பராசக்தி 2026

சுதா கொங்கரா இயக்கத்தில் வெளியான **பராசக்தி** படம், வணிக சினிமாவின் எல்லைக்குள் நின்றுகொண்டே தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை அழகாகவும் தீவிரமாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறது. 1965-ஆம் ஆண்டு நடந்த அந்த மாபெரும் மக்கள் எழுச்சியை மையமாகக் கொண்டு, தமிழ் மொழியின் அடையாளத்தையும் அதற்காக உயிர் கொடுத்தவர்களின் தியாகத்தையும் மறக்க முடியாத வகையில் திரையில் கொண்டு வந்துள்ளது இந்தப் படம்.

இயக்குநர் சுதா கொங்கரா, பல மொழிகள் பேசும் இந்தியாவின் பன்முகத் தன்மையை மதித்து, தமிழ்நாட்டின் தனித்துவமான போராட்டத்தை மட்டும் உயர்த்திக் காட்டாமல், அதே சமயம் இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்பில் கன்னடம், மலையாளம், மராத்தி, பெங்காலி உள்ளிட்ட பிற மொழி மக்களும் இணைந்திருந்ததை நினைவூட்டுகிறார். படத்தில் தெலுங்கு பாத்திரங்கள் வலுவாக இடம்பெற்றிருப்பதும் இதற்கு மேலும் அழுத்தம் சேர்க்கிறது. வணிக வெற்றியை இலக்காகக் கொண்ட படங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் தாய்ப்பாசம், காதல், சகோதர பாசம் போன்ற உணர்வுகளை இங்கும் புத்திசாலித்தனமாகப் புனைந்து, கதைக்கு இயல்பான ஓட்டத்தை அளித்திருக்கிறார்கள்.

காலப் பின்னணி மிகத் துல்லியமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரி, மதுரை மேலமாசி வீதி, சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், பொள்ளாச்சி துப்பாக்கிச் சூடு போன்ற உண்மை நிகழ்வுகளின் இடங்களும் காட்சிகளும் நம்பகத்தன்மையுடன் திரையில் விரிகின்றன. அக்காலத் தெருக்கள், கட்டடங்கள், உடைகள், உடல் மொழி, பேச்சு வழக்கு என அனைத்தும் கவனமாகக் கையாளப்பட்டு, பார்வையாளரை அந்தக் காலகட்டத்துக்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.

சிவகார்த்திகேயன் ஏற்றுள்ள செழியன் பாத்திரம், அவருடைய இதுவரையிலான படங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. உடல் இயக்கங்கள், உணர்ச்சி வெளிப்பாடு என அவரது நடிப்பு மெருகேறியுள்ளது. ரவி மோகன் ஒன்றிய அரசின் அதிகாரியாக வரும் எதிர்நிலைப் பாத்திரத்தில் மிகுந்த தீவிரத்துடன் நடித்திருக்கிறார். அதர்வா லட்சியம் கொண்ட மாணவனாக, ஸ்ரீலீலா மொழிப்போராட்டத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட நாயகியாக தங்கள் பாத்திரங்களுக்கு உயிரூட்டியுள்ளனர். அம்மா, மாணவர் கூட்டம், குரு சோமசுந்தரம், அண்ணா போன்ற பாத்திரங்கள் உள்ளிட்ட அனைவருமே ஒருங்கிணைந்து படத்துக்கு வலிமை சேர்த்துள்ளனர்.

இந்தப் படம் வெறும் வரலாற்று நினைவூட்டலாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இன்றைய காலகட்டத்தில் மீண்டும் தலைதூக்கும் மொழி, உணவு, பண்பாடு, வேலைவாய்ப்பு என பல தளங்களில் நிகழும் ஊடுருவல்களை நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தமிழ்நாட்டின் புதிய தலைமுறையினரின் அரசியல் உணர்வைத் தட்டியெழுப்பி, தங்கள் மொழியையும் அடையாளத்தையும் பாதுகாக்கும் தேவையை உணர்த்துகிறது. 2026-இல், அமெரிக்காவின் டல்லஸ் நகரில் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது, காலத்திற்குத் தேவையான ஒரு நிறைவான அரசியல் சினிமாவாக இது திகழ்ந்தது என்று உணர்ந்தேன். சுதா கொங்கராவும் படக்குழுவும் தமிழ் சினிமாவுக்கு அளித்திருக்கும் இந்தப் பங்களிப்பு மிகப் பெரியது.

1960-களின் தமிழ்நாட்டில், செழியன் என்ற இளைஞன் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறான். சிறிய குடும்பம், காதல், சில லட்சியங்கள், சாதாரண மனிதனின் அன்றாடம். ஆனால் திடீரென அவன் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. தூரத்தில், உயர்மட்டத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் அவன் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரட்டிப் போடுகின்றன. அதன் விளைவால் ஏற்படும் பாதிப்புகள், அவனை இழுக்கும் சுழற்சிகள், உள்ளுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீ, அதனால் அவன் மேற்கொள்ளும் செயல்கள்... இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்தத் தீ பரவுகிறது.

இது ஒரு underdog-இன் கதை. அழுத்தங்கள் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரிக்கும்போது, அவன் மாபெரும் ஹீரோவாக உருமாறுகிறான். இதுதான் **பராசக்தி**.

முழுக்க முழுக்க செழியனின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து படம் விரிகிறது. வரலாறு, அதன் துயரங்கள், சாகசங்கள், ஒரு சமூகத்தின் வெற்றிகள் எல்லாமே அவன் பார்வையில் தெரிகின்றன.

இதை வெறும் அரசியல் பிரசாரப் படமாகவோ, ஒரு கட்சியின் கொள்கைப் பரப்புரையாகவோ, வரலாற்றைத் திரித்துக் காட்டும் படைப்பாகவோ, இன மொழி வெறுப்பைத் தூண்டும் படமாகவோ எடுத்திருக்கலாம். அல்லது வறட்டு ஆவணப்படம் போல சலிப்பூட்டும் வகையிலும் எடுத்திருக்கலாம். ஆனால் இதில் எதுவுமே இல்லை.

அரசியலும், திராவிட இயக்கமும் பின்னணியில் இருந்தாலும், படம் முழுவதும் இளைஞர்களின் பார்வையில் அன்றைய தமிழ்நாட்டை, அப்போது மக்கள் அனுபவித்த துன்பங்களை மட்டுமே காட்டுகிறது. அதனால்தான் இது Gen Z-க்கான படமாக உணர்கிறேன்.

**Unity in Diversity** - ஒற்றுமையில் வேற்றுமை என்பதை மிக அழகாக வலியுறுத்துகிறது. எந்த இனமோ மொழியோ மட்டுமே பெரிது என்று சொல்லி மற்றவற்றை இழிவுபடுத்தவில்லை. மாறாக, எல்லாரையும் அரவணைக்கும் அதே நேரம், சுய உரிமைக்கான குரலை உரத்துப் பேசுகிறது.

நான் அதிகம் பயந்த ஒன்று நடக்கவில்லை - படம் எங்கும் அலுப்படையவில்லை. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை விறுவிறுப்பாக, உணர்ச்சிகரமாக ஓடுகிறது.

மேலும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், திரையரங்கில் குடும்பங்களை விட இளைஞர்களின் கூட்டமே அதிகம். 18-30 வயதுக்கு உட்பட்ட ஆண் பெண்கள் நிறைந்த அரங்கு. ரோகிணி போன்ற வெகுஜனத் திரையரங்கில் கூட இப்படி! எல்லாரும் குதூகலத்துடன் பார்த்தனர். பல இடங்களில் உணர்ச்சி பொங்கி நெகிழ்ந்தனர். கைத்தட்டல்கள், உற்சாகக் கூக்குரல்கள் எங்கும்.

அதனால்தான் பராசக்தி தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. பாக்ஸ் ஆபிஸ் வசூலைப் பற்றிப் பேசவில்லை - தமிழ்நாட்டின் மிக முக்கிய வரலாற்று அத்தியாயத்தை இளைஞர்களுக்கு உணர்வுபூர்வமாகக் கடத்திய வெற்றி.

இது வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கான படமோ, கடுமையான திரை விமர்சனத்துக்கான படமோ, திரைப்பட விழா விருதுகளுக்கான இலக்கணப் படமோ அல்ல. மக்களுக்கான படம். தமிழ் மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலக அளவில் எந்த மனிதனும் பார்க்கலாம். அதிகார அமைப்புகளின் முடிவுகளால் எளிய மக்கள் அடையும் துன்பங்கள், அவர்களின் போராட்டங்கள், வரலாற்றுப் பின்னணியில் ஒரு கதாநாயகனின் உருமாற்றம் - இவை எல்லாம் இனம், மதம், மொழி, கட்சி பாகுபாடின்றி அனைவரையும் தொடும்.

சிலருக்கு இது அச்சத்தை ஏற்படுத்தலாம் கூட.

இறுதியாக, **பராசக்தி** என்ற பெயரில் வந்த படத்தில் வசனங்களைப் பற்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா? ஷான் கருப்புசாமி, மதன் கார்க்கி எழுதிய வசனங்கள் தெளிவானவை, மிகையுணர்ச்சி இல்லாதவை, சரியான அளவில் கூர்மையானவை. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறது.

ஜீன் போத்ரில்லார்ட்

ஜீன் போத்ரில்லார்ட் (Jean Baudrillard)

 (1929–2007) பிரெஞ்சு தத்துவஞானி, சமூகக் கோட்பாட்டாளர் ஆவார். அவர் **போஸ்ட்மாடர்னிசம்** (postmodernism) மற்றும் **போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிசம்** (poststructuralism) கோட்பாடுகளுடன் தொடர்புடையவர் ஆவார். அவரை பாரம்பரிய அல்லது நவீன தத்துவத்துடன் துல்லியமாக வகைப்படுத்துவது கடினம். அவரது படைப்புகள் தத்துவம், சமூகக் கோட்பாடு, மற்றும் ஒரு தனித்துவமான கலாச்சார மெய்நிகர் (cultural metaphysics) ஆகியவற்றை இணைக்கின்றன. இவை தற்காலத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகள் மற்றும் நிகழ்வியலைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

நவீன சமூகம், கலாச்சாரம் மற்றும் சிந்தனையின் கடுமையான விமர்சகராக போத்ரில்லார்ட் அறியப்படுகிறார். பிரெஞ்சு போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாட்டின் முக்கிய ஆசானாக அவர் பார்க்கப்படுகிறார். ஆனால், அவர் சமூக மற்றும் கலாச்சார விமர்சனத்தை மிகவும் புதுமையான மற்றும் தூண்டுதலான வழிகளில் இணைத்தவர் என்றும் படிக்கலாம். அவர் தனித்துவமான எழுத்து நடை மற்றும் வடிவங்களை உருவாக்கியவர் ஆவார்.

அவர் மிகவும் விரிவாக எழுதியவர்; 50-க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை வெளியிட்டுள்ளார். தற்காலத்தின் மிக முக்கியமான கலாச்சார மற்றும் சமூக நிகழ்வுகள் பலவற்றைப் பற்றி கருத்து தெரிவித்துள்ளார். அவற்றில் சில:

- நவீன சமூகங்களை அமைத்திருந்த பாலினம் (gender), இனம் (race), மற்றும் வர்க்கம் (class) ஆகிய வேறுபாடுகளின் மறைவு

- நுகர்வு சமூகம், ஊடகம் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப சமூகத்தில் உருவான புதிய போஸ்ட்மாடர்ன் ஒழுங்கு

- கலை மற்றும் அழகியலின் மாறும் பாத்திரங்கள்

- அரசியல், கலாச்சாரம் மற்றும் மனிதர்களின் அடிப்படை மாற்றங்கள்

- புதிய ஊடகங்கள், தகவல் மற்றும் சைபர்னெடிக் தொழில்நுட்பங்களின் தாக்கம் — இவை மனித மற்றும் சமூக வாழ்க்கையில் தரமான மாற்றங்களை உருவாக்கியுள்ளன

சில ஆண்டுகளாக போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாட்டின் கல்ட் ஃபிகர் (cult figure) ஆக இருந்த போத்ரில்லார்ட், 1980களின் ஆரம்பத்திலிருந்து தனது இறப்பு வரை (2007) போஸ்ட்மாடர்ன் விவாதத்தைத் தாண்டி சென்றார். பின்னர் வந்த அவரது எழுத்துகளில் மிகவும் தனித்துவமான தத்துவ மற்றும் கலாச்சார பகுப்பாய்வு முறையை உருவாக்கினார்.

இந்த அறிமுகம் அவரது சிந்தனையின் வளர்ச்சியை மையமாகக் கொண்டது — சமூகக் கோட்பாட்டிலிருந்து போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாட்டிற்கு, பின்னர் தூண்டுதலான வகையிலான தத்துவ பகுப்பாய்விற்கு அவர் எவ்வாறு மாறினார் என்பதை விளக்குகிறது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ஜீன் போத்ரில்லார்ட் என்பவர் **அடையாளங்களின் (signs) வாழ்க்கையை** மிகவும் புதுமையான வழியில் கண்டறிந்தவர்; **தொழில்நுட்பத்தின் சமூக வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை** ஆய்வு செய்தவர்; நவீன சிந்தனையின் முக்கிய முறைகளை முறையாக விமர்சித்தவர்; மேலும் தனது சொந்த தத்துவக் கண்ணோட்டங்களை உருவாக்கியவர் என்று கருதலாம். 

ஜீன் போத்ரில்லார்ட் 1929ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸின் ரெய்ம்ஸ் என்ற பெருங்கோயில் நகரத்தில் பிறந்தார். அவர் பேட்டிகளில் தனது தாத்தா பாட்டிகள் விவசாயிகள் என்றும், பெற்றோர் அரசுப் பணியாளர்களாக மாறியதாகவும் கூறியுள்ளார். குடும்பத்தில் முதல் நபராக உயர்கல்வி பெற்றவர் தான் என்றும், இது தனது பெற்றோருடனும் கலாச்சாரச் சூழலுடனும் பிளவை ஏற்படுத்தியது என்றும் அவர் கூறினார். 1956இல் பிரெஞ்சு உயர்நிலைப் பள்ளியில் (லிசே) இரண்டாம் நிலைப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார். 1960களின் ஆரம்பத்தில் பிரெஞ்சு பதிப்பாளரான செயில் நிறுவனத்தில் ஆசிரியர் பணியாற்றினார். முதலில் ஜெர்மன் மொழி அறிஞராக இருந்த போத்ரில்லார்ட், 1962–1963இல் லெ டாங் மாடேர்ன் இதழில் இலக்கியக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டார். பீட்டர் வைஸ் மற்றும் பெர்டோல்ட் பிரெக்ட் ஆகியோரின் படைப்புகளை பிரெஞ்சுக்கு மொழிபெயர்த்தார். வில்ஹெல்ம் முல்மானின் மெசியானிக் புரட்சிகர இயக்கங்கள் பற்றிய நூலையும் மொழிபெயர்த்தார். இக்காலத்தில் ஹென்றி லெஃபெவ்ரின் அன்றாட வாழ்க்கை விமர்சனங்கள் தன்னை கவர்ந்தன. ரோலான் பார்த்தின் நவீன சமூகத்தின் அடையாளவியல் ஆய்வுகள் தனது பணியில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

1966இல் பாரிஸ் நான்டெர் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்த போத்ரில்லார்ட், லெஃபெவ்ரின் உதவியாளரானார். மொழிகள், தத்துவம், சமூகவியல் உள்ளிட்ட பல துறைகளைப் பயின்றார். 1966இல் “லு சிஸ்டம் டெஸ் ஆப்ஜெ” (Le système des objets) என்ற ஆய்வுக்கட்டுரையுடன் சமூகவியலில் “தீஸ் டி ட்ரோய்சியம் சைக்கிள்” (These de Troisième Cycle) பட்டத்தைப் பெற்றார். அதே ஆண்டு அக்டோபரில் சமூகவியல் கற்பித்தல் தொடங்கினார். அல்ஜீரியா மற்றும் வியட்நாம் போர்களில் பிரான்ஸ் மற்றும் அமெரிக்கத் தலையீட்டை எதிர்த்து, 1960களில் பிரெஞ்சு இடதுசாரியுடன் தொடர்பு கொண்டார். நான்டெர் பல்கலைக்கழகம் தீவிர அரசியலின் முக்கிய இடமாக இருந்தது. டேனியல் கோன்-பெண்டிட் மற்றும் என்ராகேஸ் உடனான “மார்ச் 22 இயக்கம்” சமூகவியல் துறையில் தொடங்கியது. பின்னர் அவர் கூறியபடி, 1968 மே மாத நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றார். இவை பெரும் மாணவர் கிளர்ச்சிகளையும் பொது வேலைநிறுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தி, டி காலை அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றும் நிலைக்கு கொண்டு சென்றன.

1960களின் பிற்பகுதியில் உலகப் புகழ் பெறச் செய்த புத்தகங்களை போத்ரில்லார்ட் வெளியிட்டார். லெஃபெவ்ர், பார்த்த் மற்றும் பிற பிரெஞ்சு சிந்தனையாளர்களின் தாக்கத்தில், சமூகக் கோட்பாடு, அடையாளவியல், மனோவியல் ஆகிய துறைகளில் ஆழமான பணியை மேற்கொண்டார். 1968இல் தனது முதல் புத்தகமான “தி சிஸ்டம் ஆஃப் ஆப்ஜெக்ட்ஸ்” (The System of Objects) வெளியிட்டார். அதைத் தொடர்ந்து 1970இல் “தி கன்ஸ்யூமர் சொசைட்டி” (The Consumer Society), 1972இல் “ஃபார் எ க்ரிட்டிக் ஆஃப் தி பொலிடிகல் எகானமி ஆஃப் தி சைன்” (For a Critique of the Political Economy of the Sign) ஆகியவற்றை வெளியிட்டார். இவை விமர்சன சமூகவியல் சட்டகத்தில், லெஃபெவ்ர் தொடங்கிய அன்றாட வாழ்க்கை ஆய்வுகளை சமூக அடையாளவியலுடன் இணைக்கும் முயற்சிகளாகும். இந்தத் திட்டம் பார்த்தின் தாக்கத்தில், நுகர்வு சமூகத்தில் பொருட்களின் அமைப்பை மையமாகக் கொண்டது. அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கும் அடையாளவியலுக்கும் இடையிலான தொடர்பை மையப்படுத்தியது. நவீன ஊடக மற்றும் நுகர்வு சமூகங்களை உருவாக்கும் அடையாளங்கள் மற்றும் பொருட்களின் குறியீடுகளை ஆய்வு செய்வதற்கு அடையாளவியலை முதன்முதலில் பயன்படுத்தியவர்களில் போத்ரில்லார்ட் ஒருவர். அடையாளவியல் ஆய்வுகள், மார்க்ஸிய அரசியல் பொருளாதாரம், நுகர்வு சமூகவியலை இணைத்து, அன்றாட வாழ்க்கையை உருவாக்கும் பொருட்கள் மற்றும் அடையாளங்களின் அமைப்பை ஆராயும் வாழ்நாள் பணியைத் தொடங்கினார்.

ஆரம்பகால போத்ரில்லார்ட் அன்றாட வாழ்க்கையின் பொருட்களில் முதலீடு செய்யப்பட்ட பொருள்மைகளை விவரித்தார். உதாரணமாக, காரை ஓட்டும்போது அதனுடன் அடையாளப்படுத்துவதால் கிடைக்கும் அதிகாரம். நவீன சமூகத்தில் பொருட்கள் எவ்வாறு அமைப்பு முறையில் ஒழுங்கமைக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்கினார். உதாரணமாக, புதிய ஸ்போர்ட்ஸ் காரின் புகழ் அல்லது அடையாள மதிப்பு. முதல் மூன்று புத்தகங்களில், மார்க்ஸின் பாரம்பரிய அரசியல் பொருளாதார விமர்சனத்திற்கு அடையாளவியல் கோட்பாடுகளை இணைக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார். இவை அடையாளங்களின் பல்வேறு பொருள்மைகளை அர்த்த அமைப்புகளாக ஒழுங்கமைக்கின்றன. பார்த்த் மற்றும் பிறரைப் பின்பற்றி, ஃபேஷன், விளையாட்டு, ஊடகம் போன்றவை குறிப்பிட்ட விதிகள், குறியீடுகள், தர்க்கங்களால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அர்த்த அமைப்புகளை உருவாக்குவதாகக் கூறினார்.

அடையாளங்கள், மொழி, அன்றாட வாழ்க்கை ஆகியவற்றை வரலாற்று சட்டகத்தில் அமைத்து, போட்டி சந்தை முதலாளித்துவத்திலிருந்து ஏகபோக முதலாளித்துவத்திற்கு மாறியதால் தேவை மேலாண்மைக்கு அதிக கவனம் தேவை என்று வாதிட்டார். 1920களிலிருந்து 1960கள் வரை, உற்பத்தி செலவைக் குறைப்பதற்கும் உற்பத்தியை விரிவாக்குவதற்கும் இணையாக நுகர்வைத் தீவிரப்படுத்துவதும் திசைதிருப்புவதும் முக்கியமானது. இந்தக் காலகட்டத்தில் பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு, புதிய உற்பத்தி நுட்பங்கள், புதிய தொழில்நுட்பங்கள் மாஸ் உற்பத்தியை விரைவுபடுத்தின. முதலாளி நிறுவனங்கள் நுகர்வு மேலாண்மைக்கும் புதிய புகழ்பெற்ற பொருட்களுக்கான தேவைகளை உருவாக்குவதற்கும் கவனம் செலுத்தின. இதனால் போத்ரில்லார்ட் “சைன்-வேல்யூ” (sign-value) என்ற ஆட்சியை உருவாக்கின.

அவரது பகுப்பாய்வில், விளம்பரம், பொதி, காட்சிப்படுத்தல், ஃபேஷன், “விடுதலை” பெற்ற பாலியல், மாஸ் ஊடகம் மற்றும் கலாச்சாரம், பொருட்களின் பெருக்கம் ஆகியவை அடையாளங்கள் மற்றும் காட்சிகளின் அளவைப் பெருக்கி சைன்-வேல்யூவை உருவாக்கின. இனி பொருட்கள் மார்க்ஸின் கோட்பாட்டில் உள்ள பயன்மதிப்பு (use-value) மற்றும் பரிமாற்ற மதிப்பு (exchange value) மட்டுமின்றி, சைன்-வேல்யூ — அதாவது பாணி, புகழ், சொகுசு, அதிகாரம் போன்றவற்றின் வெளிப்பாடு — ஆகியவற்றையும் கொண்டிருக்கின்றன என்று கூறினார். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பொருட்கள் பயன்மதிப்புக்காக மட்டுமின்றி சைன்-வேல்யூவுக்காகவும் வாங்கப்பட்டு காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன. நுகர்வு சமூகத்தில் சைன்-வேல்யூ பொருள் மற்றும் நுகர்வின் அத்தியாவசிய அங்கமாகிவிட்டது. இது வெப்லெனின் “கான்ஸ்பிக்யூஸ் கன்ஸம்ப்ஷன்” (conspicuous consumption) கருத்தால் தாக்கம் பெற்றது. நுகர்வு சமூகத்தில் அனைவருக்கும் இது விரிவடைந்துள்ளது. முழு சமூகமும் பொருட்களின் நுகர்வு மற்றும் காட்சிப்படுத்தலால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தனிநபர்கள் புகழ், அடையாளம், அந்தஸ்து பெறுகின்றனர். தனிநபரின் பொருட்கள் (வீடு, கார், உடைகள் போன்றவை) எவ்வளவு புகழ்பெற்றதோ அவ்வளவு அடையாள மதிப்பில் உயர்ந்த நிலை. மொழியில் சொற்கள் வேறுபாட்டு அமைப்பில் இடத்தால் பொருள் பெறுவதைப் போலவே, சைன் வேல்யூக்களும் புகழ் மற்றும் அந்தஸ்தின் வேறுபாட்டு அமைப்பில் இடத்தால் பொருள் பெறுகின்றன.

“தி கன்ஸ்யூமர் சொசைட்டி” புத்தகத்தில் போத்ரில்லார்ட் சமூக வழக்கங்கள், கான்ஸ்பிக்யூஸ் கன்ஸம்ப்ஷன், இணக்கமான சிந்தனை மற்றும் நடத்தை ஆகியவற்றின் “பலவகையான மறுப்புகளை” புகழ்ந்தார். இவை “தீவிர மாற்றத்தின் பயிற்சியில்” இணையலாம் என்று கூறினார். 1968 மே போன்ற எதிர்பாராத வன்முறை வெடிப்புகள் மற்றும் திடீர் சிதைவுகள் இந்த நுகர்வின் “வெண்மைப் பெருக்கத்தை” அழிக்கும் என்று குறிப்பிட்டார். மறுபுறம், சந்தை சமூகத்தின் அமைப்பே முழுமையான அந்நியமாக்கம் என்று விவரித்தார். எல்லாமே வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய பொருளாக இருக்கும் சமூகத்தில் அந்நியமாக்கம் முழுமையானது. “அந்நியமாக்கம்” என்ற சொல் முதலில் “விற்பனை” என்று பொருள்படும். முழுமையாகப் பொருளாக்கப்பட்ட சமூகத்தில் அந்நியமாக்கம் எங்கும் நிறைந்தது. மார்க்யூஸிடமிருந்து எடுத்த “தி எண்ட் ஆஃப் டிரான்ஸென்டன்ஸ்” (the end of transcendence) என்ற கருத்தை அவர் வைத்தார். தனிநபர்கள் தங்கள் உண்மையான தேவைகளையோ மாற்று வாழ்க்கை முறையையோ உணர முடியாது.

1970ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஜீன் போத்ரில்லார்ட் மார்க்ஸிய புரட்சிக் கோட்பாட்டிலிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் கொண்டார். அதற்கு பதிலாக, நுகர்வு சமூகத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சியின் சாத்தியத்தை மட்டுமே முன்வைத்தார். அது “எதிர்பாராதது ஆனால் உறுதியானது” என்ற வடிவத்தில் வரும் என்று கூறினார். 1960களின் பிற்பகுதியில், யுடோபி (Utopie) என்ற இதழைச் சுற்றியிருந்த அறிவுஜீவிகள் குழுவுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். இந்தக் குழு துறை எல்லைகளைத் தாண்டி, கை டெபோர்ட் மற்றும் சிட்சுவேஷனிஸ்ட் இன்டர்நேஷனலின் உணர்வில், மாற்று சமூகங்கள், கட்டிடக்கலை, அன்றாட வாழ்க்கை முறைகள் பற்றிய சிந்தனைகளை இணைக்க முயன்றது. 

கட்டிடக்கலை, நகரத் திட்டமிடல், கலாச்சார விமர்சனம், சமூகக் கோட்பாடு ஆகியவற்றின் எல்லைப்புறங்களில் இருந்த தனிநபர்களை ஒருங்கிணைத்து, போத்ரில்லார்டும் அவரது தோழர்களும் மற்ற அரசியல் மற்றும் கோட்பாட்டுக் குழுக்களிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்தினர். நிறுவப்பட்ட துறைகள் மற்றும் அரசியல் போக்குகளின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் ஒரு தனித்துவமான, எல்லைப்புற விவாதத்தை உருவாக்கினர். யுடோபியுடனான இந்தத் தொடர்பு 1970களின் ஆரம்பம் வரை மட்டுமே நீடித்தது. ஆனால் இது அவருக்கு நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நடப்பு போக்குகள் மற்றும் ஃபேஷன்களிலிருந்து தள்ளி நின்று, தனது சொந்தக் கோட்பாட்டு நிலைப்பாடுகளை உருவாக்கும் ஆசையை இது தூண்டியிருக்கலாம். இந்தத் திட்டத்திலிருந்து வந்த கட்டுரைகள் ஆங்கிலத்தில் Utopia Deferred (2006a) என்ற தொகுப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

இவ்வாறு 1970களின் ஆரம்பத்தில் போத்ரில்லார்ட்டுக்கு பாரம்பரிய மார்க்சியத்துடன் ஒரு கலவையான உறவு இருந்தது. ஒரு புறம், மூலதனத்தால் உருவாக்கப்படும் அந்நியமாக்கம், ஆதிக்கம், சுரண்டல் ஆகியவற்றை விமர்சிக்கும் மார்க்ஸிய பொருட்களின் விமர்சனத்தை அவர் தொடர்ந்தார். இந்தக் கட்டத்தில் அவரது விமர்சனம் நியோ-மார்க்சிய நிலைப்பாட்டிலிருந்து வருவதாகத் தோன்றியது. மூலதனம் சமூக வாழ்க்கையை ஒரே மாதிரியாக்குவதாலும், கட்டுப்படுத்துவதாலும், ஆதிக்கம் செலுத்துவதாலும் குற்றவாளி என்று அது கருதியது. தனிநபர்களின் சுதந்திரம், படைப்பாற்றல், நேரம், மனித ஆற்றல்களைப் பறிப்பதாகக் கருதியது.

மறுபுறம், எந்தப் புரட்சிகர சக்திகளையும் அவர் சுட்டிக்காட்டவில்லை. குறிப்பாக நுகர்வு சமூகத்தில் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் நிலைமை மற்றும் மாற்றத்திற்கான சாத்தியத்தை விவாதிக்கவில்லை. உண்மையில், சமூக மாற்றத்திற்கான செயல்பாட்டு முகவராக மனிதனுக்கு எந்தக் கோட்பாட்டையும் போத்ரில்லார்ட் உருவாக்கவில்லை. டெகார்ட், கான்ட், சார்த்தர் போன்றோரால் வகைப்படுத்தப்பட்ட தத்துவ மற்றும் நடைமுறை மனிதனை விமர்சிக்கும் ஸ்ட்ரக்சரலிசம் மற்றும் போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிசத்தை அவர் பின்பற்றினார். ஸ்ட்ரக்சரலிஸ்டுகளும் போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிஸ்டுகளும் மனிதத்தன்மை மொழி, சமூக நிறுவனங்கள், கலாச்சார வடிவங்களால் உருவாக்கப்படுவதாகவும், இவற்றிலிருந்து சுதந்திரமானது அல்ல என்றும் வாதிட்டனர்.

வர்க்கம் அல்லது குழு கிளர்ச்சி பற்றிய கோட்பாட்டையோ, அரசியல் அமைப்பு, போராட்டம், உத்தி பற்றிய கோட்பாட்டையோ போத்ரில்லார்ட் உருவாக்கவில்லை. 1960களுக்குப் பிந்தைய பிரான்சில் இவை பொதுவானவையாக இருந்தன. ஆனால் இங்கு அவரது பணி ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியின், குறிப்பாக ஹெர்பெர்ட் மார்க்யூஸின் பணியுடன் மிக நெருக்கமாக இருந்தது. மார்க்யூஸ் நுகர்வு சமூகத்தின் முதல் மார்க்சிய விமர்சனங்களில் சிலவற்றை உருவாக்கியிருந்தார்.

லுகாச் மற்றும் ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியைப் போலவே, போத்ரில்லார்ட் பொருள் மற்றும் பொருளாக்கம் சமூக வாழ்க்கையை எவ்வாறு ஊடுருவி, தனிநபர் சிந்தனை மற்றும் நடத்தையை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்பதை ஆய்வு செய்தார். விமர்சன மார்க்சியத்தின் பொதுவான போக்கைப் பின்பற்றி, சமூக ஒரே மாதிரியாக்கம், அந்நியமாக்கம், சுரண்டல் ஆகியவை பொருட்கள், தொழில்நுட்பங்கள், பொருள்கள் (objects) மூலம் மறுபொருளாக்கம் (reification) செயல்முறையை உருவாக்குவதாகக் கூறினார். இதில் “பொருள்கள்” மனிதர்களை (“subjects”) ஆதிக்கம் செலுத்தி, அவர்களின் மனித குணங்களையும் ஆற்றல்களையும் பறிக்கின்றன.

லுகாச், ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி, போத்ரில்லார்ட் ஆகியோருக்கு மறுபொருளாக்கம் — மனிதர்கள் பொருள்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டு, தாமே பொருள் போன்றவர்களாக மாறும் செயல்முறை — சமூக வாழ்க்கையை ஆள்கிறது. உழைப்பு நிலைமைகள் மனித வாழ்க்கையில் அடிபணிதல் மற்றும் தரப்படுத்தலை விதிக்கின்றன. தொழிலாளர்களைச் சுரண்டி, சுதந்திரம் மற்றும் சுயநிர்ணய வாழ்க்கையிலிருந்து அந்நியப்படுத்துகின்றன. ஊடக மற்றும் நுகர்வு சமூகத்தில் கலாச்சாரமும் நுகர்வும் ஒரே மாதிரியாக்கப்பட்டு, தனிமனிதத்தன்மை மற்றும் சுயநிர்ணயத்தை வளர்க்கும் வாய்ப்பை மறுக்கின்றன.

ஒரு வகையில், போத்ரில்லார்ட்டின் பணியை ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியை விட மேம்பட்ட மறுபொருளாக்கம் மற்றும் சமூக ஆதிக்கத்தின் கட்டமாகப் படிக்கலாம். ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி ஆளும் நிறுவனங்கள் மற்றும் சிந்தனை முறைகளால் தனிநபர்கள் கட்டுப்படுத்தப்படுவதை விவரித்தனர். ஆனால் போத்ரில்லார்ட் அடையாளவியல் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, பொருட்கள், ஊடகங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் எவ்வாறு மாயை மற்றும் கற்பனை உலகத்தை உருவாக்கி, நுகர்வு மதிப்புகள், ஊடக சித்தாந்தங்கள், ரோல் மாடல்கள், கணினி போன்ற கவர்ச்சிகரமான தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் தனிநபர்களை ஆதிக்கம் செலுத்துவதை விவரித்தார்.

பின்னர் அவர் அடையாளங்கள் மற்றும் பொருட்களின் அமைப்பால் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை இன்னும் பரிதாபகரமான முடிவுகளுக்கு கொண்டு சென்றார். ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியால் வரையறுக்கப்பட்ட “தனிநபரின் முடிவு” என்ற கருப்பொருள், பொருள் உலகத்தால் மனித மனிதத்தன்மையின் முழுமையான தோல்வியில் நிறைவேறியுள்ளது என்று முடிவு செய்தார்.

ஆனால் சில எழுத்துகளில், போத்ரில்லார்ட் ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியை விட நுகர்வுக்கு சற்று செயல்பாட்டு கோட்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி நுகர்வை பொதுவாக சமூக ஒருங்கிணைப்பின் செயலற்ற முறையாக சித்தரித்தது. ஆனால் போத்ரில்லார்ட்டின் ஆரம்ப எழுத்துகளில் நுகர்வு ஒரு வகை உழைப்பு — “அடையாளங்களின் செயல்பாட்டு கையாளுதல்” — நுகர்வு சமூகத்தில் தன்னைச் செருகிக்கொள்வதற்கும், மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக்கொள்வதற்கும் ஒரு வழி. ஆனால் இந்த செயல்பாட்டு அடையாள கையாளுதல், எதிர்ப்பு, மறுவரையறை, அல்லது சொந்த அடையாளங்களை உருவாக்கக்கூடிய செயல்பாட்டு மனிதனை முன்வைப்பதற்கு சமமல்ல. எனவே போத்ரில்லார்ட் உண்மையான செயல்பாட்டுக் கோட்பாட்டை உருவாக்கத் தவறினார்.

அவரது முதல் மூன்று படைப்புகளை மூலதன சமூகங்களின் நியோ-மார்க்சிய விமர்சன சட்டகத்தில் படிக்கலாம். மார்க்ஸின் உற்பத்தி ஆய்வுக்கு நுகர்வை இணைப்பதாகவும், பாரம்பரிய மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கு கலாச்சார மற்றும் அடையாளவியல் பரிமாணத்தைச் சேர்ப்பதாகவும் படிக்கலாம். ஆனால் 1973இல் வெளியான தூண்டுதலான புத்தகமான The Mirror of Production (ஆங்கிலத்தில் 1975) இல், போத்ரில்லார்ட் பாரம்பரிய மார்க்சியத்தின் மீது முறையான தாக்குதலைத் தொடங்கினார். மார்க்சியம் முதலாளி சமூகத்தின் கண்ணாடி மட்டுமே என்று கூறினார். உற்பத்தியை வாழ்க்கையின் மையத்தில் வைப்பதால், மூலதன சமூக அமைப்பை இயற்கையாக்குகிறது என்று வாதிட்டார்.

1960களில் மே 1968இன் கொந்தளிப்பான நிகழ்வுகளில் பங்கேற்று, புரட்சிகர இடதுசாரி மற்றும் மார்க்சியத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த போதரில்லார்ட், 1970களின் ஆரம்பத்தில் மார்க்சியத்துடன் முறித்துக்கொண்டார். ஆனால் தசாப்தத்தின் மீதமுள்ள காலத்தில் அரசியல் தீவிரவாதியாகவே இருந்தார். இடதுசாரிகளைப் போலவே, பிரெஞ்சு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 60களின் தீவிர இயக்கங்களை ஆதரிக்காததால் ஏமாற்றம் அடைந்தார். லூயிஸ் அல்துசர் போன்றோரின் அதிகாரபூர்வ மார்க்சியத்தை நம்பவில்லை; அது வலிமையானதாகவும், குறைக்கப்பட்டதாகவும் தோன்றியது. இதனால் மார்க்சியத்தின் தீவிர விமர்சனத்தைத் தொடங்கினார். இது அவரது சமகாலியர்களால் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட்டது; அவர்களும் போஸ்ட்மாடர்ன் திருப்பத்தை எடுத்தனர்.

போத்ரில்லார்ட் (1975) வாதிட்டபடி, மார்க்சியம் முதலில் மதம், புராணங்கள், குல அமைப்பு சார்ந்த முன்னைய சமூகங்களை போதுமான அளவு விளக்கவில்லை. உற்பத்தி சார்ந்த சமூகங்கள் அல்ல. மேலும் மூலதன சமூகங்களின் மீது போதுமான தீவிர விமர்சனத்தையும், மாற்று விமர்சனக் கோட்பாடுகளையும் வழங்கவில்லை என்று கூறினார். இந்தக் கட்டத்தில், முன்னைய சமூகங்கள் பற்றிய மானிடவியல் கண்ணோட்டங்களை மேலும் விடுதலைக்கான மாற்றுகளுக்கான குறிப்புகளாகத் திரும்பினார். ஆனால் இந்த மார்க்சிய விமர்சனம் இடதுசாரியிலிருந்தே வந்தது. மார்க்சியம் உற்பத்தி சார்ந்த நவீன மூலதன மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் சமூகங்களுக்கு போதுமான தீவிர விமர்சனத்தையோ மாற்றையோ வழங்கவில்லை என்று வாதிட்டது. மே 68 இயக்கங்களை ஆதரிக்காத பிரெஞ்சு கம்யூனிஸ்ட் தோல்வி, மார்க்சியத்தின் உள்ளார்ந்த பழமைவாதத்திலிருந்து வருவதாக போத்ரில்லார்ட் முடிவு செய்தார். எனவே அவரது தலைமுறையினர் மாற்று விமர்சன நிலைப்பாடுகளைத் தேடத் தொடங்கினர்.

“தி மிரர் ஆஃப் புரொடக்ஷன்” (1973) மற்றும் அதற்கு அடுத்த புத்தகமான “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் அண்ட் டெத்” (1976) — இது 1993இல் மட்டுமே ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு முக்கிய நூல் — ஆகியவை பொருளாதார மையப்படுத்தப்பட்ட மார்க்சிய மரபின் வரம்புகளைத் தாண்டி, அதீத தீவிரக் கண்ணோட்டங்களை வழங்கும் முயற்சிகளாகும். இந்த அதீத இடதுசாரி கட்டம் போத்ரில்லார்ட்டின் பயணத்தில் குறுகிய காலமே நீடித்தது. ஆனால் “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் அண்ட் டெத்” நூலில் அவர் தனது மிக முக்கியமான மற்றும் அதிர்ச்சியூட்டும் தூண்டுதல்களில் ஒன்றை உருவாக்கினார்.

இந்நூல் ஒரு முன்னுரையுடன் தொடங்குகிறது. அது சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட அணுகுமுறையை வழங்கும் அவரது முயற்சியைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறது. ஜார்ஜ் படாய் (Georges Bataille), மார்செல் மாஸ் (Marcel Mauss), ஆல்ஃபிரட் ஜாரி (Alfred Jarry) ஆகியோரின் பிரெஞ்சு கலாச்சாரக் கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவர் “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச்” (symbolic exchange) என்பதைப் புகழ்கிறார். இது மூலதன மதிப்புகளான பயன்பாடு மற்றும் பண லாபத்திற்கு எதிராக கலாச்சார மதிப்புகளை எதிர்க்கிறது.

போத்ரில்லார்ட் வாதிடுவது: படாய்யின் கூற்றுப்படி செலவு மற்றும் அதிகப்படி ஆகியவை இறையாண்மையுடன் (sovereignty) தொடர்புடையவை. மாஸின் முன்னைய சமூகங்களில் பரிசளிப்பின் சமூக புகழ் பற்றிய விளக்கங்கள், ஜாரியின் பிரெஞ்சு கலாச்சாரத்தை கேலி செய்யும் நாடகங்கள், சாஸ்யூரின் அனாகிராம்கள் ஆகியவற்றில் மூலதன பரிமாற்ற மதிப்புகள் மற்றும் உற்பத்தி மதிப்புகளிலிருந்து (அல்லது மொழியியல் பரிமாற்றத்தில் அர்த்த உற்பத்தியிலிருந்து) ஒரு பிளவு உள்ளது. இவை “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச்” என்று போத்ரில்லார்ட் நம்புகிறார். இவை உற்பத்தி மதிப்புகளை உடைத்து, கவிதைமயமான பரிமாற்றத்தையும் படைப்பாற்றல் கலாச்சார செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கின்றன. இவை மூலதன உற்பத்தி மற்றும் பரிமாற்ற மதிப்புகளுக்கு மாற்றாக அமைகின்றன.

“சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச்” என்ற சொல் ஜார்ஜ் படாய்யின் “பொது பொருளாதாரம்” (general economy) என்ற கருத்திலிருந்து பெறப்பட்டது. இதில் செலவு, வீணாக்கம், பலி, அழிவு ஆகியவை உற்பத்தி மற்றும் பயன்பாட்டு பொருளாதாரங்களை விட மனித வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையானவை என்று கூறப்பட்டது. படாய்யின் மாதிரி சூரியன் — அது எதுவும் கேட்காமல் தன் ஆற்றலை வெளியேற்றுகிறது. உண்மையான இறையாண்மை (மூலதனத்தின் கட்டளைகளிலிருந்து விடுதலை) விரும்பினால், செலவு, கொடுப்பு, பலி, அழிவு ஆகியவற்றின் “பொது பொருளாதாரத்தை” பின்பற்ற வேண்டும் என்று அவர் வாதிட்டார்.

படாய்யின்படி, மனிதர்கள் அதிகப்படி உள்ளவர்கள் — அளவுக்கு மீறிய ஆற்றல், கற்பனைகள், உந்துதல்கள், தேவைகள், பலதரப்பட்ட ஆசைகள் கொண்டவர்கள். இந்தக் கட்டத்தில் போத்ரில்லார்ட் படாய்யின் மானிடவியல் மற்றும் பொது பொருளாதாரத்தின் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். 1976இல் படாய்யின் முழுத்தொகுப்பு ஒன்றை விமர்சித்தபோது போத்ரில்லார்ட் எழுதினார்: “மையக் கருத்து என்னவென்றால், நமது சமூகங்களை ஆளும் பொருளாதாரம் மனிதர்களின் அடிப்படைக் கோட்பாட்டின் தவறான கையகப்படுத்தலால் உருவானது. அது சூரியக் கோட்பாட்டான செலவு” (1987: 57).

1970களின் ஆரம்பத்தில் போத்ரில்லார்ட் படாய்யின் மானிடவியல் நிலைப்பாட்டையும், மூலதனத்தின் மீதான “அரிஸ்டாக்ரடிக் விமர்சனத்தையும்” ஏற்றுக்கொண்டார். இது பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு என்ற மட்டமான கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதற்கு மாறாக, அதிகப்படி மற்றும் செலவு என்ற உயர்ந்த “அரிஸ்டாக்ரடிக்” கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. படாய் மற்றும் போத்ரில்லார்ட் இங்கு மனித இயல்புக்கும் மூலதனத்துக்கும் இடையே ஒரு முரண்பாட்டை முன்வைக்கின்றனர். மனிதர்கள் “இயல்பாகவே” செலவு, வீணாக்கம், பண்டிகைகள், பலிகள் ஆகியவற்றில் இன்பம் பெறுகின்றனர். இதில் அவர்கள் இறையாண்மை பெற்று, தங்கள் அதிகப்படி ஆற்றலை வெளியேற்றி, “உண்மையான இயல்பை” பின்பற்றுகின்றனர். உழைப்பு, பயன்பாடு, சேமிப்பு ஆகிய மூலதன கட்டளைகள் “இயற்கைக்கு மாறானவை” என்று அர்த்தமாகிறது.

மார்க்சிய மூலதன விமர்சனம், மாறாக, பரிமாற்ற மதிப்பைத் தாக்குகிறது. ஆனால் பயன்மதிப்பையும், பயன்பாட்டையும், கருவியியல் தர்க்கத்தையும் உயர்த்துகிறது. இதனால் “பொருளாதாரத்தின் நல்ல பயன்பாட்டை” தேடுகிறது என்று போத்ரில்லார்ட் வாதிடுகிறார்.

மார்க்சியம் என்பது ஒரு வரம்புள்ள சிறு முதலாளி விமர்சனம் மட்டுமே — வாழ்க்கையை சமூகத்தின் “நல்ல பயன்பாட்டிற்கு” நோக்கி சாதாரணமாக்கும் ஒரு படி. ஆனால் படாய், அடிமை வாதத்தை அனைத்தையும் அரிஸ்டாக்ரடிக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து தூக்கி எறிகிறார் — மரணத்துடன் போராடும் எஜமானின் கண்ணோட்டம். இந்தக் கண்ணோட்டத்தை முன்-மார்க்சியம் அல்லது பின்-மார்க்சியம் என்று குற்றம் சாட்டலாம். எப்படியிருந்தாலும், மார்க்சியம் மூலதனத்தின் ஏமாற்றப்பட்ட எல்லை மட்டுமே. அதற்கு முன்போ பின்போ உள்ளவை அதை விடத் தீவிரமானவை (1987: 60).

இந்தப் பகுதி மிகவும் வெளிப்படுத்துவது. இது போத்ரில்லார்ட்டின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மீதான “அரிஸ்டாக்ரடிக் விமர்சனத்திற்கு” மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இது படாய் மற்றும் நீட்சேயால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்டது. படாய் மற்றும் போத்ரில்லார்ட் நீட்சேயின் “எஜமான் ஒழுக்கம்” (master morality) என்ற அரிஸ்டாக்ரடிக் பதிப்பை முன்வைக்கின்றனர். அதில் “உயர்ந்த” தனிநபர்கள் தங்கள் சொந்த மதிப்புகளை உருவாக்குகின்றனர். அவர்களின் வாழ்க்கை படைப்பாற்றல் மற்றும் காம ஆற்றல்களின் அதிகப்படி, வழித்திரவம், தீவிரமாக்கலை வெளிப்படுத்துகிறது.

நீட்சே போத்ரில்லார்ட்டின் வாழ்நாள் முழுவதும் முக்கிய தாக்கமாக இருந்தார். குறிப்பாக பிற்காலத்தில் நீட்சேய சிந்தனைகள், எழுத்து முறைகள் அதிகரித்தன. போத்ரில்லார்ட் அதீத தீவிரமாகவும், “நவீனமற்றவராகவும்” ஆனார். நடப்பு போக்குகளுக்கு எதிராக தனித்து நின்று, கடுமையான தனிமனித சிந்தனை முறையைப் பின்பற்றினார். விதி, திருப்பம், நிச்சயமின்மை, பாரம்பரிய ஞானத்தின் மீதான அரிஸ்டாக்ரடிக் தாக்குதல் போன்ற நீட்சேய வகைகள் அவரது எழுத்துகளை வடிவமைத்தன. அவை பெரும்பாலும் நீட்சேய போல அஃபோரிசங்கள் அல்லது சிறு கட்டுரைகளாக அமைந்தன.

சில காலம் போத்ரில்லார்ட் முதலாளித்துவம், மூலதனம், அரசியல் பொருளாதாரத்தைத் தாக்கினார். ஆனால் “அரிஸ்டாக்ரடிக்” செலவு, ஆடம்பரம், அழகியல் மற்றும் சிம்பாலிக் மதிப்புகளைப் புகழும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து. இந்தக் கோட்பாட்டு மற்றும் அரசியல் மாற்றத்தின் இருண்ட பக்கம்: பலி மற்றும் மரணத்தை மதிப்பளிப்பது. இது “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் அண்ட் டெத்” நூலில் தெரிகிறது. பலி என்பது பயன்பாடு மற்றும் சுயபாதுகாப்பு என்ற முதலாளி மதிப்புகளை உடைக்கும் கொடுப்பு என்று கூறப்படுகிறது. இது தற்கொலைத் தாக்குதல்கள் மற்றும் பயங்கரவாத காலகட்டத்தில் கொடூரமான பொருள் கொண்டது.

மொத்தத்தில், 1970களின் நடுப்பகுதியில் போத்ரில்லார்ட் உற்பத்தி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டம் என்ற பழக்கமான மார்க்சிய உலகிலிருந்து விடுபட்டு, முற்றிலும் வேறுபட்ட நியோ-அரிஸ்டாக்ரடிக் மற்றும் மெய்நிகர் உலகக் கண்ணோட்டத்திற்கு மாறினார். இந்தக் கட்டத்தில் மூலதனத்திற்கு முந்தைய சமூகங்கள் படாய்யின் பொது பொருளாதாரத்திற்கு ஒத்த சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் வடிவங்களால் ஆளப்பட்டன என்று அவர் கருதினார். மாஸின் பரிசு மற்றும் பதில்பரிசு கோட்பாட்டால் தாக்கம் பெற்று, மூலதனத்திற்கு முந்தைய சமூகங்கள் உற்பத்தி மற்றும் பயன்பாட்டால் அல்லாமல் சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் விதிகளால் ஆளப்பட்டன என்று கூறினார்.

இந்தக் கருத்துகளை வளர்த்து, வரலாற்றில் ஒரு அடிப்படைப் பிரிவை வரைந்தார்: சிம்பாலிக் சமூகங்கள் (முன்னைய பரிமாற்றத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை) மற்றும் உற்பத்தியாள சமூகங்கள் (உற்பத்தி மற்றும் பொருள் பரிமாற்றத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை) என்று. இதனால் மார்க்சிய வரலாற்றுத் தத்துவத்தை நிராகரித்தார் — எல்லா சமூகங்களிலும் உற்பத்தியின் முதன்மையை முன்வைப்பது. மார்க்சிய சோஷலிசக் கருத்தையும் நிராகரித்தார். ஏனெனில் அது மூலதன உற்பத்தியிலிருந்து போதுமான அளவு பிளவுபடவில்லை. மிகவும் திறமையான மற்றும் நியாயமான உற்பத்தி அமைப்பாக மட்டுமே தன்னை வழங்குகிறது. வேறுபட்ட மதிப்புகள் மற்றும் கலாச்சார வடிவங்கள் கொண்ட முற்றிலும் வேறுபட்ட சமூகமாக அல்ல.

இனி போத்ரில்லார்ட் தனது சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் என்ற இலட்சியத்தை மூலதன (மற்றும் சோஷலிச) சமூகங்களை ஆளும் உற்பத்தி, பயன்பாடு, கருவியியல் தர்க்க மதிப்புகளுக்கு எதிராக ஒப்பிடுவார். “சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச்” என்பது மூலதன சமூகத்தின் மதிப்புகள் மற்றும் நடைமுறைகளுக்கு “புரட்சிகர” மாற்றாக உருவெடுத்தது. 1970களில் பல்வேறு வேறுபட்ட செயல்பாடுகளைக் குறிக்கிறது. உதாரணமாக, Critique நூலில் அவர் எழுதுகிறார்: “பார்வைகளின் பரிமாற்றம், வரும்-போகும் பரிசு, மக்கள் சுவாசிக்கும் காற்றைப் போன்றது. இது பரிமாற்றத்தின் வளர்ச்சி, அதிகப்படி, பண்டிகை — மற்றும் அழிவு (உற்பத்தி உருவாக்கி மதிப்பளித்ததை மதிப்பின்மைக்கு திருப்புவது). இந்தத் துறையில் மதிப்பு கூட அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை” (1981: 207).

“The Mirror of Production” இல் அவர் கூறுகிறார்: “சிம்பாலிக் சமூக உறவு என்பது தொடர்ச்சியான கொடுப்பு-பெறுதல் சுழற்சி. பழங்குடி பரிமாற்றத்தில் ‘அதிகப்படி’யை நுகர்தல் மற்றும் வேண்டுமென்றே எதிர்-உற்பத்தியை உள்ளடக்கியது” (1975: 143). எனவே இச்சொல் மூலதன உற்பத்தி மற்றும் திரட்டலுக்கு பங்களிக்காத சிம்பாலிக் அல்லது கலாச்சார செயல்பாடுகளைக் குறிக்கிறது. இவை உற்பத்தியாள சமூகத்தின் “தீவிர மறுப்பாக” இருக்கலாம்.

இந்தக் கட்டத்தில் போத்ரில்லார்ட், “பழமையான” அல்லது முன்னைய கலாச்சாரத்தை நவீன சமூகத்தின் சுருக்கமான தர்க்கவாதம் மற்றும் பயன்பாட்டுவாதத்திற்கு மேலாகப் புகழும் பிரெஞ்சு மரபில் நின்றார். உற்பத்தி மற்றும் கருவியியல் தர்க்கத்திற்கு எதிராக சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்சை அவர் பாதுகாத்தது, ரூசோவின் “இயற்கை காட்டுமிராண்டி”யை நவீன மனிதனுக்கு மேலாகப் பாதுகாத்தது, டர்க்ஹெய்மின் முன்னைய சமூகங்களின் இயந்திர ஒற்றுமையை நவீன சமூகங்களின் சுருக்கமான தனிமனிதவாதம் மற்றும் அநோமிக்கு எதிராக வைத்தது, படாய்யின் முன்னைய சமூகங்களின் செலவு மதிப்பீடு, மாஸ் அல்லது லெவி-ஸ்ட்ராஸின் “பழமையான சமூகங்கள்” அல்லது “காட்டுமிராண்டி மனம்” ஆகியவற்றின் செழுமையில் ஈர்க்கப்பட்டது போன்றவற்றுடன் இணைந்து நிற்கிறது. 

நவீன மாஸ்டர் சிந்தனையாளர்களையும் (மார்க்ஸ், ஃப்ராய்ட், சாஸ்யூர்) மற்றும் தனது சொந்த தத்துவத் தந்தைகளையும் (தனது பிரெஞ்சு சமகாலிகள் உட்பட) சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்சின் செழுமையைத் தவறவிட்டதாகக் கருதி அவர் அவற்றை டீகன்ஸ்ட்ரக்ட் செய்த பின்னர், போத்ரில்லார்ட் சிம்பாலிக் மற்றும் தீவிர சிந்தனை மற்றும் எழுத்து வடிவங்களைத் தொடர்ந்து புகழ்ந்தார். இது அவரை மேலும் மறைபொருள் மற்றும் விசித்திரமான விவாதத்திற்குள் கொண்டு சென்றது.

நவீன சிந்தனை மற்றும் சமூகத்தின் ஒழுங்கமைப்பு வடிவங்களுக்கு எதிராக, சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்சை மாற்றாக அவர் புகழ்ந்தார். மதிப்பு மற்றும் அர்த்தத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற நவீன கோரிக்கைகளுக்கு எதிராக, அவற்றின் அழிப்பு மற்றும் அழிவை அவர் வலியுறுத்தினார். உதாரணங்களாக மாஸின் பரிசு-பரிமாற்றம், சாஸ்யூரின் அனாகிராம்கள், ஃப்ராய்டின் டெத் டிரைவ் (மரண உந்துதல்) கருத்து ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்டார். இவை அனைத்திலும் பொருட்கள், அர்த்தங்கள், லிபிடினல் ஆற்றல்கள் ஆகியவற்றின் பரிமாற்ற வடிவங்களுடன் ஒரு பிளவு ஏற்படுகிறது. இதனால் உற்பத்தி, மூலதனம், தர்க்கம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் வடிவங்களிலிருந்து தப்பிக்க முடியும். 

போத்ரில்லார்ட்டின் முரண்பாடான சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் கருத்து, நவீன நிலைப்பாடுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் ஆசையின் வெளிப்பாடாகவும், நவீன சமூகத்திற்கு வெளியே ஒரு புரட்சிகர நிலைப்பாட்டைத் தேடுவதாகவும் விளக்கலாம். நவீன மதிப்புகளுக்கு எதிராக, அவற்றின் அழிவு மற்றும் அழிப்பை அவர் வலியுறுத்தினார்.

1970களில் போத்ரில்லார்ட், முன்னைய சிம்பாலிக் சமூகங்கள் மற்றும் நவீன சமூகங்களுக்கிடையிலான பிளவைப் போலவே தீவிரமான மற்றொரு வரலாற்றுப் பிரிவை முன்வைத்தார். பாரம்பரிய சமூகக் கோட்பாட்டு முறையில், அவர் முன்னைய சமூகங்களை சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்சை அடிப்படையாகக் கொண்டவை, நவீன சமூகங்களை உற்பத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை, போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகங்களை “சிமுலேஷன்” (simulation) என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்று முறையாக வேறுபடுத்தினார். சிமுலேஷன் என்றால் தொலைக்காட்சி, கணினி சைபர்ஸ்பேஸ், விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டி போன்றவற்றில் உண்மையை “சிமுலேட்” செய்யும் கலாச்சார பிரதிநிதித்துவ முறைகள் என்று அவர் பொருள் கொண்டார். 

நவீன சமூகங்களை ஒழுங்கமைத்த உற்பத்தி மற்றும் பயன்பாட்டு முறைக்கும், போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகங்களை ஒழுங்கமைக்கும் சிமுலேஷன் முறைக்கும் இடையேயான பிளவு, நவீன மற்றும் முன்னைய சமூகங்களுக்கிடையிலான பிரிவைப் போலவே பெரியது என்று அவர் முன்வைத்தார். நவீனத்துவத்துடனான போஸ்ட்மாடர்ன் காலகட்டத்தின் தீவிரப் பிளவைத் தத்துவப்படுத்தியபோது, “அரசியல் பொருளாதாரத்தின் முடிவு” மற்றும் உற்பத்தி சமூகத்தின் ஒழுங்கமைப்பு வடிவமாக இருந்த காலத்தின் முடிவை அவர் அறிவித்தார். 

மார்க்ஸைப் பின்பற்றி, இந்த நவீன காலகட்டம் மூலதனத்தின் மற்றும் முதலாளித்துவத்தின் காலம் என்று கூறினார். தொழிலாளர்கள் மூலதனத்தால் சுரண்டப்பட்டு, புரட்சிகர சக்தியாக இருந்தனர். ஆனால் போத்ரில்லார்ட் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் முடிவையும், மார்க்சிய பிரச்சினையின் முடிவையும், நவீனத்துவத்தின் முடிவையும் அறிவித்தார்:

“உழைப்பின் முடிவு. உற்பத்தியின் முடிவு. அரசியல் பொருளாதாரத்தின் முடிவு. அறிவு மற்றும் அர்த்தத்தின் திரட்டலைச் சாத்தியமாக்கும் சைக்னிஃபையர்/சைக்னிஃபைட் டயலெக்டிக்ஸின் முடிவு, குமுலேட்டிவ் டிஸ்கோர்ஸின் நேரியல் சிந்தாக்மா. அதே சமயம், திரட்டல் மற்றும் சமூக உற்பத்தியை சாத்தியமாக்கும் எக்ஸ்சேஞ்ச் வேல்யூ/யூஸ் வேல்யூ டயலெக்டிக்ஸின் முடிவு. டிஸ்கோர்ஸின் நேரியல் பரிமாணத்தின் முடிவு. பொருளின் நேரியல் பரிமாணத்தின் முடிவு. சைனின் கிளாசிக்கல் காலத்தின் முடிவு. உற்பத்தியின் காலத்தின் முடிவு” (Baudrillard 1993a: 8).

“முடிவு” என்ற விவாதம் வரலாற்றில் ஒரு போஸ்ட்மாடர்ன் பிளவு அல்லது பிரிவை அறிவிப்பதைக் குறிக்கிறது. இப்போது மக்கள் சிமுலேஷனின் புதிய காலகட்டத்தில் இருப்பதாக போத்ரில்லார்ட் கூறுகிறார். இதில் சமூக மறுஉற்பத்தி (தகவல் செயலாக்கம், தொடர்பு, அறிவுத் தொழில்கள் போன்றவை) உற்பத்தியை மாற்றி சமூகத்தின் ஒழுங்கமைப்பு வடிவமாகிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில் உழைப்பு உற்பத்தி சக்தியல்ல; அது “பல அடையாளங்களில் ஒன்று” (1993a: 10). உழைப்பு முதன்மையாக உற்பத்தியல்ல; அது ஒருவரின் சமூக நிலை, வாழ்க்கை முறை, அடிமைத்தன முறையின் அடையாளம். ஊதியமும் ஒருவரின் வேலை அல்லது உற்பத்தியுடன் தர்க்கரீதியான தொடர்புடையதல்ல; அது அமைப்புக்குள் அவரது இடத்தைப் பொறுத்தது (1993a: 19ff.). 

முக்கியமாக, அரசியல் பொருளாதாரம் இனி அடிப்படை, சமூகத் தீர்மானக் காரணி, அல்லது வேறு நிகழ்வுகளை விளக்கும் கட்டமைப்பு “உண்மை” அல்ல (31ff.). அதற்கு பதிலாக, மக்கள் சிமுலேஷன்களின் “ஹைப்பர்ரியாலிட்டி”யில் வாழ்கின்றனர். இதில் படங்கள், காட்சிகள், அடையாளங்களின் விளையாட்டு ஆகியவை உற்பத்தி மற்றும் வர்க்க மோதல் என்ற கருத்துக்களை மாற்றி, தற்கால சமூகங்களின் முக்கிய அங்கங்களாகின்றன.

இனி மூலதனமும் அரசியல் பொருளாதாரமும் போத்ரில்லார்ட்டின் கதையிலிருந்து மறைகின்றன, அல்லது முற்றிலும் புதிய வடிவங்களில் திரும்புகின்றன. இனி அடையாளங்களும் குறியீடுகளும் பெருகி, மற்ற அடையாளங்களையும் புதிய அடையாள இயந்திரங்களையும் உருவாக்கி, தொடர்ந்து விரிவடையும் சுழற்சிகளை உருவாக்குகின்றன. இந்தக் கதையில் தொழில்நுட்பம் மூலதனத்தை மாற்றுகிறது; செமியூர்ஜி (படங்கள், தகவல், அடையாளங்களின் பெருக்கம் என்று போத்ரில்லார்ட் விளக்குவது) உற்பத்தியை மாற்றுகிறது. அவரது போஸ்ட்மாடர்ன் திருப்பம் தொழில்நுட்பத் தீர்மானவாதத்துடனும், அரசியல் பொருளாதாரத்தை பயனுள்ள விளக்கக் கோட்பாடாக நிராகரிப்பதுடனும் தொடர்புடையது — இது பல விமர்சகர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டது.

“சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் அண்ட் டெத்” மற்றும் அதற்கு அடுத்த “சிமுலேஷன் அண்ட் சிமுலாக்ரா” (1994 [1981]) ஆகியவை நவீன மற்றும் போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகங்களுக்கிடையிலான அடிப்படைப் பிளவின் கொள்கையை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவை நவீன சமூகக் கோட்பாட்டின் பிரச்சினையிலிருந்து போத்ரில்லார்ட்டின் விடைபெறுதலை குறிக்கின்றன. அவருக்கு, நவீன சமூகங்கள் பொருட்களின் உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகங்கள் சிமுலேஷன் மற்றும் படங்கள், அடையாளங்களின் விளையாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இதில் குறியீடுகள், மாடல்கள், அடையாளங்கள் புதிய சமூக ஒழுங்கின் ஒழுங்கமைப்பு வடிவங்களாகின்றன; சிமுலேஷன் ஆட்சி செய்கிறது.

சிமுலேஷன் சமூகத்தில் அடையாளங்கள் படங்களை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் உருவாக்கப்படுகின்றன. குறியீடுகளும் மாடல்களும் தனிநபர்கள் தங்களை எவ்வாறு உணர்கிறார்கள், மற்றவர்களுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. பொருளாதாரம், அரசியல், சமூக வாழ்க்கை, கலாச்சாரம் ஆகிய அனைத்தும் சிமுலேஷன் முறையால் ஆளப்படுகின்றன. குறியீடுகளும் மாடல்களும் பொருட்கள் எவ்வாறு நுகரப்படுகின்றன, அரசியல் எவ்வாறு நடக்கிறது, கலாச்சாரம் எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டு நுகரப்படுகிறது, அன்றாட வாழ்க்கை எவ்வாறு வாழப்படுகிறது என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன.

போத்ரில்லார்ட்டின் போஸ்ட்மாடர்ன் உலகில் முன்பு முக்கியமாக இருந்த எல்லைகளும் வேறுபாடுகளும் (சமூக வர்க்கங்கள், பாலினங்கள், அரசியல் சார்புகள், சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் தன்னியக்கத் துறைகள்) ஆற்றலை இழக்கின்றன. பாரம்பரிய சமூகக் கோட்பாட்டின்படி நவீன சமூகங்கள் வேறுபாடு (differentiation) கொண்டவை. ஆனால் போத்ரில்லார்ட்டுக்கு போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகங்கள் டீடிஃபரன்ஷியேஷன் (dedifferentiation) கொண்டவை — வேறுபாடுகளின் (ஆற்றலின்) “சரிவு” அல்லது இம்ப்ளோஷன் (implosion). 

சிமுலேஷன் சமூகத்தில் பொருளாதாரம், அரசியல், கலாச்சாரம், பாலியல், சமூகம் ஆகியவை ஒன்றுக்குள் ஒன்று இம்ப்ளோட் ஆகின்றன. இந்த இம்ப்ளோசிவ் கலவையில் பொருளாதாரம் கலாச்சாரம், அரசியல் மற்றும் பிற துறைகளால் அடிப்படையாக வடிவமைக்கப்படுகிறது. முன்பு வேறுபாடு மற்றும் எதிர்ப்பின் துறையாக இருந்த கலை பொருளாதார மற்றும் அரசியலில் உள்வாங்கப்படுகிறது. பாலியல் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. இந்த நிலையில் தனிநபர்கள் மற்றும் குழுக்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகள் விரைவாக மாறும் அல்லது மாறும் சமூகத்தின் கரைவில் இம்ப்ளோட் ஆகின்றன. முன்பு சமூகக் கோட்பாடு கவனம் செலுத்திய முந்தைய எல்லைகளும் கட்டமைப்புகளும் கரைந்துவிடுகின்றன.

போத்ரில்லார்ட்டின் போஸ்ட்மாடர்ன் உலகம் ஹைப்பர்ரியாலிட்டி (hyperreality) என்ற ஒரு நிலையாகும். இதில் பொழுதுபோக்கு, தகவல், தொடர்பு தொழில்நுட்பங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணக் காட்சிகளை விட மிகத் தீவிரமான மற்றும் ஈர்க்கும் அனுபவங்களை வழங்குகின்றன. மேலும் இவை அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் குறியீடுகள் மற்றும் மாடல்களையும் உருவாக்குகின்றன. ஹைப்பர்ரியல் உலகம் (ஊடகங்களின் உண்மை சிமுலேஷன்கள், டிஸ்னிலேண்ட் மற்றும் சுவாரஸ்ய பூங்காக்கள், மால் மற்றும் நுகர்வு கற்பனா உலகங்கள், டிவி விளையாட்டுகள், விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டி கேம்கள், சமூக வலைதளங்கள், மற்றும் ஏனைய இலட்சிய உலகங்களுக்கான பயணங்கள்) உண்மையை விட உண்மையானது. இதில் ஹைப்பர்ரியலின் மாடல்கள், படங்கள், குறியீடுகள் சிந்தனை மற்றும் நடத்தையை ஆள்கின்றன. ஆனால் இந்த ஆதிக்கம் கூட ஒரு நேரியல் அல்லாத உலகில் தற்செயலானது (aleatory). காரண விளைவு முறையை வரைபடமாக்க முடியாத நிலையில், தனிநபர்கள் படங்கள், குறியீடுகள், மாடல்களின் அதிகப்படியான புயல்களால் சூழப்பட்டுள்ளனர். இவற்றில் எதுவும் ஒருவரின் சிந்தனை அல்லது நடத்தையை வடிவமைக்கலாம்.

இந்த போஸ்ட்மாடர்ன் உலகில் தனிநபர்கள் “உண்மையின் பாலைவனம்” (desert of the real) இலிருந்து தப்பி, ஹைப்பர்ரியாலிட்டியின் ஆனந்தங்களுக்கும் கணினி, ஊடகம், தொழில்நுட்ப அனுபவங்களின் புதிய உலகத்திற்கும் ஓடுகின்றனர். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மனிதத்தன்மைகள் துண்டாடப்பட்டு இழக்கப்படுகின்றன. முந்தைய சமூகக் கோட்பாடுகளையும் அரசியலையும் பொருளற்றதாக்கும் புதிய அனுபவத் தளம் தோன்றுகிறது. இன்றைய சமூகத்தில் மனிதனின் மாற்றங்களைப் பின்தொடர்ந்த போத்ரில்லார்ட், நவீன நோயியல் நிலைகளான ஹிஸ்டீரியா அல்லது பரானாயா போன்றவை இனி இல்லை என்று கூறுகிறார். அதற்கு பதிலாக, ஸ்கிசோஃப்ரெனிக் (schizophrenic) நிலையில் உள்ள “பயம்” என்ற நிலைதான் இருக்கிறது. “எல்லாம் மிக அருகில் இருக்கும், எல்லாமே ஒரு கெட்ட கலப்பு நிலையில் அவனைச் சூழ்ந்து ஊடுருவுகின்றன. எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை, எந்த ஒளிவட்டமும் இல்லை, அவனது சொந்த உடலின் ஒளிவட்டம் கூட அவனைப் பாதுகாக்கவில்லை. தன்னை மறந்து ஸ்கிசோஃப்ரெனிக் எல்லாவற்றுக்கும் திறந்திருக்கிறான். மிகத் தீவிரமான குழப்பத்தில் வாழ்கிறான்” (1988: 27).

போத்ரில்லார்ட்டுக்கு “தொடர்பின் ஆனந்தம்” (ecstasy of communication) என்றால், தனிநபர் உடனடிப் படங்கள் மற்றும் தகவல்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பது. அதிகமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு வெளிப்படையான உலகில் வாழ்வது. இந்நிலையில் தனிநபர் “தூய்மையான திரை”யாகிறான் — “அதிகப்படியான நெட்வொர்க்குகளின் தூய்மையான உறிஞ்சுதல் மற்றும் மறு-உறிஞ்சுதல் மேற்பரப்பு” (1988: 27). வேறு வார்த்தைகளில், போஸ்ட்மாடர்ன் உலகில் தனிநபர் ஊடகங்கள், தொழில்நுட்ப அனுபவங்கள், ஹைப்பர்ரியல் ஆகியவற்றால் மட்டுமே பாதிக்கப்படும் ஒரு உருவமாக மாறுகிறான்.

இவ்வாறு சிமுலேஷன், இம்ப்ளோஷன், ஹைப்பர்ரியாலிட்டி என்ற போத்ரில்லார்ட்டின் வகைகள் இணைந்து ஒரு புதிய போஸ்ட்மாடர்ன் நிலையை உருவாக்குகின்றன. இதற்கு முற்றிலும் புதிய கோட்பாட்டு மற்றும் அரசியல் முறைகள் தேவை. அவரது எழுத்து நடையும் உத்திகளும் இம்ப்ளோசிவ் (முந்தைய முக்கிய வேறுபாடுகளுக்கு எதிரானவை). வெவ்வேறு துறைகளிலிருந்து பொருட்களை இணைக்கின்றன. மாஸ் ஊடகங்கள் மற்றும் பிரபல கலாச்சார உதாரணங்களால் நிரம்பியுள்ளன. துறை எல்லைகளை மதிக்காத புதுமையான போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாட்டு முறையாகும். அவரது எழுத்து புதிய நிலைமைகளை சிமுலேட் செய்ய முயல்கிறது. மொழி மற்றும் கோட்பாட்டின் புதுமையான பயன்பாட்டால் அவற்றின் புதுமைகளைப் பிடிக்கிறது. இத்தகைய தீவிர கேள்விகள் தற்காலக் கோட்பாட்டை மறுவரையறை செய்ய வேண்டிய அவசியத்தைத் தற்கால மாற்றங்களின் அளவால் நியாயப்படுத்துகின்றன.

உதாரணமாக, நவீனத்துவம் யதார்த்தத்தையும் உண்மையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் முறையில் இயங்குகிறது. இது நவீன கோட்பாட்டின் முக்கிய அடிப்படைகள். ஆனால் போஸ்ட்மாடர்ன் சமூகம் இந்த அறிவியல் அடிப்படையை வெடிக்கச் செய்கிறது. தனிநபர்கள் உண்மையுடனான தொடர்பை இழக்கின்றனர்; துண்டாடப்பட்டு கரைந்துவிடுகின்றனர். இந்நிலை நவீன கோட்பாட்டின் முடிவை அறிவிக்கிறது. அது subject-object டயலெக்டிக்ஸில் இயங்கியது — subject object-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி ஆள வேண்டும். நவீன தத்துவ வரலாற்றில் தத்துவ subject உண்மையின் இயல்பை அறிய முயல்கிறது; அடிப்படை அறிவைப் பாதுகாக்கிறது; இதைப் பயன்படுத்தி object-ஐ (இயற்கை, மற்றவர்கள், கருத்துகள்) ஆள்கிறது. போத்ரில்லார்ட் இங்கு போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிச விமர்சனத்தைப் பின்பற்றுகிறார் — சிந்தனையும் விவாதமும் “உண்மை”யின் முன்னுரிமை அமைப்புகளில் பாதுகாப்பாக நங்கூரமிட முடியாது. 

நவீன கோட்பாட்டின் பிரதிநிதித்துவ முறைக்கு எதிராக, பிரெஞ்சு சிந்தனை (சில டீகன்ஸ்ட்ரக்ஷனிஸ்டுகள், ரார்ட்டியின் “strong textualists”) உரைத்தன்மையின் விளையாட்டுக்குள் சென்றது. இது வெறும் உரைகள் அல்லது விவாதங்களை மட்டுமே குறிக்கிறது; “உண்மை” அல்லது “வெளி” நொஸ்டால்ஜியாவின் உலகுக்கு தள்ளப்பட்டது. 

அதேபோல, “strong simulacrist” போத்ரில்லார்ட் ஊடக மற்றும் நுகர்வு சமூகத்தில் மக்கள் படங்கள், காட்சிகள், சிமுலாக்ராக்களின் விளையாட்டில் சிக்கியுள்ளனர் என்று கூறுகிறார். இவை வெளிப்புற “யதார்த்தத்துடன்” குறைவாகவே தொடர்பு கொண்டுள்ளன. சமூகம், அரசியல், “யதார்த்தம்” என்ற கருத்துகளே பொருளற்றவையாகின்றன. மயக்கமடைந்து மயங்கிய (போத்ரில்லார்ட்டின் உருவகங்கள்) ஊடக-நிரம்பிய சிந்தனை படங்கள் மற்றும் காட்சிகளால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டு, அர்த்தம் என்ற கருத்தே (நிலையான எல்லைகள், நிலையான கட்டமைப்புகள், பகிரப்பட்ட ஒருமித்த கருத்து தேவைப்படும்) கரைந்துவிடுகிறது. 

இந்த அதிர்ச்சிகரமான புதிய போஸ்ட்மாடர்ன் நிலையில், referent, பின்புறம், வெளி, ஆழம், சாரம், யதார்த்தம் ஆகிய அனைத்தும் மறைகின்றன. அவை மறைவதால் எல்லா சாத்தியமான எதிர்ப்புகளும் மறைகின்றன. சிமுலேஷன்கள் பெருகும்போது அவை தங்களையே மட்டுமே குறிக்கின்றன: கண்ணாடிகளின் கர்நிவால் — பிற கண்ணாடிகளிலிருந்து பிரதிபலிக்கும் படங்கள் எங்கும் நிறைந்த டிவி மற்றும் கணினி திரைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. சிமுலேட்டரி கண்ணாடிகளால் உருவாக்கப்பட்ட முந்தைய படங்களின் சேமிப்பகத்திற்கு திரும்புகின்றன. சிமுலேஷன்களின் உலகில் சிக்கிய “மாஸ்கள்” (masses) “மீடியா மசாஜில்” (media massage) மூழ்கியுள்ளன — செய்திகள் அல்லது அர்த்தம் இல்லாமல். வர்க்கங்கள் மறைந்துவிடும் மாஸ் யுகம். அரசியல் இறந்துவிட்டது. அந்நியமாக்கம் நீக்கம், விடுதலை, புரட்சி என்ற பெருங்கனவுகளும் இறந்துவிட்டன.

இனி மாஸ்கள் அர்த்தத்தை அல்ல, காட்சியைத் தேடுகின்றன. அவை “மௌன பெரும்பான்மையாக” (silent majority) இம்ப்ளோட் ஆகின்றன. இது “சமூகத்தின் முடிவு” (end of the social) என்று குறிக்கிறது (1983b). சமூகக் கோட்பாடு அதன் பொருளையே இழக்கிறது — அர்த்தங்கள், வர்க்கங்கள், வேறுபாடுகள் “நான்-டிஃபரன்ஷியேஷன்” என்ற கருப்பு துளையில் (black hole) இம்ப்ளோட் ஆகின்றன. சமூகக் குழுக்கள் மற்றும் சித்தாந்தங்களுக்கிடையிலான நிலையான வேறுபாடுகள் இம்ப்ளோட் ஆகின்றன. முகம்-முகம் சந்திப்பு சமூக உறவுகள் மறைகின்றன. தனிநபர்கள் சிமுலேஷன் உலகங்களில் (ஊடகம், கணினிகள், விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டி) மறைகின்றனர். சமூகக் கோட்பாடு அதன் பொருளை இழக்கிறது; தீவிர அரசியல் அதன் subject மற்றும் agency-யை இழக்கிறது.

ஆனால், 1970களின் பிற்பகுதி மற்றும் 1980களின் ஆரம்பத்தில், மாஸ்களின் அர்த்த மறுப்பு மற்றும் பங்கேற்பு மறுப்பு ஒரு வகை எதிர்ப்பு என்று அவர் கூறுகிறார். நொஸ்டால்ஜியாவுக்கும் நிஹிலிசத்துக்கும் இடையே தொங்கியபடி, போத்ரில்லார்ட் நவீன கருத்துக்களை (subject, அர்த்தம், உண்மை, யதார்த்தம், சமூகம், சோஷலிசம், விடுதலை) அழித்துவிடுகிறார். அதே சமயம் சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்ச் முறையை உறுதிப்படுத்துகிறார் — இது முன்னைய கலாச்சார வடிவங்களுக்குத் திரும்பும் நொஸ்டால்ஜிக் ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் இந்த உண்மையான புரட்சிகர மாற்று தேடல் 1980களின் ஆரம்பத்தில் கைவிடப்பட்டது. இனி அவர் தற்கால தருணத்தின் மேலும் புதிய கண்ணோட்டங்களை வளர்க்கிறார். மாற்று சிந்தனை மற்றும் நடத்தை முறைகளை வரைவதற்கும், அரசியல் மற்றும் சமூக மாற்றத் தேடலைத் துறப்பதற்கும் இடையே ஊசலாடுகிறார்.

ஒரு வகையில், போத்ரில்லார்ட்டில் வரலாற்று பொருள்முதல்வாதத்தின் பாரோடிக் தலைகீழாக்கம் (parodic inversion) உள்ளது. மார்க்ஸின் அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரத்தின் முதன்மைக்கு பதிலாக, போத்ரில்லார்ட்டுக்கு மாடல், superstructure தான் யதார்த்தத்தை உருவாக்குகிறது — “அரசியல் பொருளாதாரத்தின் முடிவு” என்ற நிலையில் (1993a). அவருக்கு சைன் வேல்யூக்கள் பயன்மதிப்பு மற்றும் பரிமாற்ற மதிப்புகளுக்கு மேலாக நிலவுகின்றன. தேவைகளின் பொருள்மை மற்றும் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் பொருட்களின் பயன்மதிப்பு அவரது அடையாளவியல் கற்பனையில் மறைகின்றன. அடையாளங்கள் யதார்த்தத்துக்கு மேலாக நிலவி, மனித வாழ்க்கையை மறுகட்டமைக்கின்றன. 

மார்க்சிய வகைகளைத் திருப்பி அவற்றுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தி, மாஸ்கள் வர்க்கங்களை உள்வாங்குகின்றன. பிராக்சிஸின் subject உடைக்கப்படுகிறது. பொருள்கள் மனிதர்களை ஆள்கின்றன. புரட்சி விமர்சனத்தின் பொருளால் உள்வாங்கப்படுகிறது. தொழில்நுட்ப இம்ப்ளோஷன் சோஷலிச புரட்சியை மாற்றி வரலாற்றில் பிளவை உருவாக்குகிறது. மார்க்ஸுக்கு மாறாக, நவீனத்துவத்தின் பேரழிவும் போஸ்ட்மாடர்னிட்டியின் வெடிப்பும் தொழில்நுட்பப் புரட்சியின் விரிவாக்கத்தால் உருவாகின்றன. 

எனவே போத்ரில்லார்ட் மார்க்ஸின் கடின பொருளாதார மற்றும் சமூகத் தீர்மானவாதத்தை (பொருளாதார பரிமாணம், வர்க்கப் போராட்டம், மனித பிராக்சிஸ்) நிராகரித்து, அடையாளவியல் இடியலிசம் (semiological idealism) மற்றும் தொழில்நுட்பத் தீர்மானவாதத்தை வைக்கிறார். இதில் அடையாளங்களும் பொருள்களும் subject-ஐ ஆள்கின்றன.

இறுதியாக போத்ரில்லார்ட் “பேரழிவு நடந்துவிட்டது” என்று முடிவு செய்கிறார். 1970களின் நடுப்பகுதியில் அவர் கவனித்த நவீனத்துவத்தின் அழிவும் நவீன கோட்பாட்டின் அழிவும் மூலதன சமூகத்தின் வளர்ச்சியால் முடிவடைந்துவிட்டன. நவீனத்துவம் மறைந்துவிட்டது. ஒரு புதிய சமூக நிலைமை அதன் இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. 

பாரம்பரிய கிளர்ச்சி மற்றும் புரட்சி உத்திகளுக்கு எதிராக, போத்ரில்லார்ட் “fatal strategies” என்பதைப் புகழத் தொடங்குகிறார். அமைப்பின் மதிப்புகளை எல்லைக்கு அப்பால் தள்ளி, சரிவு அல்லது திருப்பத்தை நம்பி. இறுதியாக மிகவும் வேடிக்கையான மெய்நிகர் விவாத நடையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். விடுதலை, முன்னேற்ற சமூக மாற்றத்தின் விவாதம் மற்றும் நம்பிக்கைகளைத் துறக்கிறார்.

1970களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து 2007இல் அவரது இறப்பு வரை ஜீன் போத்ரில்லார்ட்டின் சிந்தனை பல துறைகளின் கோட்பாடுகளை சவால் செய்தது. 1980களில் அவரது 1970களின் முக்கிய படைப்புகள் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. 1980களின் புதிய புத்தகங்களும் விரைவில் ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட முக்கிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. இதனால் போஸ்ட்மாடர்னிட்டியின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க சிந்தனையாளர்களில் ஒருவராக அவர் உலகளாவிய புகழ் பெற்றார். அவர் ஒரு வகை அகாடமிக் செலிபிரிட்டியாக மாறினார். உலகம் முழுவதும் பயணித்து தனது பணியை விளம்பரப்படுத்தினார். கணிசமான பின்தொடர்பாளர்களைப் பெற்றார். ஆனால் அவரது சொந்தத் துறையான சமூகவியலுக்குள் இருப்பதை விட அகாடமிக் கோட்பாட்டுக்கு வெளியே அதிகம்.

அவரது பணி மிகுந்த பிரபலத்தை அடைந்த அதே சமயத்தில், அவரது எழுத்து மேலும் கடினமாகவும் மறைபொருளாகவும் ஆனது. 1979இல் வெளியான “Seduction” (1990) என்ற புத்தகம் அவரது சிந்தனையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த நூல் அவரது ஆரம்பகால படைப்புகளின் சமூகவியல் விவாதத்திலிருந்து தத்துவ மற்றும் இலக்கிய விவாதத்திற்கு திரும்பியது. “Symbolic Exchange and Death” (1993a [1976]) இல் அவர் அதீத புரட்சிகரக் கண்ணோட்டங்களை சிம்பாலிக் எக்ஸ்சேஞ்சை இலட்சியமாகக் கொண்டு மாற்றாக வரைந்தார். இப்போது உற்பத்தி மற்றும் தொடர்பு தொடர்பாடலுக்கு (communicative interaction) எதிராக “seduction” (கவர்ச்சி)யை மாற்றாக எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ஆனால் seduction என்பது இருக்கும் சமூக உறவுகள் அல்லது நிறுவனங்களை உடைக்கவோ, மாற்றவோ செய்யாது. அது ஒரு மென்மையான மாற்று. தோற்றங்களுடன் விளையாடுவது, ஃபெமினிசத்துடன் ஒரு விளையாட்டு, ஒரு தூண்டுதல் — இது கடுமையான விமர்சனங்களைத் தூண்டியது. போத்ரில்லார்ட்டின் seduction கருத்து தனித்துவமானது. அடையாளங்களுடன் விளையாட்டுகளை உள்ளடக்கியது. இதை அரிஸ்டாக்ரடிக் “அடையாளம் மற்றும் சடங்கு ஒழுங்கு” (order of sign and ritual) என்று அமைக்கிறார். உற்பத்தியின் முதலாளி இலட்சியத்துக்கு எதிராக. கலைத்தன்மை, தோற்றம், விளையாட்டு, சவால் ஆகியவற்றைப் புகழ்கிறார். உற்பத்தியின் கொடூரமான தீவிர உழைப்புக்கு எதிராக. Seduction-ஐ முதன்மையாக சடங்கு மற்றும் விளையாட்டாக விளக்குகிறார். அதற்கே உரிய விதிகள், கவர்ச்சிகள், வலைகள், இழுப்புகள் உண்டு.

இந்தக் கட்டத்தில் அவரது எழுத்து நியோ-அரிஸ்டாக்ரடிக் அழகியல்வாதமாக (aestheticism) மாறுகிறது. நடைமுறை சிந்தனை மற்றும் எழுத்து முறைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. reversibility (திருப்புதல்), challenge (சவால்), duel (இரட்டைப் போர்) போன்ற வகைகளை முன்வைக்கிறது. இவை அவரது சிந்தனையை அரிஸ்டாக்ரடிக் அழகியல்வாதம் மற்றும் மெய்நிகருக்கு (metaphysics) நோக்கி கொண்டு செல்கின்றன.

போத்ரில்லார்ட்டின் பெருகும் மெய்நிகர் ஊகங்கள் “Fatal Strategies” (1983, 1990இல் மொழிபெயர்ப்பு) என்ற நூலில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. இது அவரது வாழ்க்கையில் மற்றொரு திருப்புமுனை. இந்த நூல் பொருள்களின் உலகத்தின் வெற்றியைப் பற்றிய விசித்திரமான மெய்நிகர் காட்சியை முன்வைக்கிறது. பொருள் உலகம் மிகவும் “obscene” (அசிங்கமான) வகையில் பெருகி, கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டு, புரிந்துகொள்ளுதல், கருத்தாக்கம், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை மீறுகிறது. பொருள்கள் subject-களை மீறி ஆதிக்கம் செலுத்துவது மற்றும் இறுதியில் பொருளின் வெற்றி இதன் கருப்பொருள்.

“Ecstasy and Inertia” என்ற பகுதியில், தற்கால சமூகத்தில் பொருள்கள் மற்றும் நிகழ்வுகள் தங்களைத் தாண்டி தொடர்ந்து மீறுவதை விவரிக்கிறார். அவை வளர்ந்து விரிவடைகின்றன. பொருள்களின் “ecstasy” என்பது அவற்றின் பெரும் பெருக்கம் மற்றும் விரிவாக்கம். தன்னைத் தாண்டிச் செல்வது. ஃபேஷனில் அழகு அழகை விட அழகாகிறது. தொலைக்காட்சியில் உண்மை உண்மையை விட உண்மையாகிறது. போர்னோகிராஃபியில் செக்ஸ் செக்ஸை விட செக்ஸுவலாகிறது. Ecstasy என்பது obscenity-யின் வடிவம் (முழுமையாக வெளிப்படையானது, எதுவும் மறைக்கப்படவில்லை). முன்பு விவரித்த ஹைப்பர்ரியாலிட்டி மேலும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு, இரட்டிப்பாக்கப்பட்டு, உச்சத்தை அடைகிறது.

தற்கால சமூகத்தின் அவரது பார்வை croissance et excroissance (வளர்ச்சி மற்றும் அதிகப்படி வளர்ச்சி) என்று காட்டுகிறது. பொருட்கள், சேவைகள், தகவல், செய்திகள், கோரிக்கைகள் ஆகியவை தொடர்ந்து பெருகுகின்றன. தர்க்கரீதியான இறுதிகளையும் எல்லைகளையும் மீறி, கட்டுப்பாடற்ற வளர்ச்சி மற்றும் பிரதிபலிப்பின் சுழற்சியில்.

ஆனால் வளர்ச்சி, வேகம், பெருக்கம் இவை எல்லைக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டன என்று போத்ரில்லார்ட் கூறுகிறார். அதிகப்படி பொருட்களின் ecstasy-யுடன் inertia (சுழற்சியின்மை) இணைந்துவிடுகிறது. வளர்ச்சியின் செயல்முறை subject-க்கு பேரழிவாகிறது. பொருள் உலகத்தின் வேகம் மற்றும் பெருக்கம் chance மற்றும் non-determinacy-யின் aleatory பரிமாணத்தைத் தீவிரப்படுத்துவது மட்டுமல்ல. பொருள்களே சோர்ந்த subject-ஐ ஆள்கின்றன. பொருள்களின் விளையாட்டில் உள்ள fascination apathy, stupefaction, inertia-யாக மாறுகிறது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, பொருள் உலகத்தின் அதிகரித்த ஆற்றல் subject-ஐ மீறுவது போத்ரில்லார்ட்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே கருப்பொருள். இது அவரது திட்டத்தில் உள்ளார்ந்த தொடர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. ஆரம்ப எழுத்துகளில் நுகர்வு சமூகத்தில் பொருட்கள் தனிநபர்களை எவ்வாறு கவர்கின்றன என்பதை ஆய்வு செய்தார். பொருட்களின் உலகம் sign value மற்றும் code-ஐ மூலமாகப் புதிய மதிப்புகளைப் பெறுகிறது. இவை பொருட்களின் உலகத்தின் பகுதி. மார்க்சியத்திற்கு எதிரான அவரது தாக்குதல்கள் sign value மற்றும் code-ஐ பாரம்பரிய அரசியல் பொருளாதார உறுப்புகளை (exchange value, use value, production) விட அடிப்படையானவை என்ற நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டன.

பின்னர் ஊடகங்கள் அவரது சிந்தனையின் முன்னணிக்கு வந்தன. TV பொருள் வீட்டின் மையத்தில் இருந்தது. ஊடகங்கள், சிமுலேஷன்கள், ஹைப்பர்ரியாலிட்டி, இம்ப்ளோஷன் ஆகியவை private/public, inside/outside, media/reality என்ற வேறுபாடுகளை அழித்தன. இனி எல்லாமே public, transparent, hyperreal. பொருள் உலகம் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல கவர்ச்சியாகவும் seduction-ஆகவும் ஆகியது.

“Fatal Strategies” மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய எழுத்துகளில் பொருள் subject-ஐ ஆள்கிறது அல்லது “தோற்கடிக்கிறது”. “Fatal strategies” என்பது தனிநபர்கள் பொருள்களின் உத்திகள் மற்றும் தந்திரங்களுக்கு அடிபணிய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. “Banal strategies” இல் subject தன்னை பொருளை விட புத்திசாலி என்று நினைக்கிறது. ஆனால் fatal strategies இல் பொருள் எப்போதும் subject-ஐ விட தந்திரமானது, cynical, brilliant என்று கருதப்படுகிறது (1983: 259–260). முன்பு banal strategies இல் subject ஆதிக்கம் மற்றும் இறையாண்மை கொண்டது. Fatal strategy மாறாக பொருளின் ஆதிக்கத்தை அங்கீகரித்து, பொருளின் பக்கம் நிற்கிறது. அதன் உத்திகள், தந்திரங்கள், விதிகளுக்கு அடிபணிகிறது.

இந்தப் படைப்புகளில் போத்ரில்லார்ட் தனது கோட்பாட்டை மெய்நிகருக்கு கொண்டு செல்வது போல் தெரிகிறது. ஆனால் இது ஆல்ஃபிரட் ஜாரியால் உருவாக்கப்பட்ட pataphysics-ஆல் ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மெய்நிகர்.

ஜாரியின்படி:  

“pataphysics என்பது மெய்நிகருக்கு அப்பாலுள்ள அறிவியல்… விதிவிலக்குகளை ஆளும் விதிகளை ஆய்வு செய்யும். இந்த உலகத்திற்கு கூடுதலான உலகத்தை விளக்கும். அல்லது குறைந்த அளவில், பாரம்பரிய உலகத்திற்கு பதிலாக நாம் காண வேண்டிய — அல்லது காணக் கூடிய — ஒரு உலகத்தை விவரிக்கும்…

Definition: pataphysics என்பது கற்பனை தீர்வுகளின் அறிவியல். பொருள்களின் virtuality-யால் விவரிக்கப்படும் பண்புகளை அவற்றின் வெளிப்புற அமைப்புகளுக்கு சின்னமாக ஒதுக்குகிறது” (Jarry 1963: 131).

ஜாரியின் Ubu Roi, The Gestures and Opinions of Doctor Faustroll போன்ற இலக்கிய உரைகளில் — மற்றும் pataphysics-இன் தத்துவ விளக்கங்களில் — போலவே, போத்ரில்லார்ட்டின் உலகம் முற்றிலும் absurd. பொருள்கள் மர்மமான வழிகளில் ஆள்கின்றன. மக்களும் நிகழ்வுகளும் absurd மற்றும் இறுதியில் அறிய முடியாத இணைப்புகள் மற்றும் முன்னிருப்பு (predestination) ஆல் ஆளப்படுகின்றன. (பிரெஞ்சு நாடக ஆசிரியர் யூஜின் ஐயோனஸ்கோ இந்த உலகத்திற்கு மற்றொரு நுழைவாயில்.)

ஜாரியின் pataphysics போலவே, போத்ரில்லார்ட்டின் உலகம் surprise, reversal, hallucination, blasphemy, obscenity, shock மற்றும் outrage ஆகியவற்றால் ஆளப்படுகிறது.

பொருளின் வளர்ந்து வரும் ஆதிக்கத்தை கருத்தில் கொண்டு, subject-ஐ கைவிட்டு பொருளின் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்று போத்ரில்லார்ட் விரும்புகிறார். Pataphysics-ஐ தாண்டி, டெகார்ட்டிலிருந்து பிரெஞ்சு சிந்தனையை ஆண்ட subject-வாத தத்துவத்தை முடிவுக்கு கொண்டு செல்ல முயல்கிறார். டெகார்ட்டின் malin genie (தீய ஜீனியஸ்) subject-இன் தந்திரம். தெளிவாக இல்லாததை ஏற்க தூண்டியது. ஆனால் இறுதியில் subject வென்றது. போத்ரில்லார்ட்டின் “evil genius” பொருள். இது டெகார்ட்டின் அறிவியல் ஏமாற்றங்களை விட மோசமானது. இது subject-வாத தத்துவத்தின் முடிவை கோரும் fatal destiny.

இனி போத்ரில்லார்ட்டுக்கு, மக்கள் பொருளின் ஆட்சி காலத்தில் வாழ்கின்றனர்.

1980களில் ஜீன் போத்ரில்லார்ட் “immanent reversal” (உள்ளார்ந்த திருப்பம்) என்ற ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். இது ஒரு flip-flop அல்லது அர்த்தம் மற்றும் விளைவுகளின் திசை மாற்றம் — விஷயங்கள் தங்கள் எதிர்மறைக்குத் திரும்புவது. 

அவரது கூற்றுப்படி, உற்பத்தி சமூகம் சிமுலேஷன் மற்றும் seduction-க்கு மாறுகிறது. ஃபூக்கோவால் கோட்பாட்டளிக்கப்பட்ட panoptic மற்றும் அடக்குமுறை அதிகாரம், ஊடகம் மற்றும் தகவல் சமூகத்தின் cynical மற்றும் seductive அதிகாரமாக மாறுகிறது. 1960களில் புகழப்பட்ட liberation (விடுதலை) தன்னார்வ அடிமைத்தனமாக (voluntary servitude) மாறியது. இறையாண்மை subject-இலிருந்து object-க்கு மாறியது. புரட்சியும் விடுதலையும் தங்கள் எதிர்மறைகளாக மாறி, தனிநபர்களை சிமுலேஷன் மற்றும் விர்ச்சுவாலிட்டியின் ஒழுங்கில் சிக்க வைத்தன.

போத்ரில்லார்ட்டின் “immanent reversal” கருத்து, ஹார்க்ஹைமர் மற்றும் அடோர்னோவின் “dialectic of Enlightenment” (1972 [1947]) என்ற கருத்தின் ஒரு perverse (கொடூரமான) வடிவமாகும். அங்கு எல்லாமே தங்கள் எதிர்மறையாக மாறுகின்றன. அடோர்னோ மற்றும் ஹார்க்ஹைமருக்கு, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப முதலாளித்துவத்தின் மாற்றங்களுக்குள், Enlightenment-ன் முறைகள் ஆதிக்கமாகின்றன. கலாச்சாரம் culture industry ஆகிறது. ஜனநாயகம் மாஸ் மேனிப்புலேஷனின் வடிவமாகிறது. அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் சமூக ஆதிக்கத்தின் முக்கிய கருவியாகின்றன.

போத்ரில்லார்ட் இந்த reversal கருத்தையும், தனது paradoxical மற்றும் nihilistic மெய்நிகர் பார்வையையும் 1990கள் மற்றும் 2000களுக்குள் கொண்டு சென்றார். அவரது சிந்தனை மேலும் hermetic (மறைபொருள்), fragmentary (துண்டுதுண்டான), மற்றும் கடினமானதாக ஆனது. இந்த தசாப்தத்தில் அவர் அகாடமிக் மற்றும் ஊடக சூப்பர்ஸ்டார் வேடத்தைத் தொடர்ந்தார். உலகம் முழுவதும் பயணித்து, அறிவுசார் நிகழ்வுகளில் உரைகள் ஆற்றினார்.

1987இல் நான்டெர் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னர், போத்ரில்லார்ட் சுதந்திர அறிவுஜீவியாகச் செயல்பட்டார். தற்கால தருணத்தின் மீதான caustic (கடுமையான) பிரதிபலிப்புகளுக்கும், தனித்துவமான மற்றும் தொடர்ந்து வளரும் தத்துவ சிந்தனைகளுக்கும் தன்னை அர்ப்பணித்தார். 

1987 ஜூன் முதல் 1997 மே வரை, அவர் பாரிஸ் நாளிதழான Liberation-இல் நாள்தோறும் நிகழ்வுகள் மற்றும் நிகழ்வியல்கள் பற்றிய பிரதிபலிப்புகளை வெளியிட்டார். இந்த எழுத்துகள் Screened Out (2002 [2000]) என்ற தொகுப்பில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை பின்னர் அவரது புத்தகங்களில் விரிவாக்கப்பட்ட கருத்துகளுக்கான ஒரு லேபரட்டரியாக செயல்படுகின்றன. இந்தக் கட்டுரைகள் தற்கால உலகின் மீதான அவரது கடுமையான, விமர்சன ரீதியான, மற்றும் அடிக்கடி வேடிக்கையான பார்வையை வெளிப்படுத்துகின்றன — போர்கள், ஊடகங்கள், தொழில்நுட்பம், அரசியல், கலாச்சாரம் ஆகியவற்றின் மீது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் அவரது சிந்தனை மேலும் உள்ளார்ந்த திருப்பங்கள், எதிர்மறைகள், மற்றும் முடிவுகளை நோக்கி சென்றது. உதாரணமாக, Gulf War (1991) பற்றிய அவரது பிரபலமான கட்டுரைத் தொகுப்பு The Gulf War Did Not Take Place (1995) — இது ஊடக சிமுலேஷன்களால் உருவாக்கப்பட்ட “யுத்தம்” என்ற கருத்தை முன்வைத்து பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது.

1990களிலும் அவரது இறப்பு வரை (2007) ஜீன் போத்ரில்லார்ட் சிறு இதழ் குறிப்புகளை (short journal entries) தொடர்ந்து எழுதினார். 2007ஆம் ஆண்டு வரை அவர் Cool Memories என்ற தலைப்பில் ஐந்து தொகுதிகளை வெளியிட்டார். இந்த நூல்கள் அவரது பயணங்கள், அனுபவங்கள் மீதான பிரதிபலிப்புகளையும், அவரது (பெரும்பாலும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்ட) கருத்துகள் மற்றும் பார்வைகளின் வளர்ச்சியையும் இணைக்கின்றன.

போத்ரில்லார்ட்டின் துண்டுதுண்டான நாட்குறிப்புகள் (fragmentary diaries) அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் உளவியல் பற்றிய ஆழமான திறந்த மனதை வெளிப்படுத்துகின்றன. மேலும் அவரது சில கருத்துகளை உருவாக்கும் அல்லது உருவகப்படுத்தும் அனுபவங்கள் மற்றும் காட்சிகளைப் பதிவு செய்கின்றன. அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் வருவதாக இருந்தாலும், இந்த “கூல் மெமரி” சிறு நூல்கள் அவரையும் அவரது கருத்துகளையும் நேரடியாக அணுக உதவுகின்றன. உலகம் முழுவதும் பயணிக்கும் ஒரு உலகளாவிய அறிவுஜீவி சூப்பர்ஸ்டாராக அவரை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அவரது ஒவ்வொரு நாட்குறிப்பும் வெளியீட்டிற்கும் கவனத்திற்கும் தகுதியானவை என்று கருதப்படுகிறது.

போத்ரில்லார்ட் தற்காலப் பிரச்சினைகள் குறித்தும் பிரதிபலிப்புகளைத் தொடர்ந்தார். கல்ஃப் யுத்தம், செப்டம்பர் 11 பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் (கடந்த தசாப்தங்களின் ஒரே உண்மையான “நிகழ்வு” என்று அவர் கருதியது), உலகமயமாக்கல், அமெரிக்காவின் ஈராக் ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் நாள்தோறும் நிகழும் பிற நிகழ்வுகள் பற்றியும் எழுதினார்.

மெய்நிகர் ஊகங்களைத் தொடர்ந்து அவர் பின்வரும் நூல்களில் விரிவாக்கினார்:  

The Transparency of Evil (1993 [1990]),  

The Illusion of the End (1994b [1992]),  

The Perfect Crime (1996b [1995]),  

Impossible Exchange (2001 [1999]),  

The Intelligence of Evil or the Lucidity Pact (2005),  

மற்றும் The Conspiracy of Art (2005).  

இந்த நூல்கள் பொருளின் மெய்நிகர் மற்றும் subject-இன் தோல்வி குறித்த அவரது ஆய்வுகளைத் தொடர்கின்றன. தற்கால வரலாறு மற்றும் அரசியலுடன் வேடிக்கையான ஈடுபாட்டுடன் இணைக்கின்றன. அவரது கருத்துகளை வளர்க்கும் பிரதிபலிப்புகளையும், நிகழ்கால நிகழ்வுகள் குறித்த கருத்துகளையும் இணைக்கின்றன. போஸ்ட்மாடர்ன் coupure (பிளவு) என்ற வரலாற்றுப் பிரிவைத் தொடர்ந்து முன்வைக்கின்றன. ஆனால் போத்ரில்லார்ட் பொதுவாக மற்ற போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாட்டு வடிவங்களிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்கிறார்.

சமூகவியல் பேராசிரியர் பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றது (1987) அவரது தத்துவ உந்துதல்களை விடுவித்தது போல் தெரிகிறது. நாட்குறிப்பு தொகுப்புகள் மற்றும் நாள்தோறும் பிரச்சினைகளில் ஈடுபடும் சில முயற்சிகளுக்கு கூடுதலாக, போத்ரில்லார்ட் மேலும் தத்துவ ரீதியான மற்றும் அடர்த்தியான கோட்பாட்டு நூல்களை வெளியிட்டார்.

1990களுக்குப் பிந்தைய நூல்கள் 1980களில் தொடங்கிய துண்டுதுண்டு நடை, சிறு கட்டுரைகள், அஃபோரிசங்கள் (aphorisms), கதைகள், aperçus (கூர்மையான கருத்துகள்) ஆகியவற்றைத் தொடர்கின்றன. அடிக்கடி அதே கருத்துகள் மற்றும் கதைகளை மீண்டும் பயன்படுத்துகின்றன. 1980களின் quasi-metaphysical கண்ணோட்டங்களை வளர்க்கின்றன. ஆனால் சில புதிய கருத்துகளையும் நிலைப்பாடுகளையும் உருவாக்குகின்றன.

இவை பெரும்பாலும் வேடிக்கையானவை, ஆனால் சில சமயம் கொடூரமானவை மற்றும் சர்ச்சைக்குரியவையாகவும் இருக்கின்றன. இந்த எழுத்துகளை அசல் கோட்பாட்டு கண்ணோட்டங்களை வளர்ப்பதுடன், தற்கால சமூக நிலைமைகள் குறித்த தொடர்ச்சியான கருத்துரையாகவும், மார்க்சியம், போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிச கோட்பாடு மற்றும் பிற தற்கால சிந்தனை வடிவங்களுடனான தொடர்ச்சியான உரையாடலாகவும் படிக்கலாம்.

ஆனால் 1970களின் கடுமையான மற்றும் கவனம் செலுத்திய போட்டி கோட்பாடுகளுக்கு எதிரான தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு, பிற்காலத்தில் அவரது கோட்பாட்டுடனான உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் சில அரங்கு குறிப்புகள் (asides) மற்றும் முந்தைய கருத்துகளின் மறுபயன்பாடு ஆகவே உள்ளன. இது ஒரு retro-theory (பழைய கோட்பாடு) போன்றது. இது தற்காலத்தில் கோட்பாடு மற்றும் அரசியலின் சரிவு குறித்த அவரது கருத்துகளை வேடிக்கையாக விளக்குகிறது.

ஜீன் போத்ரில்லார்ட்டின் “The Transparency of Evil” (1993 [1990]) என்ற நூலில், முன்பு தனித்தனியாக இருந்த பொருளாதாரம், கலை, அரசியல், பாலியல் ஆகிய துறைகள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று சரிந்து (collapsed) விடுவதாக விவரிக்கிறார். குறிப்பாக கலை என்றால், இன்றைய வாழ்க்கையின் எல்லா பகுதிகளுக்குள்ளும் ஊடுருவிவிட்டது என்று கூறுகிறார். கலைமுன்னணி (artistic avant-garde) கலை வாழ்க்கையை வடிவமைக்க வேண்டும் என்ற கனவு நிறைவேறிவிட்டது. ஆனால் இந்த நிறைவேற்றத்தில் கலை தனித்து, உயர்ந்த (transcendent) ஒரு நிகழ்வாக இருந்த தன்மையை இழந்துவிட்டது என்று வாதிடுகிறார்.

இந்த நிலையை போத்ரில்லார்ட் “transaesthetics” (திரண்கலைவியல்) என்று அழைக்கிறார். இதை “transpolitics” (திரண்அரசியல்), “transsexuality” (திரண்பாலியல்), “transeconomics” (திரண்பொருளாதாரம்) என்ற ஒத்த நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார். இவற்றில் எல்லாமே அரசியலாகவும், பாலியலாகவும், பொருளாதாரமாகவும் ஆகிவிடுகின்றன. இதனால் இந்தத் துறைகள் தங்கள் தனித்தன்மை, எல்லைகள், வேறுபாடுகளை இழக்கின்றன. 

இதன் விளைவு ஒரு குழப்பமான நிலை: மதிப்பு, தீர்ப்பு, ருசி (taste) ஆகியவற்றுக்கு எந்த அளவுகோலும் இல்லை. நெறிமுறை (normative) செயல்பாடு அலட்சியம் மற்றும் சுழற்சியின்மை (inertia) என்ற சேற்றில் மூழ்கிவிடுகிறது. கலை எங்கும் பெருகியிருந்தாலும், “Art பற்றிய பேச்சு மேலும் வேகமாக அதிகரிக்கிறது” (பக்கம் 14) என்று எழுதினாலும், கலை-யின் ஆற்றல் — கலை சாகசமாக, யதார்த்தத்தின் மறுப்பாக, மீட்பு மாயையாக, மற்றொரு பரிமாணமாக இருந்த ஆற்றல் — மறைந்துவிடுகிறது. 

கலை எங்கும் உள்ளது, ஆனால் “கலைக்கும் மற்ற பொருட்களுக்கும் இடையே வேறுபடுத்தும் அடிப்படை விதிகள் இல்லை”, “தீர்ப்புக்கோ இன்பத்துக்கோ அளவுகோல்கள் இல்லை” (பக்கம் 14). இன்றைய தனிநபர்கள் ருசியில் அலட்சியமாக உள்ளனர்; அவர்களுக்கு வெறுப்பு மட்டுமே உள்ளது: “ருசிகள் இனி தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை” (பக்கம் 72).

ஆனால் படங்கள், வடிவங்கள், கோடுகள், நிறங்கள், டிசைன் ஆகியவற்றின் பெருக்கத்தில் கலை இன்றைய சமூக ஒழுங்குக்கு முன்னெப்போதையும் விட அடிப்படையானதாக ஆகிவிட்டது: “நமது சமூகம் ஒரு பொது அழகியலாக்கத்தை (general aestheticization) உருவாக்கியுள்ளது: கலாச்சாரத்தின் எல்லா வடிவங்களும் — எதிர்கலாச்சார வடிவங்கள் உட்பட — ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன; பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் எதிர்பிரதிநிதித்துவத்தின் எல்லா மாடல்களும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன” (பக்கம் 16).

இதனால் போத்ரில்லார்ட் முடிவு செய்கிறார்: “மேற்கத்திய உலகின் பெரும் முயற்சி உலகம் முழுவதையும் பொருளாக்கம் (commercialization) செய்வது என்று அடிக்கடி கூறப்படுகிறது — எல்லாவற்றின் விதியையும் பொருளின் விதியுடன் இணைப்பது. ஆனால் அந்தப் பெரும் முயற்சி உண்மையில் உலகம் முழுவதையும் அழகியலாக்கம் (aestheticization) செய்வதாகவே இருந்திருக்கிறது — அதன் உலகளாவிய காட்சிப்படுத்தல் (cosmopolitan spectacularization), படங்களாக மாற்றம், அடையாளவியல் ஒழுங்கமைப்பு” (பக்கம் 16).

போஸ்ட்மாடர்ன் ஊடக மற்றும் நுகர்வு சமூகத்தில் எல்லாமே ஒரு படம், அடையாளம், காட்சி, transaesthetic பொருளாக ஆகிவிடுகிறது — அதேபோல எல்லாமே trans-economic, trans-political, trans-sexual ஆகவும் ஆகிறது. 

இந்த “அழகியலின் பொருளாக்கம்” (materialization of aesthetics) கலை-யை சிமுலேட் செய்யும், முந்தைய கலை வடிவங்கள் மற்றும் பாணிகளை மீண்டும் உருவாக்கி கலக்கும், எப்போதும் அதிகமான படங்கள் மற்றும் கலைப் பொருட்களை உருவாக்கும் ஒரு தீவிர முயற்சியுடன் இணைந்துள்ளது. ஆனால் இந்த “தலைசுற்றும் எக்ளெக்டிசிசம்” (dizzying eclecticism) வடிவங்கள் மற்றும் இன்பங்களின் கலவை, கலை-யை பாரம்பரிய அல்லது நவீன (classical/modernist) அர்த்தத்தில் இனி கலை என்று அழைக்க முடியாத நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. அது வெறும் படம், கலைப்பொருள், பொருள், சிமுலேஷன், அல்லது பொருள் (commodity) ஆக மாறிவிடுகிறது.

போத்ரில்லார்ட் கலைப் படைப்புகளின் விலை மிக அதிகரித்ததை அறிந்துள்ளார். ஆனால் இதை மதிப்பின் orbital hyperspace-இல் கலை வேறு ஒன்றாக மாறியதற்கான அடையாளமாகக் கருதுகிறார். விலைகள் விண்ணில் பறக்கும் “ஒரு வகை space opera” போன்ற ecstasy (பக்கம் 19).

“The Perfect Crime” (1996) என்ற நூலில் ஜீன் போத்ரில்லார்ட்டின் paradoxical (முரண்பாடான) மற்றும் ironic (வேடிக்கையான) தத்துவ சிந்தனைக்கு ஏராளமான உதாரணங்கள் உள்ளன. 

நவீன ஊடக மற்றும் தொழில்நுட்ப சமூகத்தில் transcendent reality (உயர்ந்த யதார்த்தம்) என்ற கருத்தின் மறுப்பு ஒரு “perfect crime” (சரியான குற்றம்) என்று அவர் கூறுகிறார். இது “யதார்த்தத்தின் அழிவு” (destruction of the real) என்று பொருள்படும். தோற்றம், படம், மாயை ஆகியவற்றின் உலகில் யதார்த்தம் மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால் அதன் தடங்கள் (traces) இன்னும் யதார்த்தத்தின் மாயையை (illusion of the real) ஊட்டி வளர்க்கின்றன. உயர் தொழில்நுட்ப சமூகத்தில் virtualization (மெய்நிகராக்கம்) நோக்கி செல்லும்போது, மனித வாழ்க்கையின் மற்றும் உலகின் எல்லா குறைபாடுகளும் virtual reality-யில் நீக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இதுவே யதார்த்தத்தின் முழுமையான அழிவு — அதாவது Perfect Crime.

இந்த “post-critical” (விமர்சனத்திற்குப் பிந்தைய) மற்றும் “catastrophic” (பேரழிவு நிலை) நிலைமை நமது முந்தைய கருத்துலகை பொருளற்றதாக்கிவிடுகிறது என்று போத்ரில்லார்ட் கூறுகிறார். விமர்சனம் இனி ironic ஆக மாற வேண்டும். யதார்த்தத்தின் அழிவை ஒரு கலை வடிவமாக (art form) மாற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

போத்ரில்லார்ட் இப்போது பாரம்பரிய அகாடமிக் தத்துவத்திலிருந்து மிகத் தொலைவில் உள்ள ஒரு சிந்தனை உலகுக்குள் நுழைந்துவிட்டார். பாரம்பரிய சிந்தனை மற்றும் விவாத முறைகளை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார். புதிய தத்துவக் கண்ணோட்டங்களைத் தேடுவதால் உலகளாவிய விசுவாசமான வாசகர்களைப் பெற்றார். ஆனால் அவரது அதிகப்படியான irony, வார்த்தை விளையாட்டுகள், அறிவுசார் விளையாட்டுகள் ஆகியவற்றால் கடுமையான விமர்சனங்களையும் எதிர்கொண்டார். 

எனினும் அவரது பணி பாரம்பரிய மற்றும் தற்கால தத்துவத்திற்கு ஒரு பெரும் தூண்டுதலாக (provocation) நிற்கிறது. உண்மை (truth) மற்றும் யதார்த்தம் (reality) போன்ற பழைய தத்துவப் பிரச்சினைகளை தற்கால உலகில் புதிய வழிகளில் அணுக வேண்டும் என்று சிந்தனையாளர்களை சவால் செய்கிறது.

இந்த சிந்தனை வரிசையை 1999இல் வெளியான “Impossible Exchange” (2001) என்ற நூலில் தொடர்கிறார். மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட இந்நூல் சிறு கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. முதலில் concepts மற்றும் உலகம், theory மற்றும் reality, subject மற்றும் object ஆகியவற்றுக்கிடையே “impossible exchange” (சாத்தியமற்ற பரிமாற்றம்) என்ற கருத்தை வளர்க்கிறார். 

யதார்த்தத்தைப் பிடிக்கும் தத்துவ முயற்சிகளைத் தாக்குகிறார். concepts மற்றும் அவற்றின் objects, சிந்தனை அமைப்புகள் மற்றும் உலகம் ஆகியவற்றுக்கிடையே incommensurability (அளவிட முடியாத வேறுபாடு) உள்ளது என்று வாதிடுகிறார். உலகம் எப்போதும் concepts-ஆல் பிடிபடாமல் தப்பிக்கிறது. எனவே தத்துவம் ஒரு “impossible exchange” — உலகின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது, நிச்சயத்தை அடைவது, தத்துவத்திற்கு அடிப்படையை நிறுவுவது, அல்லது தற்காப்பு தகுதியுள்ள தத்துவ அமைப்பை உருவாக்குவது ஆகியவை சாத்தியமற்றவை.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, subject/object வேறுபாட்டுடனான போத்ரில்லார்ட்டின் தத்துவ விளையாட்டு, subject-ஐ கைவிடுதல், object-இன் பக்கம் செல்வது ஆகியவை அவரது சிந்தனையின் முக்கிய அம்சங்கள். இந்த இருமை (dichotomy) good மற்றும் evil என்ற இருமையுடன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மேற்கத்திய சிந்தனையில் subject-ஐ வளர்த்து object-ஐ ஆள்வது good என்று எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் object-இன் இறையாண்மை மற்றும் அதன் பக்கம் evil-உடன் பின்னிப்பிணைந்தது. 

போத்ரில்லார்ட்டின் சிந்தனை radical dualistic (தீவிர இருமைவாதம்). மேற்கத்திய சிந்தனையின் பல இருமைகளில் பொதுவாக inferior என்று கருதப்பட்ட துருவத்தின் (pole) பக்கம் அவர் நிற்கிறார்: reality-க்கு எதிராக appearance, truth-க்கு எதிராக illusion, good-க்கு எதிராக evil, man-க்கு எதிராக woman.

“The Perfect Crime” (1996) இல் யதார்த்தம் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று அறிவித்தார். இனி மக்கள் வெறும் தோற்றத்தின் உலகில் வாழ்கின்றனர். இந்த உலகில் நிச்சயமும் உண்மையும் சாத்தியமற்றவை. Illusion-இன் பக்கம் நிற்கிறார். “Impossible Exchange” (2001) இல் கூறுகிறார்: “Illusion is the fundamental rule” (மாயையே அடிப்படை விதி) (பக்கம் 6).

போத்ரில்லார்ட் மேலும் வாதிடுவது: உலகம் அர்த்தமற்றது (without meaning), மேலும் இந்த அர்த்தமின்மையை ஏற்றுக்கொள்வது விடுதலையை அளிக்கிறது. அவர் எழுதுகிறார்:

“நாம் உலகின் இந்த அர்த்தமின்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தால், அப்போது நாம் வடிவங்கள், தோற்றங்கள், நமது உந்துதல்கள் ஆகியவற்றுடன் விளையாடலாம் — அவற்றின் இறுதி இலக்கு பற்றி கவலைப்படாமல்… சியோரான் கூறுவது போல, வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் உண்டு என்று நம்பும் வரை நாம் தோல்வியடையவில்லை — அந்த நம்பிக்கை தொடங்கியதுமே நாம் தோல்வியடைந்துவிடுகிறோம், ஏனெனில் அர்த்தம் இல்லை” (2001: 128).

இதுவே அவரது சிந்தனையின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று. போத்ரில்லார்ட் “evil” (தீமை) என்ற கோட்பாட்டுடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறார். தீமை என்பது good (நன்மை)-க்கு எதிரானது, அதற்கு எதிராக நிற்பது என்று வரையறுக்கிறார். அவரது சிந்தனையில் Manichean (மானிக்கேயன் — நன்மை-தீமை என்ற இருமைவாதம்) மற்றும் Gnostic (ஞானவாதம் — உலகம் தீயது, உண்மை மறைக்கப்பட்டது என்ற கருத்து) பரிமாணங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. இவை skepticism (சந்தேகவாதம்), cynicism (நிந்தனைவாதம்), nihilism (பூஜ்யவாதம்) ஆகியவற்றுடன் கலந்துள்ளன.

ஆனால் deconstruction (டீகன்ஸ்ட்ரக்ஷன்) என்ற போஸ்ட்ஸ்ட்ரக்சரலிச அணுகுமுறை subject/object இருமையை (dichotomy) உடைக்கிறது. subject-இன் பக்கமோ object-இன் பக்கமோ நிற்பது சாத்தியமற்றது என்று காட்டுகிறது. நன்மை மற்றும் தீமையும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப்பிணைந்தவை; தூய்மையான object இல்லாமல் subject இல்லை, தூய்மையான subject இல்லாமல் object இல்லை என்று வாதிடுகிறது. இதை அடோர்னோவும் (Adorno) முன்பே வலியுறுத்தியுள்ளார்.

போத்ரில்லார்ட்டின் சிந்தனை intrinsically dualistic (உள்ளார்ந்த இருமைவாதம்) — dialectical (டயலெக்டிகல்) அல்ல. அவர் தனது dualism-ஐ duel (இரட்டைப் போர், சவால்) என்ற கருத்துடன் இணைத்து வைக்கிறார். எதிரி கோட்பாடுகள் மற்றும் நிலைப்பாடுகளைத் தாக்கி, அவற்றுடன் போராடுகிறார். முரண்பாடுகள் (contradictions) அவரை கவலைப்படுத்துவதில்லை; அவற்றை அவர் உறுதியாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

எனவே போத்ரில்லார்ட்டுடன் தூய தத்துவ ரீதியாக வாதிடுவது கடினம். அவரது எழுத்து முறை, theory fictions (கோட்பாட்டு புனைவுகள்) என்ற கருத்து, அவற்றின் saliency (தாக்கம்) மற்றும் effects (விளைவுகள்) ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர் தத்துவத்தை வெறும் வாதமாக அல்லாமல், provocation (தூண்டுதல்), விளையாட்டு, மற்றும் உலகின் அர்த்தமின்மையை கொண்டாடும் ஒரு செயல்முறையாகவே கருதுகிறார்.

இந்தக் கட்டத்தில் போத்ரில்லார்ட் தனது சிந்தனையை ஒரு வகை radical aestheticism மற்றும் metaphysical nihilism-ஆக மாற்றியுள்ளார். உலகம் அர்த்தமற்றது, illusion தான் அடிப்படை விதி, subject தோற்றுவிக்கப்பட்டது, object தான் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்று அறிவிக்கிறார். இது மேற்கத்திய தத்துவத்தின் பாரம்பரிய நம்பிக்கைகளுக்கு — உண்மை, நன்மை, முன்னேற்றம், விடுதலை — எதிரான ஒரு பெரும் சவால்.

5. Theory Fictions: போத்ரில்லார்ட் தற்கால தருணத்தில்

போத்ரில்லார்ட் “theory fiction” (கோட்பாட்டு புனைவு) என்று அழைக்கும் ஒரு வகை சிந்தனையை வளர்க்கிறார். இதை அவர் “simulation theory” (சிமுலேஷன் கோட்பாடு) அல்லது “anticipatory theory” (முன்னறிவிப்பு கோட்பாடு) என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய “கோட்பாடு” வரலாற்று நிகழ்வுகளை சிமுலேட் செய்யவும், புரிந்துகொள்ளவும், முன்னறிவிக்கவும் முயல்கிறது. தற்கால நிகழ்வுகள் எல்லா நவீன கோட்பாடுகளையும் தொடர்ந்து மீறிக்கொண்டே செல்கின்றன என்று அவர் நம்புகிறார். 

தற்கால நிலைமை மிகவும் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது — எந்த அறிவியல் புனைவு (science fiction) அல்லது எதிர்கால சமூகத்தின் தத்துவ முன்னறிவிப்புகளை விடவும் அதிகமாக பிரமிப்பூட்டுவது என்று கூறுகிறார். எனவே கோட்பாடு இப்போதைய தருணத்தை ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில் பிடிக்க முயல வேண்டும்; எதிர்காலத்தை முன்னறிவிக்க முயல வேண்டும். ஆனால் சமூக மற்றும் அரசியல் ஆய்வாளராகவும் முன்னறிவிப்பாளராகவும் அவருக்கு கலவையான பதிவேடு உள்ளது. அரசியல் ஆய்வாளராக அவர் பெரும்பாலும் மேலோட்டமாகவும், தவறான முடிவுகளுடனும் இருந்துள்ளார்.

உதாரணமாக, 1989இல் வெளியான “Anorexic Ruins” என்ற கட்டுரையில், பெர்லின் சுவரை (Berlin Wall) உறைந்த வரலாற்றின் (frozen history) அடையாளமாக, அனோரெக்சிக் வரலாற்றாக (anorexic history) வாசிக்கிறார். இதில் இனி எதுவும் நடக்க முடியாது, “நிகழ்வுகளின் பற்றாக்குறை” (lack of events) உள்ளது, வரலாற்றின் முடிவு என்று கூறினார். கம்யூனிசம் மற்றும் முதலாளித்துவத்திற்கிடையேயான stasis (நிலைத்து நிற்றல்) என்று பார்த்தார். ஆனால் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, மிகப் பெரிய நிகழ்வுகள் அந்தச் சுவரை அழித்தன. இது புதிய வரலாற்று யுகத்தைத் திறந்தது.

குளிர்ப்போர் (Cold War) நிலைத்து நிற்றலை நீண்டகாலம் போத்ரில்லார்ட் உறைந்த வரலாறாகக் கருதினார். 1970களின் நடுப்பகுதியிலேயே, வியட்நாம் போரை சீனா, ரஷ்யா, பின்னர் வியட்நாம் ஆகியவற்றை ஒரு மேலும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மற்றும் நவீனமயமாக்கப்பட்ட உலகப் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ஒழுங்குக்குள் இணைப்பதற்கான “alibi” (சாக்கு) என்று விவரித்தார் (1983a: 66f). கல்ஃப் யுத்தம் பற்றிய நூலிலும் இதே கருத்தை மீண்டும் கூறுகிறார் (1995: 85). இதனால் வியட்நாம் போரின் உண்மையான அரசியல் பங்குகள் மற்றும் முதலாளித்துவ-கம்யூனிச தரப்புகளுக்கிடையேயான போராட்டங்களின் முக்கியத்துவத்தை அவர் பார்க்கத் தவறினார்.

நியூயார்க்கில் உள்ள உலக வர்த்தக மையத்தின் இரட்டைக் கோபுரங்கள் (Twin Towers) கூட முதலாளித்துவம் மற்றும் கம்யூனிசத்திற்கிடையேயான உறைந்த வரலாற்றையும் stasis-ஐயும் குறிக்கின்றன என்று அவர் கருதினார். 

மொத்தத்தில், வரலாறு என்பது விரிவடையும் தொழில்நுட்ப தர்க்கத்தின் விரிவாக்கம் என்றும், அது தன் எதிர்மறையாக மாறுவதாகவும் அவர் பார்க்கிறார். அமைப்பு எப்போதும் அதிகமான உறுப்புகளை உள்வாங்குகிறது; மேம்பட்ட தொழில்நுட்ப ஒழுங்கை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அதன் அதிகப்படி, மாயைகள், எதிர்பாராத விளைவுகள் மூலம் அது irrational ஆகிவிடுகிறது. 

இருப்பினும் இந்த மிகவும் சுருக்கமான (highly abstract) ஆய்வு முறை, தொழில்நுட்ப தர்க்கம் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டு செயல்படுகிறது, எவ்வாறு தவறுகிறது என்று குறிப்பிட்ட வரலாற்று காரணிகளை மறைத்துவிடுகிறது. உலகளாவிய முதலாளித்துவத்தின் நெருக்கடிகள், மறுசீரமைப்பு, அடிப்படைவாதத்தின் எழுச்சி, இன மோதல்கள், உலகளாவிய பயங்கரவாதம் ஆகியவை — சந்தை அமைப்பின் உலகளாவிய ஒழுங்கமைப்புக்கு எதிர்ப்பாகவும், இருமுனை உலக ஒழுங்கின் சிதைவாகவும் — உருவான கலகலப்பு மற்றும் கொந்தளிப்புகளை இது மூடிவிடுகிறது.

கல்ஃப் யுத்தம் பற்றிய அவரது பிரதிபலிப்புகளும் இதே நிலைப்பாட்டை எடுக்கின்றன. New World Order உலகத்தை மேலும் ஒழுங்கமைக்கும் முயற்சி என்றும், இஸ்லாமை New World Order-க்குள் இணைப்பதற்காகவே இந்த யுத்தம் என்றும் வாதிடுகிறார் (1995: 19). 

முதல் ஆய்வு “The Gulf War Will Not Take Place” என்று யுத்தம் தொடங்குவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன் வெளியிடப்பட்டது. இதில் “weak events” மற்றும் உறைந்த வரலாறு என்ற முந்தைய கருத்துகளை மீண்டும் கூறுகிறது. ஆனால் கல்ஃப் யுத்தம் நடந்தது. இதைப் பார்த்தும் அவர் தடுக்கப்படவில்லை. யுத்தம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது “உண்மையில் நடக்கவில்லை” என்றும், யுத்தம் முடிந்த பிறகு “அது நடக்கவே இல்லை” என்றும் கூறினார். அது ஒரு ஊடக காட்சி (media spectacle) மட்டுமே, உண்மையான யுத்தம் அல்ல என்று வாதிட்டார்.

போத்ரில்லார்ட் இந்த நிகழ்வு பற்றி பெரிதும் புரிந்துகொள்ள உதவவில்லை. தற்கால அரசியல் காட்சிகளில் ஊடகத்தின் பங்கைப் புரிந்துகொள்ளவும் உதவவில்லை. யுத்தங்கள் போன்ற சிக்கலான நிகழ்வுகளை simulation அல்லது hyperreality என்ற வகைகளாகக் குறைப்பது, ஊடக நிகழ்வுகளின் மெய்நிகர் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்தினாலும், அவற்றின் உண்மையான காரணிகளை அழித்துவிடுகிறது.

ஆனால் போத்ரில்லார்டிய போஸ்ட்மாடர்ன் வகைகள் ஊடக மற்றும் கணினி உலகங்களில் வாழும் கலாச்சாரத்தின் சில இயக்கவியலைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. மக்கள் சிமுலேட்டட் நிகழ்வுகளில் மூழ்கி மகிழ்வதை (1991 கல்ஃப் யுத்தத்தின் fascination, 1994–96 O.J. Simpson விசாரணைகள், கிளிண்டன் செக்ஸ் ஊழல்கள், 1990களின் பல்வேறு ஊடக காட்சிகள், மற்றும் 2000களின் ஆரம்பத்தில் செப்டம்பர் 11 தாக்குதல்கள்) இவை வெளிப்படுத்துகின்றன.

“The Illusion of the End” (1994b [1992]) என்ற நூலில் ஜீன் போத்ரில்லார்ட் வரலாறு, அரசியல், மெய்நிகர் ஆகியவற்றின் தற்கால மாயைகளை (illusions) நேரடியாகத் தாக்குகிறார். 1989–1991இல் நடந்த பெரும் நிகழ்வுகளுக்கு (பெர்லின் சுவர் அழிவு, சோவியத் ஒழுங்கின் சிதைவு, கல்ஃப் யுத்தம்) முன்பு அவர் செய்த அரசியல் முன்னறிவிப்புகளை (misprognoses) விளக்க முயல்கிறார். 

அவர் முன்பு கூறியது: உலகம் உறைந்த நிலையில் (frozen, glacial state) உள்ளது; கிழக்கு-மேற்கு இடையேயான stalemate (நிலைத்து நிற்றல்); deterrence அமைப்பு உறைந்துவிட்டது; இனி எந்த பெரிய நிகழ்வும் நடக்காது; கல்ஃப் யுத்தம் நடக்காது; வரலாற்றின் முடிவு ஏற்பட்டுவிட்டது. இவற்றைத் தக்கவைக்க அவர் தனது முழு வாக்கிய சூழ்ச்சிகளையும் (rhetorical tricks) தத்துவ பகுப்பாய்வுகளையும் பயன்படுத்துகிறார். ஆனால் 1989–1991 நிகழ்வுகள் “weak events” (பலவீனமான நிகழ்வுகள்) என்றும், நிகழ்வுகள் இன்னும் வேலைநிறுத்தத்தில் (strike) உள்ளன என்றும், வரலாறு மறைந்துவிட்டது என்றும் வாதிடுகிறார்.

நவீனத்துவம் என்ற வரலாற்று காலகட்டம் முடிந்துவிட்டது என்று தொடர்ந்து வாதிடுகிறார். அதன் அரசியல் மோதல்கள், கிளர்ச்சிகள், புதுமைகள், புரட்சிகள், சுதந்திரமான மற்றும் படைப்பாற்றல் கொண்ட subject, முன்னேற்றம், ஜனநாயகம், Enlightenment போன்ற புராணங்கள் (myths) ஆகியவை முடிந்துவிட்டன. இந்த வலுவான கருத்துகள் (strong ideas) தீர்ந்துவிட்டன. இனி போஸ்ட்மாடர்ன் யுகத்தில் banal eclecticism (சாதாரண கலவை), inertial implosion (சுழற்சியின்மையுடன் உடைதல்), மற்றும் அதேவற்றின் நிரந்தர மறுசுழற்சி (eternal recycling) ஆகியவை வரையறுக்கும் அம்சங்களாகின்றன.

1990களின் இறுதியில் கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சியுடன், வலுவான கருத்துகளின் யுகம், புரட்சி மற்றும் உலகளாவிய விடுதலை என்ற மோதல் உலகம் முடிந்துவிட்டது என்று போத்ரில்லார்ட் கூறுகிறார். கம்யூனிசம் தனது சுழற்சியின்மையால் (inertia) சரிந்தது; உள்ளிருந்தே சுய-அழிவு (self-destructed); imploded; யோக்கிய சண்டை அல்லது இராணுவப் போரால் அழியவில்லை. அதன் எதிர்ப்பாளர்கள் அதிகாரத்தில் உள்வாங்கப்பட்டதால், வலுவான கருத்துகளின் மோதல், எதிர்ப்பு, எதிர்த்து நிற்றல், விமர்சன உயர்வு (critical transcendence) ஆகியவை இல்லாமல் போயின. முன்னாள் கம்யூனிச ஆட்சிகள் முதலாளித்துவ உலக சந்தை மற்றும் தாராள ஜனநாயக அமைப்பில் உள்வாங்கப்பட்டதால், மேற்கத்திய உலகுக்கு எதிரி (Other) இல்லை. படைப்பாற்றல் அல்லது யோக்கிய பதற்றம் இல்லை; மேற்கத்திய உலகுக்கு உலகளாவிய மாற்று இல்லை.

புதிய ஆயிரமாண்டின் வருகையை போத்ரில்லார்ட் cloning, வரலாற்றின் முடிவு, யதார்த்தத்தின் மறைவு ஆகிய பழைய கருத்துகளை மீண்டும் பயன்படுத்தி கொண்டாடினார். இவை The Vital Illusion (2000) என்ற உரைகள் தொகுப்பில் உள்ளன. அவருக்கு cloning என்பது அழியாமை (immortality) என்ற கற்பனையுடன் தொடர்புடையது; வாழ்க்கைச் சுழற்சியைத் தோற்கடிப்பது. எனவே cryogenics (இறந்த மனிதர்களை எதிர்காலத்தில் மருத்துவ முன்னேற்றத்தால் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் நம்பிக்கையில் உறைய வைப்பது) உலகளாவிய தொழிலாக வளர்ந்துள்ளது. டிஜிட்டல் யுகத்தில் வரலாறு முடிந்துவிட்டது; யதார்த்தம் virtualization-ஆல் கொல்லப்பட்டது; மனித இனம் மெய்நிகர் இருப்புக்கு (virtual existence) தயாராகிறது என்று கூறுகிறார். தற்கால யுகம் weak events-இன் யுகம்; பெரிய வரலாற்று நிகழ்வுகள் எதுவும் நடக்கவில்லை; எனவே வாழ்க்கையும் சிந்தனையும் மேலும் சலிப்பூட்டுவதாக ஆகின்றன என்று புலம்புகிறார்.

செப்டம்பர் 11 பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு, போத்ரில்லார்ட் “L’esprit du terrorisme” என்ற கட்டுரையை நவம்பர் 2, 2001இல் Le Monde-இல் வெளியிட்டார். உலக வர்த்தக மையம் மற்றும் பென்டகான் மீதான தாக்குதல்கள் ஒரு “strong event” என்றும், “இறுதி நிகழ்வு, எல்லா நிகழ்வுகளின் தாய், நடக்காத எல்லா நிகழ்வுகளையும் தன்னுள் ஒருங்கிணைக்கும் தூய நிகழ்வு” என்றும் வாதிட்டார். “நிகழ்வு வேலைநிறுத்தம்” (event strike) முடிந்துவிட்டது என்று அறிவித்தார். அதன் பிறகு அவர் தற்கால வரலாற்றின் இயக்கவியல் மற்றும் நிகழ்வுகளின் மீது தீவிர கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார்.

எனவே 9/11 மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த Terror War அவரது சிந்தனையை மீண்டும் தூண்டியது. இவை அவரது முக்கிய வகைகளின் தொடர்ச்சியான பொருத்தத்தை நிரூபித்தன. இது அவரது பிற்கால பணிகளில் மிகவும் தூண்டுதலானவற்றை உருவாக்கியது. அவர் நீண்டகாலமாக பயங்கரவாதம் பற்றி எழுதிக்கொண்டிருந்தார்; உலகமயமாக்கல் மீது பிரதிபலிப்புகளை மையப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார். 9/11 நடந்தவுடன் Le Monde கட்டுரையுடன் விரைவாக பதிலளித்தார். பின்னர் அது The Spirit of Terrorism: And Requiem for the Twin Towers (2002a) என்ற சர்ச்சைக்குரிய நூலாக விரிவாக்கப்பட்டது.

போத்ரில்லார்ட்டுக்கு 9/11 தாக்குதல்கள் ஒரு புதிய வகை பயங்கரவாதத்தை குறிக்கின்றன. “ஆதிக்க சக்தியின் விதிகளை மட்டுமே பயன்படுத்தி, அந்த விளையாட்டை சீர்குலைப்பதற்காக விளையாடும் செயல்முறை… அவர்கள் ஆதிக்க சக்தியின் எல்லா ஆயுதங்களையும் கைப்பற்றியுள்ளனர்.” அதாவது, பயங்கரவாதிகள் மேற்கத்திய சமூகங்களுடன் தொடர்புடைய விமானங்கள், கணினி நெட்வொர்க்குகள், ஊடகங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி பயங்கரத்தின் காட்சியை (spectacle of terror) உருவாக்கினர்.

இந்தத் தாக்குதல்கள் உலகளாவிய பயங்கரத்தின் பேயுருவை (global specter of terror) எழுப்பின. உலகமயமாக்கல், மேற்கத்திய முதலாளித்துவம் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவை “பயங்கரவாதத்தின் ஆவி” (spirit of terrorism) மற்றும் எந்த நேரத்திலும் எங்கும் நடக்கக்கூடிய தாக்குதல்களால் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகின்றன என்று காட்டின.

போத்ரில்லார்ட் கூறுகிறார்: “செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகு வந்த உரைகள் மற்றும் கருத்துரைகள் நிகழ்வு மீதும், அது ஏற்படுத்திய fascination மீதும் ஒரு பெரும் post-traumatic abreaction-ஐ (பிந்தைய அதிர்ச்சி வெளிப்பாடு) காட்டுகின்றன. பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நெறிமுறை கண்டனமும் புனித ஐக்கியமும், இந்த உலக சூப்பர்பவரை அழிக்கக் கண்ட பிரம்மாண்டமான மகிழ்ச்சிக்கு (prodigious jubilation) நேரடியாக விகிதாசாரமானவை.”

பயங்கரவாதிகள் அமைப்பு பயங்கரவாதத்தின் பல சவால்களுக்கு அதிகப்படியாக எதிர்வினையாற்றும் என்று நம்புகின்றனர் என்று அவர் கூறுகிறார்: “பயங்கரவாத மாடல் என்பது யதார்த்தத்தின் அதிகப்படியை (excess of reality) உருவாக்கி, அந்த அதிகப்படியால் அமைப்பு சரிந்துவிடச் செய்வது.”

போத்ரில்லார்ட்டின் பார்வையில், 9/11 தாக்குதல்கள் “தன்னைத்தானே எதிர்த்து போராடும் வெற்றிகரமான உலகமயமாக்கத்தின் மோதல்” (the clash of triumphant globalization at war with itself) என்று குறிக்கின்றன. இது ஒரு “நான்காவது உலகப் போர்” (fourth world war) என்று அவர் விவரிக்கிறார்:

“முதல் போர் ஐரோப்பிய ஆதிக்கத்தையும் காலனிய ஆட்சியின் காலத்தையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது; இரண்டாவது நாஜிசத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது; மூன்றாவது கம்யூனிசத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. ஒவ்வொரு போரும் நம்மை இன்றைய ஒற்றை உலக ஒழுங்கை நெருங்கச் செய்தது. இப்போது அந்த ஒழுங்கு எங்கும் எதிர்ப்புக்கு உள்ளாகியுள்ளது; எங்கும் பகைமை சக்திகளுடன் மோதிக்கொண்டிருக்கிறது. இது fractal complexity கொண்ட போர் — உலகம் முழுவதும் கிளர்ச்சியாளர் தனித்தன்மைகளுக்கு (rebellious singularities) எதிராக நடத்தப்படுவது. அவை உயிரணுக்களில் உள்ள antibodies போல எதிர்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.”

(Sokal மற்றும் Bricmont (1998) போன்றோர் இத்தகைய அறிவியல் சொற்களின் metaphorical பயன்பாட்டை விமர்சித்துள்ளனர்.)

அவரது பதில் முதலில் பிரெஞ்சு நாளிதழ்களில் வெளியானபோதும், உடனடியாக ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட பிற மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டபோதும், போத்ரில்லார்ட் பயங்கரவாதத்தை நியாயப்படுத்துவதாக குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளானார். Le Monde-இல் வெளியான கட்டுரையில் அவர் கூறியது:

“ஏனெனில் இந்த அசாத்திய சூப்பர்பவர் [அமெரிக்கா] தான் உலகம் முழுவதும் பரவும் வன்முறையையும், (நமக்குத் தெரியாமல்) நம்மில் அனைவருக்குள்ளும் வசிக்கும் பயங்கரவாத கற்பனையையும் உருவாக்கியது. முழு உலகமும் விதிவிலக்கின்றி இந்த நிகழ்வை கனவு கண்டது; இவ்வளவு சக்திவாய்ந்த ஒரு Hegemon-இன் அழிவை யாராலும் கனவு காணாமல் இருக்க முடியாது — இந்த உண்மை மேற்கத்திய நெறிமுறை மனசாட்சிக்கு ஏற்புடையதல்ல. ஆனாலும் இது உண்மை; எல்லா உணர்ச்சி வன்முறையும் அதை மறைக்க சதி செய்யும் போதிலும், இந்த உண்மை எதிர்க்கிறது. இறுதியில், அவர்களே அதைச் செய்தனர், ஆனால் நாமே அதை விரும்பினோம்.”

இந்தப் பிரதிபலிப்புகள் virulent anti-Americanism (கடுமையான அமெரிக்க எதிர்ப்பு) அல்லது பயங்கரவாதத்தை legitimize செய்வது என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு எதிராக போத்ரில்லார்ட் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொண்டார்:

“நான் கொலைத் தாக்குதல்களைப் புகழவில்லை — அது முட்டாள்தனம். பயங்கரவாதம் அடக்குமுறைக்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும் எதிரான நவீன புரட்சி வடிவம் அல்ல. எந்த யோக்கியமும், எந்த இலக்குக்கான போராட்டமும், இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் கூட இதை விளக்க முடியாது… நான் எதையும் புகழவில்லை, யாரையும் குற்றம் சாட்டவில்லை, எதையும் நியாயப்படுத்தவில்லை. தூதுவனையும் அவரது செய்தியையும் குழப்ப வேண்டாம். உலகமயமாக்கத்தின் எல்லையற்ற விரிவாக்கம் தனது சொந்த அழிவுக்கான நிலைமைகளை உருவாக்குவதன் மூலம் நடக்கும் செயல்முறையை நான் ஆய்வு செய்ய முயன்றேன்.”

உலகமயமாக்கம் குறித்தும் போத்ரில்லார்ட் சில provocative பிரதிபலிப்புகளை வழங்கியுள்ளார். “The Violence of the Global” என்ற கட்டுரையில் global (உலகளாவிய) மற்றும் universal (உலகளாவிய-மானுட) என்றவற்றை வேறுபடுத்துகிறார். உலகமயமாக்கத்தை தொழில்நுட்பம், சந்தை, சுற்றுலா, தகவல் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கிறார். ஆனால் universal-ஐ “மனித உரிமைகள், சுதந்திரம், கலாச்சாரம், ஜனநாயகம்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். 

“உலகமயமாக்கம் மாற்ற முடியாததாகத் தோன்றினாலும்… உலகளாவியமயமாக்கம் (universalization) விரைவில் முடிவடையும் வழியில் உள்ளது.” 

வேறொரு இடத்தில் அவர் எழுதுகிறார்: “…சுதந்திரம் என்ற கருத்து, புதிய மற்றும் சமீபத்திய கருத்து, ஏற்கனவே மனங்களிலும் நெறிமுறைகளிலும் மங்கிவருகிறது. தாராள உலகமயமாக்கம் முற்றிலும் எதிர்மறை வடிவத்தில் நடக்கிறது — போலீஸ்-ஸ்டேட் உலகமயமாக்கம், முழு கட்டுப்பாடு, ‘சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு’ நடவடிக்கைகளால் அடிப்படையிலான பயங்கரம். Deregulation அதிகபட்ச கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் தடைகளில் முடிவடைகிறது; அடிப்படைவாத சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகளை ஒத்தது.”

பலருக்கு உலகமயமாக்கம் என்பது சந்தைப் பொருளாதாரம், ஜனநாயகம், தொழில்நுட்பம், இடம்பெயர்வு, சுற்றுலா, யோக்கியங்கள் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் உலகளாவிய சுழற்சியின் matrix. ஆனால் போத்ரில்லார்ட் ஆச்சரியப்படும்படி, anti-globalization இயக்கத்தினரின் நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறார் — உலகமயமாக்கம் ஜனநாயகத்திற்கும் மனித உரிமைகளுக்கும் எதிரானது என்று கண்டிக்கிறார். அவருக்கு உலகமயமாக்கம் என்பது homogenization (ஒரே மாதிரியாக்கம்) மற்றும் standardization (தரப்படுத்தல்) செயல்முறை; “தனித்தன்மை” (the singular) மற்றும் heterogeneity (பலதரப்புத்தன்மை) ஆகியவற்றை அழிக்கிறது.

ஆனால் இந்த நிலைப்பாடு உலகமயமாக்கம் ஒரே சமயத்தில் homogenization மற்றும் hybridization (கலப்பு), difference (வேறுபாடு) ஆகியவற்றை உருவாக்குவதை கவனிக்கத் தவறுகிறது. anti-corporate உலகமயமாக்க எதிர்ப்பு இயக்கம் சமூக நீதி, ஜனநாயகமயமாக்கம், அதிகரித்த உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்காக போராடுகிறது — இவை போத்ரில்லார்ட் obsolete universalization என்று கருதும் அம்சங்கள். உண்மையில் உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான போராட்டம் உலகமயமாக்கத்தின் முக்கிய பகுதியே. போத்ரில்லார்ட் மனித உரிமைகள், ஜனநாயகமயமாக்கம், நீதி ஆகியவற்றை உலகமயமாக்கத்தால் அழிக்கப்படும் obsolete universalization-இன் பகுதியாகக் காட்டுவது தத்துவ ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் சிக்கலானது.

போத்ரில்லார்ட்டின் பார்வையில், 9/11க்கு முன்பு உலகமயமாக்கம் (globalization) மற்றும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி (technological development) ஆகியவை standardization (தரப்படுத்தல்) மற்றும் virtualization (மெய்நிகராக்கம்) ஆகியவற்றை உருவாக்கின. இவை தனித்தன்மை (individuality), சமூகப் போராட்டம் (social struggle), விமர்சனம் (critique), மற்றும் யதார்த்தம் (reality) ஆகியவற்றை அழித்துக்கொண்டிருந்தன. மக்கள் அதிகமாக ஊடகங்கள், சைபர்ஸ்பேஸ், மெய்நிகர் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றின் hyperreality மற்றும் virtual realities-இல் மூழ்கினர். இதனால் யதார்த்தத்தின் மறைவு (disappearance of reality) நடந்தது — இதுவே அவர் “perfect crime” (சரியான குற்றம்) என்று அழைத்தது.

இந்தக் கருத்து “The Perfect Crime” (1996) என்ற நூலின் மையமாக உள்ளது. இதை The Vital Illusion (2000) என்ற நூலில் மேலும் விரிவாக்கினார். இங்கு போத்ரில்லார்ட் தன்னை ஒரு துப்பறியும் நபராக (detective) சித்தரிக்கிறார் — “யதார்த்தத்தின் கொலை” என்ற “perfect crime”யின் குற்றவாளியைத் தேடுபவர். இது “நவீன வரலாற்றின் மிக முக்கிய நிகழ்வு” என்று அவர் கூறுகிறார்.

அவரது தொடர் கருப்பொருள்: தகவல் மற்றும் சிமுலாக்ராக்களின் (simulacra) உலகில் யதார்த்தத்தின் அழிவு மற்றும் மறைவு; அதன் பிறகு illusion (மாயை) மற்றும் appearance (தோற்றம்) ஆகியவற்றின் ஆட்சி. நீட்சேய வழியில் (Nietzschean mode) அவர் கூறுகிறார்: இனி உண்மை (truth) மற்றும் யதார்த்தம் (reality) ஆகியவை மாயைகளே; மாயைகள் ஆட்சி செய்கின்றன. எனவே மக்கள் மாயையையும் தோற்றத்தையும் மதிக்க வேண்டும்; உண்மை மற்றும் யதார்த்தத்திற்கான illusory quest (மாயையான தேடல்)யை கைவிட வேண்டும்.

ஆனால் 9/11 தாக்குதல்களும் அதைத் தொடர்ந்த Terror War (பயங்கரவாதப் போர்) ஆகியவை இந்தக் கண்ணோட்டத்திற்கு பெரும் சவாலாக அமைந்தன. உலக அரங்கில் difference (வேறுபாடு) மற்றும் conflict (மோதல்) ஆகியவை வெடித்தெழுந்தன. உலக முதலாளித்துவம் உள்வாங்க முடியாத heterogeneous forces (பலதரப்பு சக்திகள்) தோன்றின. இவை தீவிர மோதல் காலகட்டத்தை உருவாக்கின.

உலகமயமாக்கத்தின் யோக்கிய ஆதரவாளர்கள் (ideological apologists) — உதாரணமாக Thomas Friedman போன்றோர் — இப்போது உலகமயமாக்கத்தின் இருண்ட பக்கங்களை (dark sides) ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். உலகமயமாக்கம் networking, interrelations, progress ஆகியவற்றை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; மோதலையும் உருவாக்குகிறது என்று அவர்கள் அங்கீகரிக்கின்றனர்.

இருப்பினும், தற்போதைய Terror War மற்றும் உலகளாவிய மோதல்கள் எவ்வாறு தீர்க்கப்படும் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை. இந்த நிகழ்வுகள் போத்ரில்லார்ட்டின் கோட்பாட்டை — யதார்த்தத்தின் மறைவு, illusion-இன் ஆதிக்கம், weak events-இன் யுகம் — சவால் செய்கின்றன. ஆனால் அவர் இவற்றை “strong events” என்று பார்த்து, உலகமயமாக்கத்தின் சுய-அழிவு இயல்பை (self-destructive nature) வலியுறுத்தினார்.

6. முடிவுரை மதிப்பீடு (Concluding Assessment)

ஜீன் போத்ரில்லார்ட் பிரான்சில் ஆங்கிலம் பேசும் உலகத்திலும் பிற இடங்களிலும் இருந்ததைப் போல ஒருபோதும் செல்வாக்கு மிக்கவராக இருந்ததில்லை — அவரது இறப்பின் போது பல பிரெஞ்சு இறுதிச் செய்திகளில் (obituaries) இந்தக் கருத்து வலியுறுத்தப்பட்டது. அவர் “global popular” (உலகளாவிய பிரபலம்) என்று கூறப்படுவதற்கு ஒரு உதாரணம் — உலகம் முழுவதும் பின்தொடர்பாளர்களையும் வாசகர்களையும் கொண்ட சிந்தனையாளர். ஆனால் இதுவரை எந்த “Baudrillardian school” (போத்ரில்லார்டிய பள்ளி) உருவாகவில்லை.

அவரது செல்வாக்கு பெரும்பாலும் பல்வேறு துறைகளின் எல்லைப்புறங்களில் (margins) உள்ளது — சமூகக் கோட்பாடு, தத்துவம், கலை வரலாறு போன்றவை. எனவே தத்துவத்திலோ அல்லது எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட அகாடமிக் துறையின் மையப் போக்கிலோ அவரது தாக்கத்தை அளவிடுவது கடினம்.

போத்ரில்லார்ட் மிக முக்கியமாக நவீன சமூகத்திற்கும் அதன் அகாடமிக் துறைகளுக்கும் எதிரான போஸ்ட்மாடர்ன் திருப்பத்தின் (postmodern turn) ஒரு பகுதியாக இருக்கிறார். அவரது பணி துறைகளைத் தாண்டி செல்கிறது; cross-disciplinary சிந்தனையை ஊக்குவிக்கிறது. அவர் பாரம்பரிய ஞானத்தை (standard wisdom) சவால் செய்கிறார்; பெறப்பட்ட கோட்பாடுகள் மற்றும் முறைகளை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்.

அவரது ஆரம்பகால பணிகள் — நுகர்வு சமூகம், அடையாளத்தின் அரசியல் பொருளாதாரம், சிமுலேஷன் மற்றும் சிமுலாக்ரா, முன்பு தனித்திருந்த நிகழ்வுகளின் இம்ப்ளோஷன் (implosion) — ஆகியவை விமர்சன தத்துவத்திலும் சமூகக் கோட்பாட்டிலும் பயன்படுத்தப்படலாம். ஆனால் 1980களுக்குப் பிந்தைய பெரும்பாலான பணிகள் மிகவும் வேண்டுமென்றே பாரம்பரிய மரபைத் தாண்டிச் செல்கின்றன. கடந்த தசாப்தத்தில் நடந்த பெரும்பாலான பேட்டிகளில் போத்ரில்லார்ட் விமர்சன தத்துவத்திலிருந்தும் சமூகக் கோட்பாட்டிலிருந்தும் தன்னை விலக்கிக் கொள்கிறார். விமர்சனத்தின் ஆற்றல் (energy of critique) கரைந்துவிட்டது என்று கூறுகிறார்.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, போத்ரில்லார்ட் நவீனத்துவத்தின் முடிவு குறித்து transdisciplinary (துறைகளைத் தாண்டிய) சிந்தனையாளராக தோன்றுகிறார். போஸ்ட்மாடர்ன் யுகத்திற்கான சைகைக்குறிகளை (sign-posts) உருவாக்குபவர்; புதிய யுகத்திற்கு முக்கியமான ஆனால் முழுமையாக நம்பகமானவர் அல்லாத வழிகாட்டி. அவரது 1970களுக்குப் பிந்தைய பணியை அறிவியல் புனைவாக (science fiction) படிக்கலாம் — தற்கால போக்குகளை மிகைப்படுத்தி எதிர்காலத்தை முன்னறிவிப்பது. இவ்வாறு தற்கால போக்குகள் தொடர்ந்தால் என்ன நடக்கலாம் என்பதற்கு ஆரம்ப எச்சரிக்கைகளை வழங்குகிறது (Kellner 1995). 

போத்ரில்லார்ட் அறிவியல் புனைவின் ஆர்வலர் என்பது தற்செயலல்ல. அவர் தற்கால அறிவியல் புனைவு எழுத்தாளர்கள் மற்றும் திரைப்பட ஆக்கியவர்களை பெரிதும் தாக்கியுள்ளார் — உதாரணமாக The Matrix (1999) திரைப்படத்தில் அவரது பணி மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.

ஆனால் நவீனத்துவத்துடனான அவரது மிகைப்படுத்தப்பட்ட பிளவு (exaggeration of the alleged break) காரணமாக, அவரது கடைசி இரு தசாப்தங்களின் பணி அறிவியல் புனைவாகவா அல்லது கோட்பாடாகவா படிக்கப்பட வேண்டும் என்பது தெளிவற்றது. அவர் இரண்டு வழிகளிலும் வைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறார்: சமூகக் கோட்பாட்டாளர்கள் அவரை தற்கால சமூக யதார்த்தங்களை வெளிப்படுத்துபவராக நினைக்க வேண்டும்; அவர் உண்மையில் நடப்பதை வெளிப்படுத்துவதாகவும், அப்படியே சொல்பவராகவும் நினைக்க வேண்டும். அதே சமயம், மிகவும் cynical anti-sociologists (நிந்தனைவாத சமூகவியல் எதிர்ப்பாளர்கள்) அவரது புனைவுகள், சோதனை விவாதங்கள், விளையாட்டுகள், ஆட்டங்களை ரசிக்க வேண்டும்.

அவர் சில சமயம் கலாச்சார மெய்நிகர்வாதிகளை (cultural metaphysicians) தனது பணியை தற்கால யதார்த்தங்களின் மீதான தீவிர பிரதிபலிப்புகளாகப் படிக்க ஊக்குவிக்கிறார்; அதே சமயம் pataphysical (படாபிசிகல்) அரங்கில் சந்தேகப்படுபவர்களுக்கு ஒரு கண் சிமிட்டலை அளிக்கிறார். 

போத்ரில்லார்ட்டின் தத்துவ எழுத்துகள் தத்துவஞானிகளை தங்கள் நிலைப்பாடுகளை அவருக்கு எதிராக பாதுகாக்கவும், தற்கால யதார்த்தங்களின் ஒளியில் பாரம்பரிய கேள்விகளை மறுபரிசீலனை செய்யவும் தூண்டுகின்றன.

போத்ரில்லார்ட் ஒரு தீவிரமான, provocative, மற்றும் துண்டுதுண்டான (fragmentary) சிந்தனையாளராக நினைவுகூரப்படுகிறார். அவர் நவீனத்துவத்தின் முடிவையும் போஸ்ட்மாடர்ன் உலகின் புதிய இயக்கவியலையும் — அதன் மாயைகள், சிமுலேஷன்கள், இம்ப்ளோஷன்கள், மற்றும் illusion-இன் ஆட்சி — கூர்மையாக வெளிப்படுத்தினார். அவரது பணி தொடர்ந்து சர்ச்சைக்குரியதாகவும், தூண்டுதலாகவும், சவாலாகவும் உள்ளது. அது தத்துவம், சமூகக் கோட்பாடு, கலை, அரசியல், ஊடகங்கள் ஆகியவற்றை மாற்றியமைக்கும் வகையில் செயல்பட்டது.

போத்ரில்லார்ட்டை அறிவியல் புனைவாகவும் (science fiction), படாபிசிக்ஸாகவும் (pataphysics) படிப்பதா, அல்லது தத்துவம், சமூகக் கோட்பாடு, கலாச்சார மெய்நிகர் (cultural metaphysics) என்று படிப்பதா என்பதை முடிவு செய்வது கடினம். அவரது 1970களுக்குப் பிந்தைய பணியை உண்மை (truth) என்ற அடையாளத்தின் கீழ் படிப்பதா அல்லது புனைவு (fiction) என்ற அடையாளத்தின் கீழ் படிப்பதா என்பதும் தெளிவற்றது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, அவரது ஆரம்பகால விமர்சன ஆய்வுகள் — பொருட்களின் அமைப்பு (system of objects) மற்றும் நுகர்வு சமூகம் (consumer society) — தற்கால சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு அவரது மிக முக்கியமான பங்களிப்புகளாக உள்ளன. 1970களின் நடுப்பகுதியில், தற்கால சமூகங்களில் ஏற்படும் தீவிர மாற்றம் (dramatic mutation) மற்றும் புதிய சிமுலேஷன் முறையின் (mode of simulation) எழுச்சி குறித்த அவரது பகுப்பாய்வு மிகவும் புதுமையானதும் முக்கியமானதுமாகும். ஊடகங்கள் மற்றும் தகவலின் சமூகம் முழுவதும் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை அவர் விரிவாக வரைந்தார்.

ஆனால் இந்தக் கட்டத்தில் போத்ரில்லார்ட் தொழில்நுட்பத் தீர்மானவாதம் (technological determinism) மற்றும் அடையாளவியல் இடியலிசம் (semiological idealism) என்ற இரண்டு ஆபத்துகளுக்கு ஆளாகிறார். சுயாதீன தொழில்நுட்பம் மற்றும் அடையாளங்களின் விளையாட்டு (play of signs) ஒரு சிமுலேஷன் சமூகத்தை உருவாக்குகிறது என்றும், இது போஸ்ட்மாடர்ன் பிளவை (postmodern break) உருவாக்கி, அடையாளங்கள், காட்சிகள் (spectacles), சிமுலாக்ராக்கள் ஆகியவற்றின் பெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்றும் அவர் முன்வைக்கிறார். 

பாரம்பரிய சமூகக் கோட்பாட்டில் உள்ள சுயாதீனமான மற்றும் வேறுபடுத்தப்பட்ட துறைகள் (economy, polity, society, culture) ஆகியவற்றை அவர் அழித்துவிடுகிறார். அதற்கு பதிலாக இம்ப்ளோசிவ் கோட்பாட்டை (implosive theory) முன்வைக்கிறார். இது துறை எல்லைகளைத் தாண்டி, தத்துவத்தையும் சமூகக் கோட்பாட்டையும் ஒரு பரந்த சமூக நோயறிதல் (social diagnosis) மற்றும் தத்துவ விளையாட்டாக (philosophical play) கலக்கிறது.

இறுதி பகுப்பாய்வில், போத்ரில்லார்ட் பாரம்பரிய தத்துவம் மற்றும் சமூகக் கோட்பாட்டு மரபை சவால் செய்து கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு provocateur (தூண்டுதலாளர்) ஆகவே மிகவும் பயனுள்ளவராக இருக்கிறார். அவர் கருத்துகள் மற்றும் முறைகளை வழங்குபவராக இருப்பதை விட, அவற்றை சவால் செய்பவராகவே முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். 

கிளாசிக்கல் சமூகக் கோட்பாட்டின் பொருள் — நவீனத்துவம் — ஒரு புதிய போஸ்ட்மாடர்னிட்டியால் மீறப்பட்டுவிட்டது என்றும், எனவே மாற்று கோட்பாட்டு உத்திகள், எழுத்து முறைகள், கோட்பாட்டு வடிவங்கள் தேவை என்றும் அவர் கூறுகிறார். 1970களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து 1980கள் வரையிலான அவரது சிமுலேஷன் மற்றும் போஸ்ட்மாடர்ன் பிளவு குறித்த பணி ஒரு paradigmatic போஸ்ட்மாடர்ன் கோட்பாடு மற்றும் போஸ்ட்மாடர்னிட்டியின் பகுப்பாய்வாக உள்ளது. இது மிகுந்த செல்வாக்கு பெற்றது. அதன் மிகைப்படுத்தல்களுக்கு மத்தியிலும், தற்கால சமூக போக்குகளை விளக்குவதற்கு இன்னும் பயனுள்ளதாக உள்ளது.

ஆனால் அவரது பிற்கால பணி (1980களுக்குப் பிறகு) பெரும்பாலும் இலக்கிய ஆர்வத்திற்கே உரியது. போத்ரில்லார்ட் இறுதியில் தத்துவத்தையும் கிளாசிக்கல் சமூகக் கோட்பாட்டையும் முற்றிலும் தாண்டி, ஒரு புதிய தளத்திற்கும் எழுத்து முறைக்கும் சென்றுவிடுகிறார். இது தற்கால சமூக நிகழ்வுகள் குறித்த கடுமையான விமர்சன பார்வைகளையும், தற்கால மற்றும் பாரம்பரிய தத்துவம் மற்றும் சமூகக் கோட்பாட்டின் மீதான provocative விமர்சனங்களையும் தருகிறது.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, அவர் முற்றிலும் தனித்துவமான (completely idiosyncratic) சிந்தனையாளராகத் தோன்றுகிறார். தனது சொந்த பாதையில் சென்றவர்; தனது சொந்த எழுத்து மற்றும் சிந்தனை முறையை உருவாக்கியவர். இது தற்கால மற்றும் எதிர்கால தத்துவம் மற்றும் விமர்சனக் கோட்பாட்டு மாணவர்களை தொடர்ந்து தூண்டிக்கொண்டே இருக்கும்.