ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சிய சிந்தனைகள்

ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சிய சிந்தனைகள்

தத்துவத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளியில் தடம் பதிக்கும் ஒரு சிந்தனையாளனின் பயணம் எப்போதுமே ஒரு ஒற்றைப் பாதையில் நிகழ்ந்துவிடுவதில்லை. அது பல திறப்புகளையும், முரண்பாடுகளையும், அந்த முரண்பாடுகளின் வழியே கண்டடையப்படும் புதிய தர்க்கங்களையும் கொண்டது. தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சிய மெய்யியலை வெறும் அரசியல் முழக்கமாகவோ, வரட்டுச் சூத்திரமாகவோ குறுக்காமல், அதை ஒரு விரிவான பண்பாட்டு விவாதமாக, வரலாற்றுத் தத்துவமாக முன்னெடுத்தவர்களில் ந. முத்துமோகன் ஒரு முதன்மையான ஆளுமை.

எழுபதுகளின் இறுதியில், மார்க்சியம் பெருங்கதையாடலாக, ஒட்டுமொத்த மானுட விடுதலைக்கான ஒரே அறிவியலாகக் கருதப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் தன் தத்துவப் பயணத்தைத் தொடங்கியவர் அவர். ஆனால், எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் உலகளாவிய அளவில் மார்க்சியம் சந்தித்த கருத்தியல் நெருக்கடிகள், பின்நவீனத்துவத்தின் வருகை ஆகியவற்றின் ஊடாகத் தன்னை மறுபரிசீலனை செய்துகொண்ட ஒரு நெகிழ்வான, உயிர்ப்புள்ள தத்துவ மனம் அவருடையது. இந்த பத்து முனைகளைக் கொண்ட கட்டுரைத் தொடர், ஒரு மார்க்சியவாதி எப்படித் தன்னைப் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகளை நோக்கி விரித்துக்கொள்கிறான் என்பதற்கான ஒரு தத்துவ வரைபடமாக அமையவிருக்கிறது.

**களக்காட்டிலிருந்து மாஸ்கோ வரை: ஒரு அறிவார்ந்த பாய்ச்சல்**

நெல்லை நிலத்தின் களக்காட்டில், 1954-ல் வேர்கொண்ட முத்துமோகனின் தொடக்கக்காலக் கல்வி, முற்றிலும் அறிவியலைச் சார்ந்தது. வேதியியலில் ஒருங்கிணைந்த முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற ஒரு மாணவன், வேதிப்பொருட்களின் கறாரான சமன்பாடுகளிலிருந்து சமூகத்தின், மானுட மனத்தின் மிகச் சிக்கலான தத்துவச் சமன்பாடுகளை நோக்கி நகர்ந்தது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வல்ல. அது அறுபதுகள் மற்றும் எழுபதுகளில் தமிழகத்தை ஆட்கொண்டிருந்த அறிவியக்க விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி.

1982-ல் சோவியத் ருஷ்யாவின் மாஸ்கோ லுமும்பா பல்கலைக்கழகத்தில் (The Lumumba University) அவர் கால்பதித்தபோது, அவர் வெறும் மார்க்சியத்தைப் பயிலச் செல்லவில்லை. மாறாக, மார்க்சியத்தின் அறிவார்ந்த மையத்தில் நின்றுகொண்டு, "புராதன இந்தியத் தத்துவத்தின் தோற்றத்தை" ஆராய்ந்தார். இது மிக முக்கியமான ஒரு புள்ளி. ஒரு இந்திய தத்துவ மாணவன், ருஷ்யக் குளிரில், மார்க்சிய முரணியக்கப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Dialectical Materialism) ஒளியில், உபநிடதங்களையும் வேதங்களையும் இந்திய மரபையும் அணுகுகிறான் என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. அது அவனுடைய தத்துவ அடித்தளத்தை மிக வலுவாக்கியது.

**தஸ்தயேவ்ஸ்கி என்னும் அகமுரண்**

முத்துமோகனின் அறிவுலகப் பயணத்தில் என்னை மிகக் கவர்ந்த, அதேசமயம் ஆழமான சிந்தனைக்குரிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. கறாரான சமூகவியல் தர்க்கங்களை முன்வைக்கும், சமூக கட்டமைப்புகளைப் பகுத்தாராயும் ஒரு மார்க்சியவாதி, தன்னுடைய இலக்கிய ஆதர்சமாக ஃபியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைக் (Fyodor Dostoevsky) குறிப்பிடுகிறார் என்பது மிகப்பெரிய ஒரு தத்துவச் செய்தியாகும்.

மார்க்சியம் சமூகத்தின் புறவயமான அமைப்புகளை, வர்க்க முரண்பாடுகளைப் பேசுகிறது. ஆனால் தஸ்தயேவ்ஸ்கியோ மானுட அகத்தின் ஆழத்து இருளை, அறத்தின் வீழ்ச்சியை, குற்றவுணர்வை, இருத்தலியல் தவிப்பைப் பேசுபவர். ஒரு மார்க்சியவாதி ஏன் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தேடிப் போக வேண்டும்? இங்கேதான் முத்துமோகன் என்னும் மார்க்சியவாதி, இயந்திரகதியான மார்க்சியக் குறுக்கல்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறார். மனிதன் என்பவன் வெறும் பொருளியல் உறவுகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, அவன் முடிவற்ற உளச்சிக்கல்களும் அகமுரண்பாடுகளும் கொண்டவன் என்பதை அவர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் வழியாகவே உணர்ந்திருக்க வேண்டும். இந்தச் சமநிலையே அவரைப் பின்னாளில் பின்நவீனத்துவச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளவும், விளிம்புநிலை அரசியலைப் பேசவும் பக்குவப்படுத்தியது.

**நா. வானமாமலையின் தொடர்ச்சியும் புதிய பாய்ச்சலும்**

தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சிய ஆய்வுக்கு ஒரு நெடிய மரபு உண்டு. ஜமதக்னி, தியாகு போன்றவர்களின் மொழியாக்க யுகத்திற்குப் பிறகு, எஸ்.என்.நாகராஜன், ஞானி, நா. வானமாமலை, எஸ்.தோத்தாத்ரி போன்றவர்கள் அதனை இந்திய, தமிழ்ச் சூழலுக்கு ஏற்ப விரிவுபடுத்தினர். நா. வானமாமலையின் 'ஆராய்ச்சி' இதழில் 1980-ல் தன் முதல் கட்டுரையை எழுதிய முத்துமோகன், அந்த மரபில் வந்த அடுத்த தலைமுறை அறிஞர்.

ஆனால், அவர் நா. வானமாமலையின் இடத்திலேயே தேங்கிவிடவில்லை. சமூகவியலை அடித்தளமாகக் கொண்டு மார்க்சிய மெய்யியலை அவர் பரிசீலித்த விதம் புதுமையானது. தொண்ணூறுகளில் தமிழ்ச் சூழலில் அமைப்பியல் (Structuralism) மற்றும் பின்-அமைப்பியல் (Post-Structuralism) சார்ந்த விவாதங்கள் புயலென வீசியபோது, பல பழைய மார்க்சியவாதிகள் அதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமலோ அல்லது முழுமையாக நிராகரித்தோ ஒதுங்கினர். ஆனால் முத்துமோகனோ, மார்க்சியத் தரப்பில் நின்றுகொண்டு அந்தப் புதிய தத்துவ அலைகளோடு நேருக்கு நேர் உரையாடினார். 1990-ல் அவர் எழுதிய 'அமைப்பியல்' என்ற முதல் நூலே இந்த உரையாடலின் தொடக்கப்புள்ளிதான்.

ஒரு சித்தாந்தம் தன் சமகாலத்துச் சிந்தனைகளோடு உரையாட மறுக்கும்போது அது தேவாலயத்தின் பைபிளாக மாறிவிடுகிறது. முத்துமோகன் மார்க்சியத்தை ஒருபோதும் அப்படிப்பட்ட புனித நூலாகக் கருதவில்லை. அது தொடர்ந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளும் ஒரு முரணியக்க முறைமை என்பதை அவர் ஆழமாக நம்பினார். அதனால்தான், தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் அகவுலகிற்கும் மார்க்சின் புறவுலகிற்கும் இடையே அவரால் தத்துவப் பாலங்களை அமைக்க முடிந்தது.

அந்தப் பாலங்களின் வழியே அவர் எவ்வாறு அம்பேத்கர், பெரியார், அயோத்திதாசர் போன்ற சிந்தனையாளர்களை நோக்கி நகர்ந்தார்? ஐரோப்பிய நவமார்க்சியக் கொள்கைகளை, குறிப்பாக ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸின் சிந்தனைகளை அவர் எப்படித் தமிழ்ச்சூழலுக்குப் பொருத்திக் காட்டினார்? ஒரு மார்க்சியவாதியாக இருந்து அவர் எப்படி 'பின்மார்க்சிய' விவாதங்களுக்குள் நுழைந்தார்?

வரலாறு தன் போக்கை எதிர்பாராத கணங்களில் திசைதிருப்பிக் கொள்ளும் விந்தையை தத்துவவாதிகளால்தான் மிகத் துல்லியமாக உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும். எண்பதுகளின் இறுதியில் ருஷ்யாவிலிருந்து திரும்பிய ந. முத்துமோகனுக்கு முன்னால் ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுச் சரிவு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. எந்த சோவியத் நிலத்தில் அவர் மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தைக் கற்றாரோ, அந்த நிலம் அரசியல் ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் சிதைந்து கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்தில் உலகளாவிய அளவில் கம்யூனிச அரசுகளின் வீழ்ச்சி, தத்துவத் தளத்தில் ஒரு பெரும் வெற்றிடத்தை, குழப்பத்தை உருவாக்கியது.

​பழமைவாத மார்க்சியர்கள் (Orthodox Marxists) இந்த வீழ்ச்சியை ஒரு தற்காலிகப் பின்னடைவு என்று தங்களைத்தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, தங்கள் பழைய வரட்டுச் சூத்திரங்களையே (Dogmatism) மீண்டும் மீண்டும் மனப்பாடம் செய்து ஒப்பித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், ஒரு உண்மையான தத்துவப் பயணிக்குத் தெரியும், எந்த ஒரு பெருங்கதையாடலும் (Grand Narrative) ஒட்டுமொத்த மானுட வாழ்வின் அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் ஒற்றைத் தீர்வாக அமைந்துவிட முடியாது என்பது. முத்துமோகன் இந்த நெருக்கடியை மார்க்சியத்தின் முடிவாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, மார்க்சியத்தைத் தன்னைத்தானே விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கி விரிவுபடுத்திக் கொள்ளும் ஒரு 'பின்மார்க்சிய' (Post-Marxist) பாய்ச்சலுக்கான தொடக்கப் புள்ளியாகக் கண்டார்.

​அமைப்பியலும் ஒற்றைப்படை வாதத்தின் சிதைவும்

​தமிழ்ச் சூழலில் அமைப்பியல் (Structuralism), பின்-அமைப்பியல் (Post-Structuralism), பின்நவீனத்துவம் (Post-Modernism) போன்ற சிந்தனை முறைகள் அறிமுகமானபோது, இடதுசாரி முகாமில் பெரும் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. அவற்றைப் பூர்ஷ்வாக்களின் சதி என்றும், மார்க்சியத்தைச் சிதைக்க வந்த நச்சு விதைகள் என்றும் அவர்கள் முத்திரை குத்தினார்கள். ஆனால் முத்துமோகன் அதை எதிர்கொண்ட விதம் முற்றிலும் மாறுபட்டது.

​பின்நவீனத்துவம் முன்வைத்த மிக முக்கியமான விமர்சனம், 'மார்க்சியம் என்பது அதிகாரத்தை மையமாகக் கொண்ட மற்றுமொரு பெருங்கதையாடல்' என்பதுதான். இதை முத்துமோகன் ஆழமாகப் பரிசீலித்தார். மார்க்சியம் சாராம்சத்தில் ஒரு பெருங்கதையாடல் அல்ல; அது அதிகாரங்களை நோக்கித் தொடுக்கப்படும் தொடர்ச்சியான விமர்சன முறைமை; ஒரு 'போராடும் கருத்தியல்' மட்டுமே என அவர் நிறுவிக்காட்டினார். பண்பாடு, மொழி, அதிகாரம் ஆகியவை வெறும் பொருளியல் தளத்தின் பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமல்ல, அவற்றுக்கென்று தன்னிச்சையான இயங்குவிதிகள் உள்ளன என்பதை அமைப்பியலின் துணையோடு தமிழ்ச்சூழலுக்கு விளக்கினார். இதன் விளைவாகவே 1990-ல் அவருடைய 'அமைப்பியல்' நூல் வெளியானது. இது தமிழ் மார்க்சியச் சிந்தனை முறையில் நிகழ்ந்த மிக முக்கியமான ஒரு திறப்பு.

​வர்க்கத்திலிருந்து அடையாளத்தை நோக்கி: தலித் மெய்யியலின் உள்வாங்கல்

​மார்க்சியத்தின் மிகப் பெரிய போதாமை என்பது, இந்தியச் சமூகத்தின் மிகச் சிக்கலான 'சாதி' என்ற கட்டமைப்பை, வெறும் பொருளியல் சார்ந்த 'வர்க்கம்' (Class) என்ற ஒற்றைச் சட்டகத்திற்குள் அடைக்க முயன்றதுதான். பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் மட்டுமே மனிதனை ஒடுக்குவதில்லை; பிறப்பும் அதனையொட்டிய பண்பாட்டு அடையாளங்களும் அவனை நிரந்தரக் கீழானவனாக ஆக்கிவைக்கின்றன என்பதை மார்க்சியச் செவ்வியல் கோட்பாடுகள் முழுமையாகக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை.

​இங்கேதான் முத்துமோகன் என்னும் பின்மார்க்சியவாதி, விளிம்புநிலை அரசியலைத் தன் தத்துவச் சட்டகத்திற்குள் இணைக்கிறார். அம்பேத்கர், பெரியார், அயோத்திதாசப் பண்டிதர் ஆகியோரின் சிந்தனைகளை மார்க்சியத்தோடு இணைத்து உரையாடச் செய்கிறார். "அயோத்திதாச பண்டிதர் - தென்னிந்தியாவில் தலித் தன்னுணர்வின் உருவாக்கம்", "வர்க்க அரசியலும் அடையாள அரசியலும்" போன்ற அவருடைய நூல்கள் இந்த உரையாடலின் செறிவான விளைச்சல்கள். சாதி ஒழிப்புப் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டமும் வேறுவேறல்ல, ஆனால் அவை ஒன்றோடு ஒன்று இயங்கியல் உறவு கொண்டவை என்ற புரிதலை நோக்கித் தமிழ் மார்க்சியத்தை அவர் நகர்த்தினார். இது, ஒற்றைப்படையான வர்க்கக் குறுக்கல்வாதத்திலிருந்து (Class Reductionism) மார்க்சியத்தை விடுவித்த மாபெரும் அறிவியக்கப் பணியாகும்.

​ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸும் நவமார்க்சியமும்

​மறுபுறம், முதலாளித்துவம் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு மனிதர்களின் நுகர்வு வெறியாக, பண்பாட்டுத் தளத்தின் மீதான ஊடுருவலாக எப்படி உருமாறியுள்ளது என்பதை விளக்க, ஐரோப்பிய நவமார்க்சியத்தின் (Neo-Marxism) வரவுகள் முத்துமோகனுக்குத் தேவைப்பட்டன. ஃபிராங்ஃபர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸ் (Herbert Marcuse) போன்றவர்களின் தத்துவங்களை அவர் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தார்.

​மனிதனை ஒற்றைப்பரிமாணமுடையவனாக (One-Dimensional Man) முதலாளித்துவம் எப்படித் தட்டையாக்குகிறது என்பதையும், அதிகாரம் என்பது ஆலைகளில் மட்டுமல்ல, கலைகளிலும், ஊடகங்களிலும், மனிதனின் அன்றாடச் சிந்தனை முறைகளிலும் எப்படி நுட்பமாகச் செயல்படுகிறது என்பதையும் மார்க்யுஸின் வழியாக அவர் தமிழ்ச் சூழலில் விவாதித்தார். "விளிம்புநிலை மார்க்ஸ்", "ஹெர்பர்ட் மார்க்யுஸ்" ஆகிய நூல்கள் வெறும் அறிமுகங்கள் அல்ல; அவை அதிகாரத்தின் புதிய வடிவங்களை எதிர்கொள்ள, பழைய மார்க்சியக் கருவிகளைக் கூர்தீட்டும் முயற்சிகள்.

​மார்க்சியத்தைப் பொருளாதாரக் கோட்பாடாக மட்டுமே பார்த்தவர்களுக்கு மத்தியில், அதனை ஒரு விரிவான பண்பாட்டு, உளவியல், மற்றும் விளிம்புநிலை விடுதலைக்கான மெய்யியலாக விரித்துக்கொண்டதுதான் முத்துமோகனின் தனித்துவமான பங்களிப்பு. இந்தப் புதிய பார்வையின் வெளிச்சத்தில்தான் அவர் இந்திய மரபையும், மதங்களையும், தத்துவங்களையும் பகுத்தாராயத் தொடங்கினார். தத்துவங்களை முறியடிப்பதல்ல, தத்துவங்களின் வேர்களைக் கண்டறிந்து அவற்றை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில் மறுவாசிப்புச் செய்வதே ஒரு உண்மையான ஆய்வாளனின் பணி. அந்த மாபெரும் உசாவலை நோக்கியே அவருடைய அடுத்தகட்ட நகர்வு அமைந்தது.

இந்தியச் சமூகம் போன்ற மாபெரும் தொன்மங்களும், பல நூற்றாண்டுகளாக உறைந்துபோன தத்துவ அடுக்குகளும் கொண்ட ஒரு நிலத்தில், மார்க்சியத்தை வெறுமனே ஒரு பொருளியல் விடுதலைக்கான கருவியாக மட்டுமே சுருக்கிக்கொள்ள முடியாது. தொடக்கக்கால இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகள் செய்த மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பிழை இதுதான். அவர்கள் மார்க்சின் "மதம் என்பது மக்களுக்கு அபின்" என்ற ஒற்றை வரியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த இந்திய மதங்களையும், தத்துவங்களையும், மெய்யியலையும் கேலிக்குரியதாக, நிராகரிக்கப்பட வேண்டியதாகப் பார்த்தார்கள். ஆனால், இந்திய மனதின் ஆழமான உளவியல் மற்றும் பண்பாட்டு வேர்கள் மதத்திற்குள்தான் புதைந்து கிடக்கின்றன என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறினர்.

​ஒரு உண்மையான அறிவுஜீவி, மதத்தை நிராகரிப்பதில்லை; மாறாக, மதத்தின் உள்ளே உறையும் அதிகாரத்தின் இயங்குவிதிகளையும், அதற்குள் புதைக்கப்பட்டுள்ள விளிம்புநிலை மக்களின் ஏக்கங்களையும் பிரித்தறிய முற்படுகிறான். ந. முத்துமோகன் சரியாக இந்த இடத்தில்தான் தன் தத்துவச் சம்மட்டியை வீசுகிறார். இது பழைய நாத்திகவாதமோ, தர்க்கவாதமோ அல்ல; இது மதங்களை மார்க்சிய முரணியக்கப் பொருள்முதல்வாத (Dialectical Materialism) அடிப்படையில் அணுகும் ஒரு நுட்பமான பின்மார்க்சியப் பார்வை.

​வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியலும் அதிகாரக் கட்டமைப்பும்

​மதங்களில் இருந்து மக்களின் மெய்யியலைப் பிரித்தெடுப்பது சாத்தியமா? முத்துமோகனின் 'சமூகவியல் நோக்கில் மதம்', 'வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியல்', 'பிரம்ம சூத்திரமும் பகவத்கீதையும்' போன்ற நூல்கள் இந்த மாபெரும் வினாவிற்கு விடைதேடும் முயற்சிகள்தான். இந்தியத் தத்துவ மரபில் ஆதிக்கக் கருத்தியலாக உருவெடுத்தது வேதாந்தம், குறிப்பாக அத்வைதம். அது எப்படி பன்மைத்துவம் கொண்ட இந்தியச் சமூகத்தை ஒற்றை மையத்தை நோக்கி ஈர்த்தது? லௌகீகமான வாழ்வின் முரண்பாடுகளை, சாதி ரீதியான ஒடுக்குமுறைகளை 'மாயை' என்ற ஒற்றைச் சொல்லுக்குள் எப்படி மூடிமறைத்தது?

​முத்துமோகன் வேதாந்தத்தை வெறுமனே ஒரு மூடநம்பிக்கையாக ஒதுக்கவில்லை. அதை ஒரு 'கலாச்சார அரசியல்' (Cultural Politics) கருவியாகப் பார்க்கிறார். மேட்டிமைக்குடியின் தத்துவமாக அது எவ்வாறு நிறுவனமாகி, அதிகாரம் செலுத்தியது என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில் விளக்குகிறார். ஒருபுறம் இந்தியப் பெருந்தத்துவங்களை மார்க்சியக் கோணத்தில் அறுவைசிகிச்சை செய்யும் அதே வேளையில், மறுபுறம் 'இந்தியத் தத்துவங்களும் தமிழின் தடங்களும்' எனத் தமிழர் மெய்யியல் குறித்த தனித்துவமான வரையறைகளையும் அவர் உருவாக்குகிறார். இது பௌத்தம், சமணம் மற்றும் ஆசீவகம் போன்ற மரபுகளில் உள்ள பொருள்முதல்வாதக் கூறுகளையும், சாங்கியம் போன்ற தத்துவங்களில் உள்ள முரணியக்கத்தையும் கண்டடையும் ஒரு வரலாற்று மீளுருவாக்கமாகும்.

​சீக்கிய மதமும் விளிம்புநிலை மக்களின் தத்துவத் தேடலும்

​அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் தத்துவங்கள் எப்போதுமே மதங்களுக்கு வெளியிலிருந்துதான் வர வேண்டும் என்பதில்லை; அவை மதங்களுக்கு உள்ளிருந்தும் ஒரு மாற்றுச் சுருதியாக எழக்கூடும் என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணம் பக்தி இயக்கமும் அதன் நீட்சிகளும். மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்தில் குருநானக் இருக்கையின் தலைமைப் பொறுப்பை வகித்த முத்துமோகன், சீக்கிய மதத்தின் தத்துவப் பரிமாணங்களை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்தார்.

​சீக்கியம் என்பது அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சமத்துவத்திற்கான ஒரு ஆன்மீகக் குரலாக எழுந்தது. அதன் அறமும், சமூக அமைப்பும், லங்கர் (Langar) போன்ற சமபந்தி போஜன முறைகளும் இஸ்லாமிய-இந்து மைய அதிகாரங்களுக்கு எதிரான விளிம்புநிலை மக்களின் தத்துவமாகவே உருவாயின. "Essential Postulates of Sikhism", "Essays on Sikh Philosophy" என்று ஆங்கிலத்தில் அவர் எழுதிய நூல்கள், சீக்கிய மெய்யியலைத் தன் சொந்த தத்துவப் பின்புலத்திலிருந்தே (Writing Sikh Philosophy on Its Own Terms) புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன. ஒரு மார்க்சியவாதி, ஒரு மதத்தின் அடிப்படைகளை இவ்வளவு ஈடுபாட்டோடு ஆராய்கிறான் என்பதே, குறுக்கல்வாதப் பார்வையிலிருந்து மார்க்சியம் விடுவிக்கப்பட்டதன் ஆகச்சிறந்த சான்று.

​மார்க்சியத்தின் தத்துவார்த்த விரிவு

​"இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் - ஒரு அறிமுகம்", "ஐரோப்பிய தத்துவங்கள்" ஆகிய நூல்களின் ஊடாக, ஹெகல், கான்ட் தொடங்கி மார்க்ஸ் வரையிலான ஐரோப்பியச் சிந்தனை மரபையும் அவர் தமிழ்ச் சூழலுக்குக் கடத்தினார். ஆனால், அவருடைய இலக்கு ஐரோப்பாவைத் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பது அல்ல; ஐரோப்பியத் தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு இந்திய இருட்குகைகளைத் திறந்து பார்ப்பதுதான்.

​அதிகாரத்திற்கும், தத்துவத்திற்கும், மதத்திற்கும் இடையிலான இந்தச் சிக்கலான முக்கோண உறவை முத்துமோகன் அவிழ்த்த விதம், தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. தத்துவத் தளத்தில் இவ்வளவு தீர்க்கமான விவாதங்களை முன்னெடுத்த ஒரு சிந்தனையாளன், இலக்கியத் தளத்தில், படைப்பிலக்கியத்தின் அழகியலை எப்படி எதிர்கொண்டிருப்பார்? தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தன் ஆதர்சமாகக் கொண்ட அவர், தமிழ் இலக்கியப் பரப்பை, அதன் அறவியலை மார்க்சியத்தின் ஒளியில் எப்படி அளவிட்டார்? அந்த விவாதங்கள் இன்னும் நுட்பமானவை.

​

​மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனம் என்பது தமிழ்ச் சூழலில் நெடுங்காலமாக ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள்ளேயே உழன்று கொண்டிருந்தது. இலக்கியத்தை வெறும் சமூகப் பிரதிபலிப்பாகவோ (Reflection theory), அல்லது புரட்சிக்கான அரசியல் துண்டுப் பிரசுரமாகவோ சுருக்கும் ஒரு யந்திரகதியான போக்கு இங்கே வலுவாக இருந்தது. ஒரு படைப்பில் எத்தனை சதவீதம் வர்க்கப் போராட்டம் இருக்கிறது, உழைக்கும் மக்களின் துயரம் எப்படிச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் பட்டியல் போடும் 'கணக்கப்பிள்ளை' வேலையாகவே பல நேரங்களில் மார்க்சிய விமர்சனம் தேங்கி நின்றது. ஒரு தத்துவவாதியாக, ந. முத்துமோகன் இந்தத் தட்டையான பொருளாதார ஒடுக்கவாதத்திலிருந்து (Economic Reductionism) மார்க்சிய அழகியலை மீட்டெடுக்கும் மிக முக்கியமான புள்ளியில் வந்து நிற்கிறார்.

​படைப்பின் அற்புத தருணங்களும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியும்

​மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் ஒருபோதும் இலக்கியத்தை வெறும் பிரச்சாரக் கருவியாகப் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் தங்களை அரசியல் ரீதியாக எதிர்த்த பால்சாக்கின் (Balzac) எழுத்துக்களைக் கொண்டாடினார்கள்; ஷேக்ஸ்பியரின் மானுட நாடகங்களில் லயித்தார்கள். மார்க்சிய செவ்வியல் ஆசான்களின் இந்த உண்மையான அழகியல் பார்வையைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய தேவை முத்துமோகனுக்கு இருந்தது. அவருடைய சமீபத்திய நூலான 'படைப்பின் அற்புத தருணங்கள் (மார்க்ஸ் எங்கெல்ஸ் எழுத்துக்கள் பற்றி ஓர் அறிமுகம்)' இந்த நோக்கில்தான் எழுதப்பட்டது.

​அதனால்தான், வர்க்க முரண்பாடுகளைத் தாண்டி, மனித அகத்தின் இருளையும், அறத்தின் வீழ்ச்சியையும் பேசும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியைத் தன்னுடைய இலக்கிய ஆதர்சமாகக் கொள்ள ஒரு மார்க்சியவாதியான முத்துமோகனால் முடிகிறது. தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் விளிம்புநிலை மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் இருத்தலியல் தவிப்பால் அலைக்கழிக்கப்படுபவர்கள். அவர்களின் உளவியல் கொந்தளிப்புகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், மனித குலத்தின் விடுதலையைப் பேசிவிட முடியாது என்ற ஆழமான தத்துவத் தரிசனம் அவருக்கு இருந்தது.

​கருத்தியல் நீரோட்டங்களும் அழகியல் தராதரங்களும்

​முத்துமோகனின் இலக்கியத் திறனாய்வு முறையியல் என்பது வெறும் தத்துவச் சட்டகங்களை இலக்கியத்தின் மீது வலிந்து பொருத்துவது அல்ல. நாட்டாரியல் அறிஞர் ஆ. சிவசுப்பிரமணியனிடமிருந்து அவர் கற்றுக்கொண்ட சமூகவியல் அணுகுமுறை, அவருக்குத் தமிழ் நிலத்தின் அசலான வேர்களோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.

​அவருடைய விமர்சனப் பார்வை மிகத் துல்லியமானது. சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில் நுட்பமாக ஓடும் கருத்தியல் நீரோட்டங்களையும், அவற்றின் அழகியல் தராதரங்களையும் தர்க்கபூர்வமாக மதிப்பிடுவதாகவே அவருடைய இலக்கியப் பணி அமைந்தது. ஒரு படைப்பு எந்த அளவுக்கு அழகியல் நேர்த்தியைக் கொண்டிருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு அது தன்னுடைய கருத்தியலை வாசகனின் ஆழ்மனதில் கடத்துகிறது. அந்தப் படைப்பு முற்போக்கானதா, அல்லது தன்னை அறியாமலேயே ஆதிக்கக் கருத்தியலுக்குச் சேவை செய்கிறதா என்பதை வெறும் கதைச்சுருக்கத்தை வைத்து முடிவு செய்துவிட முடியாது. அதன் மொழி, படிமங்கள், கலாச்சாரப் பின்புலம் ஆகியவற்றை அமைப்பியல் நோக்கில் பிரித்து மேய்வதன் வழியாகவே அதன் மெய்யான அரசியலைக் கண்டறிய முடியும் என அவர் நம்பினார்.

​ஜீவாவின் பண்பாட்டு அரசியலும் நவீனத்துவமும்

​இடதுசாரி இயக்கத்தின் முன்னோடியான ப. ஜீவானந்தத்தின் இலக்கியப் பங்களிப்பை முத்துமோகன் மதிப்பிட்ட விதம் ('ஜீவாவின் பண்பாட்டு அரசியல்' நூல்) இங்கு கவனிக்கத்தக்கது. ஜீவா வெறும் மேடைப் பேச்சாளர் மட்டுமல்ல, அவர் தமிழின் மரபான இலக்கியங்களை, குறிப்பாகக் கம்பனையும் பாரதியையும் மார்க்சிய ஒளியில் மறுவாசிப்புச் செய்தவர். மரபை முற்றிலுமாக நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, மரபிற்குள் இருக்கும் முற்போக்குக் கூறுகளை, மக்கள் சார்பு நிலைப்பாடுகளைக் கண்டறிந்து தனதாக்கிக் கொள்ளும் அந்தப் பண்பாட்டு அரசியலை முத்துமோகன் அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார்.

​நவீனத்துவம் (Modernism) மனிதனைத் தனிமைப்படுத்தி, அவனது அகச் சிக்கல்களுக்குள் தள்ளியபோது, மார்க்சியம் அதனை முதலாளித்துவத்தின் விளைவாக விமர்சித்தது. ஆனால் பின்நவீனத்துவச் (Post-Modernism) சூழலில், எதார்த்தம் என்பதே ஒரு புனைவாக, வெறும் மொழி விளையாட்டாகச் சிதைக்கப்பட்டபோது, மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனம் எப்படி எதிர்வினையாற்றியது? மொழி என்பது வெறும் குறியீடுகளின் தொகுப்பா, அல்லது அது அதிகாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் அரசியல் களமா?

​இங்குதான், உலகளாவிய பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்களோடு ஒரு மார்க்சியவாதி நிகழ்த்த வேண்டிய அதிமுக்கியமான தத்துவ உரையாடல் தொடங்குகிறது. அமைப்பியலையும் பின்-அமைப்பியலையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட முத்துமோகன், அந்த விவாதக் களத்தில் எத்தகைய நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்?

ஒற்றைப் பெரும் உண்மைகள் வீழ்ச்சியடைந்த ஒரு காலகட்டத்தில், தத்துவத்தின் பணி என்னவாக இருக்க முடியும்? தொண்ணூறுகளில் பின்நவீனத்துவம் தமிழ்ச் சூழலில் ஒரு பெரும் சூறாவளியாக நுழைந்தபோது, அதுவரை இருந்த கறாரான இடதுசாரி அளவுகோல்கள் அனைத்தும் நிலைகுலைந்தன. எதார்த்தம் என்பது புறவயமானது அல்ல, அது மொழியால் கட்டமைக்கப்படும் ஒரு புனைவு மட்டுமே என்ற வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது. இந்த இடத்தில்தான் ந. முத்துமோகன் ஒரு அசலான பின்மார்க்சியவாதியாகத் தன் தத்துவ விவாதங்களை அடுத்தகட்டத்திற்கு நகர்த்துகிறார். அவர் பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளர்களைப் புறக்கணிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்களின் தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டே முதலாளித்துவத்தின் புதிய முகமூடிகளைக் கிழிக்க முற்படுகிறார்.

​ஃபூக்கோவும் அதிகாரத்தின் நுண்வரலாறும்

​மார்க்சியம் என்பது அடிப்படையில் அரசையும் வர்க்கத்தையும் அதிகாரத்தின் மையங்களாகப் பார்க்கிறது. ஆனால், மைக்கேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) அதிகாரத்தின் இயங்குதிசையை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறார். அதிகாரம் என்பது மேலிருந்து கீழாக வருவது மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நுண்மையான அடுக்கிலும், மொழியிலும், பாலியலிலும், கல்வி நிறுவனங்களிலும், மருத்துவமனைகளிலும் சிறைச்சாலைகளிலும் ஊடுருவிப் பரவியிருக்கும் ஒரு வலைப்பின்னல் என்பதை ஃபூக்கோ நிறுவுகிறார்.

​முத்துமோகன் ஃபூக்கோவின் இந்த நுண்ணதிகாரக் (Micro-politics of power) கோட்பாட்டை மார்க்சியத்தோடு இணைத்து விவாதிக்கிறார். முதலாளித்துவம் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளக் காவல் துறையையோ ராணுவத்தையோ மட்டுமே நம்பியிருப்பதில்லை; அது நம்முடைய அன்றாடச் சிந்தனை முறைகளை, ரசனைகளை, விருப்பங்களைக் கட்டமைப்பதன் வழியாகத் தன் அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறது என்பதை அவர் தமிழ் அறிவுத்தளத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார்.

​தெரிதாவின் বিনিர்மாணமும் வேர்ச்சொல்லாய்வும்

​பின்நவீனத்துவத்தின் மையச் சரடாகிய ஜாக் தெரிதாவின் (Jacques Derrida) 'பின்தொடரும்' அல்லது 'பிரித்தறியும்' தத்துவத்தை (Deconstruction) முத்துமோகன் எதிர்கொண்ட விதம் மிக முக்கியமானது. எந்தவொரு சொல்லுக்கும் நிலையான, அறுதியான அர்த்தம் இல்லை; அர்த்தங்கள் தள்ளிப்போடப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன என்பது தெரிதாவின் வாதம். மொழி என்பது தூய்மையானதல்ல; அது கடந்தகால அதிகாரங்களின், ஒடுக்குமுறைகளின் சுமையைத் தன்னுள் பொதித்து வைத்துள்ளது.

​இதனை ஒரு தத்துவவாதி எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும்? முத்துமோகன் வெறும் மொழிக் கோட்பாடாக இதைச் சுருக்காமல், சமூகவியல் நோக்கில் சொற்களின் ஆழங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். ஒரு கருத்தாக்கத்தின், அல்லது ஒரு சொல்லின் வரலாற்று வேர்களைத் தேடிச் செல்லும் தீவிரமான வேர்ச்சொல்லாய்வு (Etymological excavation) என்பது ஒரு சமூக விடுதலையின் பகுதியே என்பதை அவர் நிறுவுகிறார். தலித் மெய்யியலையும், அயோத்திதாசரின் சிந்தனைகளையும் அவர் மதிப்பிடும்போது இந்த வேர்ச்சொல்லாய்வு முறையியலே ஆதிக்கக் கருத்தியல்களின் வரலாற்றுத் திரிபுகளை அம்பலப்படுத்த அவருக்குப் பெருமளவு உதவுகிறது.

​போத்ரியாரும் போலியுருக்களின் யுகமும்

​பின்முதலாளித்துவ (Late Capitalism) சமூகத்தில் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் அடைந்திருக்கும் உச்சகட்ட வக்கிரங்களை விளக்க ழீன் போத்ரியாரின் (Jean Baudrillard) சிந்தனைகள் இன்றியமையாதவை. உற்பத்திச் சமூகத்திலிருந்து விலகி, குறியீடுகளையும் பாவனைகளையும் நுகரும் சமூகமாக நாம் மாறிவிட்டோம். அசல் எது, நகல் எது என்று கண்டறிய முடியாதபடி 'போலியுருக்களும் பாவனைகளும்' (Simulacra and Simulation) நிஜத்தை விழுங்கிவிட்ட ஒரு மாய உலகில் நாம் வாழ்கிறோம்.

​ஒரு மார்க்சியவாதி இந்த மாயையை எப்படித் தகர்ப்பது? உழைப்பவனை விட, உழைப்பின் குறியீடு அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் ஒரு உலகத்தில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் வடிவம் என்ன? முத்துமோகன் போத்ரியாரின் 'சிமுலாக்ரா' கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, உலகமயமாக்கல் காலத்தில் ஊடகங்களும் விளம்பரங்களும் எவ்வாறு மனிதர்களின் அகவுலகைக் காலனியாக்கம் செய்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்கிறார்.

​கருத்தியல் அடிநீரோட்டங்களும் பண்பாட்டுப் பஞ்ச தந்திரமும்

​இந்த உலகளாவிய தத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு முத்துமோகன் சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தை மதிப்பிடும்போது, விமர்சனம் என்பது ஒரு அறுவை சிகிச்சையாக மாறுகிறது. சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை வெறும் அழகியல் தராதரங்களை வைத்து மட்டும் அவர் அளவிடுவதில்லை; அந்தப் படைப்புகளுக்குள் மிக நுட்பமாக ஓடும் கருத்தியல் அடிநீரோட்டங்களை (Ideological undercurrents) அவர் வெளியே கொண்டுவருகிறார்.

​பல நேரங்களில் இலக்கியம் என்பது தூய கலை என்ற பெயரில், மேட்டிமைத்தனத்தையும், நிலப்பிரபுத்துவ மதிப்பீடுகளையும் மீட்டெடுக்கும் ஒரு கருவியாகச் செயல்படுகிறது. இது ஒருவகையான பண்பாட்டுக் கதையாடல்களின் 'பஞ்ச தந்திரம்'. கதைகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆதிக்க அரசியலை, மொழியின் அழகியலைக் கொண்டு மூடிமறைக்கும் இந்தத் தந்திரத்தை, ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வும், தெரிதாவின் বিনিர்மாணமும் கொண்டே முத்துமோகனால் உடைக்க முடிகிறது. மார்க்சிய சமூகவியலின் முற்போக்கு அறமும், பின்நவீனத்துவத்தின் கட்டவிழ் முறையியலும் சங்கமிக்கும் ஒரு புதிய விமர்சனப் பள்ளியை அவர் இதன் மூலம் உருவாக்குகிறார்.

​ஒரு தத்துவவாதி உலகளாவிய சிந்தனைகளோடு உரையாடுவது மட்டுமே போதாது. அவன் அந்த வெளிச்சத்தைக் கொண்டு தன் சொந்த நிலத்தின் வரலாற்றை, பண்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மார்க்சியம், பின்நவீனத்துவம் என்ற ஐரோப்பியக் கருவிகளைக் கொண்டு, முத்துமோகன் இந்திய மதங்களையும், தமிழ் மரபையும், குறிப்பாகத் திராவிடக் கருத்தியலையும் எவ்வாறு அணுகினார்?

​

​ஐரோப்பியத் தத்துவச் சாளரங்களின் வழியே உலகைப் பார்ப்பது வேறு; அதே வெளிச்சத்தைக் கொண்டு நம் சொந்தக் காலடியின் கீழுள்ள நிலத்தின் இருளை, அதன் சரித்திர அடுக்குகளை அளவிடுவது வேறு. ஃபூக்கோவும் தெரிதாவும் போத்ரியாரும் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவத்தின் அதிநவீனச் சிக்கல்களிலிருந்து முளைத்தெழுந்தவர்கள். ஆனால், இந்திய நிலம், குறிப்பாகத் தமிழகம், முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சுமையைக் கொண்டது. இங்கு அதிகாரம் என்பது வெறுமனே மூலதனத்தால் (Capital) மட்டும் கட்டமைக்கப்படுவதில்லை; அது பிறப்பின் அடிப்படையிலான சாதிய அடுக்காகவும், பண்பாட்டு ஒடுக்குமுறையாகவும் பல நூற்றாண்டுகளாக உறைந்து கிடக்கிறது.

​இந்த அசலான முரண்பாட்டை எதிர்கொள்ளாமல் இங்கு எந்தவொரு தத்துவமும் வேரூன்ற முடியாது. தொடக்கக்கால மார்க்சியர்கள் செய்த மிகப் பெரிய பிழை, திராவிட இயக்கத்தையும் அதன் பண்பாட்டு அளவுகோல்களையும் வெறும் 'பூர்ஷ்வாக்களின் அரசியல்' எனத் தட்டையாக முத்திரை குத்தி நிராகரித்ததுதான். ஆனால் ந. முத்துமோகன், பின்மார்க்சியத்தின் நெகிழ்வான தத்துவக் கருவிகளோடு இந்த நிலப்பரப்பை நுட்பமாக அணுகினார். வர்க்க அரசியலுக்கும் (Class politics) அடையாள அரசியலுக்கும் (Identity politics) இடையிலான செயற்கையான முரண்பாட்டைக் களைந்து, அவற்றின் இயங்கியல் உறவை அவர் ஆராய்ந்தார்.

​அடையாள அரசியலும் வர்க்கமும்: ஒரு தத்துவார்த்த இணைவு

​மார்க்சியம் என்பது ஒட்டுமொத்த மானுடத்துக்குமான ஒரு பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட தத்துவம் (Universalist theory). ஆனால், சமூகத்தின் விளிம்பில் ஒடுக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் ஒரு தலித் சமூக மனிதனுக்கு, அவனுடைய சாதி அடையாளமே அவனது அன்றாட இருப்பை, பொருளாதார உரிமைகளைத் தீர்மானிக்கிறது. அவனுடைய வர்க்கம் என்பது அவனுடைய சாதியாலேயே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடத்தில் வெறும் 'பொருளாதார வர்க்கப் போராட்டம்' என்பதை மட்டும் பேசுவது ஒருவகையான தத்துவப் போதாமையே.

​முத்துமோகனின் "வர்க்க அரசியலும் அடையாள அரசியலும்" என்ற நூல் இந்த இடைவெளியை நிரப்பும் ஒரு மாபெரும் அறிவியக்க முயற்சி. அவர் அடையாள அரசியலை மார்க்சியத்திற்கு எதிர்ப்பதமாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, மார்க்சிய வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு உள்ளார்ந்த பண்பாட்டுக் கூறாகவே அதனை உள்வாங்கினார். தலித்துகளின், சிறுபான்மையினரின், விளிம்புநிலை மக்களின் அடையாள மீளுருவாக்கம் என்பது ஆதிக்க அதிகாரத்திற்கு எதிரான ஒரு மாபெரும் அரசியல் ஆயுதம் என்பதைப் பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளின் துணையோடு அவர் தமிழ்ச் சூழலில் நிலைநிறுத்தினார்.

​அயோத்திதாசரும் பௌத்தத்தின் கலகக் குரலும்

​இந்தத் தத்துவப் பயணத்தில் முத்துமோகன் சென்றடையும் மிக முக்கியமான ஆளுமை அயோத்திதாசப் பண்டிதர். முத்துமோகனின் விரிவான ஆய்வுகளில் ஒன்றான "அயோத்திதாச பண்டிதர் - தென்னிந்தியாவில் தலித் தன்னுணர்வின் உருவாக்கம்" என்ற நூல், தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் ஒரு மைல்கல். அயோத்திதாசரை வெறுமனே ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் தலைவராகவோ சுருக்கும் போக்கு இங்கே நெடுங்காலமாக இருந்தது. ஆனால் முத்துமோகன், அயோத்திதாசரை ஒரு மாபெரும் மெய்யியல் கலகக்காரராக (Philosophical rebel) மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறார்.

​வேதாந்தமும், சைவ சித்தாந்தமும் மைய அதிகாரத்தின் தத்துவங்களாகத் தமிழகத்தில் கோலோச்சியபோது, அதற்கு மாற்றாக அயோத்திதாசர் பௌத்தத்தைக் கையிலெடுத்தார். பௌத்தம் என்பது அவருக்கு வெறும் மதம் அல்ல; அது பார்ப்பனிய அதிகாரக் கட்டமைப்பைச் சிதைப்பதற்கான, தலித் மக்களின் 'பூர்வகுடி' அடையாளத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு தத்துவப் பெருங்கருவி. அயோத்திதாசரின் இந்தச் சிந்தனை முறையை, தெரிதாவின் 'பிரித்தறியும்' (Deconstruction) முறைமையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும். ஆதிக்க மரபு கட்டமைத்து வைத்திருந்த இதிகாசங்களையும், புராணங்களையும், சொற்களின் வேர்களையும் அயோத்திதாசர் தலைகீழாகக் கவிழ்த்து, அவற்றில் புதைக்கப்பட்டுள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வரலாற்றைத் தோண்டியெடுத்தார். ஒரு பின்மார்க்சியப் பார்வையாளராக முத்துமோகன், அயோத்திதாசரின் இந்த வரலாற்றியல் முறையைத் தன் தத்துவச் சட்டகத்திற்குள் வெகு இயல்பாகப் பொருத்திக் கொண்டார்.

​பெரியாரியமும் மார்க்சியமும்: முரண்களும் உரையாடல்களும்

​இதே பின்புலத்தில்தான் முத்துமோகன் பெரியாரையும் அணுகுகிறார். பெரியார் முன்வைத்த கடவுள் மறுப்பும், சாதி ஒழிப்பும் ஐரோப்பிய நாத்திகவாதத்திலிருந்து வேறுபட்டவை. பெரியாரின் பகுத்தறிவு என்பது, இந்திய மதங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் பார்ப்பனிய அதிகாரத்தை வேரறுப்பதற்கான ஒரு நடைமுறைக் கருவி. மார்க்சியம் எவ்வாறு மூலதனத்தின் அதிகாரத்தை எதிர்க்கிறதோ, அவ்வாறே பெரியாரியம் பண்பாட்டு அதிகாரத்தை எதிர்க்கிறது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான உரையாடல் சாத்தியமே என்பதைத் தன் ஆய்வுகளின் வழி முத்துமோகன் வலியுறுத்தினார்.

​சாதி ஒழிப்பு, சமூக நீதி, பகுத்தறிவு ஆகிய திராவிடக் கருத்தியலின் அடிப்படைகளை மார்க்சியச் செவ்வியல் சட்டகங்களுக்குள் வைத்துப் பார்ப்பதைவிட, கிராம்சி (Antonio Gramsci) முன்வைத்த 'கலாச்சார மேலாதிக்கத்திற்கு' (Cultural Hegemony) எதிரான போராட்டமாகப் பார்ப்பதே பொருத்தமானது என்பது அவருடைய நிலைப்பாடு. அதிகாரத்தின் நுண்வலையைத் தகர்க்க, தலித் தன்னுணர்வும் திராவிட மெய்யியலும் மார்க்சியத்திற்கு இன்றியமையாதவை என்ற புரிதலே முத்துமோகனை ஒரு முதிர்ந்த தத்துவச் சிந்தனையாளராக உயர்த்துகிறது.

​தத்துவங்களை, சமூக அரசியல் வரலாற்றோடு இணைத்துப் பார்த்த முத்துமோகன், வரலாறு என்பது நேர்கோட்டில் பயணிப்பதல்ல, அது பல்வேறு முரண்பாடுகளின் மோதல்களால் சுழன்று மேல்நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆழமாக நம்பினார். இந்தப் பின்னணியில், 1848-ல் ஐரோப்பாவில் வெடித்தெழுந்த புரட்சிகர உணர்வையும், இந்திய நிலத்தில் நிகழ்ந்த சமூக எழுச்சிகளையும் அவர் எவ்வாறு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார்? வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படையில் காலத்தை அவர் எவ்வாறு அளவிடுகிறார்?

​

​வரலாறு என்பது அரசன் இறந்தான், போர் மூண்டது, சாம்ராஜ்யம் சரிந்தது என்று ஒற்றை வரியில் எழுதப்படும் வெறும் தரவுகளின் தொகுப்பல்ல. மார்க்சிய மெய்யியலின்படி வரலாறு என்பது முரண்பாடுகளின் மோதல்களால், மனித உழைப்பால், வர்க்கப் போராட்டங்களால் இடையறாது உந்தப்பட்டு முன்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு பேரியக்கம். இந்திய மனமோ காலத்தை ஒரு சுழற்சியாக, மீண்டும் மீண்டும் முளைத்தெழும் 'காலச்சக்கரமாக' (Cyclic time) அல்லது புராணங்களின் உறைவிடமாகவே கற்பனை செய்யப் பழகியிருக்கிறது. இந்தப் புராணக் காலத்திலிருந்து (Mythic time) இந்திய மனத்தை விடுவித்து, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Historical Materialism) காலக்கண்ணாடியை அதற்கு அணிவிக்கும் பெரும் தத்துவப் பணியையே ந. முத்துமோகன் தன் நூல்களின் வழியே செய்துவந்தார்.

​1848: ஒரு காலப்பிலவும் மானுட விடுதலையின் திறப்பும்

​முத்துமோகனின் நூற்பட்டியலில் "1848" என்றொரு சிறிய ஆனால் மிக முக்கியமான நூல் உண்டு. ஏன் அந்த ஆண்டிற்கு அத்தனை முக்கியத்துவம்? 1848 என்பது உலக வரலாற்றில் ஒரு பெரும் திறப்பு நிகழ்ந்த ஆண்டு. ஐரோப்பா முழுவதும் রাজாக்களுக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புகளுக்கும் எதிராக மக்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடிய 'ஐரோப்பிய வசந்தம்' (Spring of Nations) நிகழ்ந்த காலகட்டம் அது. மிக முக்கியமாக, மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் தங்கள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க 'கம்யூனிஸ்டு கட்சி அறிக்கையை' (Communist Manifesto) வெளியிட்ட ஆண்டு அது.

​ஒரு தமிழ்ச் சிந்தனையாளன் ஏன் 1848-ஐ அவ்வளவு விரிவாகப் பேச வேண்டும்? ஏனென்றால், அது வெறும் ஐரோப்பிய வரலாறு அல்ல; அது நவீன அரசியல் தன்னுணர்வின் (Political consciousness) பிறப்பு. முதலாளித்துவம் எப்படி உலகளாவியதாகத் தன்னை உருமாற்றிக் கொள்கிறதோ, அதேபோல அதனை எதிர்க்கும் உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையியலும் உலகளாவியதாகவே இருக்க முடியும் என்ற தத்துவப் பேருண்மை அந்த ஆண்டில்தான் முளைத்தது. முத்துமோகன் அந்த வரலாற்றுத் தருணத்தைத் தமிழ்ச் சூழலுக்குள் கொண்டுவந்து பொருத்துவதன் வழியாக, நம்முடைய உள்ளூர்ச் சமூகப் போராட்டங்களை உலகளாவிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கப் பயிற்றுவிக்கிறார்.

​புராணக் கற்பிதங்களின் தகர்ப்பும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதமும்

​ஐரோப்பாவில் 1848-ல் ஒரு பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்ததுபோல, இந்தியச் சமூகத்தில் ஏன் அத்தகைய வர்க்கப் புரட்சிகள் நேரடியாக நிகழவில்லை? இது மார்க்சியவாதிகளின் நெடுங்காலச் சஞ்சலம். இதற்கு விடைதேட, இந்திய நிலத்தின் தனித்துவமான உற்பத்தி முறையையும் (Asiatic Mode of Production), சாதியக் கட்டமைப்பையும் பகுத்தாராய வேண்டியிருக்கிறது.

​முத்துமோகன் இங்குதான் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை ஒரு கறாரான கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறார். இந்திய வரலாற்றில் நிகழ்ந்த மோதல்களை வெறும் அரசர்களுக்கிடையேயான போர்களாகவோ, மதப் பிரிவுகளுக்கு இடையிலான தத்துவ விவாதங்களாகவோ அவர் சுருக்குவதில்லை. பௌத்தம் தொடுத்த அறைகூவல், பக்தி இயக்கத்தின் தொடக்கக்காலக் கலகக் குரல், சித்தர்களின் மரபு மீறல் என அனைத்தையும் உற்பத்தியுறவுகளின் மற்றும் அதிகாரத்தின் பின்னணியிலேயே அவர் வாசிக்கிறார். வேதாந்தம் எப்படித் தன்னை ஒரு மேலாதிக்கத் தத்துவமாக நிலைநிறுத்திக் கொண்டது என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத நோக்கில்தான் அவர் 'வேதாந்தத்தின் கலாச்சார அரசியல்' நூலில் விவரிக்கிறார். தத்துவங்கள் என்பவை ஆகாயத்திலிருந்து குதிப்பவை அல்ல; அவை அந்தந்தக் காலகட்டத்தின் பொருளியல் மற்றும் அதிகாரச் சூழலிலிருந்தே முளைத்தெழுகின்றன என்பதை அவர் மிகத் திட்டவட்டமாக நிறுவுகிறார்.

​பண்பாட்டுப் போராட்டமும் மார்க்சியத்தின் நெகிழ்வும்

​ஐரோப்பிய வரலாற்றின் நேர்கோட்டுப் பார்வையை அப்படியே எடுத்து இந்தியச் சமூகத்தின் மீது பொருத்தினால் அது அப்பட்டமான அபத்தமாகவே முடியும் என்பதை ஒரு பின்மார்க்சியப் பார்வையாளராக முத்துமோகன் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தார். ஐரோப்பாவில் வர்க்கப் போராட்டம் என்பது தொழிற்சாலைகளில் முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே நடக்கும் நேரடி மோதல். ஆனால் இந்தியாவிலோ, ஒடுக்குமுறை என்பது சாதியாகவும், மத மரபுகளாகவும், பண்பாட்டுத் தளத்தில் பல நூறு அடுக்குகளாகப் படிந்திருக்கிறது.

​எனவே, இந்தியச் சூழலில் புரட்சி என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கானது அல்ல; அது அடிப்படையில் ஒரு பண்பாட்டுப் போராட்டம் (Cultural struggle). அதனால்தான் அவர் ஜீவா, அயோத்திதாசர், பெரியார் ஆகியோரின் பண்பாட்டு அரசியலுக்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். 1848-ல் ஐரோப்பாவில் நிகழ்ந்த முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான எழுச்சியின் சாரத்தை, இந்தியாவில் சாதிய-பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்திற்கு எதிரான எழுச்சிகளோடு அவர் தத்துவார்த்தமாக இணைக்கிறார்.

​தத்துவத்திலிருந்து படைப்பிலக்கியத்தை நோக்கி...

​வரலாற்றையும் தத்துவத்தையும் இவ்வளவு நுட்பமாகப் பகுத்தாராய்ந்த ஒரு அறிஞர், மனிதனின் அகவுலகைப் பிரதிபலிக்கும் கலை மற்றும் இலக்கியத்தை எப்படி மதிப்பிடுவார்? மொழியின் கட்டமைப்புகளைக் கடந்து, மனித இருப்பின் சூனியத்தையும் தவிப்பையும் பேசும் நவீன மற்றும் பின்நவீன இலக்கியங்களை ஒரு மார்க்சியவாதி எப்படி எதிர்கொள்ள முடியும்?

​தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் தத்துவ விமர்சனம் என்பது பெரும்பாலும் மேலோட்டமானதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆனால், முத்துமோகனின் இலக்கியப் பிரவேசம் அந்த மரபை அடியோடு மாற்றியது. குறிப்பாக, சமூகவியல் தத்துவப் பின்புலத்தோடு அவர் நாவல்களை, சிறுகதைகளைச் சல்லடையிட்டுச் சலித்த விதம் தமிழ்த் திறனாய்வுத் துறையில் ஒரு புதிய பாய்ச்சல். தஸ்தயேவ்ஸ்கியை நேசிக்கும் ஒரு மார்க்சியவாதி, சமகாலத் தமிழ்ப் புனைகதைகளில் இயங்கும் நுண்ணரசியலை எப்படிக் கண்டடைகிறார்? ஒரு படைப்பின் வழியே வெளிப்படும் சித்தாந்தம் அதன் ஆசிரியரையே மீறி எப்படிச் செயல்படுகிறது?

​

​எந்தவொரு புதிய தத்துவப் பாய்ச்சலும் தன்னிச்சையாக ஒரு மொழியில் நிகழ்ந்துவிடாது. அதுவரை அந்த மொழி பழக்கப்படுத்திக் கொண்ட சிந்தனைச் சட்டகங்களை, வாக்கிய அமைப்புகளை, ஏன், சொற்களின் வேர்களையே அது அசைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும். மார்க்சியத்தைத் தாண்டி, பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளைத் தமிழ்ச் சூழலில் ந. முத்துமோகன் தீவிரமாக விவாதிக்கத் தொடங்கியபோது அவர் சந்தித்த மாபெரும் அறைகூவல் மொழி தொடர்பானது. ஐரோப்பியச் சிந்தனை மரபில் பல நூற்றாண்டுகளாகச் செதுக்கப்பட்ட தத்துவக் கலைச்சொற்களை, முற்றிலும் வேறுபட்ட பண்பாட்டுப் பின்புலம் கொண்ட தமிழுக்கு எப்படிக் கடத்துவது? இங்குதான் ஒரு தத்துவவாதி, தனக்கான ஒரு புதிய தத்துவ அகராதியை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

​சிமுலாக்ராவும் தத்துவச் சொற்களஞ்சியமும்

​ஒரு சமூகத்தின் பொருளியல் உறவுகள் எப்படிச் சொற்களாக உறைந்து கிடக்கின்றன என்பதை மார்க்சியம் பேசுகிறது என்றால், பின்நவீனத்துவமோ அந்தச் சொற்களே எப்படி உண்மையை மறைக்கும் மாயத்திரைகளாகச் செயல்படுகின்றன என்பதைப் பேசுகிறது. ழீன் போத்ரியாரின் ‘சிமுலாக்ரா மற்றும் சிமுலேஷன்’ (Simulacra and Simulation) போன்ற அதிநுட்பமான பிரதிகளில் கூறப்படும் 'போலியுருக்கள்' குறித்த விவாதங்களைத் தமிழுக்குக் கடத்துவது வெறுமனே ஒரு மொழியாக்கச் செயல் அல்ல; அது ஒரு மாபெரும் கருத்தியல் இடம்பெயர்வு.

​ஜாக் தெரிதாவின் 'பிரித்தறியும்' (Deconstruction) முறைமையைத் தமிழ்ப் பொதுப்புத்தியில் பதியவைக்க, தமிழ் மொழிக்கென்றே பிரத்தியேகமாக ஒரு 'தெரிதா அகராதி' உருவாக்கப்பட வேண்டிய அறிவியக்கத் தேவையை முத்துமோகனின் விவாதங்கள் உணர்த்தின. தத்துவங்களைப் பெயர்க்கும்போது, ஐரோப்பியச் சிந்தனைகளை அப்படியே வாந்தியெடுக்கும் அபாயம் உண்டு. ஆனால், முத்துமோகனின் அணுகுமுறை என்பது, ஐரோப்பியக் கருவிகளைக் கொண்டு தமிழ் நிலத்தின் சமூக, வரலாற்று முரண்பாடுகளை அறுவை சிகிச்சை செய்வதுதான்.

​வேர்ச்சொல்லாய்வும் திராவிடப் பொருளாதாரமும்

​இந்தத் தத்துவப் பின்புலத்திலிருந்துதான் நாம் வரலாற்றை மறுவாசிப்புச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. மொழியை வெறும் தகவல் தொடர்புச் சாதனமாகப் பார்க்காமல், கடந்த கால அதிகாரத் தரவுகளின் புதைபடிவமாகப் பார்க்கும் ஒரு வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வை இங்கு அவசியமாகிறது.

​குறிப்பாக, தமிழகத்தின் பண்டைய உற்பத்தி முறைகளையும், அதிகாரப் படிநிலைகளையும் புரிந்துகொள்ள ஆழமான வேர்ச்சொல்லாய்வு (Etymological excavation) என்பது ஒரு தவிர்க்க முடியாத கருவி. சொற்களின் வேர்களைத் தேடிச் செல்வதன் ஊடாகவே, திராவிடப் பொருளாதாரத்தின் (Dravidian Economy) உண்மையான இயங்குவிதிகளையும், இங்கு நிலவிய நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் வேர்களையும் நாம் அறிவியல்பூர்வமாக மறுகட்டமைப்பு செய்ய முடியும். எந்தச் சொல் எந்த வர்க்கத்தால், எப்படிப்பட்ட அரசியல் தேவைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டது என்பதைத் தெரிதாவின் கட்டவிழ் முறைமையோடும், மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தோடும் இணைத்து முத்துமோகன் ஆராயும்போது, பல தொன்மங்கள் தங்கள் புனிதத்தை இழந்து நிர்மூலமாகின்றன.

​சமகாலப் புனைவுகளில் ஒளிந்திருக்கும் பஞ்ச தந்திரங்கள்

​தத்துவம் மற்றும் வரலாறு ஆகிய இரு பெரும் தூண்களின் மீது நின்றுகொண்டுதான் முத்துமோகன் சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தை மதிப்பிடுகிறார். தமிழ்ச் சூழலில் இலக்கிய விமர்சனம் என்பது பெரும்பாலும் விருப்பு வெறுப்புகளின் அடிப்படையிலான பாராட்டுரைகளாகவோ அல்லது காழ்ப்புணர்ச்சிக் கட்டுரைகளாகவோ சுருங்கிவிட்ட நிலையில், அவருடைய விமர்சனப் பார்வை முற்றிலும் தர்க்கபூர்வமானது.

​சமகாலத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில், மிக நுட்பமாகச் செயல்படும் கருத்தியல் 'பஞ்ச தந்திரங்களை' அவர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது முற்போக்கானது போலவும், நவீனத்துவத்தின் உச்சம் போலவும் தோற்றமளிக்கும் பல இலக்கியப் பிரதிகள், அவற்றின் ஆழத்தில் எவ்வாறு பழமைவாதத்தையும், மேட்டிமைத்தனத்தையும், ஆதிக்கச் சாதி உளவியலையும் காப்பாற்றத் துடிக்கின்றன என்பதை அவருடைய விமர்சனங்கள் மிகத் துல்லியமாக அம்பலப்படுத்துகின்றன. ஒரு படைப்பின் அமைப்பியல் கூறுகளையும் (Structural elements), அதன் மொழியாடலையும் (Discourse) பகுத்தாராயும்போது, அந்தப் படைப்பாளி தன்னையறியாமலேயே எந்த அதிகார மையத்திற்குச் சேவை செய்கிறான் என்பது வெளிப்பட்டுவிடுகிறது.

​ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வும் இருத்தலின் சிக்கல்களும்

​இலக்கிய விமர்சனத்தில் மார்க்சியச் சமூகவியலோடு, மனித அகத்தின் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள ஃபிராய்டிய (Freudian) உளப்பகுப்பாய்வு முறையியலையும் இணைத்து அணுக வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகள் வலியுறுத்துகின்றன. மனிதன் என்பவன் வெறும் வர்க்கப் பிரதிநிதி அல்ல; அவன் காமத்தாலும், குற்றவுணர்வாலும், அடக்கப்பட்ட இச்சைகளாலும் உந்தப்படும் ஒரு சிக்கலான உயிரி.

​மதப் பிரதிகளையும், செவ்வியல் இலக்கியங்களையும் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வு நோக்கில் வாசிக்கும்போது அவற்றின் உட்பொருள்கள் முற்றிலும் வேறு பரிமாணத்தை அடைகின்றன. அதிகாரத்திற்கும் பாலியல் இச்சைக்கும், வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கும் மனிதனின் ஆழ்மனச் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளைத் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் வழியாகக் கண்டடையும் ஒருவரால் மட்டுமே, இலக்கியத்தின் உண்மையான அறவியலைப் பேச முடியும்.

​இந்த விரிவான, உலகளாவிய தத்துவ-அழகியல் பின்னணியைக் கொண்டுதான் முத்துமோகன் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பை அளவிடுகிறார். ஒரு படைப்பை அதன் அழகியல் நேர்த்தியிலிருந்து பிரிக்காமல், அதேசமயம் அதன் அரசியல் நிலைப்பாட்டைச் சமரசம் செய்யாமல் அவர் முன்வைக்கும் விமர்சன முறைமை தமிழ்ச் சூழலுக்கு முற்றிலும் புதியது. அப்படிப்பட்ட ஒரு கூர்மையான விமர்சகர், ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்ச் சிந்தனை மரபிலும், மார்க்சியச் செயல்பாட்டிலும் விட்டுச் செல்லும் தத்துவார்த்த மரபு என்ன? அவருடைய பங்களிப்பை ஒட்டுமொத்தமாக எப்படித் தொகுத்துக்கொள்வது?

​

ஒரு சிந்தனையாளன் தன் நிலத்தின் வேர்களை எவ்வளவு ஆழமாகத் துழாவுகிறானோ, அதே அளவுக்கு அவனுடைய கிளைகள் உலகளாவிய வானத்தை நோக்கி விரிய வேண்டும். ந. முத்துமோகனின் தத்துவப் பயணம் குறுகிய தேசியவாத எல்லைகளுக்குள் சுருங்கிவிடாததற்கு முக்கியக் காரணம், அவர் மானுடத்தின் முடிவற்ற துயரத்தை ஒற்றைப் பரிமாணமுடையதாகப் பார்க்க மறுத்ததுதான். ஒரு உண்மையான பின்மார்க்சியவாதி, உலகெங்கும் நிகழும் அதிகார ஒடுக்குமுறைகளையும், விளிம்புநிலை மக்களின் அகவயமான தேடல்களையும் தனக்கான தத்துவத் தரவுகளாகவே எடுத்துக்கொள்கிறான்.

​ஐரோப்பியத் தத்துவங்களை மட்டும் தமிழுக்குக் கொண்டுவருவது போதாது; மூன்றாம் உலக நாடுகளின், குறிப்பாக அரேபிய மற்றும் ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்புகளின் கலகக் குரல்களையும் நாம் செவிமடுக்க வேண்டும் என்ற பரந்துபட்ட அழகியல் பார்வை முத்துமோகனின் சிந்தனைப் பள்ளிக்கு உண்டு.

​உலகளாவிய கலகக் குரல்களின் மொழியாக்கம்

​முதலாளித்துவமும் ஏகாதிபத்தியமும் உலகளாவிய வலைப்பின்னலைக் கொண்டிருக்கும்போது, அதை எதிர்க்கும் தத்துவமும் அழகியலும் மட்டும் எப்படி ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்குள் சுருங்க முடியும்? இந்தப் பின்புலத்தில்தான் உலகளாவிய விளிம்புநிலை இலக்கியங்களை, குறிப்பாக ஆன்மீகக் கவிதைகளையும், எதிர்ப்பு இலக்கியங்களையும் தமிழுக்குக் கொண்டுவர வேண்டிய அறிவியக்கத் தேவை எழுகிறது.

​உதாரணமாக, அப்தல்லா ஸ்ரிகா (Abdallah Zrika) போன்ற மொராக்கோ கவிஞர்களின் அல்லது அப்தெல் ரஹ்மான் எல்-அப்னுதி (Abdel Rahman el-Abnudi) போன்ற எகிப்தியக் கவிஞர்களின் கவிதைகளைத் தமிழாக்கம் செய்வதென்பது வெறும் இலக்கியப் பரிமாற்றம் அல்ல. அது, இஸ்லாமிய மற்றும் அரேபிய உலகம் நவீனத்துவத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் எப்படி எதிர்கொள்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு தத்துவார்த்த உரையாடல். தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் ருஷ்யக் குளிரில் படும் அதே இருத்தலியல் தவிப்பை, இந்த உலகளாவிய கவிஞர்களின் வரிகளிலும் ஒரு பின்மார்க்சியவாதியால் தரிசிக்க முடியும். அதிகாரத்திற்கு எதிரான இந்தப் பன்முகக் குரல்களைத் திரட்டித் தமிழ்ச் சூழலில் ஒலிக்கும்படி செய்வது ஒரு மாபெரும் பண்பாட்டுச் செயல்பாடாகும்.

​பின்நவீனத்துவப் புனைவுகளின் பிரம்மாண்டம்

​தத்துவச் சட்டகங்களை வெறும் விவாதங்களாகப் படிப்பதை விட, அவை புனைவுகளில் எப்படிச் செயல்படுகின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்னும் நுட்பமானது. தற்காலப் பின்முதலாளித்துவச் சமூகம் மனிதர்களை எப்படித் துண்டு துண்டாகச் சிதைத்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, பின்நவீனத்துவ நாவல்களை வாசிப்பது மிக அவசியம்.

​டேவிட் ஃபாஸ்டர் வாலஸின் (David Foster Wallace) 'இன்ஃபினிட் ஜெஸ்ட்' (Infinite Jest) போன்ற அதிநுட்பமான, பிரம்மாண்டமான நாவல்கள் சாதாரணமான வாசிப்புக்குக் பிடிபடாதவை. மனிதனுடைய நுகர்வு வெறி, ஊடகங்களின் மாயை, மற்றும் கேளிக்கைகளால் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளும் அபத்தம் ஆகியவற்றை அவை பகடியாகவும் துயரத்தோடும் சித்திரிக்கின்றன. இத்தகைய ஆகச்சிறந்த 50 பின்நவீனத்துவ நாவல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் மையக் கருத்தியலைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு விரிவான இலக்கிய வழிகாட்டி (Literary guide) இன்று நமக்குத் தேவையாக இருக்கிறது. ஒரு மார்க்சியவாதி, இந்த நாவல்களின் கட்டவிழ்ந்த மொழிக்குள்ளும், சிதைந்த எதார்த்தத்திற்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் வர்க்க மற்றும் அதிகார அரசியலைத் துல்லியமாக அடையாளம் காண முடியும்.

​செவ்வியல் பிரதிகளும் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வும்

​இதன் தொடர்ச்சியாகவே, மதம் மற்றும் செவ்வியல் பிரதிகளை (Classical texts) அணுகும் முறையிலும் ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சல் நிகழ வேண்டியிருக்கிறது. மதப் பிரதிகளை வெறும் வரலாற்றுத் தரவுகளாகவோ, அல்லது நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய மூடநம்பிக்கைகளாகவோ பார்க்கும் பழைய இடதுசாரிப் பார்வை இன்று காலாவதியாகிவிட்டது. அந்தப் பிரதிகளுக்குள் உறைந்திருக்கும் மனிதனின் உளவியல் வேர்களைக் கண்டடைய ஃபிராய்டிய (Freudian) உளப்பகுப்பாய்வு ஒரு மிகச் சிறந்த கருவி.

​உதாரணமாக, திருக்குர்ஆன் போன்ற ஒரு மாபெரும் செவ்வியல் பிரதியை, அதன் ஆன்மீக, தத்துவார்த்தத் தளத்திலிருந்து விலகாமல், அதேசமயம் ஃபிராய்டிய உளப்பகுப்பாய்வுக் கோணத்திலும் ஒரு பல்துறைசார்ந்த (Interdisciplinary) வாசிப்பிற்கு உட்படுத்த முடியும். மனித மனத்தின் குற்றவுணர்வு, இச்சைகள், ஒடுக்கப்பட்ட ஆசைகள், மற்றும் விடுதலையை நோக்கிய ஏக்கம் ஆகியவை இத்தகைய செவ்வியல் பிரதிகளில் எப்படிக் குறியீடுகளாகவும் தொன்மங்களாகவும் பதிவாகியுள்ளன என்பதை ஆராய்வது தத்துவத் தளத்தில் மிக முக்கியமானது. மத நம்பிக்கைகளுக்கும், மனிதனின் ஆழ்மனச் சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான இந்த உறவை மார்க்சிய மற்றும் ஃபிராய்டிய இணைவின் ஊடாகத் திறந்துகாட்டுவது ஒரு அசலான அறிவியக்க உசாவல் (Intellectual inquiry).

​இந்தத் தொடர்ச்சியான வாசிப்புகள், மொழியாக்கங்கள், தத்துவ விவாதங்கள் என அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும்போது ந. முத்துமோகன் என்னும் சிந்தனையாளனின் முழுமையான உருவம் நம் கண்முன் எழுகிறது. தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் அவருடைய உண்மையான இடம் என்ன? ஒரு மார்க்சியவாதியாகத் தொடங்கி, பின்மார்க்சியத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளிக்குள் சஞ்சரித்த அவருடைய ஒட்டுமொத்தத் தத்துவக் கொடை (Philosophical legacy) எத்தகையது?

​அறிவியக்கம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு மாபெரும் தவம். அது ஒருபோதும் சலனமில்லாத, பாதுகாப்பான பாதையில் பயணிப்பதில்லை. அதிகாரத்தின் இருளை நோக்கி, தத்துவத்தின் தீப்பந்தத்தோடு இறங்கிச் செல்லும் ஒரு தனித்த பயணியின் பயணம் அது. ந. முத்துமோகன் என்னும் சிந்தனையாளனின் வாழ்வை, அவருடைய ஒட்டுமொத்தப் பங்களிப்பை நாம் மதிப்பிட முற்படும்போது, அந்தத் தனித்த அறிவியக்கத் தவத்தின் பிரம்மாண்டமே நம் கண்முன் எழுகிறது.

​மார்க்சியம் என்பது உலகைத் தத்துவார்த்தமாகப் புரிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல, அதை மாற்றுவதற்கானது என்று மார்க்ஸ் சொன்னார். அதை மாற்றுவதற்கு, முதலில் சிந்தனைத் தளத்தில் ஒரு மாபெரும் அகழ்வாராய்ச்சி தேவைப்படுகிறது. அந்த அகழ்வாராய்ச்சியைத் தமிழ்ச் சூழலில் எந்தவிதமான சமரசமும் இன்றி நிகழ்த்தியவர் முத்துமோகன்.

​இருபது தொகுதிகளின் பிரம்மாண்டமும் அறிவியக்க அறமும்

​வெறுமனே தத்துவங்களை விவாதிப்பதோடு ஒரு சிந்தனையாளனின் பணி முடிந்துவிடுவதில்லை. அந்தத் தத்துவங்களின் ஆதி ஊற்றைத் தன் தாய்மொழிக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் மாபெரும் உழைப்பையும் அவர் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. 'மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் தேர்வு நூல்கள்' என 20 மாபெரும் தொகுதிகளைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்த அவருடைய உழைப்பு என்பது சாதாரணமானதல்ல. அது ஒரு தலைமுறையின் தத்துவப் பசியைத் தீர்க்கும் பெருஞ்செயல். அதுபோலவே 'மார்க்சிய செவ்வியல் நூல்கள் வரிசை'யைப் பதிப்பித்ததன் ஊடாகத் தமிழ் மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தை அவர் அசைக்க முடியாதபடி பலப்படுத்தினார்.

​ஒருபுறம் செவ்வியல் மார்க்சியத்தின் மூலப் பிரதிகளைத் தமிழாக்குவது; மறுபுறம் அந்த மார்க்சியப் பீடத்தின் மீதே நின்றுகொண்டு, பின்நவீனத்துவக் கருவிகளைக் கொண்டு மார்க்சியத்தை விமர்சனபூர்வமாக விரிவுபடுத்துவது - இந்த முரணியக்கமே (Dialectics) முத்துமோகனின் தனித்துவம். ஒரு மூடிய சிந்தனைப் பள்ளிக்குள் தன்னைச் சிறைவைத்துக் கொள்ளாமல், 'அடையாள அரசியல்', 'தலித் மெய்யியல்', 'நவமார்க்சியம்' எனத் தன்னைத் திறந்துகொண்ட ஒரு திறந்த மனதின் வெளிப்பாடு அது.

​அறத்தின் வேர்ச்சொல்லும் மெய்யியலின் இலக்கும்

​முடிவாக, இந்தத் தத்துவ விவாதங்கள் அனைத்தும் எதை நோக்கி நகர்கின்றன? எல்லாக் கதையாடல்களும் சிதைக்கப்பட்டுவிட்டன, மையங்கள் உடைந்துவிட்டன, எதார்த்தம் என்பது வெறும் போலி பிம்பமாக மாறிவிட்டது எனப் பின்நவீனத்துவம் அறிவிக்கும் ஒரு மாயக் காலகட்டத்தில், மனிதகுலம் எதைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்பது?

​இங்குதான் தமிழ் நிலத்தின் ஆழமான தத்துவ வேரான 'அறம்' என்னும் ஒற்றைச் சொல் நம்மை ரட்சிக்கிறது. முத்துமோகன் போன்ற ஒரு மார்க்சியவாதியின் ஒட்டுமொத்தத் தத்துவப் பயணமும் இந்த அறத்தை நோக்கியதே. 'அறம்' என்னும் சொல்லின் வேர்ச்சொல்லாய்வை (Etymological excavation of Aram) நாம் நிகழ்த்திப் பார்த்தால், அது வெறும் தனிமனித ஒழுக்கம் அல்ல; அது சமூகத்தின் சமநிலையை, சமத்துவத்தை, அதிகாரமற்ற விளிம்புநிலை மனிதர்களின் விடுதலையைத் தன்னுள் பொதிந்து வைத்துள்ள ஒரு மாபெரும் அரசியல் சொல் என்பது புரியும். ஒடுக்கப்பட்டவனின் சார்பாக நிற்பதே அறம். அந்த அறத்தைக் கண்டடையவே அவர் அயோத்திதாசரையும், பெரியாரையும், மார்க்சியத்தையும், தெரிதாவின் கட்டவிழ் முறையியலையும் தன் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தினார்.

​முடிவிலாப் பெருவெளியின் நட்சத்திரம்

​தத்துவம் என்பது ஒருபோதும் முடிவடையாத ஒரு பெருநூல். அதன் பக்கங்கள் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. பழைய பெருங்கதையாடல்களின் சகாப்தம் முடிந்து, புதிய நுண்-அரசியல்களின் (Micro-politics) சகாப்தம் தொடங்கிவிட்ட காலகட்டத்தில், நாம் பழைய வரைபடங்களை வைத்துக்கொண்டு புதிய உலகைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

​ஆனால், தத்துவத்தின் முடிவிலாப் பெருவெளியில், இருள் சூழும்போதெல்லாம் திசைகாட்ட ஒரு நட்சத்திரம் (Nakshathiran) முளைத்தெழுவது இயற்கையின் விதி. ந. முத்துமோகன் தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஒளிரும் நட்சத்திரம். பழமைவாதத்தின் இருளையோ, பின்நவீனத்துவத்தின் சூனியப் பெருவெளியையோ கண்டு அஞ்சாமல், அறிவின் துணிவோடும், தவிப்போடும் மானுட விடுதலையை நோக்கித் தன் ஒளியைப் பாய்ச்சியவர்.

​ஒரு மார்க்சியவாதியின் பின்மார்க்சியச் சிந்தனைகள் என்பவை வெறும் தத்துவப் பயிற்சிகள் அல்ல; அவை அறத்தின் மீதான தீராத தாகம். அந்தத் தாகமே அவரைத் தஸ்தயேவ்ஸ்கியிடமும், பௌத்தத்திடமும், சீக்கியத்திடமும், இருத்தலியலின் ஆழங்களிடமும் இட்டுச் சென்றது. அந்த அறிவியக்கத் தாகம், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் இந்த மொழியின் வழியாக, இந்தச் சிந்தனை மரபின் வழியாகக் கடத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். மானுடத்தின் துயரம் எஞ்சியிருக்கும் வரை, தத்துவத்தின் சம்மட்டி ஓசையும் ஓய்வதில்லை!

​