ஆபிசர் ஆன் டூட்டி: மனித மனங்களின் இருள்

சினிமா என்பது சில நேரங்களில் கதையைச் சொல்லாது; அது ஒரு காயத்தைத் திறந்து காட்டும். Officer on Duty என்ற இந்த திரைப்படமும் அப்படித்தான். வெளியே பார்த்தால் இது ஒரு போலீஸ் த்ரில்லர். ஆனால் உள்ளே சென்று பார்க்கும் போது, இது ஒரு மனிதன் தன் மனதோடு போராடும் கதையாக மாறுகிறது. ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் வாழ்க்கை என்று தொடங்கும் இந்தப் படம், மெதுவாக மனித மனத்தின் இருண்ட அடுக்குகளைத் திறக்கிறது.

இந்தக் கதையின் மையத்தில் ஹரிசங்கர் என்ற மனிதன் நிற்கிறான். அவன் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி என்ற அடையாளம் கொண்டவன். ஆனால் அந்த அடையாளம் அவனை முழுமையாக வரையறுக்கவில்லை. அவன் உள்ளே ஒரு தந்தை இருக்கிறான், ஒரு கணவன் இருக்கிறான், ஒரு காயமடைந்த மனிதன் இருக்கிறான். இந்த மூன்றும் ஒரே உடலில் மோதிக் கொண்டிருக்கும் போது உருவாகும் வெடிப்பு தான் இந்தப் படம்.

ஒரு போலீஸ் அதிகாரி தனது கடமையில் கடுமையாக இருக்கலாம். அது அவன் தொழிலின் ஒரு பகுதி. ஆனால் அந்தக் கடுமை, மனஉளைச்சலின் வெளிப்பாடாக மாறும் போது அது ஆபத்தாகிறது. ஹரிசங்கர் அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையை அடைந்தவன். அவன் கோபம் ஒரு சாதாரண கோபமல்ல. அது நினைவுகளை மறைக்க முயலும் ஒரு தீ. அந்த தீயில் அவன் தானும் எரிகிறான்; அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்களும் எரிகிறார்கள்.

இந்தப் படத்தின் முதல் சிறப்பு என்னவென்றால், அது கதையை விரைவாக சொல்ல முயலவில்லை. அது ஒரு சாதாரண புகாரிலிருந்து தொடங்குகிறது. ஒரு போலியான தங்கச் சங்கிலி. இப்படி ஒரு விஷயம் ஒரு பெரிய கதைக்கு எப்படி வழி வகுக்கும் என்று ஆரம்பத்தில் புரியாது. ஆனால் வாழ்க்கை அப்படித்தான். பெரிய பேரழிவுகள் பல நேரங்களில் மிகச் சிறிய சம்பவங்களிலிருந்து தான் ஆரம்பமாகின்றன.

ஒரு சங்கிலி, ஒரு பாவாடை, ஒரு சின்ன பொய் – இவை எல்லாம் ஒரு மனித வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றும் சக்தி உடையவை. அந்தச் சங்கிலி சம்பவம் இந்தக் கதையின் கதவைத் திறக்கிறது. அந்தக் கதவுக்குள் நுழைந்தவுடன், நாம் ஒரு இருண்ட உலகத்தைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

இங்கே சினிமா ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: “நீதியை யார் நிர்ணயிக்கிறார்கள்?” சட்டம் ஒரு பக்கம் நிற்கிறது. ஆனால் மனித உணர்வுகள் இன்னொரு பக்கம் நிற்கின்றன. ஹரிசங்கர் சட்டத்தின் மனிதன். ஆனால் அவன் மனம் சட்டத்தை மீறத் தயங்குவதில்லை. ஏன் என்றால் அவன் உள்ளே இன்னொரு நீதிமன்றம் இயங்குகிறது – அது அவன் அனுபவங்களால் கட்டப்பட்ட ஒன்று.

இந்தப் படம் பெண்களின் பாதுகாப்பைப் பற்றியும் பேசுகிறது. ஆனால் அது வழக்கமான முறையில் பேசுவதில்லை. அது ஒரு செய்தி சொல்லும் சினிமா அல்ல. அது ஒரு அனுபவத்தை உருவாக்கும் சினிமா. பெண்கள் மீது நடைபெறும் வன்முறைகள் இங்கே ஒரு புள்ளிவிவரம் அல்ல. அது உயிரோடு இருக்கும் காயம். அந்தக் காயத்தைப் பார்த்தவுடன் நம்மால் கண்களை மூட முடியாது.

ஹரிசங்கரின் மகள் நீலா. அவள் இந்தக் கதையில் ஒரு குரலற்ற குரல். அவள் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் இல்லாத இடத்தில் கூட அவள் இருப்பு தெரிகிறது. ஒரு தந்தையின் மனதில் அவள் விட்ட காயம், அவனை ஒரு வேறு மனிதனாக மாற்றுகிறது. இந்த மாற்றமே கதையை முன்னேற்றுகிறது.

சினிமாவில் பல போலீஸ் கதைகள் வந்திருக்கின்றன. பெரும்பாலும் அவை வீரத்தையும், சண்டையையும், நீதியின் வெற்றியையும் கொண்டாடும். ஆனால் இந்தப் படம் வேறுபட்டது. இது ஒரு போலீஸ் அதிகாரியின் தோல்விகளைப் பற்றி பேசுகிறது. அவன் வெற்றிகள் அல்ல, அவன் தவறுகள் தான் இங்கே முக்கியம்.

ஒரு மனிதன் எப்போது உடைகிறான்? அவன் சகிக்க முடியாத ஒன்றை சந்திக்கும் போது. அந்த உடைதல் தான் இங்கே கதை. ஹரிசங்கர் உடைந்த மனிதன். ஆனால் அந்த உடைதலை அவன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அதைக் கோபமாக மாற்றுகிறான். அந்த கோபமே அவனை முன்னே கொண்டு செல்கிறது.

இந்தக் கதையில் எதிரிகள் கூட சுத்தமான தீயவர்கள் அல்ல. அவர்களுக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. அவர்களுக்கும் ஒரு காயம் இருக்கிறது. அந்தக் காயம் தான் அவர்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்தது. இதனால், இந்தப் படம் நல்லவன்-கெட்டவன் என்ற எளிய பிரிவை ஏற்க மறுக்கிறது.

சினிமா ஒரு கண்ணாடி என்று சொல்வார்கள். அந்தக் கண்ணாடியில் நாம் நம்மையே பார்க்க வேண்டும். இந்தப் படம் அப்படிப்பட்ட கண்ணாடி. இதில் நாம் ஹரிசங்கரை மட்டும் பார்க்கவில்லை; நம்மையும் பார்க்கிறோம். நம்முள் இருக்கும் கோபம், பயம், குற்ற உணர்வு – எல்லாம் இந்தக் கதையில் பிரதிபலிக்கிறது.

0

ஒரு மனிதன் வாழ்வில் எல்லாவற்றையும் மறந்து விடலாம்; ஆனால் சில நினைவுகள் அவனை விடுவதில்லை. அவன் அவற்றை மறைக்க முயற்சித்தாலும், அவை அவன் நிழலாக இருந்து கொண்டே இருக்கும். Officer on Duty திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பகுதி இந்த நிழல்களைப் பற்றியது. வெளியில் நடக்கும் விசாரணையை விட, உள்ளே நடக்கும் மனப்போராட்டமே இங்கே பெரிதாகிறது.

ஹரிசங்கர் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி என்ற அடையாளத்தில் நடந்து கொண்டாலும், அவன் உள்ளே இன்னொரு உலகம் இருக்கிறது. அந்த உலகம் அமைதியாக இல்லை. அது சிதைந்த நினைவுகளால் நிரம்பியுள்ளது. அந்த நினைவுகள் முழுமையாக வெளிப்படவில்லை; ஆனால் அவை அவன் ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒலிக்கின்றன. அவன் பேசும் விதம், கோபப்படும் விதம், அன்பு காட்ட முடியாத விதம் – எல்லாமே அந்த மறைக்கப்பட்ட காயத்தின் சாட்சிகள்.

ஒரு மனிதன் தன் கடந்த காலத்தை மறக்க முடியும் என்று நம்புவது ஒரு மாயை. மறந்துவிட்டதாக நினைக்கும் விஷயங்கள், வேறு வடிவங்களில் திரும்பி வந்து அவனைத் தாக்கும். ஹரிசங்கரின் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். அவன் நினைவுகளை அடக்கிப் போட்டான். ஆனால் அந்த அடக்கம் அமைதியாக இல்லை; அது ஒரு அழுத்தம். அந்த அழுத்தம் எப்போது வெடிக்கும் என்று தெரியாத ஒரு நிலை.

இந்தப் படத்தில் மிகவும் முக்கியமான அம்சம் – நினைவின் செயல்பாடு. நினைவுகள் நேர்கோட்டில் வருவதில்லை. அவை துண்டுகளாக வருகின்றன. ஒரு காட்சி, ஒரு சத்தம், ஒரு முகம் – இவை எல்லாம் திடீரென்று மனதைத் திறந்து விடும். ஹரிசங்கருக்கும் அதுதான் நடக்கிறது. ஒரு சிறிய சம்பவம் அவனுக்குள் புதைந்து கிடந்த உண்மையை மெதுவாக எழுப்புகிறது.

ஒரு பெண் குழந்தையின் துயரம் இந்தக் கதையின் மையமாக மாறுகிறது. அவளது வாழ்க்கையில் நடந்த கொடுமை, ஒரு குடும்பத்தை உடைக்கிறது. அந்த உடைதல், ஹரிசங்கரின் உள்ளேயுள்ள பழைய காயத்தைத் தொட்டுவிடுகிறது. இந்த இணைப்பு தான் கதையை மேலும் ஆழமாக்குகிறது. இது ஒரு சம்பவம் மட்டும் அல்ல; இது பல வாழ்க்கைகளை இணைக்கும் ஒரு வலி.

ஹரிசங்கர் ஒரு தருணத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறான். அவன் செயல் சட்டப்படி தவறு. ஆனால் அந்தத் தவறை நாம் வெறுக்க முடியுமா? அல்லது அதைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டுமா? இந்த கேள்வி தான் இந்தப் பகுதியின் மையம். சினிமா இங்கே நம்மை நீதிபதியாக நிறுத்துகிறது. ஆனால் தீர்ப்பளிக்க எளிதாக இல்லை.

ஒரு போலீஸ் அதிகாரி சட்டத்தை கையில் எடுத்துக் கொள்வது எப்போதும் ஆபத்தானது. ஆனால் சில நேரங்களில் சட்டம் மெதுவாக நகரும் போது, மனித உணர்வு அதைக் காத்திருக்காது. ஹரிசங்கர் அந்த வேகத்தில் செயல்படுகிறான். அவன் செயல் ஒரு பழிவாங்கல் அல்ல; அது ஒரு தாங்க முடியாத வேதனையின் வெடிப்பு.

இந்தப் பகுதியில் குடும்ப உறவுகள் மிகவும் முக்கியமாகின்றன. ஹரிசங்கரின் மனைவி – அவள் ஒரு சாட்சியாளர். அவள் நேரடியாக பேசவில்லை; ஆனால் அவள் மௌனம் பல விஷயங்களைச் சொல்கிறது. ஒரு வீட்டின் அமைதி உடைந்துவிட்டால், அது சத்தமாக உடையாது; மெதுவாக சிதறும். அந்தச் சிதைவு இந்தக் கதையில் தெளிவாக தெரிகிறது.

ஒரு தந்தை தனது மகளைப் பாதுகாக்க முடியாத நிலை – அது எந்த மனிதனுக்கும் மிகப் பெரிய தோல்வி. அந்த தோல்வியை ஏற்க முடியாமல் ஹரிசங்கர் வாழ்கிறான். அவன் அதை மறைக்க முயல்கிறான். ஆனால் அந்த மறைவு அவனை மேலும் துன்பப்படுத்துகிறது. இது ஒரு உளவியல் போராட்டம். வெளியே யாரும் காணாத ஒரு யுத்தம்.

இந்தக் கதையில் எதிரிகள் கூட வெறும் குற்றவாளிகள் அல்ல. அவர்களும் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்றை இழந்தவர்கள். அவர்கள் செய்தது தவறு. ஆனால் அவர்கள் ஏன் அந்த நிலைக்கு வந்தார்கள் என்ற கேள்வியை படம் கேட்கிறது. இந்தக் கேள்வி தான் கதையை சாதாரண த்ரில்லரிலிருந்து ஒரு மனிதநேய ஆய்வாக மாற்றுகிறது.

நினைவுகள் சில நேரங்களில் நம்மை காப்பாற்றும். சில நேரங்களில் நம்மை அழிக்கும். ஹரிசங்கருக்கு அது இரண்டையும் செய்கிறது. அவன் நினைவுகள் அவனை உண்மைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. அதே நேரத்தில் அவனை உடைத்துவிடுகின்றன. இந்த இரட்டை தன்மை தான் கதையின் வலிமை.

சினிமா இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது: “மனிதன் ஒரு நேர்கோட்டில் வாழ்வதில்லை.” அவன் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் – மூன்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கின்றன. ஒரு சம்பவம் மற்றொன்றைத் தாக்கும். ஒரு காயம் மற்றொரு காயத்தை எழுப்பும்.

இந்தப் பகுதி முடிவடையும் போது, ஹரிசங்கர் இன்னும் முழுமையாக உண்மையை எதிர்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அந்த உண்மை அவனை நோக்கி வர ஆரம்பித்துவிட்டது. அது ஒரு புயலைப் போல. அது வந்தால் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும். அந்த மாற்றம் என்ன? அது அவனை மீட்டெடுப்பதா அல்லது முற்றிலும் அழிப்பதா?

0

பகுதி 3 : பழிவாங்கும் நிழல்கள் – நீதியும் வன்முறையும் சந்திக்கும் இடம்

ஒரு கதையில் எதிரி யார்? நம்மை எதிர்த்து நிற்பவனா? அல்லது நம்மை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கிறவனா? Officer on Duty திரைப்படத்தின் இந்த மூன்றாம் பகுதி, இந்தக் கேள்வியை நம்மிடம் வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்துகிறது. இங்கே எதிரி ஒரே மனிதன் அல்ல; அது ஒரு மனநிலை, ஒரு வரலாறு, ஒரு பழிவாங்கும் எண்ணம்.

ஹரிசங்கரின் விசாரணை இப்போது ஒரு வழக்கைத் தாண்டி செல்கிறது. அது அவன் கடந்த காலத்தோடு நேருக்கு நேர் மோதும் தருணமாக மாறுகிறது. அவன் தேடும் குற்றவாளிகள், அவன் வாழ்க்கையின் ஓர் பகுதியைத் தொடும் மனிதர்கள். இது ஒரு சினிமா கதை என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு, இது ஒரு வலியின் வட்டமாக மாறுகிறது.

இந்தப் பகுதியில் கிறிஸ்டி மற்றும் அவன் குழு முழுமையாக வெளிப்படுகின்றனர். அவர்கள் சாதாரண குற்றவாளிகள் அல்ல. அவர்கள் ஒரு பழிவாங்கும் வரலாற்றின் வாரிசுகள். அவர்கள் செய்தது கொடூரம். ஆனால் அந்தக் கொடூரம் வெறுமனே பிறந்ததல்ல. அது ஒரு வேறு கொடூரத்தின் பிரதிபலிப்பு.

ஒரு போலீஸ் அதிகாரி செய்த தவறு, ஒரு குழுவின் வாழ்க்கையை எவ்வளவு பாதிக்க முடியும்? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை இந்தக் கதை நமக்கு காட்டுகிறது. அதிகாரம் தவறாக பயன்படுத்தப்படும் போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட குற்றமாக மட்டும் இருக்காது. அது பல உயிர்களை மாற்றும் ஒரு சங்கிலித் தாக்கமாக மாறும்.

கிறிஸ்டி மற்றும் அவன் குழுவின் கோபம், வெறும் கோபமல்ல. அது அவமானத்தின் நினைவுகள், வலியின் தடங்கள், மனித மரியாதை மிதிக்கப்பட்ட தருணங்களின் சேர்க்கை. அவர்கள் நீதியை தேடவில்லை; அவர்கள் பழிவாங்கலைத் தேடுகிறார்கள். ஏன் என்றால் அவர்கள் அனுபவித்த வலி, சட்டத்தின் வழியில் தீர்க்கப்படவில்லை.

இந்த நிலையில், ஹரிசங்கர் ஒரு சிக்கலான இடத்தில் நிற்கிறான். அவன் சட்டத்தின் மனிதன். ஆனால் அவன் உள்ளே பழிவாங்கும் உணர்வு இருக்கிறது. அவன் எதிரிகளுக்கும் அதே உணர்வு இருக்கிறது. இதனால், இருவரும் ஒரே பாதையில் நடக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகள்.

இங்கே தான் படம் ஒரு முக்கியமான சிந்தனையை முன்வைக்கிறது: “நீதியும் பழிவாங்கலும் எங்கே பிரிகின்றன?” ஒரு மனிதன் தனது குடும்பத்திற்காக போராடும் போது, அவன் செயல் நீதியா? அல்லது பழிவாங்கலா? இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கிறது. அந்தக் கோடு எப்போது மறைந்து விடுகிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது.

ஹரிசங்கரின் வாழ்க்கையில் இப்போது இரண்டு போராட்டங்கள் நடக்கின்றன. ஒன்று வெளியில் – குற்றவாளிகளைப் பிடிக்கும் போராட்டம். இன்னொன்று உள்ளே – தனது மனதோடு நடக்கும் போராட்டம். இந்த இரண்டிலும் அவன் சோர்வடைகிறான். ஆனால் அவன் நிற்கவில்லை. ஏன் என்றால் அவன் நிற்க முடியாது.

இந்தப் பகுதியில் நகரங்களும் முக்கியமான கதாபாத்திரங்களாக மாறுகின்றன. ஒரு நகரம் ஒரு மனிதனை உருவாக்கும். அதே நகரம் அவனை உடைக்கவும் முடியும். பெங்களூரு, கேரளம் – இந்த இடங்கள் வெறும் பின்னணி அல்ல. அவை கதையின் மனநிலையை உருவாக்கும் இடங்கள். ஒரு நகரத்தின் இருள், மனித மனத்தின் இருளோடு இணைகிறது.

ஒரு துரத்தல் காட்சி – அது வெறும் சண்டை அல்ல. அது ஒரு உண்மையைத் துரத்தும் மனிதனின் ஓட்டம். ஹரிசங்கர் ஓடுகிறான். ஆனால் அவன் ஓடுவது எதிரிகளைத் தேடி அல்ல. அவன் ஓடுவது தனது கடந்த காலத்தைப் பிடிக்க. அந்த ஓட்டத்தில் அவன் சுவாசிக்க முடியாமல் போகிறான். ஆனாலும் அவன் நின்றுவிடவில்லை.

இந்தப் பகுதியில் மரணம் அருகில் நின்று கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு தருணமும் ஆபத்தானது. யார் உயிருடன் இருப்பார்கள்? யார் விழுவார்கள்? என்று தெரியாத நிலை. இந்த நிச்சயமின்மையே கதையின் பதட்டத்தை உருவாக்குகிறது. வாழ்க்கை எப்போதும் இப்படித்தான். அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்கும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

ஒரு மனிதன் தனது எதிரியைச் சந்திக்கும் போது, அவன் உண்மையில் யாரைச் சந்திக்கிறான்? பல நேரங்களில், அவன் தனது பிரதிபலிப்பைச் சந்திக்கிறான். ஹரிசங்கரும் கிறிஸ்டியும் அப்படித்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே வலியின் இரு முகங்கள். ஒருவன் சட்டத்தின் பக்கம் நின்றவன்; மற்றொருவன் சட்டத்திற்கு எதிராக நின்றவன்.

இந்தப் பகுதி முடிவடையும் போது, கதை ஒரு உச்சிக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. எல்லா பாதைகளும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கத் தயாராகின்றன. பழிவாங்கும் நிழல்கள் நீள்கின்றன. அந்த நிழல்களில் யார் மறைந்து போகிறார்கள்? யார் வெளிச்சத்துக்கு வருகிறார்கள்?

0

பகுதி 4 : மோதலின் உச்சம் – மனிதன் உடையும் தருணம்

ஒரு கதையில் உச்சக்கட்டம் என்பது சண்டை அல்ல; அது ஒரு உண்மையின் வெடிப்பு. Officer on Duty திரைப்படத்தின் இந்த நான்காம் பகுதி, அந்த வெடிப்பின் மையத்தில் நம்மை நிறுத்துகிறது. இங்கே நடப்பது வெறும் மோதல் அல்ல. இது மனங்களின் மோதல், நினைவுகளின் மோதல், கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம் நேருக்கு நேர் மோதும் தருணம்.

ஹரிசங்கர் இப்போது ஓடிக் கொண்டிருக்கும் மனிதன் அல்ல. அவன் தன்னைத் தானே எதிர்கொள்ளும் நிலைக்கு வந்துவிட்டான். அவன் எதிரிகள் வெளியில் இருப்பவர்கள் மட்டும் அல்ல. அவன் உள்ளே ஒரு பெரிய எதிரி இருக்கிறது – அது அவன் நினைவுகள். அந்த நினைவுகளைத் தாண்டி செல்லாமல் அவன் எந்தப் போராட்டத்திலும் வெல்ல முடியாது.

கிறிஸ்டி மற்றும் அவன் குழு, இந்தக் கதையின் வெளிப்புற வலிமையாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் செய்யும் தாக்குதல், ஒரு குடும்பத்தின் மீது விழும் போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட போராட்டமாக மாறுகிறது. ஒரு வீட்டின் அமைதி உடைந்துவிட்டால், அது சுவர் இடிந்தது போல தெரியாது. அது ஒரு சுவாசம் நின்றது போல தோன்றும். அந்த நின்ற சுவாசத்தை இந்தப் படம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஹரிசங்கரின் மனைவி, அவன் குழந்தை – அவர்கள் இந்தக் கதையில் பாதுகாப்புக்காக காத்திருக்கும் மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் ஒரு போரின் நடுவில் சிக்கிக் கொண்டவர்கள். ஒரு மனிதன் வெளியே போராடும் போது, அவன் குடும்பம் அமைதியாக இருக்க முடியாது. அந்த அலை அவர்கள் வாழ்க்கையையும் தாக்கும்.

இந்தப் பகுதியில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நடக்கிறது. இதுவரை ஹரிசங்கர் ஓடிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் நிற்கிறான். எதிரிகளை எதிர்கொள்கிறான். ஆனால் அந்த எதிர்கொள்ளல் வெறும் தைரியம் அல்ல. அது ஒரு கட்டாயம். அவன் பின்வாங்க முடியாத நிலை.

ஒரு மனிதன் எப்போது பயத்தைத் தாண்டுகிறான்? அவன் இழக்க எதுவும் இல்லை என்று உணரும்போது. ஹரிசங்கர் அந்த நிலைக்கு வந்துவிட்டான். அவன் ஏற்கனவே இழந்துவிட்டான். அவன் மகள் இல்லை. அவன் மன அமைதி இல்லை. இப்போது அவன் கையில் இருக்கும் ஒன்று – அவன் கோபம். அந்த கோபமே அவன் ஆயுதமாக மாறுகிறது.

இந்தக் காட்சிகளில் வன்முறை அதிகம். ஆனால் அந்த வன்முறை வெறும் சினிமா சண்டை அல்ல. அது ஒரு மனநிலையின் வெளிப்பாடு. ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு நினைவின் எதிரொலி. ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு பழைய காயத்தின் பிரதிபலிப்பு. இதனால், இந்த வன்முறையை நாம் வெறும் காட்சியாகப் பார்க்க முடியாது; அதை உணர வேண்டிய நிலை வருகிறது.

கிறிஸ்டி, ஹரிசங்கரின் வாழ்க்கையில் ஒரு எதிரி மட்டும் அல்ல. அவன் ஒரு நினைவின் உருவம். அவன் செய்த செயல்கள் கொடூரம். ஆனால் அவன் உள்ளே ஒரு காரணம் இருக்கிறது. அந்த காரணம் அவனை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்தது. இதனால், இந்த மோதலில் நமக்கு ஒரு தெளிவான நீதிபதி நிலை கிடைக்காது.

ஒரு தருணத்தில், மனிதன் தன்னை இழக்கிறான். அவன் செயல் அவன் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டி செல்கிறது. ஹரிசங்கருக்கும் அந்த தருணம் வருகிறது. அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அவனுக்கே முழுமையாகத் தெரியாது. ஆனால் அவன் நிற்கவில்லை. ஏன் என்றால் அவன் நிற்கும் இடத்தில் அவன் உடைந்து போய்விடுவான்.

இந்தப் பகுதியில் குடும்பத்தின் அர்த்தம் புதிய வடிவம் பெறுகிறது. குடும்பம் என்பது பாதுகாப்பு மட்டுமல்ல. அது ஒரு பொறுப்பு. அந்தப் பொறுப்பை காப்பாற்ற ஒரு மனிதன் எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும்? இந்தக் கதை அந்த எல்லையைத் தாண்டி செல்கிறது.

ஒரு சிறிய இடம் – ஒரு வீடு, ஒரு பண்ணை, ஒரு காட்டுப்பகுதி – இவை எல்லாம் இந்தக் கதையில் போர்க்களமாக மாறுகின்றன. வாழ்க்கையில் சில தருணங்கள் இப்படித்தான். சாதாரண இடங்கள் திடீரென்று ஆபத்தானதாக மாறிவிடும். அந்த மாற்றமே கதையின் பதட்டத்தை உருவாக்குகிறது.

இந்த மோதலில் யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பது முக்கியமல்ல. யார் உயிருடன் இருப்பார்கள் என்பதும் முக்கியமல்ல. முக்கியமானது – இந்த மோதலுக்குப் பிறகு அவர்கள் யாராக இருப்பார்கள்? அவர்கள் பழைய மனிதர்களாக இருக்க முடியுமா? அல்லது அவர்கள் முற்றிலும் மாறிவிடுவார்களா?

ஹரிசங்கர் இந்த மோதலுக்குப் பிறகு மாறிவிடுகிறான். ஆனால் அந்த மாற்றம் வெற்றி அல்ல. அது ஒரு சுமை. அவன் வாழ வேண்டிய ஒரு நினைவு. இந்த நினைவோடு அவன் வாழ வேண்டிய நிலை தான் அவன் உண்மையான தண்டனை.

இந்தப் பகுதி முடிவடையும் போது, கதை வெளிப்புறமாக முடிவை நோக்கி செல்கிறது. ஆனால் உள்ளே இன்னும் ஒரு பயணம் உள்ளது. பழிவாங்கல் முடிந்தாலும், மனம் அமைதியாகுமா? ஒரு காயம் பழிவாங்கலால் ஆறுமா?

பகுதி 5 : பழிவாங்கலுக்குப் பின் – அமைதியின் சுமை

ஒரு கதையின் முடிவு என்பது எல்லாம் முடிந்துவிட்டதைக் குறிக்காது; சில நேரங்களில் அது ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம். Officer on Duty திரைப்படத்தின் இறுதி பகுதி, இந்த உண்மையை மெதுவாக நமக்கு உணர்த்துகிறது. வெளியில் நடந்த மோதல்கள் முடிந்துவிட்டன. எதிரிகள் வீழ்ந்துவிட்டார்கள். ஆனால் மனிதனின் உள்ளே நடக்கும் கதை இன்னும் முடிவடையவில்லை.

ஹரிசங்கர் தனது வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய புயலை கடந்துவிட்டான். அவன் எதிரிகளைச் சந்தித்தான். அவன் பழிவாங்கினான். அவன் குடும்பத்தை காப்பாற்றினான். இவை எல்லாம் ஒரு சினிமாவின் வழக்கமான வெற்றிக் குறிப்புகள் போல தோன்றலாம். ஆனால் இந்தக் கதையில் அது அப்படியில்லை. ஏன் என்றால் இங்கே வெற்றி என்பது ஒரு இலகுவான உணர்வு அல்ல; அது ஒரு கனமான சுமை.

ஒரு மனிதன் பழிவாங்கிய பிறகு அவன் அமைதியை அடைவானா? இந்தக் கேள்வி இந்தப் பகுதியின் மையமாகிறது. பழிவாங்கல் ஒரு தருணத்தில் திருப்தியைத் தரலாம். ஆனால் அந்தத் தருணம் கடந்து சென்றதும், மனம் மீண்டும் பழைய காயங்களை நினைவூட்டத் தொடங்கும். அந்த நினைவுகள் தான் மனிதனை விடாமல் பிடிக்கும்.

ஹரிசங்கர் இப்போது ஒரு அமைதியான வாழ்க்கையைத் தொடங்க முயல்கிறான். அவன் குடும்பத்தோடு இருக்கிறான். அவன் வழக்கமான பணியில் ஈடுபடுகிறான். வெளியில் பார்த்தால் அவன் வாழ்க்கை சரியாகி விட்டது போல தோன்றும். ஆனால் அந்த அமைதி முழுமையானது அல்ல. அது ஒரு உடைந்த கண்ணாடியை மீண்டும் சேர்த்தது போல. பிளவுகள் இன்னும் தெரிகின்றன.

இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய வலிமை – அது ஒரு முழுமையான முடிவைத் தர முயலவில்லை. அது ஒரு உண்மையான முடிவைத் தருகிறது. வாழ்க்கையில் எல்லா காயங்களும் ஆறிவிடாது. சில காயங்கள் நம்மோடு வாழும். அந்தக் காயங்களோடு நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

ஹரிசங்கரின் மகள் – அவள் இப்போது இல்லை. ஆனால் அவள் நினைவு அவன் வாழ்க்கையில் தொடர்கிறது. அந்த நினைவு அவனைத் துன்பப்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில் அவனை ஒரு நல்ல மனிதனாக மாற்ற முயல்கிறது. இந்த இரட்டை உணர்வு தான் மனித வாழ்க்கையின் சிக்கல்.

ஒரு மனிதன் தனது தவறுகளை மறந்து விட முடியுமா? அல்லது அவற்றோடு வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா? ஹரிசங்கர் இரண்டாவது பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலைக்கு வருகிறான். அவன் செய்த சில செயல்கள் சட்டப்படி சரியல்ல. ஆனால் அவன் மனதில் அவை ஒரு நியாயம் கொண்டவை. இந்த முரண்பாடு அவனை எப்போதும் துரத்தும்.

இந்தக் கதையில் ஒரு முக்கியமான சிந்தனை – “நீதிக்கு எல்லை இருக்கிறதா?” சட்டத்தின் மூலம் கிடைக்கும் நீதி ஒரு அளவுக்கு மட்டுமே செல்லும். அதற்கு அப்பால் மனிதன் தனது வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். அந்தத் தேர்வு சரியா, தவறா என்று கூறுவது எளிதல்ல. இந்தப் படம் அந்த சிக்கலை நமக்கு முன்வைக்கிறது.

கிறிஸ்டி மற்றும் அவன் குழு இப்போது இல்லை. ஆனால் அவர்கள் செய்த செயல்கள் ஒரு நினைவாக இருந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரு எச்சரிக்கை. ஒரு தவறு, ஒரு அவமானம், ஒரு வலி – இவை எப்படி ஒரு மனிதனை வன்முறைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதற்கான சான்று.

இந்த இறுதி பகுதியில், ஹரிசங்கர் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க முயல்கிறான். ஆனால் அந்த முயற்சி ஒரு போராட்டம். ஒவ்வொரு நாளும் அவன் தனது மனத்தோடு பேச வேண்டும். தனது கடந்த காலத்தை ஏற்க வேண்டும். தனது எதிர்காலத்தை கட்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மனிதன் உண்மையில் எப்போது வெல்லுகிறான்? அவன் எதிரிகளை வீழ்த்தும் போது அல்ல. அவன் தனது உள்ளே இருக்கும் இருளை எதிர்கொள்ளும் போது. ஹரிசங்கரின் உண்மையான போராட்டம் இப்போது தான் தொடங்குகிறது. அது வெளியே தெரியாத ஒரு போராட்டம்.

இந்தப் படம் ஒரு பெரிய கருத்தை நமக்கு சொல்லாமல் சொல்கிறது: “மனிதன் முழுமையானவன் அல்ல.” அவன் தவறுகள் செய்யும். அவன் உடையும். அவன் மீண்டும் எழ முயலும். அந்த முயற்சிதான் அவன் வாழ்க்கையின் அர்த்தம்.

சினிமா இங்கே ஒரு முடிவை அல்ல, ஒரு சிந்தனையைத் தருகிறது. நாம் ஹரிசங்கரைப் பார்த்து முடிக்கவில்லை. அவன் வாழ்க்கையை நினைத்துக் கொண்டே இருப்போம். அவன் எடுத்த முடிவுகளைப் பற்றி சிந்திப்போம். நாமே அந்த நிலைக்கு வந்தால் என்ன செய்வோம் என்று நம்மை நாமே கேட்போம்.

இந்த பயணம், ஒரு போலீஸ் கதையைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனின் உள்ளப் பயணமாக மாறுகிறது. Officer on Duty ஒரு சினிமா மட்டுமல்ல; அது ஒரு மன அனுபவம். அது நம்மை சிரிக்க வைக்காது, கண்ணீர் விட வைக்காது. அது நம்மை அமைதியாக சிந்திக்க வைக்கும்.

அதுவே இந்தக் கதையின் உண்மையான வெற்றி.