத்தைப் பார்த்து முடித்த பிறகு ஏற்படும் ஒரு தற்காலிகமான கிளர்ச்சி மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது.
சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், வைரமுத்துவின் ஆரம்பகால மற்றும் சமூகப் பின்னணி கொண்ட நாவல்கள், தமிழ் இலக்கியத்தின் நாவல் மரபில் எந்தவொரு புதிய பாதையையும் திறக்கவில்லை. சி.சு. செல்லப்பா, தி. ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி போன்றோர் வளர்த்தெடுத்த ஆழமான நாவல் மரபிற்கும், வைரமுத்துவின் தட்டையான புனைவுகளுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமுமில்லை. அவர் செய்ததெல்லாம், தமிழ் வெகுஜன வாசிப்புத் தளத்தில் ஏற்கனவே இருந்த சுஜாதா, பாலகுமாரன் போன்றோரின் வணிக எழுத்துக்களோடு, தனது சினிமாப் பாடல்களின் மொழி கவர்ச்சியையும் சேர்த்து ஒரு புதிய வகையான ‘அலங்கார வணிக எழுத்தை’ உருவாக்கியது மட்டும்தான். மொழியை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், மொழியையே ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாற்றி, அதன் மூலம் புனைவிலக்கியத்தின் உண்மையான சாரத்தைக் கொன்றதுதான் ஒரு நாவலாசிரியராக அவரது முதன்மையான தோல்வி. இந்த வணிகச் சூத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு, அவர் எவ்வாறு தண்ணீர் தேசம், கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் போன்ற தன்னைத் தானே ‘இதிகாசங்களாகப்’ பிரகடனப்படுத்திக் கொண்ட பிரம்மாண்டமான படைப்புகளை உருவாக்கினார் என்பதையும், அந்தப் பிரம்மாண்டத்தின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் இலக்கிய வறுமையையும் அடுத்த பாகத்தில் இன்னும் ஆழமாகத் தர்க்கப்பூர்வமாக விவாதிக்கலாம். இது அவரது நாவல் கலையின் அடுத்த கட்ட வீழ்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
வைரமுத்துவின் புனைவுலகப் பயணத்தில் மிகப் பிரம்மாண்டமான ஒரு பாய்ச்சலாகப் பொதுப்புத்தியால் கொண்டாடப்படும் காலகட்டம், அவர் தன்னை ஒரு இதிகாச மற்றும் காவியப் படைப்பாளியாகப் பிரகடனப்படுத்திக்கொண்ட காலமாகும். தண்ணீர் தேசம், கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம், கருவாச்சி காவியம், மூன்றாம் உலகப்போர் போன்ற நாவல்கள் வெளிவந்தபோது, அவை தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியதாக ஒரு மாயை ஊடகங்களாலும் அவரது பெரும் வாசகர் பரப்பாலும் மிகக் கவனமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டது. ஒரு சாதாரண வணிக எழுத்தாளன், தனது படைப்புகளுக்கு 'இதிகாசம்', 'காவியம்' போன்ற கனத்த சொற்களைத் சூட்டிக்கொள்வதன் மூலம், தன்னைத் தானே ஒரு செவ்வியல் படைப்பாளியின் பீடத்தில் ஏற்றிக்கொள்ளச் செய்யும் நுட்பமான தந்திரமே இந்தத் தலைப்புகள். ஆனால், இந்தப் பிரம்மாண்டமான தலைப்புகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பிரதிகளை, எந்தவிதமான சமரசமும் இன்றிப் பிரேதப் பரிசோதனைக்கு உள்ளாக்கினால், அங்கு நவீனத்துவத்தின் தரிசனங்களோ அல்லது ஆழமான இருத்தலியல் தேடல்களோ இல்லை என்பதும், முற்றிலும் தட்டையான ஒரு வணிகச் சூத்திரமே மீண்டும் மீண்டும் செயல்பட்டிருக்கிறது என்பதும் வெட்டவெளிச்சமாகத் தெரியும்.
தண்ணீர் தேசம் நாவலை எடுத்துக்கொள்வோம். கடலையும், கடல்சார்ந்த மீனவ மக்களின் வாழ்வியலையும், அறிவியலையும் கவித்துவமான மொழியில் இணைக்கும் ஒரு மாபெரும் முயற்சியாக இது முன்வைக்கப்பட்டது. கடல் என்ற பிரம்மாண்டமான இயற்கை உருவகத்தின் முன் மனிதனின் அற்பத்தனத்தையும், பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்களையும் தத்துவார்த்தமாக அணுகுவதற்குப் பதிலாக, வைரமுத்து அதை வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களுக்கான ஒரு களம் என்ற அளவிலேயே சுருக்கிவிட்டார். கடல்வாழ் உயிரினங்களைப் பற்றியும், கடலியல் அறிவியலைப் பற்றியும் அவர் பல்வேறு மூலங்களில் இருந்து திரட்டிய தகவல்கள் அனைத்தும், நாவலின் ஓட்டத்தோடு இயல்பாகக் கலக்காமல், தனித்தனியான தகவல் தொகுப்புகளாகவே துருத்திக்கொண்டு நிற்கின்றன. உண்மையான எதார்த்தவாத இலக்கியம் என்பது தரவுகளை மனித உணர்வுகளாக மாற்றுவது; ஆனால் இங்கு, மனித உணர்வுகள் அனைத்தும் செயற்கையான உவமைகளாகவும் உருவகங்களாகவும் சிதைக்கப்பட்டுள்ளன. ழான் போத்ரியார்ட் (Jean Baudrillard) போன்ற சிந்தனையாளர்கள் முன்வைக்கும் 'போலிப் பிம்பம்' (Simulacra) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாகத் தண்ணீர் தேசத்தைக் கூறலாம். அங்கு விவரிக்கப்படும் கடல், உண்மையான கடல் அல்ல; அது வைரமுத்துவின் அகராதியிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு செயற்கையான, பிளாஸ்டிக் கடல். அதன் அலைகளில் விளிம்புநிலை மீனவ மக்களின் உழைப்பின் நுட்பமான ரணங்களோ உப்பின் கரிப்போ இல்லை, மாறாக மேடைப்பேச்சுக்குரிய எதுகை மோனைகளின் இனிப்பு மட்டுமே ஒட்டிக்கொண்டுள்ளது.
சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் அவரது மிக முக்கியமான படைப்பாகப் பலராலும் சிலாகிக்கப்படுகிறது. வைகை அணை கட்டப்பட்டபோது தங்கள் பூர்வீக நிலங்களை இழந்து வெளியேறிய விளிம்புநிலை விவசாயிகளின் வலியைப் பதிவு செய்த நாவல் இது. ஒரு வரலாற்று அவலத்தை, இடப்பெயர்வின் துயரத்தை நாவலாக்கும்போது, அதில் அதிகாரத்தின் நுண் அரசியலும் (Micro-politics of power), அரச எந்திரத்தின் ஒடுக்குமுறையும், மண்ணிலிருந்து பிடுங்கப்படும் ஒரு சமூகத்தின் உளவியல் மற்றும் இருத்தலியல் வீழ்ச்சியும் ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். உண்மையான விளிம்புநிலை இலக்கியம் எவ்வித ஒப்பனையுமின்றி மனித அவலங்களை ரத்தமும் சதையுமாகப் பேசக்கூடியது. ஆனால், வைரமுத்து இந்த விவசாயிகளின் இடப்பெயர்வை ஒரு மலிவான கண்ணீர் காவியமாக மாற்றிவிட்டார். ஏழ்மையையும், வறுமையையும், இழப்பையும் அவர் அதீதமாக ரொமாண்டிசைஸ் (Romanticize) செய்கிறார். விளிம்புநிலை மக்களின் வலியை, நகர்ப்புறத்து நடுத்தர வர்க்க வாசகர்கள் தங்களது சொகுசான அறைகளில் அமர்ந்து வாசித்து உச்சுக்கொட்டுவதற்கான ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக, ஒரு கவர்ச்சியான பண்டமாக மாற்றியதே இந்த நாவலின் மிகப்பெரிய வணிக வெற்றிக்குக் காரணம். நாவலில் வரும் நாட்டார் வழக்குகளும், வட்டார மொழியும் கூட அந்த மண்ணின் இயல்பான தாளத்திலிருந்து பிறந்தவை அல்ல; அவை வைரமுத்துவின் மேடைத் தமிழுக்கு ஏற்பச் செப்பனிடப்பட்ட, தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட போலியான நாட்டார் மொழி. இதை ஒரு இதிகாசம் என்று கொண்டாடுவது, நிலமிழந்த மக்களின் உண்மையான வரலாற்றை வணிகச் சந்தையில் விற்பனை செய்வதற்குச் சமமாகும்.
கருவாச்சி காவியம் நாவலும் இதே வணிகச் சூத்திரத்தின் இன்னொரு நகல்தான். ஒரு பெண்ணின் போராட்டத்தையும், அவள் சந்திக்கும் சமூகப் புறக்கணிப்புகளையும் ஒரு காவியத் தன்மையோடு சொல்ல முற்படும் இந்த நாவல், தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை மிகை நாடகத்தனத்தின் உச்சத்திலேயே பயணிக்கிறது. பெண்ணியச் சிந்தனையோ அல்லது ஆணாதிக்கச் சமூக அமைப்பிற்கு எதிரான தீவிரமான கலகக் குரலோ, ஒரு பெண்ணின் அக உலகத் தவிப்புகளோ இங்கு எங்கும் தர்க்கப்பூர்வமாக விவாதிக்கப்படவில்லை. மாறாக, கருவாச்சி என்ற கதாபாத்திரம் தொடர்ச்சியாகத் துன்பங்களைச் சந்திப்பதும், அதைப் பார்த்து வாசகன் பரிதாபப்படுவதும் என்ற ஒற்றைப் பரிமாணத்திலேயே கதை நகர்கிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தைத் தொடர்ந்து வதைத்து, வாசகனின் அனுதாபத்தைத் திரட்டும் உத்தி, வெகுஜன ஊடகங்கள் மற்றும் மெகா தொடர்களுக்கே உரித்தான ஒரு மலிவான உத்தி. இதைக் காவியம் என்று அழைப்பது, காவிய மரபையே கொச்சைப்படுத்துவதாகும். உண்மையான இலக்கியம் மனிதனின் துயரத்தை ஒரு சமூகத் தரிசனமாக மாற்றுகிறது; வணிக எழுத்தோ துயரத்தை விற்றுப் பிழைக்கிறது. கருவாச்சி காவியத்தில் நடந்திருப்பது இந்த இரண்டாவது வகை வியாபாரம்தான். அந்தப் பெண்ணின் உடல் மீதும், அவளது உழைப்பின் மீதும் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறைகள், வக்கிரமான சுவாரஸ்யத்திற்காக மிகைப்படுத்திக் காட்டப்பட்டுள்ளனவே தவிர, அதிகாரக் கட்டமைப்பை நோக்கிய எந்தவொரு கூர்மையான தத்துவார்த்த விமர்சனத்தையும் அவை முன்வைக்கவில்லை.
மூன்றாம் உலகப்போர் நாவல், உலகமயமாக்கல், புவி வெப்பமடைதல், விவசாயத்தின் வீழ்ச்சி போன்ற உலகளாவிய அரசியல் மற்றும் சூழலியல் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதாகக் கூறிக்கொண்டு வெளிவந்தது. ஒரு விரிவான களத்தில் செயல்பட வேண்டிய இந்த நாவல், அடிப்படையில் ஒரு பெரிய கட்டுரைத் தொகுப்பைத் தட்டையான கதாபாத்திரங்களின் வாயிலாகப் பேச வைக்கும் ஒரு உத்தியாகவே முடிந்துவிட்டது. நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் யாருக்கும் சுயமான ஆளுமையோ, உளவியல் முரண்பாடுகளோ இல்லை. அவர்கள் அனைவரும் விவசாயப் புள்ளிவிவரங்களையும், உலக வங்கி அறிக்கைகளையும் ஒப்பிக்கும் இயந்திரங்களாகவே செயல்படுகிறார்கள். கலையின் அடிப்படை விதியான சொல்லாமல் உணர்த்துதல் என்பதை முற்றிலுமாக மீறி, ஆசிரியர் தனது சொந்தக் கருத்துக்களைக் கதாபாத்திரங்களின் தொண்டைக்குள் திணித்து ஒரு பிரச்சாரப் பிரசுரம் போல இந்த நாவலை உருவாக்கியிருக்கிறார். உலகச் சந்தையின் ஆக்கிரமிப்பைப் பற்றிப் பேசும் ஒரு நாவல், தானே ஒரு வணிகச் சந்தையின் உற்பத்திப் பொருளாகச் சுருங்கிப் போனதுதான் இதிலுள்ள மிகப்பெரிய முரண். தத்துவார்த்தமான ஆழமோ, மொழியின் அகத்தரிசனமோ இல்லாமல், சில நூறு புத்தகங்களைப் படித்துத் திரட்டிய செய்திகளை வைத்துக்கொண்டு ஒரு மகத்தான நாவலை எழுதிவிட முடியாது என்பதற்கு மூன்றாம் உலகப்போர் ஒரு சிறந்த உதாரணம்.
ஆக, இதிகாசம், காவியம், உலகப்போர் என்று வைரமுத்து உருவாக்கிய இந்தப் பிரம்மாண்டமான புனைவுலகங்கள் அனைத்தும், பளபளப்பான அட்டைகளால் கட்டப்பட்ட, உள்ளீடற்ற காகிதக் கோட்டைகளே. அதிகார வர்க்கத்தின் சுரண்டலையோ, விளிம்புநிலை மக்களின் நிஜமான வலியையோ, இருத்தலியல் சவால்களையோ அவை தத்துவார்த்தமாகவோ, உளவியல் ரீதியாகவோ ஒருபோதும் அணுகியதில்லை. வாசகர்களைச் சிந்திக்க விடாமல், அவர்களை ஒருவித உணர்ச்சிப் பெருக்கில் மிதக்கவிட்டு, தங்களின் வாசிப்புத் தளத்தை உயர்த்திக்கொள்ள விடாமல் தேங்கச் செய்ததே இந்த நாவல்கள் சாதித்த வரலாற்றுப் பிழை. வெகுஜன நுகர்வுக்கு ஏற்றவாறு எதார்த்தத்தைத் திரித்து, மொழியை ஒரு கவர்ச்சிப் பொருளாக்கி, இலக்கியம் என்ற பெயரில் ஒரு மிகப் பெரிய வணிக சாம்ராஜ்யத்தை அவர் நாவல்களின் வழியாகக் கட்டமைத்தார். நாவல் கலையில் அவர் நிகழ்த்திய இந்தச் சமரசங்களும் வீழ்ச்சிகளும், அவரது சிறுகதைகளிலும், கட்டுரைகளிலும், தன்வரலாற்றுப் பதிவுகளிலும் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கின்றன என்பதைத் தொடரும் ஐந்தாம் பாகத்தில் மேலும் விரிவாகவும் தர்க்கப்பூர்வமாகவும் விவாதிக்கலாம்.
நாவல் மற்றும் கவிதை என்ற பிரம்மாண்டமான வடிவங்களில் வைரமுத்து நிகழ்த்திய சமரசங்களையும், வணிக உத்திகளையும் கடந்து, அவர் சிறுகதைகள் மற்றும் தன்வரலாற்றுப் பதிவுகள் போன்ற வடிவங்களுக்குள் நுழையும்போது, அவரது படைப்புலகின் போதாமைகள் இன்னும் துல்லியமாகத் துலங்குகின்றன. சிறுகதை என்பது இலக்கியத்தின் மிக நுட்பமான வடிவம். அது ஒரு நாவலின் சுருக்கமல்ல; மாறாக, வாழ்வின் ஒரு குறிப்பிட்ட கணத்தை, அதன் முழுமையான உளவியல் மற்றும் சமூகப் பரிமாணங்களுடன், மிகக் குறைந்த வார்த்தைகளில், மௌனங்களின் ஊடே கடத்த வேண்டிய ஒரு கலை. புதுமைப்பித்தன், கு.ப. ராஜகோபாலன், ஜெயகாந்தன் போன்ற ஆளுமைகள் வளர்த்தெடுத்த தமிழ் சிறுகதை மரபு என்பது, மனித மனதின் இருண்ட பக்கங்களையும், சமூகத்தின் விளிம்புநிலை வாழ்வியலையும் எந்தவிதமான ஒப்பனையுமின்றி எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்ததாகும். ஆனால், வைரமுத்து சிறுகதைகள் என்ற தொகுப்பை ஒரு தீவிர வாசகன் அணுகும்போது, அங்கு சிறுகதைக்குரிய எந்தவொரு அகங்காரமின்மையோ, மௌனமோ இருப்பதில்லை. அவரது சிறுகதைகள் அனைத்தும், அவரது கவிதைகள் மற்றும் நாவல்களைப் போலவே, மொழியின் அதீத அலங்காரத்தால் மூச்சுத்திணறிச் சாகின்றன. ஒரு சிறந்த சிறுகதை சொல்லாதவற்றின் மூலம் உணர்த்த வேண்டும்; ஆனால் வைரமுத்துவின் கதைகள் எல்லாவற்றையும் உரக்கச் சொல்லி, வாசகனின் கற்பனை வெளிக்கு எந்தவொரு சவாலையும் விடுக்காமல் தட்டையாக முடிந்துவிடுகின்றன.
அவரது சிறுகதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளின் வாராந்திர வாசிப்புக்குத் தோதான, மிக எளிமையான உளவியல் கொண்ட மனிதர்கள். மனித வாழ்வின் முரண்பாடுகளை, அதிலும் குறிப்பாக விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியலை அவர் அணுகும் விதம் மிகவும் மேலோட்டமானது. அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறையையோ, வறுமையின் கொடூரமான முகத்தையோ அவர் தர்க்கப்பூர்வமாகவோ அல்லது ஒரு சமூகவியலாளரின் கூர்மையோடோ ஆராய்வதில்லை. மாறாக, அவற்றை ஒருவிதப் பரிதாப உணர்ச்சியைத் தூண்டும் காட்சிப் பிழைகளாக மட்டுமே மாற்றுகிறார். ஒரு வணிக எழுத்தாளனுக்கு வாசகனின் கண்களில் இருந்து சில துளி கண்ணீரைக் கொண்டுவரத் தெரிந்தால் போதும், அவனது படைப்பு வெற்றியடைந்துவிடும் என்ற விதியை அவர் மிகச் சரியாகப் பின்பற்றுகிறார். அவரது சிறுகதைகளின் முடிவுகள் பெரும்பாலும் செயற்கையான திருப்பங்களைக் கொண்டவையாகவோ அல்லது ஒரு மேலோட்டமான அறவுரையைக் கூறுபவையாகவோ அமைந்துவிடுகின்றன. உண்மையான இலக்கியம் வாசகனை ஒரு தொடர்ச்சியான அமைதியின்மைக்குள் தள்ள வேண்டும்; ஆனால் இவரது கதைகள், எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் தன்னிடம் பதிலிருப்பதாகப் பாவனை செய்து, வாசகனை ஒரு போலியான சமாதானத்திற்குள் ஆசுவாசப்படுத்துகின்றன. இது ஒருபோதும் தீவிர கலையின் பணியல்ல.
புனைவுகளிலிருந்து விலகி, அவர் தனது சொந்த வாழ்வைப் பதிவு செய்த இதுவரை நான் என்ற தன்வரலாற்று நூலையும், சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன், என் ஜன்னலின் வழியே போன்ற கட்டுரைத் தொகுப்புகளையும் நாம் தத்துவார்த்தமான ஒரு விமர்சனப் பார்வைக்கு உட்படுத்த வேண்டும். ஒரு படைப்பாளியின் தன்வரலாறு என்பது அவனது வெற்றிகளின் பட்டியலாக இருக்கக் கூடாது; அது அவனது தோல்விகளின், அக முரண்பாடுகளின், குற்ற உணர்ச்சிகளின், இருத்தலியல் தவிப்புகளின் ஒரு நேர்மையான வாக்குமூலமாக இருக்க வேண்டும். உலக இலக்கியத்தில் மிகச் சிறந்த சுயசரிதைகள் அத்தகைய அகவயமான தேடல்களைக் கொண்டவை. ஆனால், வைரமுத்துவின் இதுவரை நான் என்ற நூல், முற்றிலும் தன்னைத் தானே ஒரு பீடத்தில் ஏற்றிக்கொள்ளும், மிகக் கவனமாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பிம்பக் கட்டுமானப் பணியாகும். தனது வறுமையையும், கிராமத்துப் பின்னணியையும் அவர் பதிவு செய்யும் விதம், ஒரு உண்மையான விளிம்புநிலை மனிதனின் வலியாக இல்லாமல், தனது தற்போதைய பிரம்மாண்டமான வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்கான ஒரு ஒப்பீட்டுப் பின்னணியாகவே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒரு வெற்றிகரமான வணிகச் சந்தைப்படுத்துபவர், தனது வியாபார மதிப்பை உயர்த்துவதற்காகத் தனது கடந்த காலத்தை எவ்வாறு ஒரு கவர்ச்சியான கதையாக மாற்றுவாரோ, அதையேதான் வைரமுத்துவும் செய்திருக்கிறார். அங்கு ஒரு கலைஞனின் நேர்மையான தரிசனத்திற்குப் பதிலாக, ஒரு சுயமோகத்தின் உச்சக்கட்டமே வெளிப்படுகிறது.
அதிகாரம் மற்றும் அறிவுத்தளம் குறித்த மிஷேல் ஃபூக்கோவின் தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களை இங்கு பொருத்திப் பார்ப்பது வைரமுத்துவின் அக அரசியலைப் புரிந்துகொள்ளப் பெரிதும் உதவும். ஒரு சமூகத்தில் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள, ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான சொல்லாடல்கள் எவ்வாறு அதிகார மையங்களால் கட்டமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஃபூக்கோ விரிவாக விளக்குகிறார். வைரமுத்துவின் கட்டுரைகளும், அவரது தன்வரலாற்றுப் பதிவுகளும் இத்தகைய தந்திரமான சொல்லாடல்கள்தான். அவர் தன்னைத் தமிழ் மொழியின் ஏகபோகக் காவலராகவும், இலக்கியத்தின் உச்சபட்ச அடையாளமாகவும் பொதுப்புத்தியில் நிறுத்துவதற்காக இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்புகளை மிகத் திட்டமிட்டுப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். கல்வெட்டுக்கள், நேற்று போட்ட கோலம் போன்ற நூல்களில் அவர் கையாளும் மொழி, ஒரு சமமான உரையாடல் தன்மையைக் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, அது மேலிருந்து கீழ் நோக்கிப் பேசும் ஒரு போதகரின் அல்லது ஆதிக்கவாதியின் தொனியைக் கொண்டுள்ளது. வாசகனைத் தனக்குச் சமமான ஒரு அறிவுத் தளத்தில் வைத்து விவாதிக்க அவர் ஒருபோதும் தயாராக இல்லை. தனது கருத்துக்களையே முடிவான உண்மைகளாக அவர் பிரகடனப்படுத்துகிறார். ஒரு உண்மையான அறிவுஜீவி தன்னிடம் உள்ள சந்தேகங்களை, தேடல்களைச் சமூகத்தின் முன் வைப்பான். ஆனால் வணிகக் கதாநாயகன், தன்னிடம் எல்லாத் தீர்வுகளும் இருப்பதாக ஒரு மாயையை உருவாக்கி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுகிறான்.
வடுகபட்டி முதல் வால்கா வரை, கொஞ்சம் தேனீர் நிறைய வானம் போன்ற அவரது பயணக் கட்டுரைகளிலும், உலகளாவிய விஷயங்களைப் பேசும்போதும் இதே மேட்டிமைத்தனப் பிரச்சனைதான் நீடிக்கிறது. ஒரு படைப்பாளி உலகத்தைச் சுற்றி வரும்போது, அவனது அகக்கண் புதிய நிலப்பரப்புகளின், கலாச்சாரங்களின் தத்துவார்த்தமான வேர்களைத் தேட வேண்டும். ஆனால் வைரமுத்து எந்த நாட்டிற்குச் சென்றாலும், எதைப் பற்றிப் பேசினாலும், இறுதியில் அது அவரது சொந்தப் பெருமையைப் பேசுவதற்கான ஒரு கருவியாகவே சுருங்கிவிடுகிறது. இயற்கையோ, மாபெரும் வரலாற்றுச் சின்னங்களோ, வேறு பண்பாடுகளோ அவரது கண்களுக்கு வெறும் அலங்கார வார்த்தைகளுக்கான மூலப்பொருட்களாக மட்டுமே படுகின்றன. புற உலகை உள்ளிழுத்து அக உலகை விரிவுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக, தனது ஏற்கனவே கட்டமைக்கப்பட்ட அகங்காரத்திற்குள் புற உலகைக் குறுக்கிவிடுகிறார். அவரது கட்டுரைகளில் வரும் தத்துவங்கள் அனைத்தும் மிகவும் மேலோட்டமானவை, சில மேற்கோள்களையும் பழமொழிகளையும் தற்காலத்திற்கு ஏற்பத் திருத்தி அமைத்து ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பைப் போலப் பரிமாறும் தந்திரம் மட்டுமே அவற்றில் உள்ளது.
இதனால் சகலமானவர்களுக்கும், இந்தக் குளத்தில் கல்லெறிந்தவர்கள் போன்ற நூல்களின் தலைப்புகளிலேயே ஒருவித அதிகாரத் தொனியும், தன்னை ஒரு சமூக நீதிபதியாக முன்னிறுத்தும் பாவனையும் தலைத்தூக்குகின்றன. சமூகப் பிரச்சனைகளைப் பற்றி அவர் பேசும்போதும் சரி, தனிமனித அறம் பற்றிப் பேசும்போதும் சரி, அங்கு ஒரு தீவிரமான சமூகவியல் பார்வையோ, வரலாற்றின் நுட்பமான இயக்கவியலோ இருப்பதில்லை. எளிய இருமை எதிர்ப்புகளாகப் பிரச்சனைகளை மாற்றி, அதில் நல்லவர் யார், கெட்டவர் யார் என்று மிக எளிதாகத் தீர்ப்பெழுதி விடுகிறார். இந்த எளிமைப்படுத்தல்தான் வணிக எழுத்தின் ஆணிவேர். பொதுஜனத்திற்குச் சிந்திக்கச் சிரமமான எந்தவொரு முற்போக்குக் கருத்தியலையும் அவர் தருவதில்லை. அவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த, அவர்கள் நம்ப விரும்பும் கருத்துக்களை, தனது கவர்ச்சியான வார்த்தைகளால் கொஞ்சம் மெருகூட்டித் திருப்பித் தருகிறார். அதனால்தான் அவர் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தால் ரசிக்கப்படுகிறார்; அதே காரணத்தினால்தான் அவர் தீவிர இலக்கியத்தின் தளத்திலிருந்து முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், வைரமுத்துவின் சிறுகதைகள் மற்றும் கட்டுரைத் தொகுப்புகள் என்பவை, அவரது தத்துவார்த்த மற்றும் இலக்கிய வறுமையை மறைப்பதற்காகக் கட்டப்பட்ட வார்த்தைக் கோபுரங்கள் மட்டுமே. ஒரு சிறுகதைக்குள் இருக்க வேண்டிய மௌனத்தையோ, ஒரு கட்டுரையில் இருக்க வேண்டிய தர்க்கப்பூர்வமான அறிவு நாணயத்தையோ அவர் எங்கும் கடைப்பிடித்ததில்லை. தனது பிரம்மாண்டமான பிம்பத்தைத் தொடர்ந்து தற்காத்துக்கொள்ளவும், இலக்கியச் சந்தையில் தனது வியாபாரத் தொடர்பை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளவும் அவர் பயன்படுத்திய கருவிகளே இந்தப் படைப்புகள். புனைவு மற்றும் அபுனைவு ஆகிய இரண்டு தளங்களிலும் அவர் செய்துள்ள இந்த அடிப்படையான சமரசங்களை உணர்ந்துகொண்டால், அவர் ஏன் ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி அல்ல என்பதை எளிதில் வரையறுக்கலாம். இந்த வணிகச் சூத்திரங்களின் மூலம் அவர் எவ்வாறு தனது ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகையும் ஒரு பெரும் தொழிலாகக் கட்டமைத்தார் என்பதையும், அவரது மொழியின் அரசியல் எவ்வாறு வாசகர்களை ஒருவித மாயையில் ஆழ்த்தி வைத்துள்ளது.
வைரமுத்துவின் ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகையும் ஒரு தீவிரமான தத்துவார்த்தக் களத்தில் வைத்து மதிப்பிடும்போது, அவர் கையாண்ட மொழியின் அரசியல் குறித்தும், அந்த மொழியின் வழியாக அவர் கட்டமைத்த பெரும் வணிகச் சாம்ராஜ்யம் குறித்தும் ஆழமாக விவாதிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. இலக்கியத்தில் மொழி என்பது வெறுமனே தகவல்களைப் பரிமாறும் ஒரு சடங்கான ஊடகம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாட்டின், ஒரு சமூகத்தின் ஆழ்மன நனவிலியின் குறியீடு. மனித இருப்பின் சிக்கல்களையும், காலத்தின் பெருவெளியில் சிக்குண்ட மனிதனின் இருத்தலியல் தவிப்புகளையும் நுட்பமாக வெளிப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகவே தீவிர இலக்கியத்தில் மொழி பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால், வைரமுத்து தமிழை ஒரு தத்துவார்த்தத் தேடலுக்கான கருவியாகவோ அல்லது மனித மனதின் விவரிக்க முடியாத இருண்ட பிரதேசங்களை அகழ்ந்தெடுக்கும் சாவியாகவோ ஒருபோதும் பயன்படுத்தியதில்லை. மாறாக, அவர் மொழியை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக, சந்தையில் மிக எளிதாக விற்கப்படக்கூடிய ஒரு கவர்ச்சியான பண்டமாக மாற்றிவிட்டார். பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளர் ழான் போத்ரியார்ட் முன்வைக்கும் மிகைமெய்ம்மை என்னும் தத்துவார்த்தக் கருத்தாக்கத்தின்படி பார்த்தால், வைரமுத்து உருவாக்கும் தமிழ் மொழி என்பது உண்மையான மக்களின் பாடுகளிலிருந்தோ, அவர்களின் அன்றாட உரையாடல்களின் எதார்த்தத்திலிருந்தோ கிளைத்தெழுந்தது அல்ல என்பது புலப்படும். அது மேடைகளுக்காகவும், வெகுஜன ஊடகங்களுக்காகவும் பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு செயற்கையான, பளபளப்பான மொழி. இந்த மொழியின் மூலம் அவர் உண்மையான இலக்கியத் தரத்தை வழங்குவதாக ஒரு போலி பிம்பத்தை உருவாக்கி, அதைத் தனது வாசகர்கள் மத்தியில் வெற்றிகரமாகச் சந்தைப்படுத்தியுள்ளார். அவரது நூல்களில் நிரம்பிக் கிடக்கும் அடுக்கு மொழிகளும், எதுகை மோனைகளும் சிந்தனையைத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, சிந்தனையை மரத்துப்போகச் செய்யும் ஒருவித உணர்ச்சிப் போதையாகவே செயல்படுகின்றன. ஒரு தீவிரமான படைப்பாளி மொழியின் மௌனத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறான்; ஆனால் வணிக எழுத்தாளரான வைரமுத்து மொழியின் இரைச்சலின் மீது மட்டுமே தனது சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறார்.
வைரமுத்துவின் படைப்புகளில் தொடர்ந்து காணப்படும் இன்னொரு மிக முக்கியமான குறைபாடு, மனித வாழ்வையும் சமூகப் பிரச்சனைகளையும் அவர் அணுகும் அதீத எளிமைப்படுத்தப்பட்ட இருமை எதிர்வு முறையாகும். ழாக் டெரிடா போன்ற சிந்தனையாளர்கள் மொழியிலும் சிந்தனையிலும் ஆழமாகப் புதைந்துள்ள இந்த அதிகாரக் கட்டமைப்பான இருமை எதிர்வுகளைக் கட்டுடைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உலக இலக்கியச் சூழலில் வலுவாக முன்வைத்தனர். ஆனால், வைரமுத்து தனது ஒவ்வொரு நாவலிலும், சிறுகதையிலும், கவிதையிலும் இந்த மிக எளிமையான, வழக்கொழிந்த இருமைகளையே மீண்டும் மீண்டும் உற்பத்தி செய்கிறார். கிராமம் என்பது முழுமையான புனிதம் என்றும், நகரம் என்பது முற்றிலும் சீரழிவானது என்றும், பாரம்பரியம் என்பது எவ்வித விமர்சனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது என்றும், நவீனத்துவம் என்பது அறமற்றது என்றும் அவர் கட்டமைக்கும் தட்டையான முரண்பாடுகளைத் தாண்டி அவரது புனைவுலகம் ஒருபோதும் பயணித்ததில்லை. மனித மனம் என்பது நன்மையும் தீமையும், ஒளியும் இருளும், தர்க்கமும் அபத்தமும் பிரிக்க முடியாதபடி கலந்த ஒரு சிக்கலான வலைப்பின்னல். நவீனத்துவ மற்றும் பின்நவீனத்துவ இலக்கியங்கள் இந்தக் கலவையை, அதன் விவரிக்க முடியாத நுட்பமான சாம்பல் நிறப் பகுதிகளைத் தொட்டுப் பேசுகின்றன. ஆனால் வைரமுத்து, தனது வணிக வாசகர்களின் தட்டையான ரசனையைக் குழப்ப விரும்பாமல், அவர்களுக்குப் பழகிப்போன, அவர்கள் ஏற்கனவே பாதுகாப்பாக நம்பிக் கொண்டிருக்கும் இந்தத் தட்டையான இருமைகளையே தனது கவர்ச்சியான மொழியால் மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறார். இது வாசகனின் அறிவுத்தளத்தை மழுங்கடிக்கும், அவனை அடுத்தகட்டச் சிந்தனைக்கு நகர விடாமல் தடுக்கும் ஒரு மாபெரும் வணிகத் தந்திரமாகும். எதார்த்தவாதம் என்று அவர் தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் இந்தக் கட்டமைப்புகள் அனைத்தும், அடிப்படையில் ஆழமற்ற, ஒரு பரிமாணமுடைய வெகுஜன வாசிப்புக்கான மலிவான தந்திரங்கள் மட்டுமே.
விளிம்புநிலை மக்கள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் வாழ்வியலை வைரமுத்து தனது படைப்புகளில் கையாளும் விதமும், விளிம்புநிலை வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். ஒரு உண்மையான இலக்கியவாதி விளிம்புநிலை மக்களின் வரலாற்றைப் பேசும்போது, அதில் அதிகாரத்தின் நுண்ணியச் செயல்பாடுகளும், மைய அமைப்பிற்கு எதிரான அம்மக்களின் கலகக் குரலும், அவர்களின் தனித்துவமான பண்பாட்டு அடையாளங்களும் எவ்விதச் சமரசமுமின்றிப் பதிவாக வேண்டும். கீழாள ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டும் அந்தச் சுயாதீனமான விளிம்புநிலைக் குரல், வைரமுத்துவின் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம், கருவாச்சி காவியம் போன்ற படைப்புகளில் முற்றிலுமாக நசுக்கப்பட்டுவிடுகிறது. அவர் விளிம்புநிலை மக்களைத் தனது புனைவுகளில் உலவவிடுகிறார், ஆனால் அவர்கள் பேசுவது தங்களின் இயல்பான ரத்தமும் சதையுமான மொழியை அல்ல, மாறாக வைரமுத்துவின் சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்ட, செப்பனிடப்பட்ட மேடைத் தமிழை. அம்மக்களின் துயரங்கள் அனைத்தும், மைய நீரோட்ட நடுத்தர வர்க்க வாசகர்களின் பரிதாபத்தைத் தூண்டுவதற்கான ஒரு உணர்ச்சிகரமான நாடகமாகவே உருமாற்றம் செய்யப்படுகின்றன. அதிகார அமைப்பிற்கு எதிரான எந்தவொரு உண்மையான, தர்க்கப்பூர்வமான அரசியல் கலகத்தையும் அவரது பாத்திரங்கள் முன்னெடுப்பதில்லை; மாறாக, விதியின் மீது பழிபோட்டுவிட்டு, அல்லது ஒரு மேலோட்டமான தத்துவத்தைச் சொல்லிவிட்டு வீழ்ந்து போகிறார்கள். இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வியலை மைய நீரோட்ட வணிகச் சந்தையில் விற்பனை செய்வதற்கான ஒரு நுட்பமான தந்திரமேயன்றி, வேறொன்றுமில்லை. விளிம்புநிலை மக்களின் நிஜமான கண்ணீரையும், நிலமிழந்தோரின் பெருந்துயரத்தையும் தனது புத்தக விற்பனைக்கான மூலதனமாக அவர் மாற்றுவது இலக்கிய அறத்திற்கு முற்றிலும் புறம்பான ஒரு வணிகச் செயலாகும்.
யுர்கன் ஹாபர்மாஸ் முன்வைக்கும் பொது வெளி என்ற சமூகவியல் கருத்தாக்கத்தின் அடிப்படையில் வைரமுத்துவின் ஒட்டுமொத்த இலக்கியச் செயல்பாடுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்தால், அவர் எவ்வாறு இலக்கியம் என்ற பெயரில் ஒரு வெகுஜனப் பண்பாட்டுத் தொழிலை மிகக் கச்சிதமாக நடத்தி வருகிறார் என்பது இன்னும் தெளிவாகப் புரியும். ஒரு ஜனநாயகச் சமூகத்தில் ஆரோக்கியமான பொது வெளி என்பது தர்க்கப்பூர்வமான, அதிகாரமற்ற, சமத்துவமான உரையாடல்களுக்கான களமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், தமிழ் இலக்கியச் சூழல் என்ற பொது வெளியில் வைரமுத்து தன்னை ஒரு விவாதத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, கேள்வி கேட்க முடியாத பிம்பமாகவே அதிகாரத்தின் துணையோடு நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளார். அவரது ஒவ்வொரு புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களும், அவர் ஊடகங்களில் வழங்கும் திட்டமிடப்பட்ட நேர்காணல்களும், அவரது நூல்களுக்கான பிரம்மாண்டமான விளம்பர உத்திகளும், வாசகனை ஒரு சுதந்திரமான சிந்தனையாளனாக ஒருபோதும் விவாதத்திற்கு அழைப்பதில்லை; மாறாக, அவனை ஒரு முகம் தெரியாத நுகர்வோனாக, கண்மூடித்தனமான ஒரு ரசிகனாக மட்டுமே குறுக்கிவிடுகின்றன. தனது அரசியல் செல்வாக்கையும், திரைத்துறைப் புகழையும், அதிகார மையங்களுடனான தொடர்புகளையும் பயன்படுத்தி, அவர் தனது வணிக எழுத்துக்களைத் 'தீவிர இலக்கியம்' என்ற அடையாளத்துடன் பொது வெளியில் திணிக்கிறார். இது இலக்கியத்தின் உண்மையான நோக்கத்தையே சிதைத்து, அதை ஒரு அதிகாரக் குறியீடாகவும், வியாபாரப் பொருளாகவும் மாற்றும் ஒரு பண்பாட்டு வன்முறையாகும். உண்மையான தத்துவார்த்தப் பின்புலமோ, ஆழமான சமூகவியற் பார்வையோ இல்லாத ஒரு நபர், வெறும் மொழிப் பயிற்சியை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு தன்னை ஒரு மகத்தான இலக்கியவாதியாகக் காட்டிக்கொள்ளும் இந்த மாயை, தமிழ் வெகுஜனக் கலாச்சாரத்தின் ஒரு துயரமான வெளிப்பாடு.
முடிவாக, வைரமுத்துவின் மொழிப் பயன்பாடு, அவர் கையாளும் எளிய இருமை எதிர்வுகள், அவர் விளிம்புநிலை மக்களைக் காட்சிப்படுத்தும் விதம், பொது வெளியில் அவர் கட்டமைத்துள்ள அதிகாரப் பிம்பம் என அனைத்தையும் ஒரு தத்துவார்த்த மற்றும் விமர்சன ரீதியான பிரேதப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தினால், எஞ்சுவது வெறும் வார்த்தைக் குவியல்களும், வியாபார நோக்கிலான தட்டையான உணர்ச்சி நாடகங்களும் மட்டுமே. மனித அகத்தின் நுட்பமான இருள் வெளிச்சங்களை, இருப்பின் ஆழமான மற்றும் தீர்க்க முடியாத வலிகளை, அதிகாரத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்மையான வன்முறைகளை அவர் ஒருபோதும் தனது படைப்புகளில் தீவிரமாகப் பதிவு செய்ததில்லை. இலக்கியம் என்பது ஒரு வணிக முத்திரையோ அல்லது விற்பனைப் பண்டமோ அல்ல, அது மனித வாழ்வின் மீதான ஒரு சமரசமற்ற, தொடர்ச்சியான விசாரணை என்பதை உணராதவரை, அல்லது உணர்ந்தும் அதைத் தனது வியாபார நோக்கங்களுக்காகத் திட்டமிட்டுத் தவிர்த்து வரும்வரை, அவரை ஒரு தீவிர இலக்கியவாதி என்ற வட்டத்திற்குள் எந்த ஒரு விமர்சகனும் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. மேற்கத்தியத் தத்துவ மரபுகளின் வெளிச்சத்திலும், நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஆழமான உரையாடல்களின் பின்னணியிலும் வைரமுத்துவின் இடத்தைப் பரிசீலிக்கும்போது, அவர் வணிக எழுத்து என்ற வெகுஜன நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் ஒரு பிரம்மாண்டமான வியாபாரி என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபணமாகிறது. மொழியை வைத்து அவர் நடத்திய இந்த மாபெரும் வணிக நாடகத்தின் உச்சக்கட்டமாக விளங்கும் 'தமிழாற்றுப்படை' உள்ளிட்ட அவரது பிந்தைய காலப் படைப்புகளையும், அவற்றின் மூலம் அவர் அடையத் துடிக்கும் பண்பாட்டு அதிகாரத்தையும், அதிலிருக்கும் அரசியல் உள்ளடக்கத்தையும் இனி வரும் ஏழாம் பாகத்தில் நாம் இன்னும் விரிவாகவும் கூர்மையாகவும் தர்க்கப்பூர்வமாக விவாதிக்கலாம்.
வைரமுத்துவின் படைப்புலகப் பயணத்தில் ஆகப் பெரிய அதிகாரக் குறியீடாக, தன்னைத் தமிழ் மொழியின் ஈடு இணையற்ற காப்பாளராகவும், மூவாயிரம் ஆண்டுத் தமிழ்ப் பண்பாட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பிரதிநிதியாகவும் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள அவர் மேற்கொண்ட மிக நுட்பமான ஒரு பண்பாட்டு மேலாதிக்க (Cultural Hegemony) முயற்சியே ‘தமிழாற்றுப்படை’ என்னும் பிரம்மாண்டமான கட்டுரைத் தொகுப்பாகும். தொல்காப்பியர் தொடங்கித் தற்கால ஆளுமைகள் வரை இருபத்தி நான்கு தமிழ்ச் சான்றோர்களின் வரலாற்றைப் பேசும் இந்த நூல், மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மொழி மீதான அளப்பரிய காதலாகவும், வரலாற்றுப் பதிவாகவும் தோற்றமளிக்கலாம். ஆனால், அந்தோனியோ கிராம்ஷி (Antonio Gramsci) முன்வைக்கும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்ற தத்துவார்த்தக் கருத்தாக்கத்தின் ஊடாக இந்தப் பிரதியை அணுகும்போது, இது வெறுமனே கடந்த காலத்தைப் பற்றிய ஆவணம் அல்ல; மாறாக, தற்காலப் பொதுவெளியில் தனது அறிவுசார் அதிகாரத்தைக் கேள்விக்கிடமின்றி நிறுவிக்கொள்ள ஒரு வணிக எழுத்தாளன் தொடுத்த மிகத் திட்டமிட்ட ஒரு கருத்தியல் போர் என்பது தெளிவாகப் புரியும். ஒரு உண்மையான வரலாற்று ஆய்வாளனோ அல்லது தீவிர இலக்கியவாதியோ கடந்த காலத்தை அணுகுவதற்கும், வைரமுத்து அணுகுவதற்கும் இடையே ஒரு மாபெரும் தத்துவார்த்த இடைவெளி காணப்படுகிறது. வரலாற்றின் சிக்கலான முரண்பாடுகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, அனைத்தையும் ஒரு நேர்கோட்டுத் தன்மைக்குள் அடைத்து, தனது மேடைப் பேச்சுக்கு வசதியான, கைதட்டல்களை மட்டுமே குறிவைக்கும் ஒரு வெற்று ஆரவாரமாகவே தமிழாற்றுப்படை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு வரலாறு என்பது உண்மைகளைத் தேடுவதற்கான களம் அல்ல; அது வைரமுத்து என்ற தனிமனிதனின் மொழி வித்தைகளைக் காட்சிப்படுத்துவதற்கான ஒரு பரந்த திரை மட்டுமே.
மிஷேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) முன்வைக்கும் ‘அறிவின் தொல்லியல்’ (Archaeology of Knowledge) என்ற அளவுகோலைக் கொண்டு தமிழாற்றுப்படையை அளவிட்டால், அங்கு எந்தவொரு புதிய அறிவு உற்பத்தியோ அல்லது புதைந்து கிடந்த உண்மைகளைத் தோண்டியெடுக்கும் நேர்மையான தொல்லியல் பணியோ நிகழவில்லை என்பது வெட்டவெளிச்சமாகும். ஃபூக்கோவின் தொல்லியல் முறைமை என்பது, ஆதிக்கச் சக்திகளால் மறைக்கப்பட்ட, விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட அதிகாரமற்றவர்களின் குரல்களை, வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்களிலிருந்து மீட்டெடுப்பதாகும். ஆனால் வைரமுத்து, ஏற்கனவே பொதுப்புத்தியில் புனிதப்படுத்தப்பட்டு, அதிகார மையங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, நன்கு அறியப்பட்ட ஆளுமைகளை மட்டுமே மீண்டும் ஒருமுறை தனது அலங்கார மொழியால் மெருகூட்டுகிறார். ஒரு வரலாற்றைக் கட்டமைக்கும்போது, அதிலிருக்கும் இடைவெளிகளையும், முரண்பாடுகளையும், அந்தந்தக் காலகட்டத்தின் சமூக, பொருளாதார, சாதிய ஒடுக்குமுறைகளையும் விவாதிப்பதுதான் ஒரு அறிவுஜீவியின் பணி. ஆனால், வைரமுத்து தனது கட்டுரைகளில் எந்தவொரு விளிம்புநிலை வரலாற்றையும் (Subaltern history) இணைக்க முற்படவில்லை. வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்ட எளிய மனிதர்களின், மாற்றுச் சிந்தனையாளர்களின் குரல்களை அவர் அறவே தவிர்த்துவிடுகிறார். ஒரு மாபெரும் வரலாற்று நூலாக முன்னிறுத்தப்படும் ஒன்றில், மனித வாழ்வின் அடிப்படை முரண்பாடுகள் குறித்த எந்தவொரு ஆழமான தத்துவார்த்த விசாரணையும் இல்லாமல், வெறுமனே மொழியின் செழுமையை மட்டும் பாடிக்கொண்டிருப்பது, அறிவுத் தளத்தில் வாசகனுக்குச் செய்யப்படும் மாபெரும் துரோகமாகும்.
மெய்யியல் தளத்திலும், அகவயமான தேடல்களிலும் ஒரு படைப்பாளி அடைய வேண்டிய ஆழம் என்பது, தனது சொந்த அகங்காரத்தை அழித்து, பிரபஞ்சத்தின் ஒரு சிறு துகளாகத் தன்னை உணரும் ஒரு தியான நிலையாகும். இதுவே உலகெங்கிலும் உள்ள உயர்ந்த சூஃபித்துவ (Sufism) மற்றும் மரபான மெய்யியல் சித்தாந்தங்கள் சுட்டிக்காட்டும் மிக உயர்ந்த படைப்பு நிலையாகும். படைப்பாளியின் இருப்பு என்பது படைப்பிற்குள் முற்றிலுமாகக் கரைந்துபோய், எங்குப் பார்த்தாலும் அந்தப் படைப்பின் உள்ளார்ந்த உண்மையும், இருப்பின் ஒருமைத்தன்மையுமே (Unity of Being) எஞ்சி நிற்க வேண்டும். ஆனால், வைரமுத்துவின் எழுத்துக்களில், குறிப்பாகத் தமிழாற்றுப்படையில், இந்த அகங்காரமின்மை (Ego-lessness) எங்குமே கிடையாது. அவர் எந்தவொரு வரலாற்று நாயகனைப் பற்றி எழுதும்போதும், அந்த நாயகனின் ஆளுமையை விட, வைரமுத்துவின் வார்த்தைகளே தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்கின்றன. கபிலரைப் பற்றி எழுதினாலும் சரி, இளங்கோவடிகளைப் பற்றி எழுதினாலும் சரி, வாசிக்கும் வாசகனுக்கு அந்தப் பழம்பெரும் ஆளுமைகளின் ஆன்ம தரிசனம் கிடைப்பதில்லை; மாறாக, வைரமுத்துவின் எதுகை மோனைகளும், அவர் பயன்படுத்தும் உவமைகளின் சப்தமுமே காதுகளை அடைக்கின்றன. ஒரு படைப்பாளி தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு வரலாற்றை விரியச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் இவர், வரலாற்றைச் சுருக்கித் தனது பிம்பத்தை மாபெரும் வடிவில் அதைப் பிரதிபலிக்கச் செய்கிறார். இந்த அதீத சுயமோகமும், மொழியின் வழியே தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளத் துடிக்கும் அதிகார வேட்கையுமே அவரது படைப்புகளைத் தீவிர இலக்கியம் என்ற தளத்திலிருந்து வெகுவாகக் கீழே இறக்கிவிடுகின்றன.
ழான் பிரான்சுவா லியோதார் (Jean-François Lyotard) போன்ற பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்கள் வலியுறுத்தும் ‘பெரும்பான்மைக் கதையாடல்களின் வீழ்ச்சி’ (Decline of Grand Narratives) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு நேர் முரணாக, வைரமுத்து தொடர்ந்து ஒரு பெரும் கதையாடலைத் (Grand Narrative) தனது வாடிக்கையாளர்களுக்காக உற்பத்திக்கொண்டே இருக்கிறார். தமிழ் மொழி, தமிழினம் என்ற ஒரு ஒற்றைப் பரிமாண, உணர்ச்சிகரமான பெருங்கதையாடலை உருவாக்கி, அதற்குள் இருக்கும் பன்முகத்தன்மையை, சாதிய மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளை, அதிகாரச் சுரண்டல்களை முற்றிலுமாக மறைத்துவிடுகிறார். தமிழாற்றுப்படை என்பது உண்மையில் ஒரு பன்முகத் தன்மை கொண்ட (Pluralistic) சமூகத்தின் வரலாறு அல்ல; அது மேட்டுக்குடி மனநிலைக்குத் தோதான, சிக்கல்களற்ற, தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு போலியான வரலாறு. வாழ்வின் அபத்தங்களையும், விவரிக்க முடியாத ஆழமான இருத்தலியல் நெருக்கடிகளையும் பேசும் தீவிரமான மீமெய்ம்மை (Surrealism) அல்லது ஆழமான எதார்த்தவாதப் (Realism) கூறுகளுக்கு வைரமுத்துவின் புனைவுலகிலோ அல்லது அபுனைவுலகிலோ எந்த இடமும் இல்லை. உலகெங்கும் இலக்கியம் என்பது புதிய தத்துவார்த்தச் சாளரங்களைத் திறந்து, மனித இருப்பின் சிக்கலான முடிச்சுகளை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில், வைரமுத்து மட்டும் இன்னும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய மொழிப் பெருமை பேசும் மேடைப் பேச்சாளரின் மனநிலையிலேயே தேங்கிக் கிடக்கிறார்.
தமிழாற்றுப்படை கட்டுரைகள் அரங்கேற்றப்பட்ட விதமும், அது சமூகத்தில் விநியோகிக்கப்பட்ட விதமும் கூட, அது ஒரு இலக்கியப் பிரதி என்பதை விட, ஒரு பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் உற்பத்திப் பொருள் (Corporate product) என்பதையே சந்தேகமற நிரூபிக்கின்றன. ஒவ்வொரு கட்டுரையும் ஒரு பெரும் திருவிழாவைப் போல, அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் திரைநட்சத்திரங்களின் முன்னிலையில், ஒரு வணிகச் சந்தைப்படுத்தலின் உச்சக்கட்ட உத்திகளோடு அரங்கேற்றப்பட்டன. உண்மையான இலக்கியம் என்பது தனிமையிலிருக்கும் ஒரு வாசகனுக்கும், பிரதியின் உள்ளே இருக்கும் மௌனத்திற்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு அந்தரங்கமான உரையாடல். ஆனால், வைரமுத்து அதை ஒரு வெகுஜனப் பார்வையாளர்களுக்கான சர்க்கஸ் கூடாரமாக மாற்றிவிட்டார். அங்குத் தேடல்களுக்கோ, தர்க்கங்களுக்கோ, எதிர் விவாதங்களுக்கோ இடமில்லை; கண்மூடித்தனமான கைதட்டல்களுக்கு மட்டுமே இடமுண்டு. ஒரு பண்பாட்டின் செழுமையான வரலாற்றை, சந்தை மதிப்பை உயர்த்துவதற்கான ஒரு மூலதனமாக மாற்றும் இந்தச் செயல், இலக்கியத்தை ஒரு வியாபாரமாக மாற்றும் முதலாளித்துவ தந்திரத்தின் ஆகச் சிறந்த உதாரணம்.
வைரமுத்து தன்னை ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாளனாகவும், தமிழ் மொழியின் காவியத் தலைவனாகவும் காட்டிக் கொள்ளும் இந்தத் தமிழாற்றுப்படை முயற்சி, அடிப்படையில் அவரது இலக்கிய வறுமையை மறைப்பதற்காகப் போர்த்தப்பட்ட ஒரு விலையுயர்ந்த பட்டுத் துணி மட்டுமே. உள்ளடக்கத்தில் எந்தவொரு புதிய தத்துவார்த்தத் திறப்புமில்லாமல், வடிவத்தில் மட்டும் பழங்காலத்துச் சொற்களைப் போட்டு நிரப்பி, அதை ஒரு செவ்வியல் படைப்பாக நம்ப வைக்கும் இந்த வித்தை, இலக்கிய உலகில் நீண்ட காலம் நிலைக்காது. அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியிலும் தெறிக்கும் அதீத தன்னம்பிக்கையும், எல்லாம் தெரிந்தவர் போன்ற பாவனையும், எந்தவொரு உண்மையான கலைஞனுக்கும் இருக்கக் கூடாத ஆபத்தான குணங்களாகும். சந்தேகங்களும், தடுமாற்றங்களும், விடைதெரியாத கேள்விகளுமே ஒரு சிறந்த படைப்பை உந்தித் தள்ளும் விசைகள். ஆனால் வைரமுத்துவிடம் பதில்கள் மட்டுமே உள்ளன, கேள்விகள் இல்லை. இந்தக் கேள்விகளற்ற, சமரசங்கள் நிறைந்த, வணிக ரீதியான எழுத்து முறை, கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தமிழ் வெகுஜன வாசகர்களின் பொது ரசனையை எவ்வாறு மழுங்கடித்து, ஒரு தட்டையான வாசிப்புச் சூழலை உருவாக்கியுள்ளது என்பதையும், ஒரு தலைமுறையின் வாசிப்பு மனநிலையை அவர் எவ்வாறு தனது வியாபாரத்திற்காகத் திசைதிருப்பினார் என்பதையும் வரவிருக்கும் எட்டாம் பாகத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் விமர்சனமாக நாம் விரிவாகக் காணலாம்.
தியோடர் அடோர்னோ மற்றும் மேக்ஸ் ஹொர்கைமர் போன்ற ஃபிராங்ஃபர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த தத்துவவியலாளர்கள் முன்வைக்கும் 'பண்பாட்டுத் தொழில்' (Culture Industry) என்ற கோட்பாட்டின் வழியே வைரமுத்துவின் ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகத்தையும், அது தமிழ் வாசக மனநிலையின் மீது செலுத்திய ஆதிக்கத்தையும் நாம் மிகத் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வு செய்ய முடியும். பண்பாட்டுத் தொழில் என்பது கலையை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றி, வெகுஜனங்களை ஒருவிதமான சிந்தனையற்ற, செயலற்ற நுகர்வோர்களாகத் தக்கவைக்கும் முதலாளித்துவ தந்திரமாகும். வைரமுத்து கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் வெற்றிகரமாகச் செய்து வருவது இந்தத் தந்திரத்தைத்தான். ஒரு தீவிரமான இலக்கியப் பிரதி வாசகனின் மூளைக்குள் ஒரு கலகத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்; அவனது சௌகரியமான நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். ஆனால், வைரமுத்துவின் எழுத்துக்கள் வாசகனை ஒருவிதமான உணர்ச்சிப் போதையில் ஆழ்த்தி, அவனது விமர்சன அறிவை மழுங்கடிக்கின்றன. இலக்கியம் என்ற பெயரில் அவர் வழங்கும் பளபளப்பான வார்த்தைக் குவியல்கள், வாசகனின் உண்மையான தத்துவார்த்தத் தேடலைத் தணித்து, அவனுக்கு ஒரு போலியான அறிவுஜீவித் திருப்தியை வழங்குகின்றன. இந்தத் திருப்திதான் ஒரு தலைமுறையின் வாசிப்பு ரசனையை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர விடாமல் தேக்க நிலையில் நிறுத்தி வைத்துள்ளது.
ஒரு சராசரி வாசகன் ஏன் வைரமுத்துவை இவ்வளவு ஆவேசமாகக் கொண்டாடுகிறான் என்ற உளவியலை நாம் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உண்மையான இலக்கிய வாசிப்பு என்பது ஒரு கடினமான உழைப்பைக் கோருவது. சிறந்த நவீனத்துவப் படைப்பாளிகளை வாசிக்கும்போது, வாசகன் தனது சொந்த இருத்தலியல் நெருக்கடிகளை, இருண்ட அகவுலகைக் கண்ணாடியில் பார்ப்பது போலப் பார்க்க நேரிடும். அது அவஸ்தையானது. ஆனால் வைரமுத்து, இந்த அவஸ்தையை வாசகனுக்குக் கொடுப்பதில்லை. மாறாக, சமூகத்தின் மீது ஒரு மேலோட்டமான கோபத்தையும், மொழியின் மீது ஒரு வெற்றுப் பெருமிதத்தையும், காதலின் மீது ஒரு செயற்கையான ஏக்கத்தையும் மிக எளிமையான எதுகை மோனைகளில் பொதிந்து தருகிறார். சிந்திக்க வேண்டிய எந்தச் சிரமமும் இன்றி, வெறும் வார்த்தைகளின் சந்தலயங்களில் மயங்கி, தான் ஒரு மாபெரும் இலக்கியத்தை வாசித்துவிட்டோம் என்ற போலிப் பெருமிதத்தை வாசகன் அடைவதற்கு வைரமுத்துவின் பிரதிகள் உத்தரவாதமளிக்கின்றன. கடினமான தத்துவங்களைத் தேடிப் போகத் தயங்கும் ஒரு வெகுஜன மனநிலைக்கு, வைரமுத்துவின் இந்தத் துரித உணவு போன்ற இலக்கியம் மிக எளிதாகப் பிடித்துப்போனதில் ஆச்சரியமேதுமில்லை. ஆனால் இதன் சமூகவியல் விளைவு மிகக் கொடியது; இது வாசகர்களின் கற்பனைத் திறனையும், உண்மையான கலையை ரசிக்கும் நுட்பத்தையும் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிட்டது.
விளிம்புநிலை மக்கள் குறித்த கதையாடல்களும், அவர்களின் உண்மையான வரலாறும் வைரமுத்து போன்ற வணிக எழுத்தாளர்களால் பொதுவெளியில் எவ்வாறு திரிக்கப்படுகின்றன என்பதை இந்தக் காலகட்டத்து வாசகர்கள் உணராமலேயே போயினர் என்பதுதான் ஆகப்பெரிய வரலாற்றுச் சோகம். ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் வலியை, நிலமற்ற கூலியின் கண்ணீரை, அதிகாரத்தின் நுண் அரசியலை ஒரு வாசகன் புரிந்துகொள்ளத் தேவையான விவாதப் பரப்பை வைரமுத்து ஒருபோதும் உருவாக்கியதில்லை. கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் போன்ற நாவல்களை வாசிக்கும் வாசகன், அந்த மக்களின் துயரத்திற்காகச் சில துளி கண்ணீர் சிந்துகிறான்; அதோடு அவனது இலக்கிய அனுபவம் முடிந்துவிடுகிறது. அந்தத் துயரத்திற்குக் காரணமான அரசமைப்பு, முதலாளித்துவச் சுரண்டல், சாதியக் கட்டமைப்பு போன்றவற்றைப் பற்றிய எந்தவொரு ஆழமான, தர்க்கப்பூர்வமான கேள்வியும் வாசகனுக்குள் எழுவதில்லை. காரணம், வைரமுத்துவின் எழுத்துக்கள் அந்தத் துயரங்களை ஒருவிதமான கண்ணீர் விற்கும் பண்டமாக மாற்றிவிடுகின்றன. வாசகன் அந்தத் துயரத்தை நுகர்கிறான், ரசிக்கிறான், பின் கடந்து செல்கிறான். விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியலை ஒரு கவர்ச்சியான கண்காட்சிப் பொருளாக மாற்றும் இந்த ஆபத்தான மனநிலையைத்தான் வைரமுத்து தனது எழுத்துக்கள் மூலம் ஒரு பெரும் வாசகர் கூட்டத்திடம் வெற்றிகரமாகப் பயிரிட்டுள்ளார்.
மேலும், மொழியின் பன்முகத்தன்மையை அழித்து, ஒரு ஒற்றைப் பரிமாண வாசிப்பு முறையைத் திணித்ததில் வைரமுத்துவின் பங்கு அளப்பரியது. ழாக் டெரிடா போன்ற சிந்தனையாளர்கள் ஒரு பிரதியின் மையத்தைக் கலைத்து, அதிலிருக்கும் பன்முக அர்த்தங்களைத் தேடச் சொல்கிறார்கள். ஒரு சிறந்த படைப்பு ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அர்த்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்; அது தன்னியல்பாகப் பல வாசிப்புகளுக்கு இடமளிக்க வேண்டும். ஆனால் வைரமுத்துவின் பிரதிகள் ஒரு சர்வாதிகாரத் தன்மையைக் கொண்டவை. அவை வாசகனைச் சுதந்திரமாகச் சிந்திக்க அனுமதிப்பதில்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும், ஒவ்வொரு உணர்விலும் ஆசிரியரின் குரல் ஓங்கி ஒலித்து, இதைத்தான் நீ உணர வேண்டும், இப்படித்தான் நீ சிந்திக்க வேண்டும் என்று வாசகனுக்குக் கட்டளையிடுகிறது. இது ஒரு வகையான மூளைச்சலவை உத்தியாகும். சந்தச் சொற்களாலும், உவமை உருவகங்களாலும் வாசகனின் சிந்தனை வெளியை ஆக்கிரமித்து, அவனது சுயமான விமர்சன அறிவைச் செயலிழக்கச் செய்யும் இந்த தந்திரம், அடிப்படையில் ஒரு பாசிச உளவியலின் நீட்சியாகும். இந்த ஒற்றைப் பரிமாண வாசிப்பு முறைக்குப் பழக்கப்பட்ட வாசகர்களால், பல குரல் தன்மையைக் கொண்ட, நுட்பமான மௌனங்களைக் கொண்ட தீவிர இலக்கியப் பிரதிகளை வாசிக்கவோ புரிந்துகொள்ளவோ இயலாத ஒரு துயரமான நிலை தமிழ் வாசிப்புச் சூழலில் உருவானது.
வைரமுத்துவின் மொழியைக் கொண்டாடும் ஒரு தலைமுறை, அடிப்படையில் மொழி என்ற ஊடகத்தின் உண்மையான வலிமையை அறியாத தலைமுறையாகவே வளர்க்கப்பட்டுள்ளது. மொழி என்பது சிந்தனையின் வாகனம் மட்டுமல்ல; அதுவே சிந்தனையின் எல்லைகளையும் தீர்மானிக்கிறது. வைரமுத்துவின் மொழிப் பிரயோகங்கள் அனைத்தும் பழைய மரபுக் கவிதைகளின் எச்சங்களிலிருந்தும், சினிமாப் பாடல்களின் கவர்ச்சித் தந்திரங்களிலிருந்தும் உருவானவை. நவீன வாழ்வின் அந்நியமாதல், பெருநகர வாழ்க்கையின் தனிமை, மனித உறவுகளின் சிக்கலான அக முடிச்சுகள் போன்ற எதையும் நுட்பமாக விவரிக்கக்கூடிய நவீன மொழிநடையை அவர் ஒருபோதும் கைக்கொண்டதில்லை. அவரது மொழி எப்போதும் ஒரு கூட்டத்தை நோக்கிப் பேசும் மேடைப் பேச்சாளரின் மொழியாகவே உள்ளது. இந்த இரைச்சல் மிகுந்த மொழியையே இலக்கியத்தின் உச்சபட்ச அளவுகோலாக ஒரு பெரும் வாசகர் கூட்டம் நம்பத் தொடங்கியதுதான் வைரமுத்து நிகழ்த்திய மாபெரும் வணிக மாயாஜாலம். அலங்காரமான வார்த்தைகளை அடுக்கி வைப்பதே கவிதை என்றும், எதுகை மோனைகளுடன் நீளமாக வசனம் எழுதுவதே நாவல் என்றும் ஒரு தவறான இலக்கிய இலக்கணத்தை அவர் வெகுஜன மனங்களில் ஆழமாகப் பதிய வைத்துவிட்டார்.
ஒட்டுமொத்தத்தில், ஒரு பண்பாட்டின் வாசிப்பு ரசனையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய ஒரு படைப்பாளி, தன்னிடம் இருந்த மொழி வளத்தையும், ஊடகச் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தி, அந்த வாசிப்பு ரசனையைத் தனது வியாபாரத் தேவைகளுக்காகத் தட்டையாக்கி, மழுங்கடித்தார் என்பதே வைரமுத்துவின் மீதான மிக முக்கியமான சமூகவியல் குற்றச்சாட்டாகும். வாசகர்களை அவர் சிந்தனையாளர்களாக உருவாக்கவில்லை; மாறாகத் தனது புத்தகங்களை வாங்கும், தனது மேடைப் பேச்சுகளுக்குக் கைதட்டும் விசுவாசமான நுகர்வோர்களாக மட்டுமே உருமாற்றினார். கேள்விகளற்ற, சந்தேகங்களற்ற, தர்க்கங்களற்ற ஒரு சமரசப் பெருங்கூட்டத்தை உருவாக்குவதே பண்பாட்டுத் தொழிலின் அடிப்படை நோக்கம்; அந்த நோக்கத்தை வைரமுத்து தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் நூற்றுக்கு நூறு சதவீதம் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தியுள்ளார். ஒரு தலைமுறையின் தத்துவார்த்தத் தேடலைத் தனது அலங்கார வார்த்தைகளால் திசைதிருப்பிய இந்த வணிக மேதமையின் வேர்கள் உண்மையில் எங்குத் தொடங்குகின்றன? இலக்கியக் களத்தில் அவர் அடைந்த இந்த அதீத புகழுக்கும், எந்தவொரு விமர்சனத்தையும் பொருட்படுத்தாத அவரது அதிகாரத் திமிருக்கும் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் மாபெரும் ஊடகம் எது? தமிழ் சினிமா என்ற பிரம்மாண்டமான நுகர்வுக் கலாச்சார எந்திரம் வைரமுத்து என்ற இலக்கியப் பிம்பத்தை எப்படிக் கட்டமைத்தது என்பதையும், அவரது திரைப்பாடல்களின் வணிக வெற்றி எவ்வாறு அவரது இலக்கியத் தரமாகப் போலியாக மாற்றப்பட்டது.
வைரமுத்து என்ற தனிமனிதனை ஒரு மாபெரும் இலக்கிய ஆளுமையாகப் பொதுப்புத்தியில் பிழையாக நிறுத்தியதில் தமிழ் சினிமாவிற்கும், அதன் பிரம்மாண்டமான நுகர்வுக் கலாச்சார எந்திரத்திற்கும் உள்ள பங்கை நாம் மிகத் தீவிரமான சமூகவியல் மற்றும் ஊடகவியல் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். ஒரு தத்துவார்த்தக் களத்தில் நின்று பார்க்கும்போது, திரைப்படம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு முதலாளித்துவக் கூட்டுத் தயாரிப்பு; அது முதலீட்டைக் குறிவைத்து, வெகுஜனத்தின் மேலோட்டமான உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டு லாபம் ஈட்டும் ஒரு மாபெரும் சந்தை. வால்டர் பெஞ்சமின் (Walter Benjamin) போன்ற மார்க்சியச் சிந்தனையாளர்கள், இயந்திர உற்பத்திக் காலத்தில் ஒரு கலைப்படைப்பு எவ்வாறு தனது தனித்துவமான 'ஒளியை' (Aura) இழந்து, வெறும் நகலெடுக்கப்படும் நுகர்வுப் பொருளாகச் சுருங்கிப் போகிறது என்பதை மிகத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளனர். வைரமுத்துவின் திரைப்பாடல்களும், அதன் நீட்சியாக அவர் வெளியிட்ட இலக்கியப் படைப்புகளும் இந்த இயந்திரத்தனமான நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் பிரம்மாண்டமான உற்பத்திப் பொருட்களே தவிர வேறில்லை. திரைப்பட ஊடகம் வழங்கிய அளப்பரிய வெளிச்சமும், ஒலிபெருக்கிகளின் அதிரடிச் சப்தமும் சேர்ந்துதான், அவரது மிகச் சாதாரணமான சொற்களையும் ஒரு மகத்தான கவிதையாகப் பாமர மக்கள் நம்பும்படியான ஒரு மாபெரும் மாயையை உருவாக்கின. ஒரு திரைப்படப் பாடலாசிரியரின் வணிக வெற்றியும், அவரது சந்தை மதிப்பும் எவ்வாறு எந்தவொரு தர்க்கமுமின்றி அவரது 'இலக்கியத் தரமாக' உருமாற்றம் செய்யப்பட்டன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், வைரமுத்துவின் பண்பாட்டு அதிகாரத்தின் வேர்களை நாம் அறுத்துவிட முடியாது.
திரைப்படப் பாடல் என்பது ஒருபோதும் சுதந்திரமான ஒரு படைப்பாளியின் அக வெளிப்பாடு அல்ல. அது இயக்குனரின் கதைச் சூழலுக்கும், இசையமைப்பாளரின் மெட்டுக்கும், தயாரிப்பாளரின் வியாபார நோக்கத்திற்கும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ரசிகர்களின் விசில் சத்தத்திற்கும் வளைந்துகொடுக்க வேண்டிய ஒரு முழுமையான வணிகச் சமரசம். சந்தங்களுக்கு ஏற்ப வார்த்தைகளை நிரப்புவதும், கதாநாயகனின் பிம்பத்தை உயர்த்துவதற்காக வெற்று முழக்கங்களை எழுதுவதும், காதல் காட்சிகளுக்காகப் பன்முறை தேய்ந்துபோன உவமைகளை மீண்டும் மீண்டும் புதிய முலாம் பூசி விற்பனை செய்வதும் ஒரு தேர்ந்த கைவினைஞனின் (Craftsman) வேலையே தவிர, அது ஒருபோதும் ஒரு கலைப் படைப்பாளியின் (Artist) தரிசனமாகிவிட முடியாது. வைரமுத்து இந்த வார்த்தை நிரப்பும் கலையில், சந்தத்திற்கு ஏற்பச் சொற்களைப் பொறுத்தும் வித்தையில் ஒரு மாபெரும் வணிக வெற்றியாளர் என்பதில் எவருக்கும் எவ்விதச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், அந்த வணிக வித்தையை, அந்தச் சமரசங்களை, அந்தச் சந்தை மொழியை அப்படியே அச்சுப் பிசகாமல் அள்ளிக்கொண்டு வந்து, கவிதைத் தொகுப்புகள் என்றும், நாவல்கள் என்றும் புத்தக வடிவில் அச்சிட்டு, அதனைத் தீவிர இலக்கியமாகக் கொண்டாடச் சொல்வதுதான் இங்கு நிகழ்த்தப்பட்ட மாபெரும் அறிவுசார் வன்முறையாகும். பாடல் எழுதுவதற்காக அவர் பழகிக்கொண்ட அந்த மேலோட்டமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடும், செயற்கையான வார்த்தை ஜாலங்களுமே அவரது ஒட்டுமொத்தப் புனைவுலகத்தின் மொழியாகவும் உறைந்துபோய், தீவிர இலக்கியத்தின் நுட்பமான மௌனங்களை அவரது படைப்புகளில் நிரந்தரமாகக் கொன்றுவிட்டன.
பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளரான கை டெபோர்ட் (Guy Debord) முன்வைக்கும் 'காட்சிச் சமூகம்' (Society of the Spectacle) என்ற கோட்பாடு வைரமுத்துவின் இந்த ஊடக அதிகார எழுச்சிக்கு மிகச் சரியாகப் பொருந்தும். சமகால முதலாளித்துவச் சமூகம் என்பது உண்மையான உறவுகளையும், ஆழமான தேடல்களையும் இழந்துவிட்டு, வெறும் காட்சிகளாலும் பிம்பங்களாலும் வழிநடத்தப்படும் ஒரு போலியான சமூகமாக மாறிவிட்டது என்கிறார் டெபோர்ட். தமிழ் வெகுஜன மனநிலையும் இந்த 'காட்சிச் சமூகத்தின்' ஆகச்சிறந்த உதாரணமே. இங்கு ஒரு படைப்பின் தரம் அதன் ஆழத்திலல்ல, அது எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகக் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது (Spectacle) என்பதில்தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. வைரமுத்துவின் திரைப்படப் பாடல்கள் பட்டிதொட்டியெங்கும் ஒலித்தபோது, அந்த ஒலியின் பிரம்மாண்டம் ஒரு 'ஒளிவட்ட விளைவை' (Halo Effect) உருவாக்கியது. ஆடியோ கேசட்டுகளிலும், வானொலியிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டே இருந்த ஒரு பெயர், மக்களின் ஆழ்மனதில் எந்தவொரு தர்க்கரீதியான கேள்வியுமின்றி ஒரு 'மாபெரும் கவிஞராக' நிலைநிறுத்தப்பட்டது. இந்த ஊடகப் படையெடுப்பின் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட பிம்பம், அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு சாதாரணக் கட்டுரையையும், ஒவ்வொரு தட்டையான நாவலையும் எந்தவிதமான விமர்சனமுமின்றி மக்கள் விழுங்குவதற்குப் பழக்கப்படுத்தியது. தனது திரைப்படப் புகழைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவர் இலக்கிய உலகிற்குள் செய்த பிரம்மாண்டமான ஊடுருவல் என்பது, கலையின் மீது சந்தைப்பொருள் நிகழ்த்திய ஒரு வெற்றிகரமான ஆக்கிரமிப்பாகும்.
இந்தக் காட்சிச் சமூகத்தின் மிகக் கொடிய சமூகவியல் விளைவு என்னவென்றால், உண்மையான இலக்கியவாதிகள் முற்றிலுமாக விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டதே ஆகும். ஒருபுறம் எந்தவிதமான சமரசமும் செய்துகொள்ளாமல், அதிகார மையங்களை அண்டாமல், மனித வாழ்வின் தீர்க்க முடியாத முரண்பாடுகளை, சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களைத் தங்கள் ரத்தமும் சதையுமான மொழியில் சிற்றிதழ்களில் எழுதிக்கொண்டிருந்த தீவிர இலக்கியவாதிகள் வறுமையிலும், அங்கீகாரமின்மையிலும் உழன்றுகொண்டிருந்தனர். மறுபுறம், முதலாளித்துவ ஊடக எந்திரத்தின் அரவணைப்பில், கேளிக்கைகளுக்காகவும் வியாபாரத்திற்காகவும் வார்த்தைகளை விற்றுக்கொண்டிருந்த வைரமுத்து, தமிழ் இலக்கியத்தின் சக்கரவர்த்தியாகப் பொதுவெளியில் முடிசூட்டிக் கொண்டார். இது தமிழ் இலக்கியப் பரப்பிற்கு நேர்ந்த ஆகப்பெரிய வரலாற்றுத் துயரம். ஊடக வெளிச்சம் என்ற ஒற்றைக் காரணத்தினால் ஒரு வணிகக் கலைஞன் இலக்கியப் பீடத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டதும், உண்மையான கலையைத் தேடிப் பயணித்தவர்கள் பொதுப் பார்வையிலிருந்து மறைக்கப்பட்டதும், ஒரு சமூகத்தின் அறிவுத் தளம் எந்த அளவிற்கு ஊடகங்களால் எளிதில் கையகப்படுத்தப்படக்கூடிய அளவுக்கு பலவீனமாக இருக்கிறது என்பதையே காட்டுகிறது. தனது சினிமாப் புகழின் மூலம் அவர் ஈட்டிய செல்வமும், அரசியல் செல்வாக்கும் அவரை எந்தவொரு அறிவுப்பூர்வமான விமர்சனத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு அதிகார மையமாகவே மாற்றிவிட்டன.
மேலும், தனது திரைத்துறைத் தொடர்புகளைப் பயன்படுத்தி, அவர் தனது புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களை ஒரு திரைப்படத்தின் இசை வெளியீட்டு விழாவைப் போலவே மாபெரும் கேளிக்கைக் கொண்டாட்டங்களாக மாற்றினார். இலக்கியம் என்பது கூச்சலிடும் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் அரங்கேறும் ஒரு திருவிழா அல்ல; அது தனிமையிலிருக்கும் ஒரு வாசகனுக்கும், பிரதியின் ஆழ்ந்த மௌனத்திற்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு அந்தரங்கமான, தீவிரமான உரையாடல். ஆனால், வைரமுத்து இலக்கிய வெளியீட்டையே ஒரு 'பண்பாட்டுத் தொழிலாக' (Culture Industry) உருமாற்றினார். அரசியல் தலைவர்கள், திரைநட்சத்திரங்கள் புடைசூழ அவர் நடத்திய அந்தப் பிரம்மாண்டமான விழாக்கள், உண்மையில் அந்தப் புத்தகங்களின் உள்ளடக்கத்தை விவாதிப்பதற்காக நடத்தப்பட்டவை அல்ல; மாறாக, வைரமுத்து என்ற தனிமனிதனின் சமூக அதிகாரத்தையும், சந்தை மதிப்பையும் பொதுவெளியில் மீண்டும் மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதற்கான வெறும் அதிகாரக் காட்சிகளே ஆகும். இந்தத் தொடர்ச்சியான அதிகாரக் கட்டமைப்பின் மூலம், தன்னை விமர்சிக்கும் எந்தவொரு மாற்றுச் சிந்தனையாளனையும், தீவிர இலக்கிய விமர்சகனையும் தன் பக்கம் நெருங்க விடாமல் அவர் மிகக் கவனமாகத் தடுத்து நிறுத்தினார். அவரது புகழின் நிழலில் மயங்கிக் கிடக்கும் வெகுஜன வாசகர்கள், ஒருபோதும் அந்த விமர்சனக் குரல்களைச் செவிமடுத்துக் கேட்கத் தயாராக இல்லாத அளவிற்குத் திட்டமிட்டு மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டிருந்தனர்.
ஆகவே, தமிழ் சினிமாவில் வைரமுத்து பெற்ற வெற்றிக்கும், அவரது உண்மையான படைப்புத் திறனுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை ஒரு தீவிரமான தத்துவார்த்தக் களத்தில் வைத்து அளவிட வேண்டியது அவசியமாகிறது. திரைப்படங்கள் அவருக்கு ஒரு மாபெரும் மேடையைக் கொடுத்தன, வார்த்தைகளை வியாபாரம் செய்வதற்கான ஒரு லாபகரமான சந்தையை உருவாக்கிக் கொடுத்தன, அதிகார வர்க்கத்தோடு உரையாடுவதற்கான ஒரு அரியணையை அமைத்துக் கொடுத்தன. ஆனால், அந்த மாபெரும் ஊடக எந்திரத்தால் ஒருபோதும் அவருக்கு ஒரு தீவிர இலக்கியவாதிக்குரிய அகத் தரிசனத்தையோ, வாழ்வின் நுட்பங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மெய்யியல் ஆழத்தையோ வழங்கிவிட முடியவில்லை. சினிமாவின் கவர்ச்சித் திரையைக் கிழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், அங்கே எஞ்சுவது கவிதை என்ற பெயரில் அடுக்கப்பட்ட சில அலங்காரமான சொற்களும், நாவல் என்ற பெயரில் எழுதப்பட்ட சில நீளமான வசனங்களும் மட்டுமே என்பதை ஒரு உண்மையான வாசகன் மிக எளிதில் உணர்ந்துகொள்ள முடியும். ஒட்டுமொத்தமாக வைரமுத்துவின் இந்த வணிகப் பயணம், அவரது படைப்புலக வீழ்ச்சி, அதிகாரக் கட்டுமானம், மொழியின் மீதான வன்முறை ஆகிய அனைத்தையும் தொகுத்து, அவர் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு விட்டுச் செல்லும் உண்மையான மரபு ஆகும்.
வைரமுத்துவின் ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகத்தையும், அதன் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட பிரம்மாண்டமான அதிகாரப் பிம்பத்தையும் ஒரு விரிவான தத்துவார்த்த, சமூகவியல் மற்றும் நவீன இலக்கிய விமர்சனக் களத்தில் வைத்துப் பிரேதப் பரிசோதனை செய்ததன் அறுதியான இறுதி முடிவுக்கு நாம் இப்போது வந்துள்ளோம். கலையின் மீதான நேர்மையும், மனித இருப்பின் மீதான சமரசமற்ற தேடலும் கொண்ட எந்தவொரு தீவிர இலக்கிய வாசிப்பிலும், வைரமுத்து என்ற பெயர் ஒரு வணிகச் சந்தைப்படுத்துபவரின் அடையாளமாகவே எஞ்சி நிற்குமே தவிர, ஒருபோதும் ஒரு மகத்தான இலக்கியவாதியின் அடையாளமாக நிலைபெறாது என்பதை இந்த விரிவான ஆய்வு தர்க்கப்பூர்வமாக நிறுவியுள்ளது. கவிதை, நாவல், சிறுகதை, கட்டுரை என அவர் தொட்ட அனைத்துத் தளங்களிலும் அவர் நிகழ்த்தியதெல்லாம் மொழியைக் கொண்டு நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு தட்டையான நுகர்வுக் கலாச்சார வியாபாரம் மட்டுமே. மனித மனதின் விவரிக்க முடியாத இருண்ட பிரதேசங்களையோ, சமூகத்தின் அடித்தளத்தில் உறையும் விளிம்புநிலை மக்களின் ரத்தமும் சதையுமான உண்மையான துயரங்களையோ அவரது பேனா ஒருபோதும் அதன் எதார்த்தமான, அப்பட்டமான வடிவத்தில் பதிவு செய்ததில்லை. மாறாக, அனைத்தையும் மேட்டிமைத்தனமான சொல்லாடல்களால் மூடி மறைத்து, வெகுஜனங்களை ஈர்க்கும் ஒரு கவர்ச்சியான பண்டமாக மாற்றுவதிலேயே அவரது ஒட்டுமொத்த இலக்கிய வாழ்வும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது இலக்கியத்தின் பெயரால் தமிழ் வாசகப் பொதுவெளிக்கு இழைக்கப்பட்ட மாபெரும் பண்பாட்டுச் சூழ்ச்சியாகும்.
ழான் போத்ரியார்ட் போன்ற பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்கள் சுட்டிக்காட்டும் 'பகட்டுப் பிரதி' அல்லது 'போலிப் பிம்பம்' (Simulacra) என்ற கருத்தாக்கத்தின் ஆகச்சிறந்த தமிழ் உதாரணங்களாகவே வைரமுத்துவின் படைப்புகளை நாம் வரலாற்றில் மதிப்பிட முடியும். அவரது எழுத்துக்களில் விவரிக்கப்படும் கிராமமும், காதலும், வறுமையும், சமூகப் போராட்டங்களும் நிஜமானவை அல்ல; அவை வாடிக்கையாளர்களின் தற்காலிகமான உணர்ச்சித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகத் தொழிற்சாலையில் வார்க்கப்பட்ட பிளாஸ்டிக் பொம்மைகளைப் போன்ற மிகச் செயற்கையான கட்டமைப்புகள். ஒரு தீவிரமான இலக்கியப் பிரதி என்பது தனக்குள் முடிவற்ற மௌனங்களையும், பல்தள வாசிப்புகளையும், குரல்களின் பன்முகத்தன்மையையும் (Polyphony) கொண்டிருக்க வேண்டும். மிஷேல் ஃபூக்கோ முன்வைக்கும் அதிகாரக் கட்டமைப்புகளைக் கட்டுடைக்கும் கருவியாகவோ, அல்லது ழாக் டெரிடா வலியுறுத்தும் மையமற்ற தன்மையின் தேடலாகவோ அவரது பிரதிகள் எவ்விதத்திலும் செயல்படவில்லை. அதிகாரத்தின் மையத்தில் சுகமாக வீற்றுகொண்டு, ஆதிக்க அமைப்போடு சமரசம் செய்துகொண்டு, மேடைகளில் கவர்ச்சியான முழக்கங்களை மட்டுமே உதிர்த்துவிட்டுத் தன்னை ஒரு கலகக்காரனாகவும், காவியத் தலைவனாகவும் காட்டிக்கொள்ளும் அவரது தந்திரம், சமகால முதலாளித்துவச் சந்தையின் ஆகப்பெரிய மோசடியாகும். தனது புகழையும் ஊடகப் பலத்தையும் கொண்டு அவர் உருவாக்கிய அந்தப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம், உண்மையில் எந்தவொரு தத்துவார்த்த அல்லது மெய்யியல் அடித்தளமும் இல்லாத ஒரு வெற்றுச் சப்தம் மட்டுமே என்பதை காலம் மிக விரைவிலேயே தோலுரித்துக் காட்டும்.
வரலாற்றை, குறிப்பாக விளிம்புநிலை மக்களின் வரலாற்றையும், சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களையும் ஒரு படைப்பாளி அணுகும் விதம் மிகவும் புனிதமானது, பொறுப்புமிக்கது. ஆனால் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம், கருவாச்சி காவியம் போன்ற படைப்புகளின் ஊடாக விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியலை அவர் ஒரு வணிக நுகர்வாக, கண்ணீர் விற்கும் வியாபாரமாக மாற்றிய கொடூரத்தை ஒரு உண்மையான இலக்கிய வாசகன் எக்காலத்திலும் மன்னிக்க இயலாது. உண்மையான எதார்த்தவாதம் என்பது மனித அவலங்களை அப்படியே பதிவு செய்வதோடு நில்லாமல், அந்த அவலங்களுக்குக் காரணமான அமைப்பிற்கு எதிரான ஒரு நுட்பமான தத்துவார்த்தக் கலகத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும். இருத்தலியலின் ஆழமான தவிப்புகளையும், மெய்ம்மைக்கும் மீமெய்ம்மைக்கும் இடையிலான சிக்கலான மனித மனப் போராட்டங்களையும் தொடத் தவறிய ஒரு தட்டையான எழுத்து முறை, ஒருபோதும் காலத்தை வென்று நிற்க முடியாது. அவரது எழுத்துக்களில் சூஃபித்துவம் போன்ற ஆழமான அகவயத் தேடல்களுக்கோ, அல்லது மேற்கத்தியத் தத்துவ மரபுகள் காட்டும் இருத்தலியல் நெருக்கடிகளுக்கோ எவ்வித இடமும் இருந்ததில்லை. எல்லாம் தெரிந்த, அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் தன்னிடம் மட்டுமே முடிவான பதிலிருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு மேட்டிமைத்தனமான ஆணவமே அவரது ஒவ்வொரு வரியிலும் துருத்திக்கொண்டு நிற்கிறது. ஒரு கலைஞனுக்குரிய மிக அடிப்படையான பண்பான அகங்காரமின்மை மற்றும் பேரண்டத்தின் முன் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளும் தியான நிலை என்பது அவரது படைப்புலகத்தின் எல்லைக்கு வெளியே பல மைல் தூரத்தில் விடப்பட்டுவிட்டது.
ஒரு சமூகத்தின் பொதுவெளியை (Public Sphere) தனது அளப்பரிய ஊடக பலத்தாலும், சினிமாப் புகழாலும் முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, சிற்றிதழ்களில் இயங்கிய தீவிர இலக்கியவாதிகளின் குரல்களை இருட்டடிப்புச் செய்ததே வைரமுத்துவின் ஆகப் பெரிய சமூகவியல் குற்றமாகும். வாசிப்பு என்பது வாசகனைச் சிந்திக்கத் தூண்டி, அவனது அறிவார்ந்த எல்லைகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு ஆயுதம். ஆனால், வைரமுத்து தனது எதுகை மோனை நிரம்பிய, உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தும் நாடகத்தனமான மொழியின் மூலம், ஒரு முழுத் தலைமுறையின் சிந்தனைத் திறனை மழுங்கடித்து, அவர்களைத் தட்டையான ரசனை கொண்ட நுகர்வோர்களாக மட்டுமே சுருக்கிவிட்டார். இந்தச் சிந்தனையற்ற மந்தைத் தன்மையை உருவாக்குவதுதான் பண்பாட்டுத் தொழிலின் (Culture Industry) முதன்மையான நோக்கம்; அந்த நோக்கத்தை அவர் நூற்றுக்கு நூறு சதவீதம் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றியுள்ளார். அவரது புத்தக விற்பனையின் பிரம்மாண்டமான எண்ணிக்கையோ, அவர் அதிகார மையங்களிடமிருந்து பெற்றுள்ள விருதுகளோ, அவரைச் சுற்றி நிற்கும் அரசியல் மற்றும் சினிமாத் தலைவர்களின் ஆரவாரக் கூட்டமோ ஒருபோதும் அவரது படைப்புகளுக்கு இலக்கியத் தகுதியை வழங்கிவிட முடியாது. வரலாற்றில் எத்தனை பேர் ஒரு புத்தகத்தை வாசித்தார்கள் என்பது முக்கியமல்ல; அந்தப் பிரதி மனித மனதின் எந்த ஆழத்தைத் தொட்டது, சமூக முரண்பாடுகளை எந்த அளவிற்கு நுட்பமாகப் பதிவு செய்தது என்பதே இலக்கியத்தின் இறுதி அளவுகோல். அந்த அளவுகோலின்படி வைத்து அளக்கப்படும்போது, வைரமுத்துவின் பிரம்மாண்டமான புத்தகக் குவியல்கள் அனைத்தும் எந்தவொரு தத்துவார்த்த எடையுமற்ற வெறும் காகிதக் கட்டுகளாகவே சுருங்கிவிடுகின்றன.
முடிவாக, வைரமுத்து ஒரு மிகச் சிறந்த வணிக எழுத்தாளர், திறமையான வார்த்தை வியாபாரி, தனது பிம்பத்தை மிகக் கவனமாகக் கட்டமைத்துக் கொண்ட ஒரு நிகரற்ற சந்தைப்படுத்துபவர் என்பதை நாம் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி ஒப்புக்கொள்ளலாம். ஆனால், அவரை ஒரு தீவிர இலக்கியவாதியாகவும், தமிழ் மொழியின் தற்கால அடையாளமாகவும் முன்னிறுத்தும் எந்தவொரு போலிப் பெருமிதக் கருத்தாக்கத்தையும் நாம் முற்றிலுமாக, தர்க்கப்பூர்வமாக நிராகரிக்க வேண்டியது அறிவுத் தளத்தில் நமது தலையாய கடமையாகும். தமிழ் இலக்கியம் என்பது பல மகத்தான ஆளுமைகளால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட, மனித இருப்பின் சிக்கல்களை சமரசமின்றிப் பேசும் ஒரு தீவிரமான மரபு. அந்த மரபில் வைரமுத்து போன்ற வணிகச் சூத்திரதாரிகளுக்கு எந்தவொரு தார்மீக இடமும் கிடையாது. எதிர்காலத் தலைமுறை இந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, மொழியின் வெளிச்செல்லும் அலங்காரங்களைத் தாண்டி, வாழ்வின் அப்பட்டமான உண்மைகளைப் பேசும், விளிம்புநிலை மக்களின் நிஜமான வலியுடனான, பன்முகத்தன்மை கொண்ட தீவிர இலக்கியப் பிரதிகளை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும். அதுவே தமிழ் வாசிப்புச் சூழலின் உண்மையான விடுதலையாக அமையும். இந்த விரிவான ஆய்வுரை, அந்த விடுதலை நோக்கிய ஒரு சிறு தத்துவார்த்தத் திறப்பாக, பொதுப்புத்தியில் உறைந்துபோன ஒரு மாபெரும் வணிகப் பிம்பத்தின் மீதான சமரசமற்ற விமர்சனக் கல்லெறிதலாக வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும்.
