பிரதம த்ரிஷ்ய குற்றக்கார்

ஜார்ஜ்குட்டிக்குப் பிறகு அலீனா: குற்றம், அறம், உண்மை ஆகியவற்றின் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்யும் ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்ய குற்றக்கார்’

ஒரு குற்றத்தைப் பார்ப்பதற்கும், அந்தக் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் எவ்வளவு பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது? குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் புலனாய்வின் நோக்கமா, அல்லது ஒரு குற்றத்தை உருவாக்கிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் சூழலையும் புரிந்துகொள்வதுமா? பார்வையாளர்களின் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் முன்முடிவுகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மலையாளத் திரைப்படமான ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

1. குற்றத்தைப் பார்ப்பதும் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதும்

திரைப்படம் என்பது வெறுமனே கதைகளைச் சொல்லும் கலை அல்ல. நாம் ஏற்கெனவே நம்பிக்கொண்டிருக்கும் உண்மைகளை அசைத்துப் பார்ப்பதற்கும், மனிதர்களைப் பற்றிய நமது முன்முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கும் உதவும் கலைவடிவம். ஒரு சம்பவத்தை எந்தக் கோணத்தில் காட்சிப்படுத்துகிறோம், எந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பார்வையில் அதை அணுகுகிறோம், எந்தத் தகவலை முதலில் வெளிப்படுத்துகிறோம், எதை மறைக்கிறோம் என்பவை பார்வையாளர்களின் புரிதலைத் தீர்மானிக்கின்றன. சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியின் பொருளையே அடுத்த காட்சி மாற்றிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மீது நாம் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த மதிப்பீடு, புதிய தகவல் கிடைத்ததும் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறுகிறது.

ஷஹாத் நிலம்பூர் இயக்கியுள்ள பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் (Pradhama Drishtiya Kuttakkar) திரைப்படத்தின் அடிப்படை வலிமை இந்தக் கதைசொல்லல் உத்தியில்தான் இருக்கிறது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்தைப் பற்றிய செய்தியை வாசிக்கும்போது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களைப் பற்றிய தீர்ப்பை நாம் மிக எளிதாக வழங்கிவிடுகிறோம். செய்தியில் இடம்பெறும் சில தகவல்கள், குற்றத்தின் தன்மை, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நிலை, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் பின்னணி ஆகியவை நமது மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட கதையை உருவாக்குகின்றன. விசாரணை முடிவதற்கு முன்பே யார் குற்றவாளி, யார் நிரபராதி என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.

ஆனால், ஒரு குற்றத்தின் வெளிப்படையான விவரங்களுக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனித வாழ்க்கைகளுக்கும் இடையில் பெரும் இடைவெளி இருக்கக்கூடும். சட்டம் ஒரு செயலைக் குற்றமாக வரையறுக்கிறது; புலனாய்வு அந்தச் செயலைச் செய்தவர் யார் என்பதைக் கண்டறிய முயல்கிறது. கலை அதற்கும் அப்பால் சென்று, அந்தச் செயலை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்று கேட்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் அந்த மூன்றாவது தளத்தில் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது. குற்றத்தை மறுப்பதோ, குற்றவாளியை எளிதில் நியாயப்படுத்துவதோ இதன் நோக்கம் அல்ல. மாறாக, நமது தீர்ப்புகள் எந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன, அவற்றில் எவ்வளவு முன்முடிவுகள் கலந்திருக்கின்றன என்பதைப் பரிசீலிக்கச் செய்கிறது.

2. ‘த்ரிஷ்யம்’ உருவாக்கிய மரபும் புதிய திரைப்படத்தின் பாதையும்

மலையாளத் திரைப்பட வரலாற்றில் குற்றவிசாரணைத் திரில்லர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஜீத்து ஜோசப் இயக்கிய த்ரிஷ்யம் (2013) திரைப்படத்தைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்துக்குப் பிறகு அதை மறைப்பதற்காக ஒரு குடும்பம் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளையும், அந்தக் குடும்பத்தைச் சுற்றி இறுகும் காவல்துறை விசாரணையையும் மையமாகக் கொண்ட அத்திரைப்படம், பார்வையாளர்களின் வழக்கமான அறவியல் நிலைப்பாட்டையே மாற்றியமைத்தது.

பொதுவாகக் குற்றம் நடந்தால் குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டும், ஆதாரங்கள் திரட்டப்பட வேண்டும், குற்றவாளி தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நமது எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகளுடன் பார்வையாளர்கள் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்துகொள்கிறார்கள். சட்டத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா, குடும்பத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா என்ற அறவியல் முரண்பாட்டுக்குள் அவர்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்த மரபை நினைவூட்டும் சில அம்சங்கள் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, குற்றவாளிகள் பிடிபட வேண்டும் என்ற வழக்கமான எதிர்பார்ப்பைத் திரைப்படம் சிக்கலாக்குகிறது. இருப்பினும், இரு திரைப்படங்களும் ஒரே கதையையோ ஒரே கருத்தையோ முன்வைக்கின்றன என்று கூற முடியாது. அவற்றின் அணுகுமுறைகளில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான பற்றுதல் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் போராட்டத்துடன் இணைகிறது. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில், குற்றச்சம்பவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான நமது பார்வையே தொடர்ந்து மாற்றப்படுகிறது. குற்றவாளி யார் என்பதைக் கண்டறிவதைக் காட்டிலும், ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய நமது தீர்ப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதற்கு இங்கு அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.

இந்த வேறுபாடுதான் இப்படத்தை மற்றொரு காவல்துறைத் திரில்லராக மட்டும் பார்க்க முடியாதபடி செய்கிறது.

3. அலீனா: காவல்துறைக்குள் நுழையும் ஒரு புதிய பார்வை

பார்வதி திருவோத் ஏற்றிருக்கும் அலீனா என்ற கதாபாத்திரம் திரைப்படத்தின் மையமான பார்வைப் புள்ளிகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. கணவரின் மரணத்துக்குப் பிறகு கருணை அடிப்படையில் காவல்துறையில் பணியில் சேரும் அலீனா, ஒரு புதிய பணிச்சூழலுக்குள் நுழைகிறார். அவருடைய அனுபவமின்மை, எச்சரிக்கையான அணுகுமுறை, சுற்றியுள்ளவர்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஆகியவை கதையின் நகர்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் பெண் அதிகாரிகள் பல நேரங்களில் வழக்கமான கதாபாத்திர வார்ப்புகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறார்கள். துணிச்சலான அதிகாரி, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாத விசாரணையாளர், ஆணாதிக்க அமைப்புடன் மோதுபவர் எனப் பல வடிவங்களில் அவர்கள் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அலீனாவின் கதாபாத்திரம் குறித்துப் பேசும்போது, அவரது தனிப்பட்ட இழப்பையும் புதிய பணிச்சூழலையும் ஒன்றாகக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு மனிதர் தனிப்பட்ட துயரத்திலிருந்து மீண்டு, புதிய பொறுப்பை ஏற்கும்போது அவர் எதிர்கொள்ளும் மனநிலை எளிதானதல்ல. அதே நேரத்தில், காவல்துறைப் பணியில் தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு அப்பால் சென்று செயல்பட வேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையிலான இழுபறி அலீனாவின் கதாபாத்திரத்துக்கு உணர்வுபூர்வமான ஆழத்தை அளிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் நடிப்பில் இந்த எச்சரிக்கையும் உறுதியும் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன. மிகுந்த அனுபவம் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகவில்லை; அனுபவத்தின் வழியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒருவராகவே தோன்றுகிறார். இந்த அணுகுமுறை கதாபாத்திரத்தை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது.

அலீனா வெறுமனே ஒரு குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி அல்ல. பார்வையாளர்களுக்கும் கதையின் உண்மைக்கும் இடையில் செயல்படும் ஒரு முக்கியமான இடைநிலைக் கதாபாத்திரம். அவருடைய பார்வையில் கிடைக்கும் தகவல்கள், பிற அதிகாரிகளின் அணுகுமுறைகள், பின்னர் வெளிப்படும் விவரங்கள் ஆகியவை இணைந்து பார்வையாளர்களின் புரிதலை மாற்றுகின்றன.

4. ஹரிஸ் மீரான்: அறிவின் அதிகாரமும் அதன் வரம்புகளும்

விஜயராகவன் ஏற்றிருக்கும் குற்றப்பிரிவு அதிகாரி ஹரிஸ் மீரான் திரைப்படத்தின் மற்றொரு வலிமையான கதாபாத்திரம். அனுபவமும் அறிவும் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகிறார். கடினமான குற்றங்களைக்கூடத் தனது விசாரணைத் திறனால் தீர்த்துவிடக்கூடியவர் என்ற நம்பிக்கையை அவரது அறிமுகமே உருவாக்குகிறது.

காவல்துறைத் திரில்லர்களில் இத்தகைய அதிகாரிகள் பொதுவாக பார்வையாளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்கள். சிக்கலான குற்றம் நடந்தாலும், திறமையான விசாரணையாளர் இறுதியில் உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். அவரது அறிவு, அனுபவம், விசாரணை முறைகள் ஆகியவற்றின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறோம்.

ஆனால் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த எதிர்பார்ப்பை வேறொரு திசையில் திருப்புகிறது. ஹரிஸ் மீரான் விசாரணையில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நாம் வழக்கம்போல விரும்புவதற்குப் பதிலாக, அவர் இந்த வழக்கைத் தீர்த்துவிடக்கூடாது என்ற மனநிலைக்குள் தள்ளப்படுகிறோம். ஒரு அதிகாரியின் திறமை குறித்த நமது மதிப்பீடு மாறுவதில்லை; அந்தத் திறமை எந்த முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதுதான் நமது விருப்பத்தை மாற்றுகிறது.

இங்கே திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது: உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது அறிவின் வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உண்மை வெளிப்படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்ன? உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் விருப்பத்துக்கும், அந்த உண்மை வெளிப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வுக்கும் இடையில் பார்வையாளர்கள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

விஜயராகவனின் நடிப்பு இந்த முரண்பாட்டுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. மிகச் சிறிய முகபாவனைகள், உரையாடல்களில் வெளிப்படும் கட்டுப்பாடு, அதிகாரத்தைக் கையாளும் விதம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஹரிஸ் மீரான் ஒரு நம்பத்தகுந்த விசாரணை அதிகாரியாக உருவாகிறார்.

அவருடைய கதாபாத்திரம் வழியாக அறிவு என்பது வெறுமனே தகவல்களைத் திரட்டும் திறன் மட்டுமல்ல; கிடைக்கும் தகவல்களை எவ்வாறு பொருள்கொள்கிறோம் என்பதும்தான் என்பதைத் திரைப்படம் மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது.

5. குற்றவாளி, நிரபராதி: இரண்டுக்கும் இடையிலான சிக்கலான வெளி

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படம் பொதுவாக இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முயல்கிறது: குற்றத்தைச் செய்தவர் யார்? அந்தக் குற்றத்தை நிரூபிக்கக்கூடிய ஆதாரங்கள் என்ன?

ஆனால் இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்துவிட்டால் மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து முரண்பாடுகளும் தீர்ந்துவிடுவதில்லை. ஒரு குற்றத்தின் சட்டரீதியான தன்மைக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒருவரின் செயலைப் புரிந்துகொள்வது, அந்தச் செயலை நியாயப்படுத்துவதற்குச் சமமல்ல. அதேபோல், ஒரு குற்றவாளியின் வாழ்க்கைச் சூழலை அறிந்துகொள்வது அவர் செய்த செயலின் பொறுப்பிலிருந்து அவரை விடுவிப்பதுமல்ல. இந்த வேறுபாட்டை உணராமல் போகும்போதுதான் குற்றம் குறித்த விவாதங்கள் எளிய தீர்ப்புகளாகச் சுருங்கிவிடுகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த இடைவெளியில் தனது நாடகத்தை உருவாக்குகிறது. குற்றம் நடந்தது என்பது ஒரு நிலை; அந்தக் குற்றத்தைப் பற்றிய முழுமையான புரிதல் உருவாகிவிட்டது என்பது வேறொரு நிலை. இவை இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

திரைப்படத்தின் கதைசொல்லல் பார்வையாளர்களை உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குவதிலிருந்து விலக்குகிறது. கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்துக் குற்றவாளியை அடையாளம் கண்டுவிட்டதாக நினைக்கும் தருணத்தில், புதிய பார்வை அல்லது புதிய தகவல் அந்த முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

இது வெறும் மர்மத்தை நீட்டிப்பதற்கான உத்தி அல்ல. மனிதர்களைப் பற்றிய நமது புரிதலின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தும் கதைசொல்லல் முறையாகவும் செயல்படுகிறது.

6. திரைக்கதை: தகவல்களை மறைப்பதல்ல, பார்வையை மறுவடிவமைப்பது

பி. எஸ். சுப்பிரமணியனும் விஜேஷ் தொட்டிங்கலும் இணைந்து உருவாக்கிய திரைக்கதை திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். இயக்குநர் ஷஹாத், முன்பு பிரகாசன் பறக்கட்டே (2022) திரைப்படத்தின் மூலம் அறிமுகமானவர். இந்தப் படத்தில் அவரது கதைசொல்லல் மேலும் முதிர்ச்சியடைந்ததாகத் தெரிகிறது.

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தில் பதற்றத்தை உருவாக்குவதற்குப் பல வழிகள் இருக்கின்றன. பார்வையாளர்களிடமிருந்து முக்கியமான தகவல்களை மறைக்கலாம்; எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கலாம்; ஆபத்தான சூழல்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கலாம். ஆனால் இவற்றை மட்டும் நம்பியிருக்கும் திரைக்கதை விரைவில் சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

இதற்கு மாறாக, தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பிறகும் பதற்றத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது மிகவும் கடினமான கலை. பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு சம்பவத்தின் முக்கியமான விவரங்கள் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தச் சம்பவத்தின் பொருள் என்ன, அதன் விளைவுகள் எப்படியிருக்கும், கதாபாத்திரங்கள் எத்தகைய முடிவுகளை எடுப்பார்கள் என்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து உயிருடன் இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் திரைப்படம் பல இடங்களில் அந்தச் சவாலைச் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியிலேயே சில முக்கியமான விவரங்கள் தெரியவந்தாலும், இரண்டாம் பாதி புதிய கோணங்களைத் திறக்கிறது. மர்மத்தின் மீது மட்டுமே சார்ந்திருக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மற்றும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாட்டின் வழியாகப் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.

கதாபாத்திரங்களில் ஒருவர் எழுதிய புத்தகத்தைத் திரைக்கதையின் நகர்வுடன் இணைத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். கதைக்குள் இடம்பெறும் ஒரு பொருள் அல்லது ஆவணம் வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதை முன்னேறுவதற்கான காரணியாக மாறும்போது திரைக்கதையின் கட்டமைப்பு வலுப்பெறுகிறது.

இருப்பினும், சில இடங்களில் கதையை வசதியாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் இருப்பதாக விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மூன்று மணி நேரத்தை நெருங்கும் நீளத்தைக் கொண்ட திரைப்படத்தில் சில காட்சிகள் மேலும் சுருக்கமாக அமைந்திருக்கலாம் என்ற மதிப்பீட்டுக்கும் இடமுண்டு. ஆனால் இத்தகைய குறைகள் படத்தின் மையமான பதற்றத்தை முற்றிலும் சிதைத்துவிடவில்லை.

7. ஒளிப்பதிவும் படத்தொகுப்பும்: பார்வையாளரின் கண்ணைக் கட்டுப்படுத்தும் கலை

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படத்தில் ஒளிப்பதிவு என்பது காட்சிகளை அழகாகப் பதிவு செய்வதற்கான தொழில்நுட்பப் பணி மட்டுமல்ல. பார்வையாளர்கள் எதைக் கவனிக்க வேண்டும், எதைக் கவனிக்காமல் விட வேண்டும், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முகத்தில் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமாகச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும் அது தீர்மானிக்கிறது.

ரோபி வர்கீஸ் ராஜின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் பதற்றமான சூழலுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. காவல் நிலையம், விசாரணை நடைபெறும் இடங்கள், கதாபாத்திரங்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றில் காட்சியமைப்பு முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் விசாரணை அறை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இடமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அங்கு அதிகாரம் செயல்படுகிறது; ஒருவர் கேள்வி கேட்கிறார், மற்றொருவர் பதிலளிக்கிறார்; மௌனம்கூட ஒரு தகவலாக மாறுகிறது. இந்தச் சூழலில் ஒளிப்பதிவின் கோணம் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான அதிகார உறவுகளை உணர்த்தக்கூடியது.

சாமன் சாக்கோவின் படத்தொகுப்பும் திரைப்படத்தின் ஓட்டத்துக்கு ஆதரவாக அமைகிறது. ஒரு தகவல் எப்போது வெளிப்பட வேண்டும், ஒரு காட்சி எவ்வளவு நேரம் நீடிக்க வேண்டும், அடுத்த காட்சிக்குச் செல்லும் இடைவெளி எவ்வளவு இருக்க வேண்டும் என்பவை திரில்லரின் அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.

முஜீப் மஜீத்தின் பின்னணி இசை, பதற்றத்தைத் தக்கவைக்க உதவும் மற்றொரு கூறாக அமைகிறது. ஒரு காட்சியில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் காட்டுவதோடு, அது எவ்வாறு உணரப்பட வேண்டும் என்பதிலும் பின்னணி இசை பங்கு வகிக்கிறது. அதேவேளையில், காட்சியின் உணர்வை மிகையாக விளக்காமல் இருப்பதும் முக்கியம்.

ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து செயல்படும்போதுதான், தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பின்னரும் பார்வையாளர்கள் கதைக்குள் தொடர்ந்து ஈடுபட்டிருக்க முடிகிறது.

8. பதற்றத்துக்குள் நகைச்சுவை: கதைசொல்லலின் இயல்பான இடைவெளி

தொடர்ச்சியான பதற்றம் ஒரு கட்டத்தில் பார்வையாளர்களுக்கு மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக காவல் நிலைய உரையாடல்கள், விசாரணை, சந்தேகங்கள், அதிகாரிகளுக்கிடையிலான மோதல்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்களில் ஒரே உணர்வுநிலை நீடித்தால் கதை இயந்திரத்தனமாக மாறிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவைத் தருணங்கள் இந்தச் சிக்கலைக் குறைக்கின்றன. அவை கதையின் மையத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் செல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான உரையாடல்களிலிருந்து உருவாகின்றன.

நகைச்சுவை என்பது திரில்லரின் எதிரி அல்ல. சரியான இடத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவை, அடுத்ததாக வரும் பதற்றத்தை மேலும் தீவிரமாக உணரச் செய்யலாம். பார்வையாளர்கள் சிறிது நேரம் மனதைத் தளர்த்திக்கொள்ளும் போது, அதற்குப் பிறகு நிகழும் சம்பவத்தின் தாக்கம் அதிகரிக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இதில் முக்கியமானது அளவுதான். கதையின் உணர்வுபூர்வமான மையத்தைச் சிதைக்காமல் நகைச்சுவையைப் பயன்படுத்துவது திரைக்கதையின் கட்டுப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

9. துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தின் வெற்றி கதாநாயகன் அல்லது கதாநாயகியின் நடிப்பில் மட்டுமே அடங்கியிருக்காது. விசாரணையில் பங்கேற்கும் அதிகாரிகள், சந்தேகத்துக்குரியவர்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், சிறிய வேடங்களில் தோன்றுபவர்கள் என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையின் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் உண்ணிமாயா பிரசாத், சித்தார்த் பரதன், மேத்யூ தாமஸ் ஆகியோர் முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகின்றனர். திவ்யா, தாசன், ஸ்ரீநாத் ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் வழியாக விசாரணையின் பல்வேறு அணுகுமுறைகளைப் பார்க்க முடிகிறது.

மாத்யூ தாமஸின் நடிப்பு, இளம் நடிகராக அவருக்கிருக்கும் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. சித்தார்த் பரதன் தனது கதாபாத்திரத்துக்கு இயல்பான வலிமையை வழங்குகிறார். உண்ணிமாயா பிரசாத் உணர்வுபூர்வமான சிக்கல்களைக் கொண்ட அதிகாரியாகத் தோன்றுகிறார்.

விநய் ஃபோர்ட், அசீஸ் நெடுமங்காடு, தினேஷ் பிரபாகர் உள்ளிட்ட நடிகர்களின் பங்களிப்புகளும் படத்தின் உலகத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன. பார்த்திபன் தோன்றும் பகுதிகள், குறைந்த திரை நேரத்தில்கூட ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் நினைவில் பதிய முடியும் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

இவ்வாறு பல நடிகர்கள் இணைந்து உருவாக்கும் கூட்டுச் செயல்பாடே காவல்துறைச் சூழலை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது. விசாரணை என்பது ஒரு தனி அதிகாரியின் அறிவாற்றலால் மட்டும் நடைபெறுவதில்லை; பல்வேறு மனிதர்களின் பார்வைகள், சந்தேகங்கள், தவறுகள், முடிவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக அது முன்னேறுகிறது.

10. ஜார்ஜ்குட்டியும் அலீனாவும்: இரண்டு வேறுபட்ட அறவியல் உலகங்கள்

ஜார்ஜ்குட்டி என்ற கதாபாத்திரம் மலையாள சினிமாவில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை அலீனாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, குற்றத் திரில்லர்கள் பார்வையாளர்களின் அறவியல் நிலைப்பாடுகளை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஜார்ஜ்குட்டி தனது குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக மேற்கொள்ளும் செயல்கள், சட்டத்துக்கும் குடும்பப் பற்றுக்கும் இடையிலான மோதலை உருவாக்குகின்றன. அவரது அறிவாற்றலையும் திட்டமிடும் திறனையும் பார்வையாளர்கள் ரசிக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், அவரது செயல்களின் சட்டரீதியான மற்றும் அறவியல் விளைவுகள் பற்றிய கேள்விகளும் எழுகின்றன.

அலீனாவைச் சுற்றி உருவாகும் கதைசொல்லல் வேறொரு விதமான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய பார்வையாளர்களின் புரிதல் மாறும்போது, அந்தக் குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற வழக்கமான விருப்பம்கூட மாறுகிறது.

இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் சில ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகக் கூறலாம். ஆனால் அலீனா இன்னொரு ஜார்ஜ்குட்டி மட்டுமே என்று முடிவுசெய்வது திரைப்படத்தின் தனித்துவத்தைக் குறைத்துவிடும். கதாபாத்திரங்களின் சூழல்கள், அவர்களின் செயல்பாடுகள், கதைசொல்லலில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இடம் ஆகியவை வேறுபட்டவை.

முக்கியமாக, ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் ஆதரவைப் பெறுகிறது என்பதற்காக அதன் செயல்கள் அனைத்தும் அறரீதியாகச் சரியானவை என்று ஆகிவிடாது. அதேபோல், ஒரு அதிகாரி சட்டத்தின் சார்பில் செயல்படுகிறார் என்பதற்காக அவரது ஒவ்வொரு முடிவும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்றும் அவசியமில்லை.

இதுவே குற்றத் திரில்லர்களின் சுவாரசியமான அறவியல் வெளி. சட்டம், நீதி, உண்மை, குடும்பப் பற்று, தனிப்பட்ட உணர்வுகள் ஆகியவை எப்போதும் ஒரே திசையில் பயணிப்பதில்லை.

11. தலைப்பின் பொருளும் பார்வையின் அரசியலும்

‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ என்ற தலைப்பை, முதல் பார்வையிலேயே குற்றவாளிகளாகத் தோன்றுபவர்கள் அல்லது ஆரம்பக் கணிப்பின் அடிப்படையில் குற்றம் சாட்டப்படுபவர்கள் என்ற பொருளில் வாசிக்கலாம். தலைப்பின் இந்தச் சாத்தியமான பொருள் திரைப்படத்தின் மையக் கருத்துடன் நெருக்கமாக இணைகிறது.

ஒரு மனிதரைப் பற்றிய முதல் பார்வை எப்போதும் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. நமது அனுபவங்கள், சமூக நம்பிக்கைகள், ஊடகங்களில் நாம் பெறும் தகவல்கள், ஏற்கெனவே உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் கருத்துகள் ஆகியவை அந்தப் பார்வையை வடிவமைக்கின்றன.

ஒருவர் குற்றவாளியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் தோற்றம் என்பது நிரூபணம் அல்ல. ஒருவர் நிரபராதியாகத் தோன்றலாம். அதுவும் அவரது நிரபராதித்தனத்திற்கான ஆதாரம் அல்ல. உண்மையைக் கண்டறிய ஆதாரங்களும் விசாரணையும் அவசியம். அதேவேளையில், ஆதாரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்களின் பார்வையும் விமர்சனத்துக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனை திரைப்படத்துக்கு அப்பாலும் முக்கியமானது. செய்திகளை வாசிக்கும்போதும், சமூக ஊடகங்களில் குற்றச்சாட்டுகளைப் பார்க்கும்போதும், ஒரு சம்பவம் பற்றிய தகவல் கிடைத்தவுடன் தீர்ப்பளிக்கும்போதும் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

குற்றச்சாட்டு, ஆதாரம், நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய சொற்கள் அல்ல. அவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை மதிப்பதே நியாயமான அணுகுமுறையின் அடிப்படை.

இந்த வகையில், திரைப்படத்தின் தலைப்பை ஒரு கதைசொல்லல் குறியீடாக மட்டுமல்லாமல், பார்வையாளர்களின் சிந்தனைக்கான அழைப்பாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

12. படத்தின் குறைகளும் அதன் வெற்றியும்

ஒரு திரைப்படத்தின் கருத்து வலிமையாக இருக்கிறது என்பதற்காக அதன் எல்லா கலை அம்சங்களும் குறையற்றவையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் சில திரைக்கதை வசதிகள் இருப்பதாகக் கருதலாம். சில நிகழ்வுகள் மேலும் இயல்பாக வளர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்; சில இடங்களில் கதையின் நகர்வைச் சுருக்கமாக அமைத்திருக்கலாம் என்ற விமர்சனங்களுக்கும் இடமுண்டு.

ஏறக்குறைய மூன்று மணி நேரம் நீளும் ஒரு திரில்லரில் பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைப்பது எளிதான காரியமல்ல. தகவல்களை வெளிப்படுத்தும் வேகம், கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி, விசாரணையின் முன்னேற்றம், உணர்வுபூர்வமான திருப்பங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் சமநிலை தேவைப்படுகிறது.

இந்தச் சவால்களைத் திரைப்படம் பெரும்பாலான நேரங்களில் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியில் கிடைக்கும் தகவல்கள் இரண்டாம் பாதியில் புதிய பொருளைப் பெறுகின்றன. கதையின் பல்வேறு பார்வைகள் ஒன்றிணையும்போது பார்வையாளர்கள் தங்களுடைய முந்தைய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி, இறுதிவரை மர்மத்தை மறைத்துவைப்பதில் மட்டும் இல்லை. ஒரு கட்டத்தில் முக்கியமான தகவல்கள் தெரிந்துவிட்டாலும், அவற்றைப் பற்றிய நமது உணர்வுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் தொடர்ந்து சோதனைக்கு உட்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

13. முடிவுரை: குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதைத் தாண்டிய திரில்லர்

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தை ஒரு வெற்றிகரமான குற்றவிசாரணைத் திரில்லராக மட்டும் மதிப்பிடுவது அதன் முழுமையான முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானதல்ல. குற்றம் பற்றிய தகவல்களை வெளிப்படுத்துவதுடன், அந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் நாம் உருவாக்கும் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் திரைப்படம் சோதிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் அலீனா, விஜயராகவனின் ஹரிஸ் மீரான், மற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோரின் வழியாகக் கதை பல்வேறு பார்வைகளைப் பெறுகிறது. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை இந்தக் கதைசொல்லலுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன. திரைக்கதையின் சில வசதிகள் இருந்தாலும், அதன் மையமான பதற்றமும் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாடும் பெரும்பாலான நேரங்களில் தக்கவைக்கப்படுகின்றன.

ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய முதல் தகவல் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. ஒரு மனிதரைப் பற்றிய நமது முதல் தீர்ப்பு இறுதியான தீர்ப்பாக இருக்க வேண்டியதுமில்லை. அதேவேளையில், உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற விருப்பம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியிலிருந்து பிரிந்துவிட முடியாது.

இதுவே இந்தத் திரைப்படம் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி: உண்மையைத் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதுமா, அல்லது அந்த உண்மையை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதையும் பரிசீலிக்க வேண்டுமா?

ஜார்ஜ்குட்டி மலையாள சினிமாவில் குற்றம், குடும்பப் பற்று, சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான முரண்பாட்டைத் தீவிரமாக முன்வைத்த கதாபாத்திரம். அலீனா அந்த மரபை நினைவூட்டினாலும், குற்றத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வேறொரு பாதையில் பயணிக்கிறார்.

முடிவாக, பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் என்பது மர்மங்களை அவிழ்க்கும் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; பார்வையாளர்களின் முன்முடிவுகளையும் அவிழ்க்க முயலும் திரைப்படம். ஒரு குற்றத்தின் பின்னால் என்ன நடந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வதற்கும், அந்த நிகழ்வை அறரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் உள்ள தூரத்தை உணர்த்தும் படைப்பு.

ஒரு நல்ல திரில்லர் நம்மை அடுத்த திருப்பத்துக்காகக் காத்திருக்கச் செய்கிறது. ஒரு சிறந்த திரில்லர், அந்தத் திருப்பம் வெளிப்பட்ட பிறகும் நமது முந்தைய தீர்ப்புகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது. ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ திரைப்படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனை இந்த இரண்டாவது முயற்சியில்தான் இருக்கிறது.