பிரதம த்ரிஷ்ய குற்றக்கார்

ஜார்ஜ்குட்டிக்குப் பிறகு அலீனா: குற்றம், அறம், உண்மை ஆகியவற்றின் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்யும் ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்ய குற்றக்கார்’

ஒரு குற்றத்தைப் பார்ப்பதற்கும், அந்தக் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் எவ்வளவு பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது? குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் புலனாய்வின் நோக்கமா, அல்லது ஒரு குற்றத்தை உருவாக்கிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் சூழலையும் புரிந்துகொள்வதுமா? பார்வையாளர்களின் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் முன்முடிவுகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மலையாளத் திரைப்படமான ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

1. குற்றத்தைப் பார்ப்பதும் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதும்

திரைப்படம் என்பது வெறுமனே கதைகளைச் சொல்லும் கலை அல்ல. நாம் ஏற்கெனவே நம்பிக்கொண்டிருக்கும் உண்மைகளை அசைத்துப் பார்ப்பதற்கும், மனிதர்களைப் பற்றிய நமது முன்முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கும் உதவும் கலைவடிவம். ஒரு சம்பவத்தை எந்தக் கோணத்தில் காட்சிப்படுத்துகிறோம், எந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பார்வையில் அதை அணுகுகிறோம், எந்தத் தகவலை முதலில் வெளிப்படுத்துகிறோம், எதை மறைக்கிறோம் என்பவை பார்வையாளர்களின் புரிதலைத் தீர்மானிக்கின்றன. சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியின் பொருளையே அடுத்த காட்சி மாற்றிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மீது நாம் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த மதிப்பீடு, புதிய தகவல் கிடைத்ததும் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறுகிறது.

ஷஹாத் நிலம்பூர் இயக்கியுள்ள பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் (Pradhama Drishtiya Kuttakkar) திரைப்படத்தின் அடிப்படை வலிமை இந்தக் கதைசொல்லல் உத்தியில்தான் இருக்கிறது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்தைப் பற்றிய செய்தியை வாசிக்கும்போது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களைப் பற்றிய தீர்ப்பை நாம் மிக எளிதாக வழங்கிவிடுகிறோம். செய்தியில் இடம்பெறும் சில தகவல்கள், குற்றத்தின் தன்மை, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நிலை, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் பின்னணி ஆகியவை நமது மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட கதையை உருவாக்குகின்றன. விசாரணை முடிவதற்கு முன்பே யார் குற்றவாளி, யார் நிரபராதி என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.

ஆனால், ஒரு குற்றத்தின் வெளிப்படையான விவரங்களுக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனித வாழ்க்கைகளுக்கும் இடையில் பெரும் இடைவெளி இருக்கக்கூடும். சட்டம் ஒரு செயலைக் குற்றமாக வரையறுக்கிறது; புலனாய்வு அந்தச் செயலைச் செய்தவர் யார் என்பதைக் கண்டறிய முயல்கிறது. கலை அதற்கும் அப்பால் சென்று, அந்தச் செயலை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்று கேட்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் அந்த மூன்றாவது தளத்தில் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது. குற்றத்தை மறுப்பதோ, குற்றவாளியை எளிதில் நியாயப்படுத்துவதோ இதன் நோக்கம் அல்ல. மாறாக, நமது தீர்ப்புகள் எந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன, அவற்றில் எவ்வளவு முன்முடிவுகள் கலந்திருக்கின்றன என்பதைப் பரிசீலிக்கச் செய்கிறது.

2. ‘த்ரிஷ்யம்’ உருவாக்கிய மரபும் புதிய திரைப்படத்தின் பாதையும்

மலையாளத் திரைப்பட வரலாற்றில் குற்றவிசாரணைத் திரில்லர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஜீத்து ஜோசப் இயக்கிய த்ரிஷ்யம் (2013) திரைப்படத்தைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்துக்குப் பிறகு அதை மறைப்பதற்காக ஒரு குடும்பம் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளையும், அந்தக் குடும்பத்தைச் சுற்றி இறுகும் காவல்துறை விசாரணையையும் மையமாகக் கொண்ட அத்திரைப்படம், பார்வையாளர்களின் வழக்கமான அறவியல் நிலைப்பாட்டையே மாற்றியமைத்தது.

பொதுவாகக் குற்றம் நடந்தால் குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டும், ஆதாரங்கள் திரட்டப்பட வேண்டும், குற்றவாளி தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நமது எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகளுடன் பார்வையாளர்கள் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்துகொள்கிறார்கள். சட்டத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா, குடும்பத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா என்ற அறவியல் முரண்பாட்டுக்குள் அவர்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்த மரபை நினைவூட்டும் சில அம்சங்கள் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, குற்றவாளிகள் பிடிபட வேண்டும் என்ற வழக்கமான எதிர்பார்ப்பைத் திரைப்படம் சிக்கலாக்குகிறது. இருப்பினும், இரு திரைப்படங்களும் ஒரே கதையையோ ஒரே கருத்தையோ முன்வைக்கின்றன என்று கூற முடியாது. அவற்றின் அணுகுமுறைகளில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான பற்றுதல் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் போராட்டத்துடன் இணைகிறது. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில், குற்றச்சம்பவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான நமது பார்வையே தொடர்ந்து மாற்றப்படுகிறது. குற்றவாளி யார் என்பதைக் கண்டறிவதைக் காட்டிலும், ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய நமது தீர்ப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதற்கு இங்கு அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.

இந்த வேறுபாடுதான் இப்படத்தை மற்றொரு காவல்துறைத் திரில்லராக மட்டும் பார்க்க முடியாதபடி செய்கிறது.

3. அலீனா: காவல்துறைக்குள் நுழையும் ஒரு புதிய பார்வை

பார்வதி திருவோத் ஏற்றிருக்கும் அலீனா என்ற கதாபாத்திரம் திரைப்படத்தின் மையமான பார்வைப் புள்ளிகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. கணவரின் மரணத்துக்குப் பிறகு கருணை அடிப்படையில் காவல்துறையில் பணியில் சேரும் அலீனா, ஒரு புதிய பணிச்சூழலுக்குள் நுழைகிறார். அவருடைய அனுபவமின்மை, எச்சரிக்கையான அணுகுமுறை, சுற்றியுள்ளவர்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஆகியவை கதையின் நகர்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் பெண் அதிகாரிகள் பல நேரங்களில் வழக்கமான கதாபாத்திர வார்ப்புகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறார்கள். துணிச்சலான அதிகாரி, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாத விசாரணையாளர், ஆணாதிக்க அமைப்புடன் மோதுபவர் எனப் பல வடிவங்களில் அவர்கள் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அலீனாவின் கதாபாத்திரம் குறித்துப் பேசும்போது, அவரது தனிப்பட்ட இழப்பையும் புதிய பணிச்சூழலையும் ஒன்றாகக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு மனிதர் தனிப்பட்ட துயரத்திலிருந்து மீண்டு, புதிய பொறுப்பை ஏற்கும்போது அவர் எதிர்கொள்ளும் மனநிலை எளிதானதல்ல. அதே நேரத்தில், காவல்துறைப் பணியில் தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு அப்பால் சென்று செயல்பட வேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையிலான இழுபறி அலீனாவின் கதாபாத்திரத்துக்கு உணர்வுபூர்வமான ஆழத்தை அளிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் நடிப்பில் இந்த எச்சரிக்கையும் உறுதியும் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன. மிகுந்த அனுபவம் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகவில்லை; அனுபவத்தின் வழியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒருவராகவே தோன்றுகிறார். இந்த அணுகுமுறை கதாபாத்திரத்தை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது.

அலீனா வெறுமனே ஒரு குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி அல்ல. பார்வையாளர்களுக்கும் கதையின் உண்மைக்கும் இடையில் செயல்படும் ஒரு முக்கியமான இடைநிலைக் கதாபாத்திரம். அவருடைய பார்வையில் கிடைக்கும் தகவல்கள், பிற அதிகாரிகளின் அணுகுமுறைகள், பின்னர் வெளிப்படும் விவரங்கள் ஆகியவை இணைந்து பார்வையாளர்களின் புரிதலை மாற்றுகின்றன.

4. ஹரிஸ் மீரான்: அறிவின் அதிகாரமும் அதன் வரம்புகளும்

விஜயராகவன் ஏற்றிருக்கும் குற்றப்பிரிவு அதிகாரி ஹரிஸ் மீரான் திரைப்படத்தின் மற்றொரு வலிமையான கதாபாத்திரம். அனுபவமும் அறிவும் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகிறார். கடினமான குற்றங்களைக்கூடத் தனது விசாரணைத் திறனால் தீர்த்துவிடக்கூடியவர் என்ற நம்பிக்கையை அவரது அறிமுகமே உருவாக்குகிறது.

காவல்துறைத் திரில்லர்களில் இத்தகைய அதிகாரிகள் பொதுவாக பார்வையாளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்கள். சிக்கலான குற்றம் நடந்தாலும், திறமையான விசாரணையாளர் இறுதியில் உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். அவரது அறிவு, அனுபவம், விசாரணை முறைகள் ஆகியவற்றின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறோம்.

ஆனால் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த எதிர்பார்ப்பை வேறொரு திசையில் திருப்புகிறது. ஹரிஸ் மீரான் விசாரணையில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நாம் வழக்கம்போல விரும்புவதற்குப் பதிலாக, அவர் இந்த வழக்கைத் தீர்த்துவிடக்கூடாது என்ற மனநிலைக்குள் தள்ளப்படுகிறோம். ஒரு அதிகாரியின் திறமை குறித்த நமது மதிப்பீடு மாறுவதில்லை; அந்தத் திறமை எந்த முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதுதான் நமது விருப்பத்தை மாற்றுகிறது.

இங்கே திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது: உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது அறிவின் வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உண்மை வெளிப்படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்ன? உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் விருப்பத்துக்கும், அந்த உண்மை வெளிப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வுக்கும் இடையில் பார்வையாளர்கள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

விஜயராகவனின் நடிப்பு இந்த முரண்பாட்டுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. மிகச் சிறிய முகபாவனைகள், உரையாடல்களில் வெளிப்படும் கட்டுப்பாடு, அதிகாரத்தைக் கையாளும் விதம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஹரிஸ் மீரான் ஒரு நம்பத்தகுந்த விசாரணை அதிகாரியாக உருவாகிறார்.

அவருடைய கதாபாத்திரம் வழியாக அறிவு என்பது வெறுமனே தகவல்களைத் திரட்டும் திறன் மட்டுமல்ல; கிடைக்கும் தகவல்களை எவ்வாறு பொருள்கொள்கிறோம் என்பதும்தான் என்பதைத் திரைப்படம் மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது.

5. குற்றவாளி, நிரபராதி: இரண்டுக்கும் இடையிலான சிக்கலான வெளி

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படம் பொதுவாக இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முயல்கிறது: குற்றத்தைச் செய்தவர் யார்? அந்தக் குற்றத்தை நிரூபிக்கக்கூடிய ஆதாரங்கள் என்ன?

ஆனால் இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்துவிட்டால் மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து முரண்பாடுகளும் தீர்ந்துவிடுவதில்லை. ஒரு குற்றத்தின் சட்டரீதியான தன்மைக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒருவரின் செயலைப் புரிந்துகொள்வது, அந்தச் செயலை நியாயப்படுத்துவதற்குச் சமமல்ல. அதேபோல், ஒரு குற்றவாளியின் வாழ்க்கைச் சூழலை அறிந்துகொள்வது அவர் செய்த செயலின் பொறுப்பிலிருந்து அவரை விடுவிப்பதுமல்ல. இந்த வேறுபாட்டை உணராமல் போகும்போதுதான் குற்றம் குறித்த விவாதங்கள் எளிய தீர்ப்புகளாகச் சுருங்கிவிடுகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த இடைவெளியில் தனது நாடகத்தை உருவாக்குகிறது. குற்றம் நடந்தது என்பது ஒரு நிலை; அந்தக் குற்றத்தைப் பற்றிய முழுமையான புரிதல் உருவாகிவிட்டது என்பது வேறொரு நிலை. இவை இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

திரைப்படத்தின் கதைசொல்லல் பார்வையாளர்களை உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குவதிலிருந்து விலக்குகிறது. கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்துக் குற்றவாளியை அடையாளம் கண்டுவிட்டதாக நினைக்கும் தருணத்தில், புதிய பார்வை அல்லது புதிய தகவல் அந்த முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

இது வெறும் மர்மத்தை நீட்டிப்பதற்கான உத்தி அல்ல. மனிதர்களைப் பற்றிய நமது புரிதலின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தும் கதைசொல்லல் முறையாகவும் செயல்படுகிறது.

6. திரைக்கதை: தகவல்களை மறைப்பதல்ல, பார்வையை மறுவடிவமைப்பது

பி. எஸ். சுப்பிரமணியனும் விஜேஷ் தொட்டிங்கலும் இணைந்து உருவாக்கிய திரைக்கதை திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். இயக்குநர் ஷஹாத், முன்பு பிரகாசன் பறக்கட்டே (2022) திரைப்படத்தின் மூலம் அறிமுகமானவர். இந்தப் படத்தில் அவரது கதைசொல்லல் மேலும் முதிர்ச்சியடைந்ததாகத் தெரிகிறது.

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தில் பதற்றத்தை உருவாக்குவதற்குப் பல வழிகள் இருக்கின்றன. பார்வையாளர்களிடமிருந்து முக்கியமான தகவல்களை மறைக்கலாம்; எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கலாம்; ஆபத்தான சூழல்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கலாம். ஆனால் இவற்றை மட்டும் நம்பியிருக்கும் திரைக்கதை விரைவில் சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

இதற்கு மாறாக, தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பிறகும் பதற்றத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது மிகவும் கடினமான கலை. பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு சம்பவத்தின் முக்கியமான விவரங்கள் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தச் சம்பவத்தின் பொருள் என்ன, அதன் விளைவுகள் எப்படியிருக்கும், கதாபாத்திரங்கள் எத்தகைய முடிவுகளை எடுப்பார்கள் என்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து உயிருடன் இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் திரைப்படம் பல இடங்களில் அந்தச் சவாலைச் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியிலேயே சில முக்கியமான விவரங்கள் தெரியவந்தாலும், இரண்டாம் பாதி புதிய கோணங்களைத் திறக்கிறது. மர்மத்தின் மீது மட்டுமே சார்ந்திருக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மற்றும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாட்டின் வழியாகப் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.

கதாபாத்திரங்களில் ஒருவர் எழுதிய புத்தகத்தைத் திரைக்கதையின் நகர்வுடன் இணைத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். கதைக்குள் இடம்பெறும் ஒரு பொருள் அல்லது ஆவணம் வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதை முன்னேறுவதற்கான காரணியாக மாறும்போது திரைக்கதையின் கட்டமைப்பு வலுப்பெறுகிறது.

இருப்பினும், சில இடங்களில் கதையை வசதியாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் இருப்பதாக விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மூன்று மணி நேரத்தை நெருங்கும் நீளத்தைக் கொண்ட திரைப்படத்தில் சில காட்சிகள் மேலும் சுருக்கமாக அமைந்திருக்கலாம் என்ற மதிப்பீட்டுக்கும் இடமுண்டு. ஆனால் இத்தகைய குறைகள் படத்தின் மையமான பதற்றத்தை முற்றிலும் சிதைத்துவிடவில்லை.

7. ஒளிப்பதிவும் படத்தொகுப்பும்: பார்வையாளரின் கண்ணைக் கட்டுப்படுத்தும் கலை

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படத்தில் ஒளிப்பதிவு என்பது காட்சிகளை அழகாகப் பதிவு செய்வதற்கான தொழில்நுட்பப் பணி மட்டுமல்ல. பார்வையாளர்கள் எதைக் கவனிக்க வேண்டும், எதைக் கவனிக்காமல் விட வேண்டும், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முகத்தில் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமாகச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும் அது தீர்மானிக்கிறது.

ரோபி வர்கீஸ் ராஜின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் பதற்றமான சூழலுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. காவல் நிலையம், விசாரணை நடைபெறும் இடங்கள், கதாபாத்திரங்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றில் காட்சியமைப்பு முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் விசாரணை அறை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இடமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அங்கு அதிகாரம் செயல்படுகிறது; ஒருவர் கேள்வி கேட்கிறார், மற்றொருவர் பதிலளிக்கிறார்; மௌனம்கூட ஒரு தகவலாக மாறுகிறது. இந்தச் சூழலில் ஒளிப்பதிவின் கோணம் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான அதிகார உறவுகளை உணர்த்தக்கூடியது.

சாமன் சாக்கோவின் படத்தொகுப்பும் திரைப்படத்தின் ஓட்டத்துக்கு ஆதரவாக அமைகிறது. ஒரு தகவல் எப்போது வெளிப்பட வேண்டும், ஒரு காட்சி எவ்வளவு நேரம் நீடிக்க வேண்டும், அடுத்த காட்சிக்குச் செல்லும் இடைவெளி எவ்வளவு இருக்க வேண்டும் என்பவை திரில்லரின் அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.

முஜீப் மஜீத்தின் பின்னணி இசை, பதற்றத்தைத் தக்கவைக்க உதவும் மற்றொரு கூறாக அமைகிறது. ஒரு காட்சியில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் காட்டுவதோடு, அது எவ்வாறு உணரப்பட வேண்டும் என்பதிலும் பின்னணி இசை பங்கு வகிக்கிறது. அதேவேளையில், காட்சியின் உணர்வை மிகையாக விளக்காமல் இருப்பதும் முக்கியம்.

ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து செயல்படும்போதுதான், தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பின்னரும் பார்வையாளர்கள் கதைக்குள் தொடர்ந்து ஈடுபட்டிருக்க முடிகிறது.

8. பதற்றத்துக்குள் நகைச்சுவை: கதைசொல்லலின் இயல்பான இடைவெளி

தொடர்ச்சியான பதற்றம் ஒரு கட்டத்தில் பார்வையாளர்களுக்கு மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக காவல் நிலைய உரையாடல்கள், விசாரணை, சந்தேகங்கள், அதிகாரிகளுக்கிடையிலான மோதல்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்களில் ஒரே உணர்வுநிலை நீடித்தால் கதை இயந்திரத்தனமாக மாறிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவைத் தருணங்கள் இந்தச் சிக்கலைக் குறைக்கின்றன. அவை கதையின் மையத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் செல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான உரையாடல்களிலிருந்து உருவாகின்றன.

நகைச்சுவை என்பது திரில்லரின் எதிரி அல்ல. சரியான இடத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவை, அடுத்ததாக வரும் பதற்றத்தை மேலும் தீவிரமாக உணரச் செய்யலாம். பார்வையாளர்கள் சிறிது நேரம் மனதைத் தளர்த்திக்கொள்ளும் போது, அதற்குப் பிறகு நிகழும் சம்பவத்தின் தாக்கம் அதிகரிக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இதில் முக்கியமானது அளவுதான். கதையின் உணர்வுபூர்வமான மையத்தைச் சிதைக்காமல் நகைச்சுவையைப் பயன்படுத்துவது திரைக்கதையின் கட்டுப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

9. துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தின் வெற்றி கதாநாயகன் அல்லது கதாநாயகியின் நடிப்பில் மட்டுமே அடங்கியிருக்காது. விசாரணையில் பங்கேற்கும் அதிகாரிகள், சந்தேகத்துக்குரியவர்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், சிறிய வேடங்களில் தோன்றுபவர்கள் என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையின் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் உண்ணிமாயா பிரசாத், சித்தார்த் பரதன், மேத்யூ தாமஸ் ஆகியோர் முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகின்றனர். திவ்யா, தாசன், ஸ்ரீநாத் ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் வழியாக விசாரணையின் பல்வேறு அணுகுமுறைகளைப் பார்க்க முடிகிறது.

மாத்யூ தாமஸின் நடிப்பு, இளம் நடிகராக அவருக்கிருக்கும் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. சித்தார்த் பரதன் தனது கதாபாத்திரத்துக்கு இயல்பான வலிமையை வழங்குகிறார். உண்ணிமாயா பிரசாத் உணர்வுபூர்வமான சிக்கல்களைக் கொண்ட அதிகாரியாகத் தோன்றுகிறார்.

விநய் ஃபோர்ட், அசீஸ் நெடுமங்காடு, தினேஷ் பிரபாகர் உள்ளிட்ட நடிகர்களின் பங்களிப்புகளும் படத்தின் உலகத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன. பார்த்திபன் தோன்றும் பகுதிகள், குறைந்த திரை நேரத்தில்கூட ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் நினைவில் பதிய முடியும் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

இவ்வாறு பல நடிகர்கள் இணைந்து உருவாக்கும் கூட்டுச் செயல்பாடே காவல்துறைச் சூழலை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது. விசாரணை என்பது ஒரு தனி அதிகாரியின் அறிவாற்றலால் மட்டும் நடைபெறுவதில்லை; பல்வேறு மனிதர்களின் பார்வைகள், சந்தேகங்கள், தவறுகள், முடிவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக அது முன்னேறுகிறது.

10. ஜார்ஜ்குட்டியும் அலீனாவும்: இரண்டு வேறுபட்ட அறவியல் உலகங்கள்

ஜார்ஜ்குட்டி என்ற கதாபாத்திரம் மலையாள சினிமாவில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை அலீனாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, குற்றத் திரில்லர்கள் பார்வையாளர்களின் அறவியல் நிலைப்பாடுகளை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஜார்ஜ்குட்டி தனது குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக மேற்கொள்ளும் செயல்கள், சட்டத்துக்கும் குடும்பப் பற்றுக்கும் இடையிலான மோதலை உருவாக்குகின்றன. அவரது அறிவாற்றலையும் திட்டமிடும் திறனையும் பார்வையாளர்கள் ரசிக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், அவரது செயல்களின் சட்டரீதியான மற்றும் அறவியல் விளைவுகள் பற்றிய கேள்விகளும் எழுகின்றன.

அலீனாவைச் சுற்றி உருவாகும் கதைசொல்லல் வேறொரு விதமான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய பார்வையாளர்களின் புரிதல் மாறும்போது, அந்தக் குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற வழக்கமான விருப்பம்கூட மாறுகிறது.

இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் சில ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகக் கூறலாம். ஆனால் அலீனா இன்னொரு ஜார்ஜ்குட்டி மட்டுமே என்று முடிவுசெய்வது திரைப்படத்தின் தனித்துவத்தைக் குறைத்துவிடும். கதாபாத்திரங்களின் சூழல்கள், அவர்களின் செயல்பாடுகள், கதைசொல்லலில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இடம் ஆகியவை வேறுபட்டவை.

முக்கியமாக, ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் ஆதரவைப் பெறுகிறது என்பதற்காக அதன் செயல்கள் அனைத்தும் அறரீதியாகச் சரியானவை என்று ஆகிவிடாது. அதேபோல், ஒரு அதிகாரி சட்டத்தின் சார்பில் செயல்படுகிறார் என்பதற்காக அவரது ஒவ்வொரு முடிவும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்றும் அவசியமில்லை.

இதுவே குற்றத் திரில்லர்களின் சுவாரசியமான அறவியல் வெளி. சட்டம், நீதி, உண்மை, குடும்பப் பற்று, தனிப்பட்ட உணர்வுகள் ஆகியவை எப்போதும் ஒரே திசையில் பயணிப்பதில்லை.

11. தலைப்பின் பொருளும் பார்வையின் அரசியலும்

‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ என்ற தலைப்பை, முதல் பார்வையிலேயே குற்றவாளிகளாகத் தோன்றுபவர்கள் அல்லது ஆரம்பக் கணிப்பின் அடிப்படையில் குற்றம் சாட்டப்படுபவர்கள் என்ற பொருளில் வாசிக்கலாம். தலைப்பின் இந்தச் சாத்தியமான பொருள் திரைப்படத்தின் மையக் கருத்துடன் நெருக்கமாக இணைகிறது.

ஒரு மனிதரைப் பற்றிய முதல் பார்வை எப்போதும் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. நமது அனுபவங்கள், சமூக நம்பிக்கைகள், ஊடகங்களில் நாம் பெறும் தகவல்கள், ஏற்கெனவே உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் கருத்துகள் ஆகியவை அந்தப் பார்வையை வடிவமைக்கின்றன.

ஒருவர் குற்றவாளியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் தோற்றம் என்பது நிரூபணம் அல்ல. ஒருவர் நிரபராதியாகத் தோன்றலாம். அதுவும் அவரது நிரபராதித்தனத்திற்கான ஆதாரம் அல்ல. உண்மையைக் கண்டறிய ஆதாரங்களும் விசாரணையும் அவசியம். அதேவேளையில், ஆதாரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்களின் பார்வையும் விமர்சனத்துக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனை திரைப்படத்துக்கு அப்பாலும் முக்கியமானது. செய்திகளை வாசிக்கும்போதும், சமூக ஊடகங்களில் குற்றச்சாட்டுகளைப் பார்க்கும்போதும், ஒரு சம்பவம் பற்றிய தகவல் கிடைத்தவுடன் தீர்ப்பளிக்கும்போதும் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

குற்றச்சாட்டு, ஆதாரம், நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய சொற்கள் அல்ல. அவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை மதிப்பதே நியாயமான அணுகுமுறையின் அடிப்படை.

இந்த வகையில், திரைப்படத்தின் தலைப்பை ஒரு கதைசொல்லல் குறியீடாக மட்டுமல்லாமல், பார்வையாளர்களின் சிந்தனைக்கான அழைப்பாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

12. படத்தின் குறைகளும் அதன் வெற்றியும்

ஒரு திரைப்படத்தின் கருத்து வலிமையாக இருக்கிறது என்பதற்காக அதன் எல்லா கலை அம்சங்களும் குறையற்றவையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் சில திரைக்கதை வசதிகள் இருப்பதாகக் கருதலாம். சில நிகழ்வுகள் மேலும் இயல்பாக வளர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்; சில இடங்களில் கதையின் நகர்வைச் சுருக்கமாக அமைத்திருக்கலாம் என்ற விமர்சனங்களுக்கும் இடமுண்டு.

ஏறக்குறைய மூன்று மணி நேரம் நீளும் ஒரு திரில்லரில் பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைப்பது எளிதான காரியமல்ல. தகவல்களை வெளிப்படுத்தும் வேகம், கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி, விசாரணையின் முன்னேற்றம், உணர்வுபூர்வமான திருப்பங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் சமநிலை தேவைப்படுகிறது.

இந்தச் சவால்களைத் திரைப்படம் பெரும்பாலான நேரங்களில் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியில் கிடைக்கும் தகவல்கள் இரண்டாம் பாதியில் புதிய பொருளைப் பெறுகின்றன. கதையின் பல்வேறு பார்வைகள் ஒன்றிணையும்போது பார்வையாளர்கள் தங்களுடைய முந்தைய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி, இறுதிவரை மர்மத்தை மறைத்துவைப்பதில் மட்டும் இல்லை. ஒரு கட்டத்தில் முக்கியமான தகவல்கள் தெரிந்துவிட்டாலும், அவற்றைப் பற்றிய நமது உணர்வுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் தொடர்ந்து சோதனைக்கு உட்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

13. முடிவுரை: குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதைத் தாண்டிய திரில்லர்

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தை ஒரு வெற்றிகரமான குற்றவிசாரணைத் திரில்லராக மட்டும் மதிப்பிடுவது அதன் முழுமையான முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானதல்ல. குற்றம் பற்றிய தகவல்களை வெளிப்படுத்துவதுடன், அந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் நாம் உருவாக்கும் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் திரைப்படம் சோதிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் அலீனா, விஜயராகவனின் ஹரிஸ் மீரான், மற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோரின் வழியாகக் கதை பல்வேறு பார்வைகளைப் பெறுகிறது. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை இந்தக் கதைசொல்லலுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன. திரைக்கதையின் சில வசதிகள் இருந்தாலும், அதன் மையமான பதற்றமும் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாடும் பெரும்பாலான நேரங்களில் தக்கவைக்கப்படுகின்றன.

ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய முதல் தகவல் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. ஒரு மனிதரைப் பற்றிய நமது முதல் தீர்ப்பு இறுதியான தீர்ப்பாக இருக்க வேண்டியதுமில்லை. அதேவேளையில், உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற விருப்பம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியிலிருந்து பிரிந்துவிட முடியாது.

இதுவே இந்தத் திரைப்படம் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி: உண்மையைத் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதுமா, அல்லது அந்த உண்மையை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதையும் பரிசீலிக்க வேண்டுமா?

ஜார்ஜ்குட்டி மலையாள சினிமாவில் குற்றம், குடும்பப் பற்று, சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான முரண்பாட்டைத் தீவிரமாக முன்வைத்த கதாபாத்திரம். அலீனா அந்த மரபை நினைவூட்டினாலும், குற்றத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வேறொரு பாதையில் பயணிக்கிறார்.

முடிவாக, பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் என்பது மர்மங்களை அவிழ்க்கும் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; பார்வையாளர்களின் முன்முடிவுகளையும் அவிழ்க்க முயலும் திரைப்படம். ஒரு குற்றத்தின் பின்னால் என்ன நடந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வதற்கும், அந்த நிகழ்வை அறரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் உள்ள தூரத்தை உணர்த்தும் படைப்பு.

ஒரு நல்ல திரில்லர் நம்மை அடுத்த திருப்பத்துக்காகக் காத்திருக்கச் செய்கிறது. ஒரு சிறந்த திரில்லர், அந்தத் திருப்பம் வெளிப்பட்ட பிறகும் நமது முந்தைய தீர்ப்புகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது. ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ திரைப்படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனை இந்த இரண்டாவது முயற்சியில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சிய சிந்தனைகள்

ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சிய சிந்தனைகள்

தத்துவத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளியில் தடம் பதிக்கும் ஒரு சிந்தனையாளனின் பயணம் எப்போதுமே ஒரு ஒற்றைப் பாதையில் நிகழ்ந்துவிடுவதில்லை. அது பல திறப்புகளையும், முரண்பாடுகளையும், அந்த முரண்பாடுகளின் வழியே கண்டடையப்படும் புதிய தர்க்கங்களையும் கொண்டது. தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சிய மெய்யியலை வெறும் அரசியல் முழக்கமாகவோ, வரட்டுச் சூத்திரமாகவோ குறுக்காமல், அதை ஒரு விரிவான பண்பாட்டு விவாதமாக, வரலாற்றுத் தத்துவமாக முன்னெடுத்தவர்களில் ந. முத்துமோகன் ஒரு முதன்மையான ஆளுமை.

எழுபதுகளின் இறுதியில், மார்க்சியம் பெருங்கதையாடலாக, ஒட்டுமொத்த மானுட விடுதலைக்கான ஒரே அறிவியலாகக் கருதப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் தன் தத்துவப் பயணத்தைத் தொடங்கியவர் அவர். ஆனால், எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் உலகளாவிய அளவில் மார்க்சியம் சந்தித்த கருத்தியல் நெருக்கடிகள், பின்நவீனத்துவத்தின் வருகை ஆகியவற்றின் ஊடாகத் தன்னை மறுபரிசீலனை செய்துகொண்ட ஒரு நெகிழ்வான, உயிர்ப்புள்ள தத்துவ மனம் அவருடையது. இந்த பத்து முனைகளைக் கொண்ட கட்டுரைத் தொடர், ஒரு மார்க்சியவாதி எப்படித் தன்னைப் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகளை நோக்கி விரித்துக்கொள்கிறான் என்பதற்கான ஒரு தத்துவ வரைபடமாக அமையவிருக்கிறது.

**களக்காட்டிலிருந்து மாஸ்கோ வரை: ஒரு அறிவார்ந்த பாய்ச்சல்**

நெல்லை நிலத்தின் களக்காட்டில், 1954-ல் வேர்கொண்ட முத்துமோகனின் தொடக்கக்காலக் கல்வி, முற்றிலும் அறிவியலைச் சார்ந்தது. வேதியியலில் ஒருங்கிணைந்த முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற ஒரு மாணவன், வேதிப்பொருட்களின் கறாரான சமன்பாடுகளிலிருந்து சமூகத்தின், மானுட மனத்தின் மிகச் சிக்கலான தத்துவச் சமன்பாடுகளை நோக்கி நகர்ந்தது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வல்ல. அது அறுபதுகள் மற்றும் எழுபதுகளில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்டிருந்த அறிவியக்க விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி.

1982-ல் சோவியத் ருஷ்யாவின் மாஸ்கோ லுமும்பா பல்கலைக்கழகத்தில் (The Lumumba University) அவர் கால்பதித்தபோது, அவர் வெறும் மார்க்சியத்தைப் பயிலச் செல்லவில்லை. மாறாக, மார்க்சியத்தின் அறிவார்ந்த மையத்தில் நின்றுகொண்டு, "புராதன இந்தியத் தத்துவத்தின் தோற்றத்தை" ஆராய்ந்தார். இது மிக முக்கியமான ஒரு புள்ளி. ஒரு இந்திய தத்துவ மாணவன், ருஷ்யக் குளிரில், மார்க்சிய முரணியக்கப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Dialectical Materialism) ஒளியில், உபநிடதங்களையும் வேதங்களையும் இந்திய மரபையும் அணுகுகிறான் என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. அது அவனுடைய தத்துவ அடித்தளத்தை மிக வலுவாக்கியது.

**தஸ்தயேவ்ஸ்கி என்னும் அகமுரண்**

முத்துமோகனின் அறிவுலகப் பயணத்தில் என்னை மிகக் கவர்ந்த, அதேசமயம் ஆழமான சிந்தனைக்குரிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. கறாரான சமூகவியல் தர்க்கங்களை முன்வைக்கும், சமூக கட்டமைப்புகளைப் பகுத்தாராயும் ஒரு மார்க்சியவாதி, தன்னுடைய இலக்கிய ஆதர்சமாக ஃபியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைக் (Fyodor Dostoevsky) குறிப்பிடுகிறார் என்பது மிகப்பெரிய ஒரு தத்துவச் செய்தியாகும்.

மார்க்சியம் சமூகத்தின் புறவயமான அமைப்புகளை, வர்க்க முரண்பாடுகளைப் பேசுகிறது. ஆனால் தஸ்தயேவ்ஸ்கியோ மானுட அகத்தின் ஆழத்து இருளை, அறத்தின் வீழ்ச்சியை, குற்றவுணர்வை, இருத்தலியல் தவிப்பைப் பேசுபவர். ஒரு மார்க்சியவாதி ஏன் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தேடிப் போக வேண்டும்? இங்கேதான் முத்துமோகன் என்னும் மார்க்சியவாதி, இயந்திரகதியான மார்க்சியக் குறுக்கல்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறார். மனிதன் என்பவன் வெறும் பொருளியல் உறவுகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, அவன் முடிவற்ற உளச்சிக்கல்களும் அகமுரண்பாடுகளும் கொண்டவன் என்பதை அவர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் வழியாகவே உணர்ந்திருக்க வேண்டும். இந்தச் சமநிலையே அவரைப் பின்னாளில் பின்நவீனத்துவச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளவும், விளிம்புநிலை அரசியலைப் பேசவும் பக்குவப்படுத்தியது.

**நா. வானமாமலையின் தொடர்ச்சியும் புதிய பாய்ச்சலும்**

தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சிய ஆய்வுக்கு ஒரு நெடிய மரபு உண்டு. ஜமதக்னி, தியாகு போன்றவர்களின் மொழியாக்க யுகத்திற்குப் பிறகு, எஸ்.என்.நாகராஜன், ஞானி, நா. வானமாமலை, எஸ்.தோத்தாத்ரி போன்றவர்கள் அதனை இந்திய, தமிழ்ச் சூழலுக்கு ஏற்ப விரிவுபடுத்தினர். நா. வானமாமலையின் 'ஆராய்ச்சி' இதழில் 1980-ல் தன் முதல் கட்டுரையை எழுதிய முத்துமோகன், அந்த மரபில் வந்த அடுத்த தலைமுறை அறிஞர்.

ஆனால், அவர் நா. வானமாமலையின் இடத்திலேயே தேங்கிவிடவில்லை. சமூகவியலை அடித்தளமாகக் கொண்டு மார்க்சிய மெய்யியலை அவர் பரிசீலித்த விதம் புதுமையானது. தொண்ணூறுகளில் தமிழ்ச் சூழலில் அமைப்பியல் (Structuralism) மற்றும் பின்-அமைப்பியல் (Post-Structuralism) சார்ந்த விவாதங்கள் புயலென வீசியபோது, பல பழைய மார்க்சியவாதிகள் அதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமலோ அல்லது முழுமையாக நிராகரித்தோ ஒதுங்கினர். ஆனால் முத்துமோகனோ, மார்க்சியத் தரப்பில் நின்றுகொண்டு அந்தப் புதிய தத்துவ அலைகளோடு நேருக்கு நேர் உரையாடினார். 1990-ல் அவர் எழுதிய 'அமைப்பியல்' என்ற முதல் நூலே இந்த உரையாடலின் தொடக்கப்புள்ளிதான்.

ஒரு சித்தாந்தம் தன் சமகாலத்துச் சிந்தனைகளோடு உரையாட மறுக்கும்போது அது தேவாலயத்தின் பைபிளாக மாறிவிடுகிறது. முத்துமோகன் மார்க்சியத்தை ஒருபோதும் அப்படிப்பட்ட புனித நூலாகக் கருதவில்லை. அது தொடர்ந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளும் ஒரு முரணியக்க முறைமை என்பதை அவர் ஆழமாக நம்பினார். அதனால்தான், தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் அகவுலகிற்கும் மார்க்சின் புறவுலகிற்கும் இடையே அவரால் தத்துவப் பாலங்களை அமைக்க முடிந்தது.

அந்தப் பாலங்களின் வழியே அவர் எவ்வாறு அம்பேத்கர், பெரியார், அயோத்திதாசர் போன்ற சிந்தனையாளர்களை நோக்கி நகர்ந்தார்? ஐரோப்பிய நவமார்க்சியக் கொள்கைகளை, குறிப்பாக ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸின் சிந்தனைகளை அவர் எப்படித் தமிழ்ச்சூழலுக்குப் பொருத்திக் காட்டினார்? ஒரு மார்க்சியவாதியாக இருந்து அவர் எப்படி 'பின்மார்க்சிய' விவாதங்களுக்குள் நுழைந்தார்?

வரலாறு தன் போக்கை எதிர்பாராத கணங்களில் திசைதிருப்பிக் கொள்ளும் விந்தையை தத்துவவாதிகளால்தான் மிகத் துல்லியமாக உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும். எண்பதுகளின் இறுதியில் ருஷ்யாவிலிருந்து திரும்பிய ந. முத்துமோகனுக்கு முன்னால் ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுச் சரிவு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. எந்த சோவியத் நிலத்தில் அவர் மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தைக் கற்றாரோ, அந்த நிலம் அரசியல் ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் சிதைந்து கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்தில் உலகளாவிய அளவில் கம்யூனிச அரசுகளின் வீழ்ச்சி, தத்துவத் தளத்தில் ஒரு பெரும் வெற்றிடத்தை, குழப்பத்தை உருவாக்கியது.

​பழமைவாத மார்க்சியர்கள் (Orthodox Marxists) இந்த வீழ்ச்சியை ஒரு தற்காலிகப் பின்னடைவு என்று தங்களைத்தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, தங்கள் பழைய வரட்டுச் சூத்திரங்களையே (Dogmatism) மீண்டும் மீண்டும் மனப்பாடம் செய்து ஒப்பித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், ஒரு உண்மையான தத்துவப் பயணிக்குத் தெரியும், எந்த ஒரு பெருங்கதையாடலும் (Grand Narrative) ஒட்டுமொத்த மானுட வாழ்வின் அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் ஒற்றைத் தீர்வாக அமைந்துவிட முடியாது என்பது. முத்துமோகன் இந்த நெருக்கடியை மார்க்சியத்தின் முடிவாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, மார்க்சியத்தைத் தன்னைத்தானே விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கி விரிவுபடுத்திக் கொள்ளும் ஒரு 'பின்மார்க்சிய' (Post-Marxist) பாய்ச்சலுக்கான தொடக்கப் புள்ளியாகக் கண்டார்.

​அமைப்பியலும் ஒற்றைப்படை வாதத்தின் சிதைவும்

​தமிழ்ச் சூழலில் அமைப்பியல் (Structuralism), பின்-அமைப்பியல் (Post-Structuralism), பின்நவீனத்துவம் (Post-Modernism) போன்ற சிந்தனை முறைகள் அறிமுகமானபோது, இடதுசாரி முகாமில் பெரும் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. அவற்றைப் பூர்ஷ்வாக்களின் சதி என்றும், மார்க்சியத்தைச் சிதைக்க வந்த நச்சு விதைகள் என்றும் அவர்கள் முத்திரை குத்தினார்கள். ஆனால் முத்துமோகன் அதை எதிர்கொண்ட விதம் முற்றிலும் மாறுபட்டது.

​பின்நவீனத்துவம் முன்வைத்த மிக முக்கியமான விமர்சனம், 'மார்க்சியம் என்பது அதிகாரத்தை மையமாகக் கொண்ட மற்றுமொரு பெருங்கதையாடல்' என்பதுதான். இதை முத்துமோகன் ஆழமாகப் பரிசீலித்தார். மார்க்சியம் சாராம்சத்தில் ஒரு பெருங்கதையாடல் அல்ல; அது அதிகாரங்களை நோக்கித் தொடுக்கப்படும் தொடர்ச்சியான விமர்சன முறைமை; ஒரு 'போராடும் கருத்தியல்' மட்டுமே என அவர் நிறுவிக்காட்டினார். பண்பாடு, மொழி, அதிகாரம் ஆகியவை வெறும் பொருளியல் தளத்தின் பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமல்ல, அவற்றுக்கென்று தன்னிச்சையான இயங்குவிதிகள் உள்ளன என்பதை அமைப்பியலின் துணையோடு தமிழ்ச்சூழலுக்கு விளக்கினார். இதன் விளைவாகவே 1990-ல் அவருடைய 'அமைப்பியல்' நூல் வெளியானது. இது தமிழ் மார்க்சியச் சிந்தனை முறையில் நிகழ்ந்த மிக முக்கியமான ஒரு திறப்பு.

​வர்க்கத்திலிருந்து அடையாளத்தை நோக்கி: தலித் மெய்யியலின் உள்வாங்கல்

​மார்க்சியத்தின் மிகப் பெரிய போதாமை என்பது, இந்தியச் சமூகத்தின் மிகச் சிக்கலான 'சாதி' என்ற கட்டமைப்பை, வெறும் பொருளியல் சார்ந்த 'வர்க்கம்' (Class) என்ற ஒற்றைச் சட்டகத்திற்குள் அடைக்க முயன்றதுதான். பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் மட்டுமே மனிதனை ஒடுக்குவதில்லை; பிறப்பும் அதனையொட்டிய பண்பாட்டு அடையாளங்களும் அவனை நிரந்தரக் கீழானவனாக ஆக்கிவைக்கின்றன என்பதை மார்க்சியச் செவ்வியல் கோட்பாடுகள் முழுமையாகக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை.

​இங்கேதான் முத்துமோகன் என்னும் பின்மார்க்சியவாதி, விளிம்புநிலை அரசியலைத் தன் தத்துவச் சட்டகத்திற்குள் இணைக்கிறார். அம்பேத்கர், பெரியார், அயோத்திதாசப் பண்டிதர் ஆகியோரின் சிந்தனைகளை மார்க்சியத்தோடு இணைத்து உரையாடச் செய்கிறார். "அயோத்திதாச பண்டிதர் - தென்னிந்தியாவில் தலித் தன்னுணர்வின் உருவாக்கம்", "வர்க்க அரசியலும் அடையாள அரசியலும்" போன்ற அவருடைய நூல்கள் இந்த உரையாடலின் செறிவான விளைச்சல்கள். சாதி ஒழிப்புப் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டமும் வேறுவேறல்ல, ஆனால் அவை ஒன்றோடு ஒன்று இயங்கியல் உறவு கொண்டவை என்ற புரிதலை நோக்கித் தமிழ் மார்க்சியத்தை அவர் நகர்த்தினார். இது, ஒற்றைப்படையான வர்க்கக் குறுக்கல்வாதத்திலிருந்து (Class Reductionism) மார்க்சியத்தை விடுவித்த மாபெரும் அறிவியக்கப் பணியாகும்.

​ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸும் நவமார்க்சியமும்

​மறுபுறம், முதலாளித்துவம் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு மனிதர்களின் நுகர்வு வெறியாக, பண்பாட்டுத் தளத்தின் மீதான ஊடுருவலாக எப்படி உருமாறியுள்ளது என்பதை விளக்க, ஐரோப்பிய நவமார்க்சியத்தின் (Neo-Marxism) வரவுகள் முத்துமோகனுக்குத் தேவைப்பட்டன. ஃபிராங்ஃபர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸ் (Herbert Marcuse) போன்றவர்களின் தத்துவங்களை அவர் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தார்.

​மனிதனை ஒற்றைப்பரிமாணமுடையவனாக (One-Dimensional Man) முதலாளித்துவம் எப்படித் தட்டையாக்குகிறது என்பதையும், அதிகாரம் என்பது ஆலைகளில் மட்டுமல்ல, கலைகளிலும், ஊடகங்களிலும், மனிதனின் அன்றாடச் சிந்தனை முறைகளிலும் எப்படி நுட்பமாகச் செயல்படுகிறது என்பதையும் மார்க்யுஸின் வழியாக அவர் தமிழ்ச் சூழலில் விவாதித்தார். "விளிம்புநிலை மார்க்ஸ்", "ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸ்" ஆகிய நூல்கள் வெறும் அறிமுகங்கள் அல்ல; அவை அதிகாரத்தின் புதிய வடிவங்களை எதிர்கொள்ள, பழைய மார்க்சியக் கருவிகளைக் கூர்தீட்டும் முயற்சிகள்.

​மார்க்சியத்தைப் பொருளாதாரக் கோட்பாடாக மட்டுமே பார்த்தவர்களுக்கு மத்தியில், அதனை ஒரு விரிவான பண்பாட்டு, உளவியல், மற்றும் விளிம்புநிலை விடுதலைக்கான மெய்யியலாக விரித்துக்கொண்டதுதான் முத்துமோகனின் தனித்துவமான பங்களிப்பு. இந்தப் புதிய பார்வையின் வெளிச்சத்தில்தான் அவர் இந்திய மரபையும், மதங்களையும், தத்துவங்களையும் பகுத்தாராயத் தொடங்கினார். தத்துவங்களை முறியடிப்பதல்ல, தத்துவங்களின் வேர்களைக் கண்டறிந்து அவற்றை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில் மறுவாசிப்புச் செய்வதே ஒரு உண்மையான ஆய்வாளனின் பணி. அந்த மாபெரும் உசாவலை நோக்கியே அவருடைய அடுத்தகட்ட நகர்வு அமைந்தது.

இந்தியச் சமூகம் போன்ற மாபெரும் தொன்மங்களும், பல நூற்றாண்டுகளாக உறைந்துபோன தத்துவ அடுக்குகளும் கொண்ட ஒரு நிலத்தில், மார்க்சியத்தை வெறுமனே ஒரு பொருளியல் விடுதலைக்கான கருவியாக மட்டுமே சுருக்கிக்கொள்ள முடியாது. தொடக்கக்கால இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகள் செய்த மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பிழை இதுதான். அவர்கள் மார்க்சின் "மதம் என்பது மக்களுக்கு அபின்" என்ற ஒற்றை வரியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த இந்திய மதங்களையும், தத்துவங்களையும், மெய்யியலையும் கேலிக்குரியதாக, நிராகரிக்கப்பட வேண்டியதாகப் பார்த்தார்கள். ஆனால், இந்திய மனதின் ஆழமான உளவியல் மற்றும் பண்பாட்டு வேர்கள் மதத்திற்குள்தான் புதைந்து கிடக்கின்றன என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறினர்.

​ஒரு உண்மையான அறிவுஜீவி, மதத்தை நிராகரிப்பதில்லை; மாறாக, மதத்தின் உள்ளே உறையும் அதிகாரத்தின் இயங்குவிதிகளையும், அதற்குள் புதைக்கப்பட்டுள்ள விளிம்புநிலை மக்களின் ஏக்கங்களையும் பிரித்தறிய முற்படுகிறான். ந. முத்துமோகன் சரியாக இந்த இடத்தில்தான் தன் தத்துவச் சம்மட்டியை வீசுகிறார். இது பழைய நாத்திகவாதமோ, தர்க்கவாதமோ அல்ல; இது மதங்களை மார்க்சிய முரணியக்கப் பொருள்முதல்வாத (Dialectical Materialism) அடிப்படையில் அணுகும் ஒரு நுட்பமான பின்மார்க்சியப் பார்வை.

​வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியலும் அதிகாரக் கட்டமைப்பும்

​மதங்களில் இருந்து மக்களின் மெய்யியலைப் பிரித்தெடுப்பது சாத்தியமா? முத்துமோகனின் 'சமூகவியல் நோக்கில் மதம்', 'வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியல்', 'பிரம்ம சூத்திரமும் பகவத்கீதையும்' போன்ற நூல்கள் இந்த மாபெரும் வினாவிற்கு விடைதேடும் முயற்சிகள்தான். இந்தியத் தத்துவ மரபில் ஆதிக்கக் கருத்தியலாக உருவெடுத்தது வேதாந்தம், குறிப்பாக அத்வைதம். அது எப்படி பன்மைத்துவம் கொண்ட இந்தியச் சமூகத்தை ஒற்றை மையத்தை நோக்கி ஈர்த்தது? லௌகீகமான வாழ்வின் முரண்பாடுகளை, சாதி ரீதியான ஒடுக்குமுறைகளை 'மாயை' என்ற ஒற்றைச் சொல்லுக்குள் எப்படி மூடிமறைத்தது?

​முத்துமோகன் வேதாந்தத்தை வெறுமனே ஒரு மூடநம்பிக்கையாக ஒதுக்கவில்லை. அதை ஒரு 'கலாச்சார அரசியல்' (Cultural Politics) கருவியாகப் பார்க்கிறார். மேட்டிமைக்குடியின் தத்துவமாக அது எவ்வாறு நிறுவனமாகி, அதிகாரம் செலுத்தியது என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில் விளக்குகிறார். ஒருபுறம் இந்தியப் பெருந்தத்துவங்களை மார்க்சியக் கோணத்தில் அறுவைசிகிச்சை செய்யும் அதே வேளையில், மறுபுறம் 'இந்தியத் தத்துவங்களும் தமிழின் தடங்களும்' எனத் தமிழர் மெய்யியல் குறித்த தனித்துவமான வரையறைகளையும் அவர் உருவாக்குகிறார். இது பௌத்தம், சமணம் மற்றும் ஆசீவகம் போன்ற மரபுகளில் உள்ள பொருள்முதல்வாதக் கூறுகளையும், சாங்கியம் போன்ற தத்துவங்களில் உள்ள முரணியக்கத்தையும் கண்டடையும் ஒரு வரலாற்று மீளுருவாக்கமாகும்.

​சீக்கிய மதமும் விளிம்புநிலை மக்களின் தத்துவத் தேடலும்

​அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் தத்துவங்கள் எப்போதுமே மதங்களுக்கு வெளியிலிருந்துதான் வர வேண்டும் என்பதில்லை; அவை மதங்களுக்கு உள்ளிருந்தும் ஒரு மாற்றுச் சுருதியாக எழக்கூடும் என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணம் பக்தி இயக்கமும் அதன் நீட்சிகளும். மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்தில் குருநானக் இருக்கையின் தலைமைப் பொறுப்பை வகித்த முத்துமோகன், சீக்கிய மதத்தின் தத்துவப் பரிமாணங்களை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்தார்.

​சீக்கியம் என்பது அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சமத்துவத்திற்கான ஒரு ஆன்மீகக் குரலாக எழுந்தது. அதன் அறமும், சமூக அமைப்பும், லங்கர் (Langar) போன்ற சமபந்தி போஜன முறைகளும் இஸ்லாமிய-இந்து மைய அதிகாரங்களுக்கு எதிரான விளிம்புநிலை மக்களின் தத்துவமாகவே உருவாயின. "Essential Postulates of Sikhism", "Essays on Sikh Philosophy" என்று ஆங்கிலத்தில் அவர் எழுதிய நூல்கள், சீக்கிய மெய்யியலைத் தன் சொந்த தத்துவப் பின்புலத்திலிருந்தே (Writing Sikh Philosophy on Its Own Terms) புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன. ஒரு மார்க்சியவாதி, ஒரு மதத்தின் அடிப்படைகளை இவ்வளவு ஈடுபாட்டோடு ஆராய்கிறான் என்பதே, குறுக்கல்வாதப் பார்வையிலிருந்து மார்க்சியம் விடுவிக்கப்பட்டதன் ஆகச்சிறந்த சான்று.

​மார்க்சியத்தின் தத்துவார்த்த விரிவு

​"இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் - ஒரு அறிமுகம்", "ஐரோப்பிய தத்துவங்கள்" ஆகிய நூல்களின் ஊடாக, ஹெகல், கான்ட் தொடங்கி மார்க்ஸ் வரையிலான ஐரோப்பியச் சிந்தனை மரபையும் அவர் தமிழ்ச் சூழலுக்குக் கடத்தினார். ஆனால், அவருடைய இலக்கு ஐரோப்பாவைத் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பது அல்ல; ஐரோப்பியத் தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு இந்திய இருட்குகைகளைத் திறந்து பார்ப்பதுதான்.

​அதிகாரத்திற்கும், தத்துவத்திற்கும், மதத்திற்கும் இடையிலான இந்தச் சிக்கலான முக்கோண உறவை முத்துமோகன் அவிழ்த்த விதம், தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. தத்துவத் தளத்தில் இவ்வளவு தீர்க்கமான விவாதங்களை முன்னெடுத்த ஒரு சிந்தனையாளன், இலக்கியத் தளத்தில், படைப்பிலக்கியத்தின் அழகியலை எப்படி எதிர்கொண்டிருப்பார்? தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தன் ஆதர்சமாகக் கொண்ட அவர், தமிழ் இலக்கியப் பரப்பை, அதன் அறவியலை மார்க்சியத்தின் ஒளியில் எப்படி அளவிட்டார்? அந்த விவாதங்கள் இன்னும் நுட்பமானவை.

​

​மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனம் என்பது தமிழ்ச் சூழலில் நெடுங்காலமாக ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள்ளேயே உழன்று கொண்டிருந்தது. இலக்கியத்தை வெறும் சமூகப் பிரதிபலிப்பாகவோ (Reflection theory), அல்லது புரட்சிக்கான அரசியல் துண்டுப் பிரசுரமாகவோ சுருக்கும் ஒரு யந்திரகதியான போக்கு இங்கே வலுவாக இருந்தது. ஒரு படைப்பில் எத்தனை சதவீதம் வர்க்கப் போராட்டம் இருக்கிறது, உழைக்கும் மக்களின் துயரம் எப்படிச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் பட்டியல் போடும் 'கணக்கப்பிள்ளை' வேலையாகவே பல நேரங்களில் மார்க்சிய விமர்சனம் தேங்கி நின்றது. ஒரு தத்துவவாதியாக, ந. முத்துமோகன் இந்தத் தட்டையான பொருளாதார ஒடுக்கவாதத்திலிருந்து (Economic Reductionism) மார்க்சிய அழகியலை மீட்டெடுக்கும் மிக முக்கியமான புள்ளியில் வந்து நிற்கிறார்.

​படைப்பின் அற்புத தருணங்களும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியும்

​மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் ஒருபோதும் இலக்கியத்தை வெறும் பிரச்சாரக் கருவியாகப் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் தங்களை அரசியல் ரீதியாக எதிர்த்த பால்சாக்கின் (Balzac) எழுத்துக்களைக் கொண்டாடினார்கள்; ஷேக்ஸ்பியரின் மானுட நாடகங்களில் லயித்தார்கள். மார்க்சிய செவ்வியல் ஆசான்களின் இந்த உண்மையான அழகியல் பார்வையைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய தேவை முத்துமோகனுக்கு இருந்தது. அவருடைய சமீபத்திய நூலான 'படைப்பின் அற்புத தருணங்கள் (மார்க்ஸ் எங்கெல்ஸ் எழுத்துக்கள் பற்றி ஓர் அறிமுகம்)' இந்த நோக்கில்தான் எழுதப்பட்டது.

​அதனால்தான், வர்க்க முரண்பாடுகளைத் தாண்டி, மனித அகத்தின் இருளையும், அறத்தின் வீழ்ச்சியையும் பேசும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தன்னுடைய இலக்கிய ஆதர்சமாகக் கொள்ள ஒரு மார்க்சியவாதியான முத்துமோகனால் முடிகிறது. தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் விளிம்புநிலை மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் இருத்தலியல் தவிப்பால் அலைக்கழிக்கப்படுபவர்கள். அவர்களின் உளவியல் கொந்தளிப்புகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், மனித குலத்தின் விடுதலையைப் பேசிவிட முடியாது என்ற ஆழமான தத்துவத் தரிசனம் அவருக்கு இருந்தது.

​கருத்தியல் நீரோட்டங்களும் அழகியல் தராதரங்களும்

​முத்துமோகனின் இலக்கியத் திறனாய்வு முறையியல் என்பது வெறும் தத்துவச் சட்டகங்களை இலக்கியத்தின் மீது வலிந்து பொருத்துவது அல்ல. நாட்டாரியல் அறிஞர் ஆ. சிவசுப்பிரமணியனிடமிருந்து அவர் கற்றுக்கொண்ட சமூகவியல் அணுகுமுறை, அவருக்குத் தமிழ் நிலத்தின் அசலான வேர்களோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.

​அவருடைய விமர்சனப் பார்வை மிகத் துல்லியமானது. சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில் நுட்பமாக ஓடும் கருத்தியல் நீரோட்டங்களையும், அவற்றின் அழகியல் தராதரங்களையும் தர்க்கபூர்வமாக மதிப்பிடுவதாகவே அவருடைய இலக்கியப் பணி அமைந்தது. ஒரு படைப்பு எந்த அளவுக்கு அழகியல் நேர்த்தியைக் கொண்டிருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு அது தன்னுடைய கருத்தியலை வாசகனின் ஆழ்மனதில் கடத்துகிறது. அந்தப் படைப்பு முற்போக்கானதா, அல்லது தன்னை அறியாமலேயே ஆதிக்கக் கருத்தியலுக்குச் சேவை செய்கிறதா என்பதை வெறும் கதைச்சுருக்கத்தை வைத்து முடிவு செய்துவிட முடியாது. அதன் மொழி, படிமங்கள், கலாச்சாரப் பின்புலம் ஆகியவற்றை அமைப்பியல் நோக்கில் பிரித்து மேய்வதன் வழியாகவே அதன் மெய்யான அரசியலைக் கண்டறிய முடியும் என அவர் நம்பினார்.

​ஜீவாவின் பண்பாட்டு அரசியலும் நவீனத்துவமும்

​இடதுசாரி இயக்கத்தின் முன்னோடியான ப. ஜீவானந்தத்தின் இலக்கியப் பங்களிப்பை முத்துமோகன் மதிப்பிட்ட விதம் ('ஜீவாவின் பண்பாட்டு அரசியல்' நூல்) இங்கு கவனிக்கத்தக்கது. ஜீவா வெறும் மேடைப் பேச்சாளர் மட்டுமல்ல, அவர் தமிழின் மரபான இலக்கியங்களை, குறிப்பாகக் கம்பனையும் பாரதியையும் மார்க்சிய ஒளியில் மறுவாசிப்புச் செய்தவர். மரபை முற்றிலுமாக நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, மரபிற்குள் இருக்கும் முற்போக்குக் கூறுகளை, மக்கள் சார்பு நிலைப்பாடுகளைக் கண்டறிந்து தனதாக்கிக் கொள்ளும் அந்தப் பண்பாட்டு அரசியலை முத்துமோகன் அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார்.

​நவீனத்துவம் (Modernism) மனிதனைத் தனிமைப்படுத்தி, அவனது அகச் சிக்கல்களுக்குள் தள்ளியபோது, மார்க்சியம் அதனை முதலாளித்துவத்தின் விளைவாக விமர்சித்தது. ஆனால் பின்நவீனத்துவச் (Post-Modernism) சூழலில், எதார்த்தம் என்பதே ஒரு புனைவாக, வெறும் மொழி விளையாட்டாகச் சிதைக்கப்பட்டபோது, மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனம் எப்படி எதிர்வினையாற்றியது? மொழி என்பது வெறும் குறியீடுகளின் தொகுப்பா, அல்லது அது அதிகாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் அரசியல் களமா?

​இங்குதான், உலகளாவிய பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்களோடு ஒரு மார்க்சியவாதி நிகழ்த்த வேண்டிய அதிமுக்கியமான தத்துவ உரையாடல் தொடங்குகிறது. அமைப்பியலையும் பின்-அமைப்பியலையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட முத்துமோகன், அந்த விவாதக் களத்தில் எத்தகைய நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்?

ஒற்றைப் பெரும் உண்மைகள் வீழ்ச்சியடைந்த ஒரு காலகட்டத்தில், தத்துவத்தின் பணி என்னவாக இருக்க முடியும்? தொண்ணூறுகளில் பின்நவீனத்துவம் தமிழ்ச் சூழலில் ஒரு பெரும் சூறாவளியாக நுழைந்தபோது, அதுவரை இருந்த கறாரான இடதுசாரி அளவுகோல்கள் அனைத்தும் நிலைகுலைந்தன. எதார்த்தம் என்பது புறவயமானது அல்ல, அது மொழியால் கட்டமைக்கப்படும் ஒரு புனைவு மட்டுமே என்ற வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது. இந்த இடத்தில்தான் ந. முத்துமோகன் ஒரு அசலான பின்மார்க்சியவாதியாகத் தன் தத்துவ விவாதங்களை அடுத்தகட்டத்திற்கு நகர்த்துகிறார். அவர் பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளர்களைப் புறக்கணிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்களின் தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டே முதலாளித்துவத்தின் புதிய முகமூடிகளைக் கிழிக்க முற்படுகிறார்.

​ஃபூக்கோவும் அதிகாரத்தின் நுண்வரலாறும்

​மார்க்சியம் என்பது அடிப்படையில் அரசையும் வர்க்கத்தையும் அதிகாரத்தின் மையங்களாகப் பார்க்கிறது. ஆனால், மைக்கேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) அதிகாரத்தின் இயங்குதிசையை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறார். அதிகாரம் என்பது மேலிருந்து கீழாக வருவது மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நுண்மையான அடுக்கிலும், மொழியிலும், பாலியலிலும், கல்வி நிறுவனங்களிலும், மருத்துவமனைகளிலும் சிறைச்சாலைகளிலும் ஊடுருவிப் பரவியிருக்கும் ஒரு வலைப்பின்னல் என்பதை ஃபூக்கோ நிறுவுகிறார்.

​முத்துமோகன் ஃபூக்கோவின் இந்த நுண்ணதிகாரக் (Micro-politics of power) கோட்பாட்டை மார்க்சியத்தோடு இணைத்து விவாதிக்கிறார். முதலாளித்துவம் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளக் காவல் துறையையோ ராணுவத்தையோ மட்டுமே நம்பியிருப்பதில்லை; அது நம்முடைய அன்றாடச் சிந்தனை முறைகளை, ரசனைகளை, விருப்பங்களைக் கட்டமைப்பதன் வழியாகத் தன் அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறது என்பதை அவர் தமிழ் அறிவுத்தளத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார்.

​தெரிதாவின் বিনিர்மாணமும் வேர்ச்சொல்லாய்வும்

​பின்நவீனத்துவத்தின் மையச் சரடாகிய ஜாக் தெரிதாவின் (Jacques Derrida) 'பின்தொடரும்' அல்லது 'பிரித்தறியும்' தத்துவத்தை (Deconstruction) முத்துமோகன் எதிர்கொண்ட விதம் மிக முக்கியமானது. எந்தவொரு சொல்லுக்கும் நிலையான, அறுதியான அர்த்தம் இல்லை; அர்த்தங்கள் தள்ளிப்போடப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன என்பது தெரிதாவின் வாதம். மொழி என்பது தூய்மையானதல்ல; அது கடந்தகால அதிகாரங்களின், ஒடுக்குமுறைகளின் சுமையைத் தன்னுள் பொதித்து வைத்துள்ளது.

​இதனை ஒரு தத்துவவாதி எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும்? முத்துமோகன் வெறும் மொழிக் கோட்பாடாக இதைச் சுருக்காமல், சமூகவியல் நோக்கில் சொற்களின் ஆழங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். ஒரு கருத்தாக்கத்தின், அல்லது ஒரு சொல்லின் வரலாற்று வேர்களைத் தேடிச் செல்லும் தீவிரமான வேர்ச்சொல்லாய்வு (Etymological excavation) என்பது ஒரு சமூக விடுதலையின் பகுதியே என்பதை அவர் நிறுவுகிறார். தலித் மெய்யியலையும், அயோத்திதாசரின் சிந்தனைகளையும் அவர் மதிப்பிடும்போது இந்த வேர்ச்சொல்லாய்வு முறையியலே ஆதிக்கக் கருத்தியல்களின் வரலாற்றுத் திரிபுகளை அம்பலப்படுத்த அவருக்குப் பெருமளவு உதவுகிறது.

​போத்ரியாரும் போலியுருக்களின் யுகமும்

​பின்முதலாளித்துவ (Late Capitalism) சமூகத்தில் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் அடைந்திருக்கும் உச்சகட்ட வக்கிரங்களை விளக்க ழீன் போத்ரியாரின் (Jean Baudrillard) சிந்தனைகள் இன்றியமையாதவை. உற்பத்திச் சமூகத்திலிருந்து விலகி, குறியீடுகளையும் பாவனைகளையும் நுகரும் சமூகமாக நாம் மாறிவிட்டோம். அசல் எது, நகல் எது என்று கண்டறிய முடியாதபடி 'போலியுருக்களும் பாவனைகளும்' (Simulacra and Simulation) நிஜத்தை விழுங்கிவிட்ட ஒரு மாய உலகில் நாம் வாழ்கிறோம்.

​ஒரு மார்க்சியவாதி இந்த மாயையை எப்படித் தகர்ப்பது? உழைப்பவனை விட, உழைப்பின் குறியீடு அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் ஒரு உலகத்தில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் வடிவம் என்ன? முத்துமோகன் போத்ரியாரின் 'சிமுலாக்ரா' கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, உலகமயமாக்கல் காலத்தில் ஊடகங்களும் விளம்பரங்களும் எவ்வாறு மனிதர்களின் அகவுலகைக் காலனியாக்கம் செய்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்கிறார்.

​கருத்தியல் அடிநீரோட்டங்களும் பண்பாட்டுப் பஞ்ச தந்திரமும்

​இந்த உலகளாவிய தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு முத்துமோகன் சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தை மதிப்பிடும்போது, விமர்சனம் என்பது ஒரு அறுவை சிகிச்சையாக மாறுகிறது. சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை வெறும் அழகியல் தராதரங்களை வைத்து மட்டும் அவர் அளவிடுவதில்லை; அந்தப் படைப்புகளுக்குள் மிக நுட்பமாக ஓடும் கருத்தியல் அடிநீரோட்டங்களை (Ideological undercurrents) அவர் வெளியே கொண்டுவருகிறார்.

​பல நேரங்களில் இலக்கியம் என்பது தூய கலை என்ற பெயரில், மேட்டிமைத்தனத்தையும், நிலப்பிரபுத்துவ மதிப்பீடுகளையும் மீட்டெடுக்கும் ஒரு கருவியாகச் செயல்படுகிறது. இது ஒருவகையான பண்பாட்டுக் கதையாடல்களின் 'பஞ்ச தந்திரம்'. கதைகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆதிக்க அரசியலை, மொழியின் அழகியலைக் கொண்டு மூடிமறைக்கும் இந்தத் தந்திரத்தை, ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வும், தெரிதாவின் বিনিர்மாணமும் கொண்டே முத்துமோகனால் உடைக்க முடிகிறது. மார்க்சிய சமூகவியலின் முற்போக்கு அறமும், பின்நவீனத்துவத்தின் கட்டவிழ் முறையியலும் சங்கமிக்கும் ஒரு புதிய விமர்சனப் பள்ளியை அவர் இதன் மூலம் உருவாக்குகிறார்.

​ஒரு தத்துவவாதி உலகளாவிய சிந்தனைகளோடு உரையாடுவது மட்டுமே போதாது. அவன் அந்த வெளிச்சத்தைக் கொண்டு தன் சொந்த நிலத்தின் வரலாற்றை, பண்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மார்க்சியம், பின்நவீனத்துவம் என்ற ஐரோப்பியக் கருவிகளைக் கொண்டு, முத்துமோகன் இந்திய மதங்களையும், தமிழ் மரபையும், குறிப்பாகத் திராவிடக் கருத்தியலையும் எவ்வாறு அணுகினார்?

​

​ஐரோப்பியத் தத்துவச் சாளரங்களின் வழியே உலகைப் பார்ப்பது வேறு; அதே வெளிச்சத்தைக் கொண்டு நம் சொந்தக் காலடியின் கீழுள்ள நிலத்தின் இருளை, அதன் சரித்திர அடுக்குகளை அளவிடுவது வேறு. ஃபூக்கோவும் தெரிதாவும் போத்ரியாரும் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவத்தின் அதிநவீனச் சிக்கல்களிலிருந்து முளைத்தெழுந்தவர்கள். ஆனால், இந்திய நிலம், குறிப்பாகத் தமிழகம், முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சுமையைக் கொண்டது. இங்கு அதிகாரம் என்பது வெறுமனே மூலதனத்தால் (Capital) மட்டும் கட்டமைக்கப்படுவதில்லை; அது பிறப்பின் அடிப்படையிலான சாதிய அடுக்காகவும், பண்பாட்டு ஒடுக்குமுறையாகவும் பல நூற்றாண்டுகளாக உறைந்து கிடக்கிறது.

​இந்த அசலான முரண்பாட்டை எதிர்கொள்ளாமல் இங்கு எந்தவொரு தத்துவமும் வேரூன்ற முடியாது. தொடக்கக்கால மார்க்சியர்கள் செய்த மிகப் பெரிய பிழை, திராவிட இயக்கத்தையும் அதன் பண்பாட்டு அளவுகோல்களையும் வெறும் 'பூர்ஷ்வாக்களின் அரசியல்' எனத் தட்டையாக முத்திரை குத்தி நிராகரித்ததுதான். ஆனால் ந. முத்துமோகன், பின்மார்க்சியத்தின் நெகிழ்வான தத்துவக் கருவிகளோடு இந்த நிலப்பரப்பை நுட்பமாக அணுகினார். வர்க்க அரசியலுக்கும் (Class politics) அடையாள அரசியலுக்கும் (Identity politics) இடையிலான செயற்கையான முரண்பாட்டைக் களைந்து, அவற்றின் இயங்கியல் உறவை அவர் ஆராய்ந்தார்.

​அடையாள அரசியலும் வர்க்கமும்: ஒரு தத்துவார்த்த இணைவு

​மார்க்சியம் என்பது ஒட்டுமொத்த மானுடத்துக்குமான ஒரு பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட தத்துவம் (Universalist theory). ஆனால், சமூகத்தின் விளிம்பில் ஒடுக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் ஒரு தலித் சமூக மனிதனுக்கு, அவனுடைய சாதி அடையாளமே அவனது அன்றாட இருப்பை, பொருளாதார உரிமைகளைத் தீர்மானிக்கிறது. அவனுடைய வர்க்கம் என்பது அவனுடைய சாதியாலேயே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடத்தில் வெறும் 'பொருளாதார வர்க்கப் போராட்டம்' என்பதை மட்டும் பேசுவது ஒருவகையான தத்துவப் போதாமையே.

​முத்துமோகனின் "வர்க்க அரசியலும் அடையாள அரசியலும்" என்ற நூல் இந்த இடைவெளியை நிரப்பும் ஒரு மாபெரும் அறிவியக்க முயற்சி. அவர் அடையாள அரசியலை மார்க்சியத்திற்கு எதிர்ப்பதமாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, மார்க்சிய வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு உள்ளார்ந்த பண்பாட்டுக் கூறாகவே அதனை உள்வாங்கினார். தலித்துகளின், சிறுபான்மையினரின், விளிம்புநிலை மக்களின் அடையாள மீளுருவாக்கம் என்பது ஆதிக்க அதிகாரத்திற்கு எதிரான ஒரு மாபெரும் அரசியல் ஆயுதம் என்பதைப் பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளின் துணையோடு அவர் தமிழ்ச் சூழலில் நிலைநிறுத்தினார்.

​அயோத்திதாசரும் பௌத்தத்தின் கலகக் குரலும்

​இந்தத் தத்துவப் பயணத்தில் முத்துமோகன் சென்றடையும் மிக முக்கியமான ஆளுமை அயோத்திதாசப் பண்டிதர். முத்துமோகனின் விரிவான ஆய்வுகளில் ஒன்றான "அயோத்திதாச பண்டிதர் - தென்னிந்தியாவில் தலித் தன்னுணர்வின் உருவாக்கம்" என்ற நூல், தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் ஒரு மைல்கல். அயோத்திதாசரை வெறுமனே ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் தலைவராகவோ சுருக்கும் போக்கு இங்கே நெடுங்காலமாக இருந்தது. ஆனால் முத்துமோகன், அயோத்திதாசரை ஒரு மாபெரும் மெய்யியல் கலகக்காரராக (Philosophical rebel) மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறார்.

​வேதாந்தமும், சைவ சித்தாந்தமும் மைய அதிகாரத்தின் தத்துவங்களாகத் தமிழகத்தில் கோலோச்சியபோது, அதற்கு மாற்றாக அயோத்திதாசர் பௌத்தத்தைக் கையிலெடுத்தார். பௌத்தம் என்பது அவருக்கு வெறும் மதம் அல்ல; அது பார்ப்பனிய அதிகாரக் கட்டமைப்பைச் சிதைப்பதற்கான, தலித் மக்களின் 'பூர்வகுடி' அடையாளத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு தத்துவப் பெருங்கருவி. அயோத்திதாசரின் இந்தச் சிந்தனை முறையை, தெரிதாவின் 'பிரித்தறியும்' (Deconstruction) முறைமையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும். ஆதிக்க மரபு கட்டமைத்து வைத்திருந்த இதிகாசங்களையும், புராணங்களையும், சொற்களின் வேர்களையும் அயோத்திதாசர் தலைகீழாகக் கவிழ்த்து, அவற்றில் புதைக்கப்பட்டுள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வரலாற்றைத் தோண்டியெடுத்தார். ஒரு பின்மார்க்சியப் பார்வையாளராக முத்துமோகன், அயோத்திதாசரின் இந்த வரலாற்றியல் முறையைத் தன் தத்துவச் சட்டகத்திற்குள் வெகு இயல்பாகப் பொருத்திக் கொண்டார்.

​பெரியாரியமும் மார்க்சியமும்: முரண்களும் உரையாடல்களும்

​இதே பின்புலத்தில்தான் முத்துமோகன் பெரியாரையும் அணுகுகிறார். பெரியார் முன்வைத்த கடவுள் மறுப்பும், சாதி ஒழிப்பும் ஐரோப்பிய நாத்திகவாதத்திலிருந்து வேறுபட்டவை. பெரியாரின் பகுத்தறிவு என்பது, இந்திய மதங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் பார்ப்பனிய அதிகாரத்தை வேரறுப்பதற்கான ஒரு நடைமுறைக் கருவி. மார்க்சியம் எவ்வாறு மூலதனத்தின் அதிகாரத்தை எதிர்க்கிறதோ, அவ்வாறே பெரியாரியம் பண்பாட்டு அதிகாரத்தை எதிர்க்கிறது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான உரையாடல் சாத்தியமே என்பதைத் தன் ஆய்வுகளின் வழி முத்துமோகன் வலியுறுத்தினார்.

​சாதி ஒழிப்பு, சமூக நீதி, பகுத்தறிவு ஆகிய திராவிடக் கருத்தியலின் அடிப்படைகளை மார்க்சியச் செவ்வியல் சட்டகங்களுக்குள் வைத்துப் பார்ப்பதைவிட, கிராம்சி (Antonio Gramsci) முன்வைத்த 'கலாச்சார மேலாதிக்கத்திற்கு' (Cultural Hegemony) எதிரான போராட்டமாகப் பார்ப்பதே பொருத்தமானது என்பது அவருடைய நிலைப்பாடு. அதிகாரத்தின் நுண்வலையைத் தகர்க்க, தலித் தன்னுணர்வும் திராவிட மெய்யியலும் மார்க்சியத்திற்கு இன்றியமையாதவை என்ற புரிதலே முத்துமோகனை ஒரு முதிர்ந்த தத்துவச் சிந்தனையாளராக உயர்த்துகிறது.

​தத்துவங்களை, சமூக அரசியல் வரலாற்றோடு இணைத்துப் பார்த்த முத்துமோகன், வரலாறு என்பது நேர்கோட்டில் பயணிப்பதல்ல, அது பல்வேறு முரண்பாடுகளின் மோதல்களால் சுழன்று மேல்நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆழமாக நம்பினார். இந்தப் பின்னணியில், 1848-ல் ஐரோப்பாவில் வெடித்தெழுந்த புரட்சிகர உணர்வையும், இந்திய நிலத்தில் நிகழ்ந்த சமூக எழுச்சிகளையும் அவர் எவ்வாறு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார்? வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படையில் காலத்தை அவர் எவ்வாறு அளவிடுகிறார்?

​

​வரலாறு என்பது அரசன் இறந்தான், போர் மூண்டது, சாம்ராஜ்யம் சரிந்தது என்று ஒற்றை வரியில் எழுதப்படும் வெறும் தரவுகளின் தொகுப்பல்ல. மார்க்சிய மெய்யியலின்படி வரலாறு என்பது முரண்பாடுகளின் மோதல்களால், மனித உழைப்பால், வர்க்கப் போராட்டங்களால் இடையறாது உந்தப்பட்டு முன்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு பேரியக்கம். இந்திய மனமோ காலத்தை ஒரு சுழற்சியாக, மீண்டும் மீண்டும் முளைத்தெழும் 'காலச்சக்கரமாக' (Cyclic time) அல்லது புராணங்களின் உறைவிடமாகவே கற்பனை செய்யப் பழகியிருக்கிறது. இந்தப் புராணக் காலத்திலிருந்து (Mythic time) இந்திய மனத்தை விடுவித்து, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Historical Materialism) காலக்கண்ணாடியை அதற்கு அணிவிக்கும் பெரும் தத்துவப் பணியையே ந. முத்துமோகன் தன் நூல்களின் வழியே செய்துவந்தார்.

​1848: ஒரு காலப்பிலவும் மானுட விடுதலையின் திறப்பும்

​முத்துமோகனின் நூற்பட்டியலில் "1848" என்றொரு சிறிய ஆனால் மிக முக்கியமான நூல் உண்டு. ஏன் அந்த ஆண்டிற்கு அத்தனை முக்கியத்துவம்? 1848 என்பது உலக வரலாற்றில் ஒரு பெரும் திறப்பு நிகழ்ந்த ஆண்டு. ஐரோப்பா முழுவதும் রাজாக்களுக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புகளுக்கும் எதிராக மக்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடிய 'ஐரோப்பிய வசந்தம்' (Spring of Nations) நிகழ்ந்த காலகட்டம் அது. மிக முக்கியமாக, மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் தங்கள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க 'கம்யூனிஸ்டு கட்சி அறிக்கையை' (Communist Manifesto) வெளியிட்ட ஆண்டு அது.

​ஒரு தமிழ்ச் சிந்தனையாளன் ஏன் 1848-ஐ அவ்வளவு விரிவாகப் பேச வேண்டும்? ஏனென்றால், அது வெறும் ஐரோப்பிய வரலாறு அல்ல; அது நவீன அரசியல் தன்னுணர்வின் (Political consciousness) பிறப்பு. முதலாளித்துவம் எப்படி உலகளாவியதாகத் தன்னை உருமாற்றிக் கொள்கிறதோ, அதேபோல அதனை எதிர்க்கும் உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையியலும் உலகளாவியதாகவே இருக்க முடியும் என்ற தத்துவப் பேருண்மை அந்த ஆண்டில்தான் முளைத்தது. முத்துமோகன் அந்த வரலாற்றுத் தருணத்தைத் தமிழ்ச் சூழலுக்குள் கொண்டுவந்து பொருத்துவதன் வழியாக, நம்முடைய உள்ளூர்ச் சமூகப் போராட்டங்களை உலகளாவிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கப் பயிற்றுவிக்கிறார்.

​புராணக் கற்பிதங்களின் தகர்ப்பும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதமும்

​ஐரோப்பாவில் 1848-ல் ஒரு பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்ததுபோல, இந்தியச் சமூகத்தில் ஏன் அத்தகைய வர்க்கப் புரட்சிகள் நேரடியாக நிகழவில்லை? இது மார்க்சியவாதிகளின் நெடுங்காலச் சஞ்சலம். இதற்கு விடைதேட, இந்திய நிலத்தின் தனித்துவமான உற்பத்தி முறையையும் (Asiatic Mode of Production), சாதியக் கட்டமைப்பையும் பகுத்தாராய வேண்டியிருக்கிறது.

​முத்துமோகன் இங்குதான் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை ஒரு கறாரான கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறார். இந்திய வரலாற்றில் நிகழ்ந்த மோதல்களை வெறும் அரசர்களுக்கிடையேயான போர்களாகவோ, மதப் பிரிவுகளுக்கு இடையிலான தத்துவ விவாதங்களாகவோ அவர் சுருக்குவதில்லை. பௌத்தம் தொடுத்த அறைகூவல், பக்தி இயக்கத்தின் தொடக்கக்காலக் கலகக் குரல், சித்தர்களின் மரபு மீறல் என அனைத்தையும் உற்பத்தியுறவுகளின் மற்றும் அதிகாரத்தின் பின்னணியிலேயே அவர் வாசிக்கிறார். வேதாந்தம் எப்படித் தன்னை ஒரு மேலாதிக்கத் தத்துவமாக நிலைநிறுத்திக் கொண்டது என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில்தான் அவர் 'வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியல்' நூலில் விவரிக்கிறார். தத்துவங்கள் என்பவை ஆகாயத்திலிருந்து குதிப்பவை அல்ல; அவை அந்தந்தக் காலகட்டத்தின் பொருளியல் மற்றும் அதிகாரச் சூழலிலிருந்தே முளைத்தெழுகின்றன என்பதை அவர் மிகத் திட்டவட்டமாக நிறுவுகிறார்.

​பண்பாட்டுப் போராட்டமும் மார்க்சியத்தின் நெகிழ்வும்

​ஐரோப்பிய வரலாற்றின் நேர்கோட்டுப் பார்வையை அப்படியே எடுத்து இந்தியச் சமூகத்தின் மீது பொருத்தினால் அது அப்பட்டமான அபத்தமாகவே முடியும் என்பதை ஒரு பின்மார்க்சியப் பார்வையாளராக முத்துமோகன் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தார். ஐரோப்பாவில் வர்க்கப் போராட்டம் என்பது தொழிற்சாலைகளில் முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே நடக்கும் நேரடி மோதல். ஆனால் இந்தியாவிலோ, ஒடுக்குமுறை என்பது சாதியாகவும், மத மரபுகளாகவும், பண்பாட்டுத் தளத்தில் பல நூறு அடுக்குகளாகப் படிந்திருக்கிறது.

​எனவே, இந்தியச் சூழலில் புரட்சி என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கானது அல்ல; அது அடிப்படையில் ஒரு பண்பாட்டுப் போராட்டம் (Cultural struggle). அதனால்தான் அவர் ஜீவா, அயோத்திதாசர், பெரியார் ஆகியோரின் பண்பாட்டு அரசியலுக்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். 1848-ல் ஐரோப்பாவில் நிகழ்ந்த முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான எழுச்சியின் சாரத்தை, இந்தியாவில் சாதிய-பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்திற்கு எதிரான எழுச்சிகளோடு அவர் தத்துவார்த்தமாக இணைக்கிறார்.

​தத்துவத்திலிருந்து படைப்பிலக்கியத்தை நோக்கி...

​வரலாற்றையும் தத்துவத்தையும் இவ்வளவு நுட்பமாகப் பகுத்தாராய்ந்த ஒரு அறிஞர், மனிதனின் அகவுலகைப் பிரதிபலிக்கும் கலை மற்றும் இலக்கியத்தை எப்படி மதிப்பிடுவார்? மொழியின் கட்டமைப்புகளைக் கடந்து, மனித இருப்பின் சூனியத்தையும் தவிப்பையும் பேசும் நவீன மற்றும் பின்நவீன இலக்கியங்களை ஒரு மார்க்சியவாதி எப்படி எதிர்கொள்ள முடியும்?

​தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் தத்துவ விமர்சனம் என்பது பெரும்பாலும் மேலோட்டமானதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆனால், முத்துமோகனின் இலக்கியப் பிரவேசம் அந்த மரபை அடியோடு மாற்றியது. குறிப்பாக, சமூகவியல் தத்துவப் பின்புலத்தோடு அவர் நாவல்களை, சிறுகதைகளைச் சல்லடையிட்டுச் சலித்த விதம் தமிழ்த் திறனாய்வுத் துறையில் ஒரு புதிய பாய்ச்சல். தஸ்தயேவ்ஸ்கியை நேசிக்கும் ஒரு மார்க்சியவாதி, சமகாலத் தமிழ்ப் புனைகதைகளில் இயங்கும் நுண்ணரசியலை எப்படிக் கண்டடைகிறார்? ஒரு படைப்பின் வழியே வெளிப்படும் சித்தாந்தம் அதன் ஆசிரியரையே மீறி எப்படிச் செயல்படுகிறது?

​

​எந்தவொரு புதிய தத்துவப் பாய்ச்சலும் தன்னிச்சையாக ஒரு மொழியில் நிகழ்ந்துவிடாது. அதுவரை அந்த மொழி பழக்கப்படுத்திக் கொண்ட சிந்தனைச் சட்டகங்களை, வாக்கிய அமைப்புகளை, ஏன், சொற்களின் வேர்களையே அது அசைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும். மார்க்சியத்தைத் தாண்டி, பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளைத் தமிழ்ச் சூழலில் ந. முத்துமோகன் தீவிரமாக விவாதிக்கத் தொடங்கியபோது அவர் சந்தித்த மாபெரும் அறைகூவல் மொழி தொடர்பானது. ஐரோப்பியச் சிந்தனை மரபில் பல நூற்றாண்டுகளாகச் செதுக்கப்பட்ட தத்துவக் கலைச்சொற்களை, முற்றிலும் வேறுபட்ட பண்பாட்டுப் பின்புலம் கொண்ட தமிழுக்கு எப்படிக் கடத்துவது? இங்குதான் ஒரு தத்துவவாதி, தனக்கான ஒரு புதிய தத்துவ அகராதியை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

​சிமுலாக்ராவும் தத்துவச் சொற்களஞ்சியமும்

​ஒரு சமூகத்தின் பொருளியல் உறவுகள் எப்படிச் சொற்களாக உறைந்து கிடக்கின்றன என்பதை மார்க்சியம் பேசுகிறது என்றால், பின்நவீனத்துவமோ அந்தச் சொற்களே எப்படி உண்மையை மறைக்கும் மாயத்திரைகளாகச் செயல்படுகின்றன என்பதைப் பேசுகிறது. ழீன் போத்ரியாரின் ‘சிமுலாக்ரா மற்றும் சிமுலேஷன்’ (Simulacra and Simulation) போன்ற அதிநுட்பமான பிரதிகளில் கூறப்படும் 'போலியுருக்கள்' குறித்த விவாதங்களைத் தமிழுக்குக் கடத்துவது வெறுமனே ஒரு மொழியாக்கச் செயல் அல்ல; அது ஒரு மாபெரும் கருத்தியல் இடம்பெயர்வு.

​ஜாக் தெரிதாவின் 'பிரித்தறியும்' (Deconstruction) முறைமையைத் தமிழ்ப் பொதுப்புத்தியில் பதியவைக்க, தமிழ் மொழிக்கென்றே பிரத்தியேகமாக ஒரு 'தெரிதா அகராதி' உருவாக்கப்பட வேண்டிய அறிவியக்கத் தேவையை முத்துமோகனின் விவாதங்கள் உணர்த்தின. தத்துவங்களைப் பெயர்க்கும்போது, ஐரோப்பியச் சிந்தனைகளை அப்படியே வாந்தியெடுக்கும் அபாயம் உண்டு. ஆனால், முத்துமோகனின் அணுகுமுறை என்பது, ஐரோப்பியக் கருவிகளைக் கொண்டு தமிழ் நிலத்தின் சமூக, வரலாற்று முரண்பாடுகளை அறுவை சிகிச்சை செய்வதுதான்.

​வேர்ச்சொல்லாய்வும் திராவிடப் பொருளாதாரமும்

​இந்தத் தத்துவப் பின்புலத்திலிருந்துதான் நாம் வரலாற்றை மறுவாசிப்புச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. மொழியை வெறும் தகவல் தொடர்புச் சாதனமாகப் பார்க்காமல், கடந்த கால அதிகாரத் தரவுகளின் புதைபடிவமாகப் பார்க்கும் ஒரு வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வை இங்கு அவசியமாகிறது.

​குறிப்பாக, தமிழகத்தின் பண்டைய உற்பத்தி முறைகளையும், அதிகாரப் படிநிலைகளையும் புரிந்துகொள்ள ஆழமான வேர்ச்சொல்லாய்வு (Etymological excavation) என்பது ஒரு தவிர்க்க முடியாத கருவி. சொற்களின் வேர்களைத் தேடிச் செல்வதன் ஊடாகவே, திராவிடப் பொருளாதாரத்தின் (Dravidian Economy) உண்மையான இயங்குவிதிகளையும், இங்கு நிலவிய நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் வேர்களையும் நாம் அறிவியல்பூர்வமாக மறுகட்டமைப்பு செய்ய முடியும். எந்தச் சொல் எந்த வர்க்கத்தால், எப்படிப்பட்ட அரசியல் தேவைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டது என்பதைத் தெரிதாவின் கட்டவிழ் முறைமையோடும், மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தோடும் இணைத்து முத்துமோகன் ஆராயும்போது, பல தொன்மங்கள் தங்கள் புனிதத்தை இழந்து நிர்மூலமாகின்றன.

​சமகாலப் புனைவுகளில் ஒளிந்திருக்கும் பஞ்ச தந்திரங்கள்

​தத்துவம் மற்றும் வரலாறு ஆகிய இரு பெரும் தூண்களின் மீது நின்றுகொண்டுதான் முத்துமோகன் சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தை மதிப்பிடுகிறார். தமிழ்ச் சூழலில் இலக்கிய விமர்சனம் என்பது பெரும்பாலும் விருப்பு வெறுப்புகளின் அடிப்படையிலான பாராட்டுரைகளாகவோ அல்லது காழ்ப்புணர்ச்சிக் கட்டுரைகளாகவோ சுருங்கிவிட்ட நிலையில், அவருடைய விமர்சனப் பார்வை முற்றிலும் தர்க்கபூர்வமானது.

​சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில், மிக நுட்பமாகச் செயல்படும் கருத்தியல் 'பஞ்ச தந்திரங்களை' அவர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது முற்போக்கானது போலவும், நவீனத்துவத்தின் உச்சம் போலவும் தோற்றமளிக்கும் பல இலக்கியப் பிரதிகள், அவற்றின் ஆழத்தில் எவ்வாறு பழமைவாதத்தையும், மேட்டிமைத்தனத்தையும், ஆதிக்கச் சாதி உளவியலையும் காப்பாற்றத் துடிக்கின்றன என்பதை அவருடைய விமர்சனங்கள் மிகத் துல்லியமாக அம்பலப்படுத்துகின்றன. ஒரு படைப்பின் அமைப்பியல் கூறுகளையும் (Structural elements), அதன் மொழியாடலையும் (Discourse) பகுத்தாராயும்போது, அந்தப் படைப்பாளி தன்னையறியாமலேயே எந்த அதிகார மையத்திற்குச் சேவை செய்கிறான் என்பது வெளிப்பட்டுவிடுகிறது.

​ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வும் இருத்தலின் சிக்கல்களும்

​இலக்கிய விமர்சனத்தில் மார்க்சியச் சமூகவியலோடு, மனித அகத்தின் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள ஃபிராய்டிய (Freudian) உளப்பகுப்பாய்வு முறையியலையும் இணைத்து அணுக வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகள் வலியுறுத்துகின்றன. மனிதன் என்பவன் வெறும் வர்க்கப் பிரதிநிதி அல்ல; அவன் காமத்தாலும், குற்றவுணர்வாலும், அடக்கப்பட்ட இச்சைகளாலும் உந்தப்படும் ஒரு சிக்கலான உயிரி.

​மதப் பிரதிகளையும், செவ்வியல் இலக்கியங்களையும் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வு நோக்கில் வாசிக்கும்போது அவற்றின் உட்பொருள்கள் முற்றிலும் வேறு பரிமாணத்தை அடைகின்றன. அதிகாரத்திற்கும் பாலியல் இச்சைக்கும், வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கும் மனிதனின் ஆழ்மனச் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளைத் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் வழியாகக் கண்டடையும் ஒருவரால் மட்டுமே, இலக்கியத்தின் உண்மையான அறவியலைப் பேச முடியும்.

​இந்த விரிவான, உலகளாவிய தத்துவ-அழகியல் பின்னணியைக் கொண்டுதான் முத்துமோகன் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பை அளவிடுகிறார். ஒரு படைப்பை அதன் அழகியல் நேர்த்தியிலிருந்து பிரிக்காமல், அதேசமயம் அதன் அரசியல் நிலைப்பாட்டைச் சமரசம் செய்யாமல் அவர் முன்வைக்கும் விமர்சன முறைமை தமிழ்ச் சூழலுக்கு முற்றிலும் புதியது. அப்படிப்பட்ட ஒரு கூர்மையான விமர்சகர், ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்ச் சிந்தனை மரபிலும், மார்க்சியச் செயல்பாட்டிலும் விட்டுச் செல்லும் தத்துவார்த்த மரபு என்ன? அவருடைய பங்களிப்பை ஒட்டுமொத்தமாக எப்படித் தொகுத்துக்கொள்வது?

​

ஒரு சிந்தனையாளன் தன் நிலத்தின் வேர்களை எவ்வளவு ஆழமாகத் துழாவுகிறானோ, அதே அளவுக்கு அவனுடைய கிளைகள் உலகளாவிய வானத்தை நோக்கி விரிய வேண்டும். ந. முத்துமோகனின் தத்துவப் பயணம் குறுகிய தேசியவாத எல்லைகளுக்குள் சுருங்கிவிடாததற்கு முக்கியக் காரணம், அவர் மானுடத்தின் முடிவற்ற துயரத்தை ஒற்றைப் பரிமாணமுடையதாகப் பார்க்க மறுத்ததுதான். ஒரு உண்மையான பின்மார்க்சியவாதி, உலகெங்கும் நிகழும் அதிகார ஒடுக்குமுறைகளையும், விளிம்புநிலை மக்களின் அகவயமான தேடல்களையும் தனக்கான தத்துவத் தரவுகளாகவே எடுத்துக்கொள்கிறான்.

​ஐரோப்பியத் தத்துவங்களை மட்டும் தமிழுக்குக் கொண்டுவருவது போதாது; மூன்றாம் உலக நாடுகளின், குறிப்பாக அரேபிய மற்றும் ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்புகளின் கலகக் குரல்களையும் நாம் செவிமடுக்க வேண்டும் என்ற பரந்துபட்ட அழகியல் பார்வை முத்துமோகனின் சிந்தனைப் பள்ளிக்கு உண்டு.

​உலகளாவிய கலகக் குரல்களின் மொழியாக்கம்

​முதலாளித்துவமும் ஏகாதிபத்தியமும் உலகளாவிய வலைப்பின்னலைக் கொண்டிருக்கும்போது, அதை எதிர்க்கும் தத்துவமும் அழகியலும் மட்டும் எப்படி ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்குள் சுருங்க முடியும்? இந்தப் பின்புலத்தில்தான் உலகளாவிய விளிம்புநிலை இலக்கியங்களை, குறிப்பாக ஆன்மீகக் கவிதைகளையும், எதிர்ப்பு இலக்கியங்களையும் தமிழுக்குக் கொண்டுவர வேண்டிய அறிவியக்கத் தேவை எழுகிறது.

​உதாரணமாக, அப்தல்லா ஸ்ரிகா (Abdallah Zrika) போன்ற மொராக்கோ கவிஞர்களின் அல்லது அப்தெல் ரஹ்மான் எல்-அப்னுதி (Abdel Rahman el-Abnudi) போன்ற எகிப்தியக் கவிஞர்களின் கவிதைகளைத் தமிழாக்கம் செய்வதென்பது வெறும் இலக்கியப் பரிமாற்றம் அல்ல. அது, இஸ்லாமிய மற்றும் அரேபிய உலகம் நவீனத்துவத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் எப்படி எதிர்கொள்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு தத்துவார்த்த உரையாடல். தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் ருஷ்யக் குளிரில் படும் அதே இருத்தலியல் தவிப்பை, இந்த உலகளாவிய கவிஞர்களின் வரிகளிலும் ஒரு பின்மார்க்சியவாதியால் தரிசிக்க முடியும். அதிகாரத்திற்கு எதிரான இந்தப் பன்முகக் குரல்களைத் திரட்டித் தமிழ்ச் சூழலில் ஒலிக்கும்படி செய்வது ஒரு மாபெரும் பண்பாட்டுச் செயல்பாடாகும்.

​பின்நவீனத்துவப் புனைவுகளின் பிரம்மாண்டம்

​தத்துவச் சட்டகங்களை வெறும் விவாதங்களாகப் படிப்பதை விட, அவை புனைவுகளில் எப்படிச் செயல்படுகின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்னும் நுட்பமானது. தற்காலப் பின்முதலாளித்துவச் சமூகம் மனிதர்களை எப்படித் துண்டு துண்டாகச் சிதைத்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, பின்நவீனத்துவ நாவல்களை வாசிப்பது மிக அவசியம்.

​டேவிட் ஃபாஸ்டர் வாலஸின் (David Foster Wallace) 'இன்ஃபினிட் ஜெஸ்ட்' (Infinite Jest) போன்ற அதிநுட்பமான, பிரம்மாண்டமான நாவல்கள் சாதாரணமான வாசிப்புக்குக் பிடிபடாதவை. மனிதனுடைய நுகர்வு வெறி, ஊடகங்களின் மாயை, மற்றும் கேளிக்கைகளால் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளும் அபத்தம் ஆகியவற்றை அவை பகடியாகவும் துயரத்தோடும் சித்திரிக்கின்றன. இத்தகைய ஆகச்சிறந்த 50 பின்நவீனத்துவ நாவல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் மையக் கருத்தியலைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு விரிவான இலக்கிய வழிகாட்டி (Literary guide) இன்று நமக்குத் தேவையாக இருக்கிறது. ஒரு மார்க்சியவாதி, இந்த நாவல்களின் கட்டவிழ்ந்த மொழிக்குள்ளும், சிதைந்த எதார்த்தத்திற்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் வர்க்க மற்றும் அதிகார அரசியலைத் துல்லியமாக அடையாளம் காண முடியும்.

​செவ்வியல் பிரதிகளும் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வும்

​இதன் தொடர்ச்சியாகவே, மதம் மற்றும் செவ்வியல் பிரதிகளை (Classical texts) அணுகும் முறையிலும் ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சல் நிகழ வேண்டியிருக்கிறது. மதப் பிரதிகளை வெறும் வரலாற்றுத் தரவுகளாகவோ, அல்லது நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய மூடநம்பிக்கைகளாகவோ பார்க்கும் பழைய இடதுசாரிப் பார்வை இன்று காலாவதியாகிவிட்டது. அந்தப் பிரதிகளுக்குள் உறைந்திருக்கும் மனிதனின் உளவியல் வேர்களைக் கண்டடைய ஃபிராய்டிய (Freudian) உளப்பகுப்பாய்வு ஒரு மிகச் சிறந்த கருவி.

​உதாரணமாக, திருக்குர்ஆன் போன்ற ஒரு மாபெரும் செவ்வியல் பிரதியை, அதன் ஆன்மீக, தத்துவார்த்தத் தளத்திலிருந்து விலகாமல், அதேசமயம் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வுக் கோணத்திலும் ஒரு பல்துறைசார்ந்த (Interdisciplinary) வாசிப்பிற்கு உட்படுத்த முடியும். மனித மனத்தின் குற்றவுணர்வு, இச்சைகள், ஒடுக்கப்பட்ட ஆசைகள், மற்றும் விடுதலையை நோக்கிய ஏக்கம் ஆகியவை இத்தகைய செவ்வியல் பிரதிகளில் எப்படிக் குறியீடுகளாகவும் தொன்மங்களாகவும் பதிவாகியுள்ளன என்பதை ஆராய்வது தத்துவத் தளத்தில் மிக முக்கியமானது. மத நம்பிக்கைகளுக்கும், மனிதனின் ஆழ்மனச் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான இந்த உறவை மார்க்சிய மற்றும் ஃபிராய்டிய இணைவின் ஊடாகத் திறந்துகாட்டுவது ஒரு அசலான அறிவியக்க உசாவல் (Intellectual inquiry).

​இந்தத் தொடர்ச்சியான வாசிப்புகள், மொழியாக்கங்கள், தத்துவ விவாதங்கள் என அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும்போது ந. முத்துமோகன் என்னும் சிந்தனையாளனின் முழுமையான உருவம் நம் கண்முன் எழுகிறது. தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் அவருடைய உண்மையான இடம் என்ன? ஒரு மார்க்சியவாதியாகத் தொடங்கி, பின்மார்க்சியத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளிக்குள் சஞ்சரித்த அவருடைய ஒட்டுமொத்தத் தத்துவக் கொடை (Philosophical legacy) எத்தகையது?

​அறிவியக்கம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு மாபெரும் தவம். அது ஒருபோதும் சலனமில்லாத, பாதுகாப்பான பாதையில் பயணிப்பதில்லை. அதிகாரத்தின் இருளை நோக்கி, தத்துவத்தின் தீப்பந்தத்தோடு இறங்கிச் செல்லும் ஒரு தனித்த பயணியின் பயணம் அது. ந. முத்துமோகன் என்னும் சிந்தனையாளனின் வாழ்வை, அவருடைய ஒட்டுமொத்தப் பங்களிப்பை நாம் மதிப்பிட முற்படும்போது, அந்தத் தனித்த அறிவியக்கத் தவத்தின் பிரம்மாண்டமே நம் கண்முன் எழுகிறது.

​மார்க்சியம் என்பது உலகைத் தத்துவார்த்தமாகப் புரிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல, அதை மாற்றுவதற்கானது என்று மார்க்ஸ் சொன்னார். அதை மாற்றுவதற்கு, முதலில் சிந்தனைத் தளத்தில் ஒரு மாபெரும் அகழ்வாராய்ச்சி தேவைப்படுகிறது. அந்த அகழ்வாராய்ச்சியைத் தமிழ்ச் சூழலில் எந்தவிதமான சமரசமும் இன்றி நிகழ்த்தியவர் முத்துமோகன்.

​இருபது தொகுதிகளின் பிரம்மாண்டமும் அறிவியக்க அறமும்

​வெறுமனே தத்துவங்களை விவாதிப்பதோடு ஒரு சிந்தனையாளனின் பணி முடிந்துவிடுவதில்லை. அந்தத் தத்துவங்களின் ஆதி ஊற்றைத் தன் தாய்மொழிக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் மாபெரும் உழைப்பையும் அவர் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. 'மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் தேர்வு நூல்கள்' என 20 மாபெரும் தொகுதிகளைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்த அவருடைய உழைப்பு என்பது சாதாரணமானதல்ல. அது ஒரு தலைமுறையின் தத்துவப் பசியைத் தீர்க்கும் பெருஞ்செயல். அதுபோலவே 'மார்க்சிய செவ்வியல் நூல்கள் வரிசை'யைப் பதிப்பித்ததன் ஊடாகத் தமிழ் மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தை அவர் அசைக்க முடியாதபடி பலப்படுத்தினார்.

​ஒருபுறம் செவ்வியல் மார்க்சியத்தின் மூலப் பிரதிகளைத் தமிழாக்குவது; மறுபுறம் அந்த மார்க்சியப் பீடத்தின் மீதே நின்றுகொண்டு, பின்நவீனத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு மார்க்சியத்தை விமர்சனபூர்வமாக விரிவுபடுத்துவது - இந்த முரணியக்கமே (Dialectics) முத்துமோகனின் தனித்துவம். ஒரு மூடிய சிந்தனைப் பள்ளிக்குள் தன்னைச் சிறைவைத்துக் கொள்ளாமல், 'அடையாள அரசியல்', 'தலித் மெய்யியல்', 'நவமார்க்சியம்' எனத் தன்னைத் திறந்துகொண்ட ஒரு திறந்த மனதின் வெளிப்பாடு அது.

​அறத்தின் வேர்ச்சொல்லும் மெய்யியலின் இலக்கும்

​முடிவாக, இந்தத் தத்துவ விவாதங்கள் அனைத்தும் எதை நோக்கி நகர்கின்றன? எல்லாக் கதையாடல்களும் சிதைக்கப்பட்டுவிட்டன, மையங்கள் உடைந்துவிட்டன, எதார்த்தம் என்பது வெறும் போலி பிம்பமாக மாறிவிட்டது எனப் பின்நவீனத்துவம் அறிவிக்கும் ஒரு மாயக் காலகட்டத்தில், மனிதகுலம் எதைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்பது?

​இங்குதான் தமிழ் நிலத்தின் ஆழமான தத்துவ வேரான 'அறம்' என்னும் ஒற்றைச் சொல் நம்மை ரட்சிக்கிறது. முத்துமோகன் போன்ற ஒரு மார்க்சியவாதியின் ஒட்டுமொத்தத் தத்துவப் பயணமும் இந்த அறத்தை நோக்கியதே. 'அறம்' என்னும் சொல்லின் வேர்ச்சொல்லாய்வை (Etymological excavation of Aram) நாம் நிகழ்த்திப் பார்த்தால், அது வெறும் தனிமனித ஒழுக்கம் அல்ல; அது சமூகத்தின் சமநிலையை, சமத்துவத்தை, அதிகாரமற்ற விளிம்புநிலை மனிதர்களின் விடுதலையைத் தன்னுள் பொதிந்து வைத்துள்ள ஒரு மாபெரும் அரசியல் சொல் என்பது புரியும். ஒடுக்கப்பட்டவனின் சார்பாக நிற்பதே அறம். அந்த அறத்தைக் கண்டடையவே அவர் அயோத்திதாசரையும், பெரியாரையும், மார்க்சியத்தையும், தெரிதாவின் கட்டவிழ் முறையியலையும் தன் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தினார்.

​முடிவிலாப் பெருவெளியின் நட்சத்திரம்

​தத்துவம் என்பது ஒருபோதும் முடிவடையாத ஒரு பெருநூல். அதன் பக்கங்கள் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. பழைய பெருங்கதையாடல்களின் சகாப்தம் முடிந்து, புதிய நுண்-அரசியல்களின் (Micro-politics) சகாப்தம் தொடங்கிவிட்ட காலகட்டத்தில், நாம் பழைய வரைபடங்களை வைத்துக்கொண்டு புதிய உலகைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

​ஆனால், தத்துவத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளியில், இருள் சூழும்போதெல்லாம் திசைகாட்ட ஒரு நட்சத்திரம் (Nakshathiran) முளைத்தெழுவது இயற்கையின் விதி. ந. முத்துமோகன் தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஒளிரும் நட்சத்திரம். பழமைவாதத்தின் இருளையோ, பின்நவீனத்துவத்தின் சூனியப் பெருவெளியையோ கண்டு அஞ்சாமல், அறிவின் துணிவோடும், தவிப்போடும் மானுட விடுதலையை நோக்கித் தன் ஒளியைப் பாய்ச்சியவர்.

​ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகள் என்பவை வெறும் தத்துவப் பயிற்சிகள் அல்ல; அவை அறத்தின் மீதான தீராத தாகம். அந்தத் தாகமே அவரைத் தஸ்தயேவ்ஸ்கியிடமும், பௌத்தத்திடமும், சீக்கியத்திடமும், இருத்தலியலின் ஆழங்களிடமும் இட்டுச் சென்றது. அந்த அறிவியக்கத் தாகம், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் இந்த மொழியின் வழியாக, இந்தச் சிந்தனை மரபின் வழியாகக் கடத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். மானுடத்தின் துயரம் எஞ்சியிருக்கும் வரை, தத்துவத்தின் சம்மட்டி ஓசையும் ஓய்வதில்லை!

​

காக்ரோச் ஜனதா பார்டி

ஓர் தேசத்தின் அறமும் அதன் எதிர்காலமும் அந்த தேசம் தனது இளைஞர்களை எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. இந்தியா போன்றவொரு மாபெரும் ஜனநாயக நாட்டில், உலகின் மிக இளமையான மக்கள்தொகையைக் கொண்ட நாடாகத் தன்னை மார்தட்டிக்கொள்ளும் தேசத்தில், அந்த இளைஞர்களின் உண்மையான நிலை என்ன என்ற கேள்வி எழும்போது கிடைப்பது பெருமிதம் அல்ல, மாறாக பெரும் வலியும் ஏமாற்றமும்தான். ஆண்டுதோறும் எண்பது லட்சம் பட்டதாரிகளை உருவாக்கி அவர்களை வேலைவாய்ப்பற்ற பெருவெளியில் அநாதரவாகத் தூக்கி எறியும் ஒரு சமூக அமைப்பில், இளைஞர்களின் விரக்தி எந்தப் புள்ளியில் பெருங்கோபமாக வெடிக்கும் என்பதை வரலாறு பலமுறை நமக்குக் காட்டியிருக்கிறது. ஆனால், அந்தக் கோபம் ஒரு நையாண்டியாக, மாபெரும் பகடியாக, அதிகாரத்தின் முகத்திலறையும் ஓர் அரசியல் பேரியக்கமாக மாறும் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். அப்படியொரு எதிர்பாராத வரலாற்றுத் திருப்பம்தான் மே 2026-ல் இந்திய அரசியலில் அரங்கேறியது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி என்ற பெயரில் உருவான அந்த இயக்கம், வெறும் இணையப் பகடி அல்ல; அது பல ஆண்டுகளாகக் குமுறிக்கொண்டிருந்த பல கோடி இளைஞர்களின் ஒட்டுமொத்தக் குரல். அந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் வலி, இந்தியாவின் கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல் மற்றும் நீதித்துறை மீதான நம்பகத்தன்மையின் வீழ்ச்சியை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தொடக்கப் புள்ளி இருக்கிறது. அந்தப் புள்ளி, எந்த அறத்தை இந்த சமூகம் காப்பாற்றும் என்று இளைஞர்கள் நம்பினார்களோ, அதே இடத்திலிருந்து ஒரு சாட்டையடியாக வந்து விழுந்தது. மே 15, 2026. இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு விசாரணை நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த் அவர்களின் வாயிலிருந்து உதிர்ந்த வார்த்தைகள், இந்திய இளைஞர்களின் இதயங்களில் ஒரு நிரந்தர வடுவை ஏற்படுத்தின. எந்த வேலைவாய்ப்பும் இன்றி, தங்களின் தகுதிக்கான அங்கீகாரம் இன்றி, சமூகத்தின் ஒரு ஓரத்தில் தள்ளப்பட்டிருக்கும் இளைஞர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் சமூக வலைத்தளங்களிலும் பிற தளங்களிலும் அரசை விமர்சிப்பதைக் குறிப்பிட்டு, அவர்களை "கரப்பான்பூச்சிகள்" என்றும் "சமூகத்தின் ஒட்டுண்ணிகள்" என்றும் அவர் வர்ணித்தார். இது ஏதோ தற்செயலாக வெளிவந்த வார்த்தை அல்ல; அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள், வேலையில்லாத சாமானிய இளைஞர்களை எந்த அளவுக்குக் கீழ்த்தரமாக, ஒரு மதிப்பற்ற பூச்சியினமாகப் பார்க்கிறார்கள் என்பதன் வெளிப்பாடு அது. ஃபிரான்ஸ் காஃப்காவின் 'உருமாற்றம்' நாவலில் வரும் கிரிகோர் சாம்சா, ஒருநாள் காலையில் கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது தன்னை ஒரு ராட்சசக் கரப்பான்பூச்சியாக உணர்வானே, அதே போன்றதொரு உளவியல் நெருக்கடியைத்தான் இந்திய இளைஞர்களும் அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்தார்கள். தாங்கள் இத்தனை ஆண்டுகளாகப் படித்த படிப்பு, எழுதிய தேர்வுகள், கண்ட கனவுகள் என அனைத்தும் அதிகார வர்க்கத்தின் கண்களுக்கு வெறும் ஒட்டுண்ணிகளாகவே தெரிகின்றன என்ற யதார்த்தம் அவர்களை உலுக்கியெடுத்தது.

ஆனால், இம்முறை இளைஞர்கள் அந்த அவமானத்தைத் தலைகுனிந்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அவர்களின் கோபம் வீதிக்கு வந்து வன்முறையாக மாறவில்லை; மாறாக, அது கூர்மையான ஓர் அரசியல் பகடியாக உருமாறியது. அடுத்த நாளே, மே 16 அன்று, ஆம் ஆத்மி கட்சியில் முன்பு பணியாற்றியவரும், பாஸ்டன் பல்கலைக்கழக மாணவரும், அரசியல் தகவல் தொடர்பு வியூக வகுப்பாளருமான முப்பது வயது இளைஞர் அபிஜீத் டிப்கே என்பவரால் எக்ஸ் தளத்தில் ஓர் அறிவிப்பு வெளியானது. "உலகெங்கும் உள்ள அனைத்துக் கரப்பான்பூச்சிகளுக்குமான ஒரு தளம்" என்று அந்த அறிவிப்பு முழங்கியது. அந்தக் கணத்தில்தான் 'காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி' (கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி) பிறந்தது. "சோம்பேறிகள் மற்றும் வேலையில்லாதவர்களின் குரல்" என்ற முழக்கத்தோடு அதன் இணையதளம் தொடங்கப்பட்டபோது, அது இத்தனை பெரிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்தும் என்று அரசும் எதிர்பார்க்கவில்லை, அதைத் தொடங்கியவர்களும் முழுமையாக உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு கட்சியின் அடிப்படைத் தகுதிகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவர்கள் விதித்த நிபந்தனைகளே அந்த நையாண்டியின் உச்சம். இந்தக் கட்சியில் உறுப்பினராக இணைய ஒருவர் கட்டாயம் வேலையில்லாதவராக இருக்க வேண்டும் (அது சூழ்நிலையாலோ, தேர்விலோ அல்லது கொள்கை ரீதியாகவோ இருக்கலாம்), உடல்ரீதியாக சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டும், தினமும் குறைந்தது பதினொரு மணி நேரமாவது இணையத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பவராக இருக்க வேண்டும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சமூக அவலங்களைக் கண்டு ஆக்ரோஷமாகப் புலம்பும் திறன் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும் என்று அந்த நிபந்தனைகள் பட்டியலிட்டன. இந்த நிபந்தனைகள், அதிகார வர்க்கம் இளைஞர்கள் மீது சுமத்தும் அத்தனை முத்திரைகளையும் அப்படியே உள்வாங்கி, அதையே ஒரு அரசியல் ஆயுதமாக மாற்றியதின் சான்றாகும்.

தொடங்கப்பட்ட 48 மணி நேரத்திற்குள் நாற்பதாயிரம் பேர் இந்தக் கட்சியில் தங்களை அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்துகொண்டார்கள். அடுத்த சில நாட்களில் அந்த எண்ணிக்கை எழுபதாயிரத்தைக் கடந்து, பின்னர் மூன்றரை லட்சத்தை எட்டியது. அவர்களின் இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தின் வளர்ச்சி, இந்தியாவின் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆணிவேரையே அசைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு விஸ்வரூபம் எடுத்தது. வெறும் ஐந்து நாட்களுக்குள் பத்தரை மில்லியனுக்கும் அதிகமான பின்தொடர்பாளர்களை ஈர்த்து, ஆளும் கட்சியான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வப் பக்கத்தையே பின்னுக்குத் தள்ளியது காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. மே 21-ம் தேதி நிலவரப்படி, பதினெட்டு மில்லியன் பின்தொடர்பாளர்களைக் கடந்து ஒரு இணையப் சுனாமியாக அது மாறியது. இது வெறும் எண்களின் விளையாட்டு அல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த ஏமாற்றத்தின் அளவுகோல். இளைஞர்கள் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக ஒரு நையாண்டிக் கட்சியை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார்கள் என்பதற்கான விடை, அவர்களின் அன்றாட வாழ்வியலின் வலிகளில் புதைந்துகிடக்கிறது. இந்தியாவின் பட்டதாரி வேலையின்மை விகிதம் 29.1 சதவீதமாக உயர்ந்திருக்கிறது. பள்ளிப் படிப்பையே தொடாதவர்களை விட, பல ஆண்டுகள் கடினமாகப் படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களின் வேலையின்மை விகிதம் ஒன்பது மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. இதற்கிடையில், மருத்துவக் கனவோடு காத்திருந்த மாணவர்களுக்கு நீட் (NEET) தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு, க்யூட் (CUET) தேர்வுக் குளறுபடிகள் என கல்வித்துறையில் அரங்கேறிய ஊழல்கள் இளைஞர்களைப் பொறுமையின் விளிம்பிற்கே தள்ளியிருந்தன. இத்தனை துயரங்களுக்கும் மத்தியில், தங்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டிய உச்ச நீதிமன்றத்திலிருந்தே 'கரப்பான்பூச்சிகள்' என்ற வசவுச்சொல் வந்தபோது, அவர்கள் வேறு வழியின்றித் தங்களை அந்தச் சொல்லிலேயே அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.

இந்த இயக்கத்தின் வேர்கள் வெறும் இணையத்தோடு சுருங்கிவிடவில்லை. இணையத்தில் தொடங்கிய இந்தப் போராட்டம் மெல்ல மெல்ல வீதிகளுக்கும் பரவியது. கரப்பான்பூச்சி போன்ற ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு இளைஞர்கள் வீதிகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணிகளிலும், அமைதிப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபடத் தொடங்கினார்கள். பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் இமாச்சலப் பிரதேசம் என நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் இந்தத் தீ பரவியது. வரவிருக்கும் பீகார் பாங்கிபூர் சட்டமன்ற இடைத்தேர்தலில் கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி போட்டியிடுமா என்ற பேச்சுகளும் அடிபடத் தொடங்கின. நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த், தனது முந்தைய கருத்துக்கு மே 16 அன்று ஒரு விளக்கமளித்தார். தனது வார்த்தைகள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டதாகவும், தான் போலிப் பட்டங்களை வைத்துக்கொண்டு வழக்கறிஞர் தொழிலுக்கு வருபவர்களைத்தான் விமர்சித்தேன் என்றும், இந்தியாவின் இளைஞர்கள் நாட்டின் தூண்கள் என்றும் அவர் கூறினார். ஆனால், அம்பு வில்லிலிருந்து புறப்பட்டு பல மைல்கள் கடந்துவிட்டிருந்தது. அபிஜீத் டிப்கே இதற்கு அளித்த பதிலடி மிகவும் கூர்மையானது. பிரதமரோடு தனக்குக் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அவரை அவமதிக்க தலைமை நீதிபதிக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்றும், முறையான பட்டம் இல்லை என்பதற்காக சக குடிமக்களை 'ஒட்டுண்ணிகள்' என்று அழைப்பது ஏற்புடையதல்ல என்றும் அவர் கூறினார். கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அரசியலமைப்பின் பாதுகாவலரே, தங்களைக் கரப்பான்பூச்சிகள் என்று அழைப்பதுதான் எங்களை மிகவும் காயப்படுத்தியது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இது ஒரு தலைமுறையின் அரசியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் அவர்கள் இனிமேலும் மௌனமாக இருக்கத் தயாராக இல்லை என்பதன் முதல் எச்சரிக்கை மணி. அதிகாரத்தின் மையங்களில் இருப்பவர்கள் சாமானியர்களை எந்தப் பார்வையோடு அணுகுகிறார்கள் என்ற கேள்வியை இந்த இயக்கம் மிக அழுத்தமாக முன்வைத்தது. அந்தப் பார்வைக்கும் இளைஞர்களின் நிதர்சனமான வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான இடைவெளிதான் கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் முதல் அத்தியாயம் எழுதப்படக் காரணமாக அமைந்தது.

இந்த அமைப்புமுறையின் மீதான இளைஞர்களின் ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையின்மையும்தான் ஒரு பகடி இயக்கத்தை இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களின் ஆதரவைப் பெறும் மாபெரும் சக்தியாக மாற்றியிருக்கிறது என்பதை நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் அசுர வளர்ச்சி ஒரு வெற்றிடம் சார்ந்தது. அது பல ஆண்டுகளாக அரசியல்வாதிகளாலும், கொள்கை வகுப்பாளர்களாலும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் வசதியாக மறக்கப்பட்ட ஓர் இருண்ட பெருவெளி. அந்தப் பெருவெளியில்தான் இன்று இந்தியாவின் பல கோடி இளைஞர்கள் தங்களின் தொலைந்துபோன எதிர்காலத்தைத் தேடித் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தலைமை நீதிபதியின் அந்த ஒரு வார்த்தை வெறும் தீப்பொறிதான்; ஆனால், அந்தப் பொறி விழுந்து பற்றிக்கொள்ளும் அளவுக்கு இளைஞர்களின் மனநிலையை ஒரு காய்ந்த சருகாக மாற்றி வைத்திருந்தது இந்த சமூகப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புதான். இதை வெறும் கோபத்தின் வெளிப்பாடாகவோ அல்லது இணையத்தின் அடுத்த பரபரப்பாகவோ குறுக்கிப் பார்த்துவிட முடியாது. இது, இந்தியாவின் ஆழமான கட்டமைப்புச் சிக்கல்கள் வெடித்துச் சிதறும் ஒரு அபாயகரமான புள்ளி.

வேலையின்மை என்பது இன்று இந்திய இளைஞர்களைப் பீடித்திருக்கும் ஆகப்பெரிய உளவியல் மற்றும் பொருளாதார நோய். புள்ளிவிவரங்கள் நம் முகத்தில் அறைகின்றன. இந்தியாவின் பட்டதாரி வேலையின்மை விகிதம் இருபத்தொன்பது புள்ளி ஒரு சதவீதமாக உயர்ந்திருக்கிறது என்பது வெறும் எண் அல்ல; அது ஒவ்வொரு வீட்டின் வரவேற்பறையிலும் அமர்ந்து சமூகத்தின் முகத்தைப் பார்த்துப் பழிக்கும் ஒரு நிதர்சனம். ஒரு குழந்தை பிறந்தது முதல், அவனது அல்லது அவளது கல்வியில் முதலீடு செய்யும் நடுத்தர மற்றும் விளிம்புநிலை குடும்பங்கள், அந்தப் பட்டப்படிப்பு தங்களின் வறுமையைப் போக்கும் ஒரு மந்திரக்கோல் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால் பள்ளிப் படிப்பையே தொடாதவர்களை விட, கல்லூரிக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களின் வேலையின்மை விகிதம் ஒன்பது மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது என்பது எவ்வளவு பெரிய முரண். ஆண்டுதோறும் எண்பது லட்சம் புதிய பட்டதாரிகளை நமது கல்விக்கூடங்கள் பெருமிதத்தோடு உருவாக்கி வெளியே அனுப்புகின்றன. ஆனால், அவர்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளவோ, அவர்களின் திறமைக்கான வாய்ப்புகளை வழங்கவோ திராணியற்றதாக நமது பொருளாதாரம் சுருங்கிப்போய்க் கிடக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் உறுப்பினர் தகுதிகளில் ஒன்றான வேலையில்லாதவராக இருக்க வேண்டும் என்ற அந்த நையாண்டி முலாமுக்குப் பின்னால், பல லட்சம் இளைஞர்களின் ரத்தக்கண்ணீர் உறைந்துகிடக்கிறது. அவர்கள் சூழ்நிலையால் வேலையின்றித் தவிக்கிறார்கள், சில சமயம் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் அற்ப வேலைகளைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் தாங்களாகவே வேலையின்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள், அல்லது இந்தச் சுரண்டல் அமைப்புமுறையில் ஒரு அடிமையாக இருக்க மறுத்து கொள்கைரீதியாக வேலையின்மையைத் தழுவுகிறார்கள். 

இது ஒரு தேசம் தனது மனிதவளத்திற்குச் செய்யும் மன்னிக்க முடியாத பெருந்துரோகம்.

இந்த ஏமாற்றத்தின் இன்னொரு பக்கம் நமது தேர்வு முறைகளில் உள்ள அப்பட்டமான ஊழல்கள். காக்ரோச் ஜனதா கட்சி உருவான அதே காலகட்டத்தில்தான், தேசியத் தகுதி மற்றும் நுழைவுத் தேர்வான நீட் வினாத்தாள் கசிவு அம்பலமாகி, நாடெங்கிலும் உள்ள மாணவர்களை வீதிக்குக் கொண்டு வந்திருந்தது. பல ஆண்டு கால உழைப்பு, பல லட்சம் ரூபாய் செலவு செய்து தனியார் பயிற்சி மையங்களில் படித்தது என எல்லாம் ஒரு கணத்தில் கானல் நீராகிய அதிர்ச்சி அது. தேர்வுகள் ஒத்திவைக்கப்பட்டன என்ற அறிவிப்பு, மாணவர்களின் விரக்தியை மேலும் அதிகமாக்கியதே தவிர அவர்களுக்கு எந்த நம்பிக்கையையும் தரவில்லை. சிபிஎஸ்இ தொடங்கி நீட் வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நடக்கும் இந்தத் தேர்வு முறைகேடுகள், இளைஞர்களுக்கு இந்த அமைப்பின் மீதிருந்த கொஞ்சநஞ்ச மரியாதையையும் சிதைத்துவிட்டன. இதைக் கையிலெடுத்த காக்ரோச் ஜனதா கட்சி, "ஹான் மெயின் ஹூன் காக்ரோச்" அதாவது ஆம், நான் ஒரு கரப்பான்பூச்சிதான் என்ற பெயரில் வெளியிட்ட போராட்டப் பாடல், இந்திய இளைஞர்களின் புதிய அரசியல் கீதமாகவே இணையத்தில் எதிரொலித்தது. நீட் வினாத்தாள் கசிவு, மாணவர்கள் மீதான உளவியல் அழுத்தம், தேர்வு முறையின் மீதான ஆவேசம் ஆகியவற்றை நேரடியாகப் பேசிய அந்தப் பாடல், வெறுமனே ஒரு பகடிப் பாடலாக இல்லாமல், ஒரு தலைமுறையின் போர்க்குரலாக மாறியது. தங்களின் கொள்கை அறிக்கையில், நீட் மற்றும் சிபிஎஸ்இ போன்ற தேர்வு மோசடிகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மாணவருடனும் நாங்கள் நிற்கிறோம் என்று அந்தக் கட்சி அறிவித்தபோது, அது எந்தவொரு பிரதான அரசியல் கட்சியையும் விட மாணவர்களுக்கு நெருக்கமாகத் தோன்றியது. இதுதான் ஆளும் வர்க்கம் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய மாபெரும் அரசியல் மாற்றம்.

இவை அனைத்திற்கும் அடிநாதமாக இருப்பது, இந்தியாவில் நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வும், பெருமுதலாளித்துவச் சார்பும் ஆகும். கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு என்பது, கௌதம் அதானி மற்றும் முகேஷ் அம்பானி போன்ற சிலரின் லாபத்திற்காக மட்டுமே மிகக் கவனமாக வளைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு இன்று விளிம்புநிலை மக்கள் வரை சென்று சேர்ந்துவிட்டது. நாளுக்கு நாள் வளரும் அவர்களின் சாம்ராஜ்யங்களுக்கு மத்தியில், நசுங்கிப் போகும் சாமானியனின் குரல்தான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. மூத்த வழக்கறிஞரும், சமூகச் செயற்பாட்டாளருமான பிரசாந்த் பூஷண் இந்தக் கட்சிக்குத் தனது முழு ஆதரவைத் தெரிவித்தபோது, அவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் மிகவும் ஆழமானவை. அம்பானி மற்றும் அதானி போன்ற பெருமுதலாளிகளின் நலனுக்காக இந்தியப் பொருளாதாரமும் சமூகமும் இன்று ரத்தம் சிந்திச் சாகிறது என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நாளுக்கு நாள் பெருகும் வறுமைக்கும், வேலையின்மைக்கும், மறுபுறம் குவியும் அளவற்ற செல்வத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை இளைஞர்கள் இப்போது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டார்கள்.

இந்த ஆக்ரோஷத்தின் வெளிப்பாடுதான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கையிலும் எதிரொலித்தது. அதானி குழுமம் மற்றும் ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்ட்ரீஸ் ஆகியோரின் உரிமையிலுள்ள அனைத்து ஊடக நிறுவனங்களின் உரிமங்களும் உடனடியாக ரத்து செய்யப்பட்டு, சுதந்திரமான ஊடகங்களுக்கு வழிவிட வேண்டும் என்ற அந்தத் தீவிரமான கோரிக்கை, கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள் எவ்வாறு ஆளும் வர்க்கத்தின் பிழைகளை மூடிமறைத்து, இளைஞர்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளை இருட்டடிப்பு செய்கின்றன என்ற கோபத்தின் விளைவாகும். அதுமட்டுமின்றி, ஆளுங்கட்சிக்குச் சாதகமாகச் செயல்படும் தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளர்களின் வங்கிக் கணக்குகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அந்தக் கட்சி கோரியது. ரகசிய நன்கொடைகளையோ அல்லது தேர்தல் பத்திரங்களையோ தாங்கள் ஏற்கப் போவதில்லை என்ற அவர்களின் அறிவிப்பு, இந்தியாவின் ஊழல் மலிந்த தேர்தல் நிதியளிப்பு முறையின் மீதான மிகக் கடுமையான விமர்சனமாகும். இந்த இளைஞர்கள் வெறும் பகடிக்காகக் கூடித் கலையும் கூட்டமல்ல; அவர்கள் தங்களைச் சுற்றி நடக்கும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களை, கொள்கை அளவிலான முடிவுகள் எவ்வாறு தங்களுக்கு எதிராகத் திருப்பப்படுகின்றன என்பதை மிகத் துல்லியமாக அவதானித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை கரப்பான்பூச்சிகள் என்று முத்திரைகுத்திய சமூகத்தின் முகத்தில், அதே பெயரைக் கொண்டே விழித்தெழச் செய்யும் ஒரு விபரீத விளையாட்டை அவர்கள் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இது ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கும் மாபெரும் விழிப்புணர்வின் இரண்டாம் அத்தியாயம்.

ஜனநாயகத்தின் மீதான நம்பிக்கை என்பது அதன் நிறுவனங்கள் எவ்வளவு நேர்மையாகச் செயல்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது. ஒரு சமூகத்தில் சட்டமன்றங்களும், கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்தில் சிக்கிய பெருநிறுவன ஊடகங்களும், அதிகாரத்தின் கைப்பாவையாக மாறும் விசாரணை அமைப்புகளும் சாமானியர்களின் நம்பிக்கையை இழக்கும்போது, மக்களின் கடைசிப் புகலிடமாக இருப்பது நீதித்துறை மட்டும்தான். ஆனால், அந்த நீதித்துறையின் மாண்பும் நம்பகத்தன்மையும் இன்று எந்த அளவுக்குச் சரிந்திருக்கிறது என்பதை காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் கோரிக்கைகள் பட்டவர்த்தனமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் முதல் தேர்தல் அறிக்கை, ஓய்வுபெறும் தலைமை நீதிபதிகளுக்கு மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவியோ அல்லது வேறு எந்த அரசுப் பதவியோ ஒரு வெகுமதியாக வழங்கப்படுவதை முற்றிலுமாகத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று முழங்குவது எதார்த்தத்தில் எவ்வளவு பெரிய அரசியல் விமர்சனம்! சமீபத்திய ஆண்டுகளில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் மிக உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்தவர்கள், ஓய்வு பெற்ற சில வாரங்களிலேயே நாடாளுமன்ற மேலவை உறுப்பினராகச் செல்வதும், மாநிலங்களின் ஆளுநர்களாகப் பதவியேற்பதும் சாதாரண நிகழ்வுகளாகிவிட்டன. முன்னாள் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் ஓய்வு பெற்ற பதினாறே வாரங்களில் மாநிலங்களவை உறுப்பினராகப் பதவியேற்றதும், அதற்குக் கட்டியமாக முன்னாள் தலைமை நீதிபதி பி. சதாசிவம் கேரள ஆளுநராகச் சென்றதும் இந்த அமைப்பின் மீதான மக்களின் புனிதமான பிம்பத்தை சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன. தற்போதைய நீதிபதிகளில் ஒருவரான பி.ஆர். கவாய் கூட, இத்தகைய ஓய்வுக்கால நியமனங்கள் மிகக் கடுமையான நெறிமுறை சார்ந்த கவலைகளை எழுப்புகின்றன என்றும், நீதிபதிகளின் தீர்ப்புகள் எதிர்கால அரசுப் பதவிகளை எதிர்பார்த்து வழங்கப்பட்டவை என்ற தோற்றத்தை இது உருவாக்கிவிடும் என்றும் வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். நீதித்துறைக்கும் நிர்வாகத்துறைக்கும் இடையிலான கோடு அழிக்கப்பட்டு, இரண்டுமே ஓரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக மாறிவிட்டன என்ற இளைஞர்களின் ஆழமான விரக்திதான், தலைமை நீதிபதியின் சிறு கருத்தைக் கூட பெரும் போராட்டமாக மாற்றிய உளவியல் காரணியாகும். இது வெறும் கோபமல்ல; தங்களைக் காக்க வேண்டிய கடைசித் தூணும் சாய்ந்துவிட்டதோ என்ற ஒரு தலைமுறையின் அச்சம்.

இந்த அச்சமும் அந்நியப்படுதலும் இந்திய அரசியலின் கட்டமைப்பிலேயே ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது. உலகின் மிக இளமையான நாடு என்று நாம் பெருமைப்படுகிறோம். நமது நூற்று நாற்பது கோடி மக்கள்தொகையில் சரிபாதிப் பேர் முப்பது வயதுக்கு உட்பட்ட இளைஞர்கள். ஆனால், இந்த இளைஞர்களுக்கான அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் எங்கே இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு நம்மிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை. பாரம்பரியமான அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் வயது முதிர்ந்த தலைவர்களாலும், வாரிசுகளாலும், பெருமுதலாளிகளின் பின்புலம் கொண்டவர்களாலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு சாமானிய இளைஞன் இந்த அரசியல் அமைப்புக்குள் நுழைந்து, தனக்கான ஒரு குரலைப் பதிவு செய்வது என்பது ஏறக்குறைய சாத்தியமற்ற ஒன்றாகிவிட்டது. பிபிசி செய்தியறிக்கை மேற்கோள் காட்டிய ஒரு கணக்கெடுப்பு, இந்தியாவின் இளைய தலைமுறையினரில் இருபத்தொன்பது சதவீதத்தினர் அரசியலில் ஈடுபடுவதையே முழுமையாகத் தவிர்க்கிறார்கள் என்றும், வெறும் பதினொரு சதவீதத்தினர் மட்டுமே ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியில் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள் என்றும் கூறுகிறது. இந்தத் தரவுகள் உணர்த்துவது இளைஞர்களின் சோம்பேறித்தனத்தையோ அல்லது அரசியல் மீதான அக்கறையின்மையையோ அல்ல; மாறாக, அவர்கள் இந்த அரசியல் அமைப்பின் மீது கொண்டுள்ள ஆழமான அவநம்பிக்கையையும், அது தங்களை ஒருபோதும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப் போவதில்லை என்ற தெளிவையும்தான். தாங்கள் எவ்வளவுதான் இணையத்திலும் சமூக ஊடகங்களிலும் கூக்குரலிட்டாலும், அதிகாரத்தின் செவிப்பறைகளை அது எட்டுவதில்லை என்ற சோர்வு அவர்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறது. அபிஜீத் டிப்கே ஒரு நேர்காணலில் இதையே மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார். தற்போதைய பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகளைத் தங்கள் அமைப்பிற்குள் கொண்டுவர தங்களுக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை என்றும், அது இந்தத் தலைமுறை இளைஞர்களுக்குப் பிடிக்காது என்றும் அவர் ஆணித்தரமாகக் கூறினார். தங்களுக்கு எந்த முற்போக்கு முகமூடியும் தேவையில்லை, தங்களை ஆளும் வர்க்கம் எந்தப் பெயரைக் கொண்டு இழிவுபடுத்துகிறதோ அந்தப் பெயரிலேயே தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு, ஒரு புதிய அரசியல் மொழியை உருவாக்குவதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது.

இந்த இடத்தில் நாம் இன்னொரு மிக முக்கியமான அரசியல் யதார்த்தத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது, இந்தியாவில் நாளுக்கு நாள் சுருங்கிவரும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான வெளியாகும். கடந்த பத்தாண்டுகளில், அரசாங்கத்தை நேரடியாக விமர்சிப்பவர்கள், கொள்கை முடிவுகளை எதிர்ப்பவர்கள், மாணவர் தலைவர்கள், செயல்பாட்டாளர்கள் எனப் பலரும் 'தேசத்துரோகிகள்' என்றும் 'நகர்ப்புற நக்ஸல்கள்' என்றும் முத்திரை குத்தப்பட்டு, மிகக் கடுமையான சட்டங்களின் கீழ் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவிதமான அச்ச உணர்வு நாடு முழுவதும் பரவலாக்கப்பட்டிருக்கிறது. முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரியான ஆசிஷ் ஜோஷி அல் ஜசீரா ஊடகத்திடம் பேசியபோது, "கடந்த பத்தாண்டுகளில் நாட்டில் பெருமளவு அச்சம் நிலவுகிறது. மக்கள் பேசுவதற்கே பயப்படுகிறார்கள். இந்தியா மிகவும் வெறுப்பு நிறைந்த நாடாக மாறிவிட்ட சூழலில், காக்ரோச் ஜனதா கட்சி ஒரு தூய காற்றைப் போல வந்திருக்கிறது" என்று குறிப்பிட்டார். நேரடியாக எதிர்த்தால் சட்டத்தின் இரும்புக்கரங்கள் கழுத்தை நெரிக்கும் என்ற சூழலில்தான், இளைஞர்கள் நையாண்டியைத் தங்கள் மாபெரும் ஆயுதமாகக் கையிலெடுத்தார்கள். 'மீம் அரசியல்' (Meme Politics) என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது அதிகாரத்தின் அகங்காரத்தைத் துளைத்தெடுக்கும் ஒரு ஜனநாயக ஊசி. நேரடியான கோபத்தை விட, கிண்டலும் பகடியும் ஆட்சியாளர்களை அதிகம் அச்சுறுத்துகின்றன. பல ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட அரசியல் கட்டுரைகள் செய்ய முடியாத தாக்கத்தை, ஒரு ஒற்றை மீம் செய்துவிடுகிறது. கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டுக்கொண்டு இளைஞர்கள் வீதிகளைச் சுத்தம் செய்தபோது, அவர்களை எந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு கைது செய்வது என்று காவல்துறை குழம்பியது. இதுதான் பகடியின் வலிமை. ஆபத்தான அரசியல் சூழலில் தங்களைத் தற்காத்துக்கொண்டே, எதிராளியின் தார்மீக அடித்தளத்தை ஆட்டம் காணச் செய்யும் இந்த உத்தியை இந்தியாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தியதில் காக்ரோச் ஜனதா கட்சிக்கு ஒரு முக்கியப் பங்கு உண்டு.

இது வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட இளைஞர்களின் இணைய விளையாட்டு என்று சில விமர்சகர்கள் ஒதுக்கித்தள்ள நினைத்தார்கள். அபிஜீத் டிப்கே முன்பு ஆம் ஆத்மி கட்சியில் பணியாற்றியவர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, இது எதிர்க்கட்சிகளின் திட்டமிட்ட இணைய வியூகம் மட்டுமே என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார்கள். ஆனால், எந்தவொரு வியூகமும் மக்களிடம் அதற்கான களம் தயாராக இல்லாதவரை இத்தனை பெரிய வெற்றியைப் பெற முடியாது. பல தசாப்தங்களாகத் தேங்கியிருந்த ஒரு மாபெரும் ஏமாற்றத்தின் அணையை, ஒரு சிறு நையாண்டி கல் உடைத்துவிட்டது என்பதுதான் நிதர்சனம். தங்களை அச்சுறுத்தும் ஒரு மாபெரும் அமைப்பைப் பார்த்து, அதைவிட ஒரு அபத்தமான வடிவத்தின் மூலமாக பதிலடி கொடுப்பது என்பது, உலகெங்கிலும் நடக்கும் ஒரு ஜனநாயகப் பரிணாமத்தின் தொடர்ச்சிதான். இத்தாலியில் பெப்பே கிரில்லோ என்ற நகைச்சுவையாளர் தொடங்கிய 'ஃபைவ் ஸ்டார் மூவ்மென்ட்' என்ற இயக்கம் எப்படி அந்த நாட்டின் பாரம்பரிய அரசியலைப் புரட்டிப் போட்டதோ, உக்ரைனில் ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரில் அதிபராக நடித்த வோலோடிமிர் ஜெலன்ஸ்கி எப்படி உண்மையான அதிபராக உருவெடுத்தாரோ, அதே போன்றதொரு அரசியல் மாற்றத்தின் விதையாகவே இந்த கரப்பான்பூச்சி இயக்கமும் பார்க்கப்பட்டது. அமைப்புக்கு வெளியிலிருந்து வரும் இந்தத் தாக்குதல்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியாமல் பாரம்பரிய அரசியல் தத்தளித்தது. இளைஞர்கள் முட்டாள்கள் அல்ல; தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கரப்பான்பூச்சி என்ற வசவை அவர்கள் ஒரு கேடயமாக மட்டுமல்ல, ஆளும் வர்க்கத்தின் மனசாட்சியைக் குத்தும் ஈட்டியாகவும் மாற்றினார்கள். அதுவரை அரசியல் என்பது சில மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின், அறிவுஜீவிகளின், மூத்த தலைவர்களின் ஏகபோக உரிமையாக இருந்த நிலையில், அதை ஒரு முப்பத்துச் சொச்சம் வயது இளைஞனும், அவனது கைபேசியும், பல லட்சம் 'சோம்பேறி' இளைஞர்களும் இணைந்து கைப்பற்றியது, இந்திய ஜனநாயகத்தின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.

அரசியல் சித்தாந்தங்கள் என்பவை ஒரு காலத்தில் பெரும் தத்துவவியலாளர்களாலும், புரட்சியாளர்களாலும், மக்கள் தலைவர்களாலும் எழுதப்பட்டவையாக இருந்தன. ஆனால், ஒரு தேசத்தின் அரசியல் சூழல் அதன் உச்சக்கட்ட அபத்தத்தை எட்டும்போது, சித்தாந்தங்களும் ஒரு பெரும் பகடியாக உருமாற வேண்டிய கட்டாயம் எழுகிறது. காக்ரோச் ஜனதா கட்சி தன்னை மதச்சார்பற்ற, சமதர்ம, ஜனநாயக மற்றும் 'சோம்பேறித்தனமான' ஒரு இயக்கமாகப் பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டது. இந்த 'சோம்பேறித்தனம்' என்ற வார்த்தையை அவர்கள் வலிந்து பயன்படுத்தியதன் பின்னணியில் ஒரு மாபெரும் அரசியல் விமர்சனம் புதைந்திருக்கிறது. ஓய்வின்றி உழைத்து, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்தை மட்டுமே பெருக்கி, இறுதியில் எந்த சமூகப் பாதுகாப்பும் இன்றி நடுத்தெருவில் நிற்கப்போகும் ஒரு தலைமுறை, இந்தச் சுரண்டல் அமைப்புக்கு எதிராகச் செய்யும் அமைதியான ஒரு கலகமே அந்தச் சோம்பேறித்தனம். தாங்கள் இன்னொரு பிஎம் கேர்ஸ் நிதியையோ அல்லது வரிப்பணத்தில் டாவோஸ் நகருக்குச் சுற்றுலா செல்வதையோ அல்லது ஊழலை 'வியூக ரீதியான செலவு' என்று பெயர் மாற்றுவதையோ செய்ய வரவில்லை என்று அந்தக் கட்சியின் நிறுவனரான டிப்கே அறிவித்தபோது, அது வெறும் வார்த்தை ஜாலமாக இல்லாமல், கடந்த பத்தாண்டுகால இந்திய அரசியலின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடியாகவே இருந்தது. மக்கள் பணம் எங்கே போனது என்று சத்தமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும், எழுத்துப்பூர்வமாகவும் கேட்பதே தங்களின் நோக்கம் என்று அவர்கள் அறிவித்தார்கள். எங்கள் நோக்கம் ஒன்றுதான், அது தொடர்ந்து சோம்பேறிகள் என்றும், எந்நேரமும் இணையத்தில் இருப்பவர்கள் என்றும், கரப்பான்பூச்சிகள் என்றும் இழிவுபடுத்தப்படும் இளைஞர்களுக்காக ஒரு கட்சியை உருவாக்குவது மட்டுமே, மற்றவை அனைத்தும் வெறும் நையாண்டிதான் என்று அவர் கூறியதில் இருந்த அந்த எள்ளல், எந்தவொரு அரசியல் தத்துவப் புத்தகத்தையும் விட வலிமையானதாக அமைந்தது.

அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கையைப் பார்க்கும்போது, இந்த அமைப்புமுறையின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் கோபத்தின் ஆழம் நமக்குப் புரியும். எந்தவொரு தலைமை நீதிபதிக்கும் அவர்கள் ஓய்வுபெற்ற பிறகு மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவி ஒரு வெகுமதியாக வழங்கப்படக் கூடாது என்ற கோரிக்கையைத் தாண்டி, அவர்கள் முன்வைத்த பிற கோரிக்கைகள் இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை வேர்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கின. 

ஒரு குடிமகனின் நியாயமான வாக்கு எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீக்கப்பட்டால், அதைச் செய்த தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மீது உபா எனப்படும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப்பதிவு செய்து கைது செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரினார்கள். ஏனெனில், ஒருவரின் வாக்குரிமையைப் பறிப்பது என்பது பயங்கரவாதத்திற்குச் சற்றும் சளைத்ததல்ல என்ற அவர்களின் வாதம், சமீபகாலத் தேர்தல்களில் தொடர்ந்து எழுப்பப்படும் வாக்காளர் பட்டியல் முறைகேடுகள் குறித்த சாமானியர்களின் அச்சத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாகும். நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை முப்பத்து மூன்று சதவீதமாக இல்லாமல், நாடாளுமன்றத்தின் மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்காமலேயே ஐம்பது சதவீதமாக வழங்க வேண்டும் என்றும், அமைச்சரவையில் சரிபாதி இடங்களைப் பெண்களுக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் முன்வைத்த யோசனை, பெண்களை வெறும் வாக்கு வங்கியாக மட்டுமே பார்க்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு சவுக்கடியாக அமைந்தது. அதேபோல, தேர்தலில் ஒரு கட்சியிலிருந்து வென்றுவிட்டுப் பிறகு பணத்துக்காகவோ பதவிக்காகவோ கட்சி மாறும் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அடுத்த இருபது ஆண்டுகளுக்குத் தேர்தலில் போட்டியிடவோ அல்லது எந்தப் பொதுப் பதவியையும் வகிக்கவோ தடை விதிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை, இந்தியாவின் ஆன்மாவை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் கட்சி தாவல் அரசியலுக்கான நிரந்தரத் தீர்வாக மக்களால் பார்க்கப்பட்டது. சமூகச் செயற்பாட்டாளரான அஞ்சலி பரத்வாஜ் அளித்த ஆலோசனையை ஏற்று, தங்களின் கட்சி தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது என்றும், தாங்கள் எந்தவொரு ரகசிய 'காக்ரோச் கேர்ஸ்' நிதியையும் உருவாக்க மாட்டோம் என்றும் அவர்கள் அறிவித்தது, வெளிப்படைத்தன்மையற்ற தற்போதைய ஆட்சிமுறையின் மீதான மிகத் துல்லியமான தாக்குதலாகும். சாதி, மதம், பாலினம் என எந்த பேதமும் இன்றி அனைவரும் இதில் இணையலாம் என்ற அவர்களின் அறிவிப்பு, பிளவுபட்டுக்கிடக்கும் இந்தியச் சமூகத்திற்கு ஒரு புதிய மாற்று வழியைக் காட்டியது.

இந்த இயக்கம் ஒரு சில இளைஞர்களின் இணையக் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், இந்தியாவின் மைய நீரோட்ட அரசியலிலும், சிவில் சமூகத்திலும் ஏற்படுத்திய தாக்கம் மிகப்பெரியது. ஒரு பகடிக் கட்சி இவ்வளவு பெரிய ஆதரவைப் பெறுகிறது என்றால், அதற்கு அர்த்தம் மக்கள் உண்மையான எதிர்க்கட்சிகளின் மீது நம்பிக்கை இழந்துவிட்டார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, மாறாக, எந்த வடிவத்திலாவது இந்த அதிகார அமைப்பை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க யாராவது வரமாட்டார்களா என்ற அவர்களின் தவிப்பும்தான் அதற்குக் காரணம். திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான மஹுவா மொய்த்ரா மற்றும் கீர்த்தி ஆசாத் ஆகியோர் இந்தக் கட்சியில் இணைய விருப்பம் தெரிவித்ததும், தேசத்துரோகக் கட்சி என்ற ஒன்றில் நான் ஏற்கனவே உறுப்பினராக இருந்தாலும், இதிலும் இணைய விரும்புகிறேன் என்று மஹுவா மொய்த்ரா பகடியாகக் குறிப்பிட்டதும், ஆளும் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான ஒரு கூட்டுக்குரலாகவே ஒலிக்கத் தொடங்கியது. உத்தரப் பிரதேசத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சித் தலைவரான சமாஜ்வாதி கட்சியின் அகிலேஷ் யாதவ், பிஜேபி பனாம் சிஜேபி அதாவது பாஜகவுக்கு எதிராக காக்ரோச் ஜனதா கட்சி என்று தனது சமூக வலைத்தளப் பக்கத்தில் பதிவிட்டு இந்த இளைஞர் போராட்ட இயக்கத்திற்கும் ஆளும் கட்சிக்கும் இடையிலான அரசியல் முரண்பாட்டை மையப்படுத்தினார். அரசியல்வாதிகளைத் தாண்டி, இந்தியாவைத் தாண்டி உலக அளவில் தொழில்நுட்பத்துறையில் சாதித்தவர்களும்கூட இந்த இளைஞர்களின் பக்கம் நின்றார்கள். ஹாட்மெயில் நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனரும், இந்திய-அமெரிக்கத் தொழிலதிபருமான சபீர் பாட்டியா இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு காணொளியை வெளியிட்டு, இந்த இயக்கத்திற்குத் தனது நூறு சதவீத ஆதரவைத் தெரிவித்தார். இந்திய இளைஞர்களை கரப்பான்பூச்சிகள் என்று அழைத்தது தமக்கு மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளிப்பதாகவும், எவரும் உங்களை அப்படி அழைக்க அனுமதிக்காதீர்கள், உங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடுங்கள் என்றும் அவர் அறைகூவல் விடுத்தது இளைஞர்களுக்கு ஒரு மாபெரும் உளவியல் பலத்தைக் கொடுத்தது. யூடியூபர் துருவ் ராட்டி போன்ற பல லட்சம் பின்தொடர்பாளர்களைக் கொண்ட இணையச் செயற்பாட்டாளர்களும், இந்த அமைப்போடு கைகோர்க்க முன்வந்தனர்.

திரைத்துறை மற்றும் கலைத்துறையைச் சேர்ந்த பலரும் எந்தவித அச்சமுமின்றி இந்த இயக்கத்திற்குத் தங்களின் ஆதரவைத் தெரிவித்தார்கள். திரைப்பட இயக்குநர் அனுராக் காஷ்யப், நகைச்சுவைக் கலைஞர் குணால் கம்ரா, நடிகைகள் கொங்கனா சென் சர்மா, பாத்திமா சனா ஷேக், தியா மிர்சா மற்றும் ஈஷா குப்தா ஆகியோர் காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ சமூக வலைத்தளப் பக்கங்களைப் பின்தொடர்ந்து, அவர்களின் பதிவுகளைப் பகிர்ந்து தங்களின் தார்மீக ஆதரவை வெளிப்படுத்தினார்கள். இதிலிருக்கும் மிக முக்கியமான அரசியல் என்னவென்றால், கரப்பான்பூச்சி என்ற வார்த்தையைத் தங்களின் அரசியல் அடையாளமாக இளைஞர்கள் மீட்டெடுத்ததுதான். வரலாற்றில் பல நேரங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள், தங்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக அதிகார வர்க்கம் பயன்படுத்திய அதே வசவுச்சொற்களைத் தங்களின் கவசமாக மாற்றிக்கொண்ட நிகழ்வுகள் உண்டு. ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூற்று நான்காம் ஆண்டில் ருவாண்டாவில் நடந்த இனப்படுகொலையின்போது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக மக்களைக் கொன்றொழிப்பதற்காக கரப்பான்பூச்சி என்ற வார்த்தை அங்குள்ள அதிகார மையங்களால் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஊடகங்கள் சுட்டிக்காட்டின. தலைமை நீதிபதியின் வார்த்தைகள் அந்த அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டவை இல்லை என்றாலும், ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் விளிம்புநிலையிலிருக்கும் இளைஞர்களை அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் அந்தப் பார்வையில்தான் அணுகுகிறார்கள் என்ற உண்மையைத் தோலுரித்துக் காட்டியது. அதனால் அந்த வார்த்தையைத் துடைத்தெறியாமல், அதையே ஒரு அரசியல் குறியீடாக மாற்றி, கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டு வீதிகளில் இறங்கி அவர்கள் போராடியது, தங்களை நிராகரிக்கும் ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியின் மீது அவர்கள் வீசிய ஒரு மாபெரும் அறச்சீற்றத்தின் குறியீடு. ஒரு வசவுச்சொல் எப்படி மாபெரும் அரசியல் ஆயுதமாக மாறும் என்பதை அவர்கள் நிரூபித்துக் காட்டினார்கள். அது இந்திய இணைய கலாச்சாரத்தையும், மீம் அரசியலையும் ஒரு புதிய பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. தங்களை அவமதித்த அதே அதிகாரத் தரப்பைத் தங்களை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் ஓர் அதிர்வலையை இந்த மீட்கப்பட்ட சொல் உருவாக்கியது. இது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டல்ல; ஒரு முழுத் தலைமுறையின் சுயமரியாதைப் போராட்டம். அதிகாரத்தின் கண்களுக்குத் தாங்கள் கரப்பான்பூச்சிகளாகத் தெரிந்தாலும், ஒன்றுதிரண்டால் அந்த அதிகாரத்தின் அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கும் வல்லமை தங்களுக்கு உண்டு என்பதை அவர்கள் அமைதியாகவும், ஆனால் மிக ஆழமாகவும் உணர்த்தினார்கள்.

ஒரு மாபெரும் அரசியல் போராட்டம் என்பது அதன் உச்சக்கட்டத்தை எட்டும்போது, அது உள்ளூர் எல்லைகளைத் தாண்டி உலகளாவிய கவனத்தைப் பெறுவது வரலாற்று இயல்பு. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் பரிணாம வளர்ச்சியிலும் அதுதான் நிகழ்ந்தது. இந்தியாவின் தெருக்களில் கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டு இளைஞர்கள் குப்பைகளை அள்ளிக்கொண்டும், அமைதியாகப் பதாகைகளை ஏந்திக்கொண்டும் நின்ற காட்சிகள், வெறும் உள்ளூர் ஊடகங்களின் செய்தியாக மட்டும் சுருங்கிவிடவில்லை. ராய்ட்டர்ஸ், அசோசியேட்டட் பிரஸ், டாய்சே வெல்லே, ஃபோர்ப்ஸ் மற்றும் அல் ஜசீரா போன்ற சர்வதேசப் பெருநிறுவன ஊடகங்கள் இந்த வினோதமான அரசியல் நிகழ்வை உலகரங்கில் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டின. ஒருபுறம் பொருளாதாரத்தில் உலக வல்லரசாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் ஒரு தேசம், மறுபுறம் வேலையின்மை, பணவீக்கம், கல்வித்துறையின் சீர்கேடுகள் மற்றும் அரசியல் அந்நியப்படுதல் ஆகியவற்றால் விரக்தியின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்ட கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் என்ற முரண்பாட்டை அந்தச் சர்வதேச ஊடகங்கள் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தன. இந்தியாவின் இளைய தலைமுறை, அதாவது ஜெனரேஷன் இசட் (Gen Z) என்று அழைக்கப்படும் தலைமுறை, பாரம்பரிய அரசியல் கட்டமைப்புகளுக்கு வெளியே தங்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை எப்படி சமூக வலைத்தளங்கள் மற்றும் இணைய கலாச்சாரத்தின் ஊடாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பதற்கான ஆகச்சிறந்த உதாரணமாக இந்த இயக்கம் உலகளாவிய அளவில் விவாதிக்கப்பட்டது. உலகெங்கிலும் டிஜிட்டல் தளங்களில் உருவாகும் மக்கள் திரள் எழுச்சிகளுக்கும், ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கும் இணையான ஒரு முன்னுதாரணமாக காக்ரோச் ஜனதா கட்சி பார்க்கப்பட்டது. தங்களின் வலிகளை மீம்ஸ் எனப்படும் இணையப் பகடிகளின் வழியே அவர்கள் கடத்திய விதம், அரசியல் தகவல் தொடர்புத் துறையிலேயே ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இது வெறும் புள்ளிவிவரங்களின் வெற்றியல்ல; இது ஒரு தலைமுறையின் அரசியல் மொழிமாற்றம். கோபத்தைக் கண்ணீராகவோ, வன்முறையாகவோ வெளிப்படுத்தாமல், மிகக் கூர்மையான எள்ளலாக மாற்றிய அவர்களின் உத்தி, அதிகார வர்க்கத்தை நிலைகுலையச் செய்தது.

அதிகாரம் எப்போதுமே கேள்விகளைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை; ஆனால், அது பகடியைக் கண்டு பெருமளவில் நடுங்குகிறது. தங்களைக் கண்டு மக்கள் பயப்பட வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கு, மக்கள் தங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்ற யதார்த்தம் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு உளவியல் நெருக்கடியை உருவாக்குகிறது. அந்த நெருக்கடியின் வெளிப்பாடுதான் 2026 மே 21 அன்று அரங்கேறியது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ இன்ஸ்டாகிராம் பக்கம் ஆளுங்கட்சியான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் பின்தொடர்பாளர்களின் எண்ணிக்கையான எண்பத்தேழு லட்சத்தை அசாதாரணமாகக் கடந்து, ஒரு கோடியே இருபது லட்சம் என்ற மாபெரும் இலக்கை எட்டிய சில மணி நேரங்களிலேயே, அரசின் இரும்புக்கரம் அதன் மீது பாய்ந்தது. காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் எக்ஸ் (முன்பு ட்விட்டர்) கணக்கு இந்தியாவிற்குள் முடக்கப்பட்டது. ஒரு சட்டரீதியான கோரிக்கையின் அடிப்படையில் அந்தத் தணிக்கை நடவடிக்கையை எக்ஸ் நிறுவனம் மேற்கொண்டதாக அறிவித்தது. ஒரு முதலமைச்சரோ, பிரதமரோ அல்லது பல பத்தாண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு தேசியக் கட்சியோ அல்லாத, வெறும் ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு இளைஞனால் இணையத்தில் தொடங்கப்பட்ட ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் கணக்கை முடக்கும் அளவுக்கு அரசு இயந்திரம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்? என்ற ஒற்றைக் கேள்விதான் இந்த மொத்த இயக்கத்தின் வெற்றியின் சாட்சி. தங்களின் கைகளில் அதிகாரம் இருக்கிறது, தங்களை மீறி இந்த நாட்டில் ஓர் அணுவும் அசைய முடியாது என்று நம்பியவர்களின் முகத்தில், பல லட்சம் சோம்பேறி இளைஞர்கள் வீசிய மாபெரும் ஜனநாயக அறைதான் அந்தக் கட்சியின் அசுர வளர்ச்சி. கணக்கு முடக்கப்பட்டதன் மூலம், அரசுக்கு இணையப் பகடிகள் மீதிருக்கும் அச்சம் அம்பலமானது. கருத்துச் சுதந்திரத்தின் கழுத்தை நெரிப்பதன் மூலமாக எழும் ஒரு தற்காலிக அமைதியை, தேசத்தின் நிரந்தர அமைதி என்று அவர்கள் தவறாகக் கணக்கிட்டார்கள். ஆனால், முடக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சமூக வலைத்தளக் கணக்கும், பல ஆயிரம் புதிய கரப்பான்பூச்சிகளை வீதிகளில் உருவாக்கியது என்பதுதான் அரசு உணராத சமூக அறிவியல்.

எல்லா மாபெரும் எழுச்சிகளையும் போலவே, காக்ரோச் ஜனதா கட்சியும் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கும், சந்தேகங்களுக்கும் உள்ளானது. இது வெறும் இணையத்தில் நடக்கும் ஒரு அரசியல் நாடகம் என்றும், ஆழமான கொள்கைகளோ, அடித்தட்டு மக்களுடனான நேரடித் தொடர்போ இல்லாத ஒரு தற்காலிகக் குமிழி என்றும் அரசியல் நோக்கர்கள் சிலர் விமர்சித்தார்கள். பல லட்சம் பேர் இணையத்தில் ஒரு பக்கத்தைப் பின்தொடர்வதால் மட்டுமே அவர்கள் அனைவரும் அரசியல் ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுவிட்டார்கள் என்று அர்த்தமல்ல என்றும், இதுபோன்ற இணைய வழிப் போராட்டங்கள் முதல் சில நாட்களுக்குக் கிடைக்கும் கவனத்தைத் தாண்டி ஒரு தொடர் இயக்கமாக மாறுவது மிகக் கடினம் என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்கள். இது வெறும் ‘மீம் அரசியல்’ என்றும், உண்மையான தேர்தல் களத்தின் யதார்த்தங்கள் வேறு என்றும் பலரும் முணுமுணுத்தார்கள். ஆனால், ஆச்சரியப்படும்விதமாக இந்தக் கட்சியின் நிறுவனரான அபிஜீத் டிப்கேவே இதைப் பற்றி மிகத் தெளிவான புரிதலைக் கொண்டிருந்தார். தான் எந்தவொரு மாயையிலும் வாழவில்லை என்றும், இந்த இயக்கம் இன்னும் சில நாட்களிலேயே கூட காணாமல் போகலாம் என்பது தனக்குத் தெரியும் என்றும் அவர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். இதை ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பாக மாற்ற வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தாலும், குறைந்தபட்சம் இளைஞர்கள் தங்களின் வலிகளைப் பேசுவதற்கும், தங்களின் குரலை உலகிற்கு ஒலிக்கச் செய்வதற்கும் ஒரு தளத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்துள்ளேன் என்ற அவரது தன்னிலை விளக்கம், பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகளின் வெற்று வாக்குறுதிகளை விட நேர்மையானதாக இருந்தது. அவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக வரவில்லை; மாறாக, அதிகாரம் யார் கையில் இருந்தாலும் அவர்களைக் கேள்வி கேட்பதற்கான ஒரு நிரந்தரமான பண்பாட்டை இளைஞர்கள் மத்தியில் விதைக்கவே வந்தார்கள். அந்தப் பணியை அவர்கள் மிகச் சிறப்பாகவே செய்து முடித்தார்கள். அதுவரை தங்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை பொதுவெளியில் பேசத் தயங்கிய பல லட்சம் இளைஞர்களை, ஒரு கரப்பான்பூச்சி முகமூடிக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டு உரக்கப் பேச வைத்ததுதான் அந்த இயக்கத்தின் மாபெரும் சாதனை.

காக்ரோச் ஜனதா கட்சி எதிர்காலத்தில் ஒரு முறைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கட்சியாக உருவெடுத்துத் தேர்தல்களில் போட்டியிடுமா அல்லது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக இணையப் பக்கங்களில் மட்டும் உறைந்துபோகுமா என்பது காலத்தின் கைகளில் இருக்கிறது.

 ஆனால், அது இந்திய ஜனநாயகத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் அதிர்வலைகள் அவ்வளவு எளிதில் மறைந்துவிடக் கூடியவை அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் அடித்தளத்திலிருக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளை, கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்தின் கோர முகத்தை, நீதித்துறையின் மீதான வீழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை, கல்வித்துறையின் மாபெரும் தோல்விகளை, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக வேலையின்மை என்ற தீராத பெருவலியை மிகச் சாதாரண மீம்கள் மூலமாக சாமானியனுக்கும் புரியும் மொழியில் அவர்கள் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார்கள். இது ஒரு தலைமுறைக்கும், அதிகார எந்திரத்திற்கும் இடையிலான போர். இதில் இளைஞர்களின் கைகளில் இருக்கும் ஆயுதம் என்பது நையாண்டியும், தங்களைத் தாங்களே சுயமாக எள்ளி நகையாடிக்கொள்ளும் ஒரு முதிர்ச்சியான மனநிலையும்தான். தலைமை நீதிபதி போன்ற உயரிய பதவிகளில் இருப்பவர்கள் வீசும் வசவுச்சொற்களை, அழுதுகொண்டே கடந்துபோகும் தலைமுறை இதுவல்ல; அந்தச் சொற்களைச் சேகரித்து, அதை ஒரு மாபெரும் அரசியல் சித்தாந்தமாக மாற்றி, அதிகாரத்தின் முகத்திலேயே திருப்பி வீசும் துணிச்சல் கொண்ட தலைமுறை இது என்பதை காக்ரோச் ஜனதா கட்சி ஆணித்தரமாக நிறுவியிருக்கிறது.

கரப்பான்பூச்சி என்ற உயிரினத்திற்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இந்த பூமியில் பல மாபெரும் பேரழிவுகளைக் கடந்தும், தட்பவெப்ப மாறுபாடுகளைத் தாங்கியும் தன் இனத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மூத்த உயிரினம் அது. அணுகுண்டு வெடிப்பைக் கூடத் தாங்கி உயிர்வாழும் திறன் கரப்பான்பூச்சிகளுக்கு உண்டு என்று அறிவியல் சொல்கிறது. இந்திய இளைஞர்களும் அப்படித்தான்.

 அரசியல்வாதிகளின் பொய்கள், முதலாளிகளின் சுரண்டல்கள், அதிகார வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைகள், தேர்வு முறைகேடுகள் என எந்தப் பேரழிவு வந்தாலும், அவர்கள் அத்தனையையும் தாங்கிக்கொண்டு இந்த அமைப்பின் ஓசைகளின் ஊடாகத் தங்களின் இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் எங்கும் செல்லப்போவதில்லை. காக்ரோச் ஜனதா கட்சி என்ற அமைப்பு ஒருவேளை நாளை காணாமல் போகலாம், அதன் தலைவர்கள் பின்வாங்கலாம், அதன் இணையக் கணக்குகள் நிரந்தரமாக முடக்கப்படலாம். ஆனால், அது எழுப்பிய கேள்விகள் இந்தத் தேசத்தின் காற்றில் நிரந்தரமாகக் கலந்திருக்கின்றன. அந்த நாற்பத்தெட்டு மணிநேரங்களில், அந்த ஐந்து நாட்களில், பல கோடி இளைஞர்கள் ஒரு சேரச் சிந்தித்த அந்த மாபெரும் அரசியல் விழிப்புணர்வு என்பது, இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஆழமான அடுக்குகளில் ஒரு நிரந்தர மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. எந்தவொரு அதிகாரமும் நிரந்தரமில்லை, எந்தவொரு தணிக்கையும் இளைஞர்களின் கோபத்தை முழுமையாகக் கட்டிப்போட முடியாது என்ற பாடத்தை அது கற்பித்திருக்கிறது. வேலையில்லாத, சோம்பேறியான, நாள்முழுவதும் இணையத்தில் கிடக்கும் இளைஞர்கள் என்று ஆளும் வர்க்கத்தால் ஏளனமாகப் பார்க்கப்பட்ட அதே இளைஞர்கள்தான், நாளைய இந்தியாவின் உண்மையான சரித்திரத்தை எழுதப்போகிறார்கள். அந்தச் சரித்திரத்தின் முன்னுரையாகவே மே 2026-ல் உருவான இந்த காக்ரோச் ஜனதா கட்சியை நாம் பார்க்க வேண்டும். இது கரப்பான்பூச்சிகளின் காலத்தின் தொடக்கம்; அதிகாரத்தின் அகந்தைகள் அழியப்போகும் ஒரு புதிய விடியலுக்கான மாபெரும் எச்சரிக்கை. இதுதான் இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம், இதுதான் வீழாத கரப்பான்பூச்சிகளின் மகத்தான சரித்திரம்.

எந்தவொரு பேரியக்கமும் அதன் வீரியத்தின் உச்சத்தைத் தொட்ட பிறகு, அது எதை நோக்கிச் செல்கிறது அல்லது என்னவாக உருமாறுகிறது என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வரலாற்றுப் பதிவு அடங்கியிருக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி என்ற இந்த இணையவழி அரசியல் சுனாமி, தற்காலிகமாக ஆளும் வர்க்கத்தின் அதிகாரக் கோட்டைகளில் மோதி ஓய்ந்திருக்கலாம்; அல்லது அடுத்தடுத்த அரசியல் நகர்வுகளுக்காகத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், அது இந்திய ஜனநாயகப் பரப்பில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் அதிர்வலைகள் அத்தனை எளிதில் அடங்கிவிடக்கூடியவை அல்ல. இது வெறும் ஒரு தேர்தல் காலக் காய்ச்சலோ அல்லது சமூக வலைத்தளங்களின் குறுகிய காலப் பரபரப்போ அல்ல. மாறாக, பல தசாப்தங்களாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு மாபெரும் அரசியல் மோசடிக்கு எதிராக, மிகச் சாதாரண விளிம்புநிலை இளைஞர்கள் ஒன்றிணைந்து நிகழ்த்தியிருக்கும் ஒரு உளவியல் புரட்சி. ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சி எப்போதெல்லாம் உறங்கிப் போகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அதைத் தட்டியெழுப்ப ஏதேனும் ஒரு வடிவில் ஒரு கலகம் தோன்றும் என்பது வரலாற்று நியதி. இம்முறை அந்தக் கலகம் ஆயுதங்களைத் தாங்கி வரவில்லை; அது நையாண்டியையும், தங்களைத் தாங்களே எள்ளி நகையாடிக்கொள்ளும் அபாரமான பகடியையும் சுமந்து வந்திருக்கிறது. அந்தப் பகடிதான் இன்று அதிகாரத்தின் இரும்புச் சிம்மாசனங்களை அசைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அரசியல் என்பது கொள்கைகளின் மோதலாக இருந்த காலம் மலையேறி, அது பெருமுதலாளிகளின் லாப வெறிக்கான ஒரு கருவியாகச் சுருங்கிப்போனதை இந்த இளைஞர்கள் மிகத் துல்லியமாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அம்பானிகளுக்கும் அதானிகளுக்கும் நாட்டின் வளங்கள் அனைத்தும் தாரைவார்க்கப்படும்போது, அதைக் கேள்வி கேட்க வேண்டிய எதிர்க்கட்சிகளும், ஊடகங்களும், ஏன் நீதித்துறையும் கூட மௌனம் காப்பது அல்லது அந்த அதிகாரத்திற்குத் துணைபோவது என்ற யதார்த்தம் ஒரு சாமானிய இளைஞனை எவ்வளவு தூரம் அந்நியப்படுத்தும் என்பதன் வெளிப்பாடுதான் இது. வேலையின்மை என்ற பெருநெருப்பில் வெந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறையைப் பார்த்து, ‘கரப்பான்பூச்சிகள்’ என்று சொல்லும் அளவுக்கு அதிகாரத்தின் கண்கள் குருடாகிப் போயிருக்கின்றன என்றால், அந்த அமைப்புமுறையை அடியோடு மாற்றுவதை விடக் கொச்சைப் படுத்துவதுதான் சரியான பதிலடி என்று அவர்கள் முடிவெடுத்தார்கள். ஜனநாயகத்தின் மீது அவர்களுக்குக் கோபம் இல்லை; ஆனால், ஜனநாயகத்தின் பெயரால் நடைபெறும் இந்த கார்ப்பரேட்-அரசியல்-நீதித்துறை கூட்டுச் சதிக்கு எதிராகவே அவர்கள் கொதித்தெழுந்திருக்கிறார்கள். நீட் வினாத்தாள் கசிவு தொடங்கி, தேர்தல் பத்திரங்கள் ஊழல் வரை ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் தாங்கள் எப்படி முட்டாள்களாக்கப்படுகிறோம் என்பதை அவர்கள் ஆழமாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால்தான், ஆளுங்கட்சிக்கு எதிராக மட்டுமன்றி, பாரம்பரிய எதிர்க்கட்சிகளின் மீதும் அவர்கள் ஒருவித அவநம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களைச் சோம்பேறிகள் என்று அழைத்த சமூகத்தின் முகத்தில், அதே பெயரைக் கொண்டு ஒரு அரசியல் பேரெழுச்சியை உருவாக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

இந்த இயக்கத்தின் இறுதி மற்றும் மிக முக்கியமான செய்தி இதுதான்: இளைஞர்கள் இனிமேல் எவருக்காகவும், எந்த இரட்சகருக்காகவும் காத்துக்கொண்டிருக்கப் போவதில்லை. அதிகார வர்க்கம் தங்களை முட்டாள்கள் என்றும், இணையத்தில் மட்டுமே வாழ்பவர்கள் என்றும் எவ்வளவுதான் தரம் தாழ்த்திப் பேசினாலும், அந்த இணையத்தையே ஒரு மாபெரும் அரசியல் களமாக மாற்றும் வித்தை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் எக்ஸ் கணக்கு முடக்கப்பட்டிருக்கலாம், அதன் தலைவர்கள் மீது அச்சுறுத்தல்கள் ஏவப்படலாம், ஆனால் அந்த அமைப்பு விதைத்திருக்கும் அரசியல் விழிப்புணர்வை எந்தச் சட்டத்தாலும் முடக்கிவிட முடியாது. அதிகாரத்தின் மொழியில் கரப்பான்பூச்சி என்பது ஒரு அருவருப்பான, நசுக்கப்பட வேண்டிய ஒட்டுண்ணியாக இருக்கலாம். ஆனால், அறிவியலின்படி எப்பேர்ப்பட்ட அணுகுண்டு வெடிப்பையும், பேரழிவையும் தாங்கிப் பிழைத்திருக்கும் ஆற்றல் கரப்பான்பூச்சிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. இந்த இந்திய இளைஞர்களும் அப்படித்தான். வேலையின்மை, வறுமை, ஊழல், ஒடுக்குமுறை என ஆளும் வர்க்கம் ஏவும் அத்தனை பேரழிவுகளையும் தாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இந்த ஜனநாயகத்தை மீட்டெடுப்பதற்காகப் பிழைத்திருப்பார்கள். அவர்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவார்கள், குப்பைகளை அள்ளுவார்கள், எள்ளி நகையாடுவார்கள், இறுதியில் இந்த அதிகார அமைப்பை அதன் வேரோடு சாய்த்துப் புதியதொரு அறத்தின் ஆட்சியை நிறுவுவார்கள். அந்தப் புதிய விடியலுக்கான ஆகப்பெரிய முன்னறிவிப்புதான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. இந்திய அரசியல் வரலாறு இனி இந்த நிகழ்வுக்கு முன், இந்த நிகழ்வுக்குப் பின் என்றுதான் எழுதப்பட வேண்டும்; ஏனென்றால், இது வெறும் ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் கதையல்ல, இது வீழ மறுக்கும் மாபெரும் இளைய சமுதாயத்தின் மீண்டெழுந்த சரித்திரம்.