"எனக்கு உதவுங்கள்!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார், ஆனால் காடு அவரது குரலைத் திருடியது.
"நீங்கள்தான் என்று நான் நினைத்தேன்," என்று அவர் கூறினார்.
"Lesya-"
"காதல் இருப்பதாக நான் நினைத்தேன்!"“நான் இந்த இடத்தில் இங்கு இல்லை; நான் காட்டைத் தொட முடியும் ஆனால் ”
"நான் உங்களுக்கு விஷயங்களைக் காட்டினேன்," என்று லெஸ்யா சொன்னாள், அவளுடைய குரல் மீண்டும் மென்மையாக வளர்ந்தது. அவள் அருகில் வந்தாள், எப்பொழுதும் அவனை கவர்ந்த அந்த வழியில் நடந்து, முடி பாயும், தலை சற்று ஒரு பக்கம் சாய்ந்தது. "நான் உங்களுக்கு ஒரு பகுதியை கொடுத்தேன், மந்திரத்தின் ஒரு பரிசு என்னால் மீண்டும் பெற முடியாது. இதற்கு முன்பு நான் வேறு யாரையும் காட்டாத விஷயங்களை உங்களுக்குக் காட்டினேன். ”
"நீங்கள் வேறு யாரைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று ஜாக் கூறினார். அவர் இல்லை என்று விரும்பினார்.
“லெஷி!” லெஸ்யா கூச்சலிட்டாள், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள மரங்கள் நடுங்கின, தரையில் அதிர்ந்தது, காற்று தானே பயத்தில் விலகிச் சென்றது போல் தோன்றியது.
ஜாக் மூச்சுத்திணறினாள், அவள் அவனை நெருங்கும்போது ஒரு மூச்சை இழுக்க சிரமப்பட்டாள். அவள் கைகள் அவளுக்கு முன்பாக நகம் செய்யப்பட்டன, அவளது நகங்களுக்கு அடியில் வழக்கமான இளஞ்சிவப்பு வெளிறிய பச்சை நிறமாக மாறியது.
அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு, எலிசா மற்றும் ஷெப்பர்டை மீண்டும் பார்த்தார், மற்றும் அவரது தாயார், அவர் இறந்துவிட்டால், அவளுடைய ஒரு பயங்கரமான சூழல் மூலம் அவருடன் பேச முயற்சிப்பார் என்று அவருக்குத் தெரியும். பீதி மற்றும் பயங்கரவாதத்தால் குழப்பமடைந்தது-இரு உணர்ச்சிகளும் ஒரு மனிதனால் தாங்க முடியாது என்று ஜாக் நம்பினார்-அவனது தாய் வெற்றி பெறுவான் என்ற பயம் அவனுடன் கடுமையாக தொங்கியது.
பின்னர் ஒரு கர்ஜனை, மற்றும் பூமி உடைப்பது போன்ற ஒரு சத்தம், மற்றும் லெஸ்யாவின் திடுக்கிடும் அழுகை தான் அவரை மீண்டும் கண்களைத் திறக்கச் செய்தது.
முதலில் அவன் என்ன பார்க்கிறான் என்று புரியவில்லை. இயக்கத்தின் ஒரு மங்கலானது, இந்த வழியில் வடிவங்கள் மற்றும் அது, மற்றும் அவர் தேடிய முதல் விஷயம் லெஸ்யா. அவள் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தில் அவள் இல்லை, அதனால் அவன் பச்சை நிற இயக்கத்தின் மற்ற ஒளிகளைப் பின்பற்றி இடது மற்றும் வலது பக்கம் பார்த்தான்.
லெஸ்யா பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டார். மரங்கள் முளைத்து, விழுந்து, நொடிகளில் இறந்துவிட்டன, அவற்றின் அபரிமிதமான ஆயுட்காலம் கற்பனைக்கு எட்டாத அளவிற்கு வேகமாக வருவதைப் போல. அவருக்கும் லெஸ்யாவிற்கும் இடையிலான ஒவ்வொரு புதிய வளர்ச்சியுடனும், அவள் பின்னால் தள்ளப்பட்டாள்.
"தந்தையே!" என்று அவள் கத்தினாள், பின்னர் ஜாக் இதற்கு முன்பு கேள்விப்படாத பழைய, மறக்கப்பட்ட மொழியில் கத்த ஆரம்பித்தாள். வார்த்தைகளுக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்றாலும், அவை வழங்கப்பட்ட விதம் அவருக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது-லெஷி அவளைத் தள்ளிவிட்டதால், அந்த முறையைப் பின்பற்றி அவள் மன்றாடினாள், மிரட்டினாள், கெஞ்சினாள், அச்சுறுத்தினாள்.
ஜாக் பின்னால் இருந்து ஒரு மனிதன் வெளிப்பட்டு அவன் பக்கத்தில் மண்டியிட்டான். அவர் உயரமாகவும் மெல்லியதாகவும் இருந்தார்; அவர் தாடி போல் புல் அசைத்து வாழ்ந்தார்; அவரது அடர்த்தியான கொடியின் முடி கிட்டத்தட்ட தரையில் தொங்கியது. அவரது கைகளின் தோல் பட்டை அணிந்திருந்தது. அவர் உயிரோடு வந்த காடு.
"நீங்கள் பார்த்தீர்கள்," என்று அவர் கூறினார், ஜாக் கால்களைச் சுற்றி தவழும்.
"லெஷி," ஜாக் சுவாசித்தார், கிட்டத்தட்ட மூச்சுத் திணறினார்.
"விடுங்கள்" என்று அந்த மனிதன் சொன்னான். அவரது தொடுதலுக்கு அடியில் தவழும் சிதைந்தது.
"லெஸ்யா பற்றி என்ன?"
வனத்தின் இறைவன் கண் சிமிட்டினார், அந்த வெளிப்பாட்டில் ஜாக் இப்படி தோன்றுவது அவருக்கு எவ்வளவு வேதனை அளித்தது என்பதைக் கண்டார். "விடுங்கள்," அவர் மீண்டும் கூறினார். ஜாக் நன்றி செலுத்திவிட்டு வெளியேறினார்.
மீண்டும் அவர் ஓடும்போது குழப்பம் வெடித்தது. அவர் தனது கண்களை அவர் முன் தரையில் வைத்து, தனது புலன்களை அலைய விட வேண்டும் என்ற சோதனையை எதிர்த்தார், ஏனென்றால் அவருக்கு இப்போது அவருடைய எல்லா அறிவுக்களும் தேவை. சண்டை அவருக்குப் பின்னால் தொடர்ந்தது, ஆனால் அது ஒருபோதும் தொலைவில் இல்லை.
அவர் நிமிடங்கள், அல்லது ஒரு மணிநேரம் ஓடியிருக்கலாம், ஆனால் காடு வழியாக அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு நொடியும் வேட்டையாடும் மற்றும் உண்மையற்றதாக இருந்தது. எல்லா விலங்குகளும் இப்போது அவனுக்கு முன்னால் ஓடிவிட்டன, ஆகவே, கடந்த ஆண்டு இலைகளின் தழைக்கூளம் மற்றும் மண் வழியாக அவனது காலடிகளும், அவனைப் பின்தொடரும் நொறுக்குதலும், துடிக்கும், விரிசல் சத்தங்களும் மட்டுமே ஒலித்தன. அவர் கவனமாகக் கேட்டார், அவர்கள் ஏதேனும் அருகில் வந்தார்களா என்று காத்திருந்தார்கள்….
எச்சரிக்கையின்றி, காடு முடிந்தது, அவர் ஒரு குறைந்த மலைப்பாதையை நோக்கி செல்லும் புல்வெளி சாய்வில் தடுமாறினார்.
ஜாக் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார். "நான் எப்போதும் அங்கே இருப்பேன் என்று நினைத்தேன்," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார். அவருக்குப் பின்னால், நாட்டத்தின் சத்தங்கள் அமைதியாகிவிட்டன, அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர். அவள் போய்விட்டானா? இப்போது நான் வெளியே இருக்கிறேன், அவள் என் தப்பிப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு மீண்டும் அந்த தனிமையான அறைக்குச் சென்றிருக்கிறாளா?
அவர் திடீரென்று நிறுத்தப்படுவதாகத் தோன்றிய இருண்ட காட்டைத் திரும்பிப் பார்த்தார். பின்னர் லெஸ்யா அவர் முன் தோன்றி, மரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு, தலைமுடியிலிருந்து சில தவறான இலைகளை அசைத்தார்.
"நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன்," என்று அவர் கூறினார்.
அவள் சிரித்தாள். அவள் மரங்களுக்கு அடியில் இருந்தும் புல்வெளியிலிருந்தும் வெளியேறினாள், அவளுடைய வாசனை அவளுக்கு முன்னால் இருந்தது, ஜாக் உணர்ச்சிகளைக் குழப்பியது. பின்னர் அவள் ஒரு கூகருக்குள் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு துள்ளினாள்.
ஏதோ அவனைக் கடந்து பாய்ந்து குதித்த பூனையைத் தாக்கியது. மற்ற வடிவங்கள் இடது மற்றும் வலதுபுறத்தில் இருந்து வெளியேறின, மற்றும் ஜாக் நினைத்தார், ஓநாய்கள்! அவர்கள் கூச்சலிட்டு, முணுமுணுத்தனர், முன்னும் பின்னுமாக பறக்கிறார்கள், பின்னர் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்-லெஸ்யாவை அவளது கூகர் வடிவத்தில், மீண்டும் காடுகளை நோக்கி. அவள் ஒன்றைக் கடிந்துகொண்டு, அதை கீழே இழுத்து, அவளது தாடைகளின் ஒரு நொடி மற்றும் தலையின் முட்டையால் அதை அகற்றினாள்.
அப்போது அவரது ஓநாய் அங்கே இருந்தது, அவரது கையை அசைத்து, அவரை இழுக்க முயன்றது.
"நான் இன்னும் எவ்வளவு எடுக்க முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று ஜாக் கூறினார், அவர் திரும்பி மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கும் வரை விலங்கு இழுக்கப்பட்டது.
அது அவரை களத்தில் இறங்க விட்டுவிட்டது. ஜாக் ஒரு கணம் பார்த்தார், லெஸ்யா பளபளப்பாக சுருக்கமாக தனது மனித வடிவத்திற்குள் திரும்புவதைப் பார்த்தார், அவரது ஓநாய் வழிகாட்டியையும் பாதுகாவலரையும் முறைத்துப் பார்த்தபோது அவரது வெளிப்பாடு முழுமையான ஆச்சரியத்தில் ஒன்றாகும். கடைசியாக அவர் அவளைப் பார்த்தபோது, அவள் மீண்டும் ஒரு கூகருக்குள் நெகிழ்ந்தாள், அவள் மீண்டும் ஒரு முறை போரில் நுழைந்தபோது அவளது சிரிப்பு ஒரு கர்ஜனையாக மாறியது.
ஜாக் ஓடி ஓடினான். அவர் எங்கே ஆற்றலைக் கண்டுபிடிப்பார் என்று அவருக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவர் அதை கேள்வி கேட்கவில்லை. அவர் தெற்கு மற்றும் மேற்கு நோக்கி இலக்கு வைத்தார், அது செல்ல சரியான வழிதானா என்று உண்மையில் தெரியவில்லை, ஆனால் அந்த திசையின் ஒவ்வொரு அடியும் அவரை வீட்டிற்கு நெருக்கமாக அழைத்துச் சென்றது. அவர் எவ்வளவு அதிகமாக ஓடினாரோ, அவ்வளவு முக்கியமானது அவருக்குத் தோன்றியது.
லெஸ்யாவுடன் கேபினில் தனது வாரங்களுடன் வீட்டிற்கு துரோகம் செய்திருக்கலாம் என்று அவர் உணர்ந்தார். ஏற்கனவே அந்த நேரம் ஒரு கனவு போல் உணரத் தொடங்கியது, ஆனால் வேறுவிதமாக நிரூபிக்க வெட்டுக்களும் காயங்களும் அவருக்கு இருந்தன. அவரைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பு அதன் முரட்டுத்தனத்தை நன்கு அறிந்திருந்தது, ஆனால் லெஸ்யாவின் செல்வாக்கால் அது எதுவும் தொடப்படவில்லை, அல்லது சிதைந்ததாகத் தெரியவில்லை. இப்போது தான் அவள் காட்டில் இருந்து விலகி இருந்ததால், அவள் அதைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். இது ஒரு வண்ணம், அல்லது ஒரு ஷீன் அல்லது நிழல்கள் விழுந்த விதம் போன்ற வெளிப்படையான ஒன்றும் இல்லை, ஆனால் அவர் மீண்டும் உண்மையான, தீண்டப்படாத காட்டுக்குள் இருக்கிறார் என்ற உண்மையை அவர் மகிழ்வித்தார். அவருக்கு இயற்கையில் போதுமான அளவு மந்திரம் இருந்தது.
இறுதியில் அவரால் இனி ஓட முடியவில்லை. ஒரு பரந்த சமவெளியைக் கடந்து அவர் எந்த மரங்களிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் நீண்ட புல்லில் அமர்ந்தார், பின்னர் அவரது முதுகில் விழுந்தார். வானத்தைப் பார்த்து, லெஸ்யா அவருக்குக் காட்டியபடி தன்னைத் தானே திட்டமிட முயன்றார், தனது புலன்களுடன் வெளிப்புறமாக ஆராய்ந்து, தனது ஓநாய் தேடினார். அது வேலை செய்யாது என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்-ஒருவேளை அது அவளுடைய செல்வாக்குடன் இருந்திருக்கலாம்-ஆனால் பின்னர் அவர் ஒரு கூச்சலைக் கேட்டார், பொருந்திய துளையை வாசனை செய்தார், மேலும் அவரது வயிறு மற்றும் கால்களில் இரத்தத்தின் வெப்பத்தை உணர்ந்தார்.
“இல்லை,” ஜாக் கிசுகிசுத்தான். அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து வடக்கு நோக்கி, அவர் வந்த வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இல்லை.
அவரைப் பின்தொடர்ந்து பாதுகாப்பது உயிரினம் காயத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்று அவர் ஒருபோதும் நம்பவில்லை. ஆனால் அது காயமடைந்தது, மேலும் அவர் தனது சொந்த இதயத்தின் ஒவ்வொரு துடிப்பினாலும் அதன் வலியின் மூட்டையை உணர முடிந்தது. ஒருவேளை புகைபோக்கால் செய்யப்பட்ட ஒன்றை காயப்படுத்த லெஸ்யா போன்ற இயற்கைக்கு மாறான ஒரு விஷயத்தை எடுத்திருக்கலாம்.
பின்வாங்குவதற்கான சோதனையானது மகத்தானது, ஆனால் அது எந்த நன்மையையும் அளிக்காது. எவ்வளவு மோசமாக காயமடைந்தாலும், ஓநாய் அவருக்காக போராடியது. அவர் தனது சுதந்திரத்தை தூக்கி எறிந்து அதை திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை.
பல வாரங்களுக்கு முன்னர் வெண்டிகோ தாக்குதலுக்குப் பிறகு, சோர்வாக, குளிர்ச்சியாக, பசியுடன், அவரது காயங்களிலிருந்து வலிக்கிறான், அவனை விட மோசமாக உணர்ந்தான், ஜாக் மீண்டும் வனப்பகுதிக்குச் சென்றான்.
அதிகாரம் பதின்மூன்று
காட்சிக்கு திரும்புவது
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் தங்கத்தின் வாக்குறுதியால் வடக்கே ஈர்க்கப்பட்டனர், ஆனால் யூகோனுக்கு பயணம் செய்வதற்கான ஜாக் முடிவில் ஒரு திடீர் மற்றும் அசாதாரண செல்வத்திற்கான சாத்தியங்கள் ஒரே ஒரு காரணியாக இருந்தன. அவர் சாகசத்தை விரும்பினார், அது ஒரு பாடலைப் பாடியது, அவர் ஒருபோதும் எதிர்க்க முடியாது என்று அவருக்குத் தெரியும். ஆயினும் ஜாக் லண்டனின் கற்பனையை உண்மையிலேயே நீக்கியது சோதனை. அவர் தனது பயணத்தை ஒரு பெரிய சவாலாக உணர்ந்தார், மேலும் இந்த கடுமையான, தடைசெய்யப்பட்ட நிலத்திற்கு எதிராக தன்னைத் தானே குழிபறிக்க விரும்பினார். அவர் காடுகளை மாஸ்டர் செய்யும் ஒவ்வொரு நோக்கத்துடனும் வடக்கு நோக்கி வந்திருந்தார்.
இப்போது ஒரு கேள்வி அவரது ஒவ்வொரு அடியையும் பாதித்தது: வெறுமனே பிழைத்திருப்பது அவரை வனாந்தரத்தின் எஜமானராக்கியது? சாயத்திலிருந்து டாசனுக்கான அவரது பயணம் விருப்பத்தின் வெற்றியாக இருந்தது, மரண அச்சுறுத்தல் ஒவ்வொரு மூலையிலும் பதுங்கியிருந்தது, ஆனால் இப்போது அவர் அந்த மாத கஷ்டங்களையும் பசியையும் மிகுந்த ஏக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தார். அவர் டாசன் நகரத்திற்கு வந்த தருணத்திலிருந்து, அவனையும் அவரது நண்பர்களையும் அடிமைப்படுத்தும் மனிதர்களைத் தாண்டி ஓடும்போது, யூகோன் ஆற்றில் உறைந்த குளிர்காலத்தை விட அவர் காட்டு பற்றி மேலும் அறியத் தொடங்கினார்.
தங்க எதிர்பார்ப்பவர்கள் வனாந்தரத்தில் டஜன் கணக்கானவர்களால் இறந்தனர், மீண்டும் ஒருபோதும் கேட்க முடியாது. வெண்டிகோ வில்லியம் முகாமில் அடிமையையும் அடிமையையும் ஒரே மாதிரியாகக் கொன்றார். ஒரு டஜனுக்கும் அதிகமான ஆண்கள் லெஸ்யாவின் தனியார் வனத்தின் நெருக்கத்திற்குள் மயக்கமடைந்தனர், இப்போது மரங்களுக்கிடையில் ஒரு வாழ்க்கை நரகத்தை சகித்துக்கொண்டனர். இன்னும் ஜாக் லண்டன் அவர்கள் அனைவரையும் தப்பித்திருந்தார்.
அவர் ஏன் என்று யோசித்தார்.
அவரது பாதை பெரும்பாலும் காடுகளாக இருந்தது, சில நீளமான புல் சமவெளி இங்கேயும் அங்கேயும் இருந்தது. கர்ஜிக்கிற நீரோடை மூலம் காடு வழியாக வெட்டப்பட்ட ஆழமான பள்ளத்தாக்கை அடைந்தபோது, அவர் தயங்காமல் வம்சாவளியைத் தொடங்கினார். சுவர்கள் சீரற்றவை, துரோகமானவை, மற்றும் முள்ளெலிகள் மற்றும் பிற தாவரங்களால் நிரம்பியிருந்தன, ஆனாலும் ஜாக் அத்தகைய சூழ்நிலையில் முன்பு அரிதாக உணர்ந்த ஒரு நம்பிக்கையுடன் கீழே ஏறினார். ஒரு கட்டத்தில் ஒரு கோஷாக் வெடித்ததால் அவரது இடதுபுறத்தில் பசுமையாக இருந்த சுவர் வெடித்தது, அது விமானத்தையும், கம்பீரத்தையும், அதிசயத்தையும் எடுத்தபோது அதன் சிறகுகளால் அவரைப் பற்றிக் கொண்டது. அவர் ஒரு கணம் மட்டுமே இடைநிறுத்தினார்; அது அவ்வாறு தேர்ந்தெடுத்திருந்தால், பறவை அவரை இந்த குறைந்த குன்றிலிருந்து வீழ்த்தியிருக்கலாம்.
கீழே, நுரைக்கும் நீரோடை முழுவதும் அலைந்து திரிந்த அவர், தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். இது அவர் முன்பு உணராத ஒரு பார்வை, இந்த நேரத்தில் அவர் யார் அல்லது என்ன இருக்கிறார் என்பதைப் பார்க்க அவர் மெதுவாக திரும்பினார்.
அது ஒரு கருப்பு கரடி. நீரோடைக்கு முப்பது அடி தூரத்தில், முன் பாதங்கள் தண்ணீரைப் பிரிக்கின்றன, அது அவரை முறைத்துப் பார்த்தது, அசைவற்ற மற்றும் அமைதியானது. அவர் பார்த்த ஒரே அசைவுகள் அதன் நாசி நெகிழ்வு மற்றும் சுருங்குதல் மட்டுமே.
Lesya! அவர் நினைத்தார், ஆனால் ஒரு கணம் மட்டுமே. இது அவள் அல்ல; அவர் இப்போது அவளுடைய செல்வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டவர். அவர் தன்னை தயார்படுத்த முயன்றார், தனக்கு ஒரு கரடியின் குரலையும், ஒரு கரடியின் மனதையும் கொடுக்கத் தயாரானார், அவர் பணியில் நடுங்கினார். ஆனால் பின்னர் கரடி திரும்பி பள்ளத்தாக்கில் நடந்து சென்றது, மேலும் அது நீளமான குன்றின் ஒரு மடங்கு சுற்றி மறைந்து போகும் வரை ஜாக் கவனித்தார்.
அவர் நகர்ந்து எதிரெதிர் சுவரில் ஏறத் தொடங்கியபோது, கைகள் அவரது கைகளைக் கண்டன, உறுதியான பாறை அவரை மேல்நோக்கிச் சென்றது - அவர் தனிமையாக உணர்ந்தார். அவர் விரும்பிய ஆண்களின் நிறுவனம் அல்ல, லெஸ்யாவுக்குப் பிறகும் ஒரு பெண்ணின் நிறுவனம் அல்ல. ஆனால் அவரது பயணத்தில் இவ்வளவு காலமாக அவருடன் இருந்த விஷயம்… அந்த நிழல், அந்த பாதுகாவலர்… ஜாக் லண்டன் தனது ஓநாய் தவறவிட்டார்.
அவரது வாழ்நாள் முழுவதும், அவர் தனது தாயின் ஆன்மீகத்தை நிராகரித்திருந்தார். ஒரு கணம் கூட, அவள் இறந்தவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முடியும் என்று நம்புவது அவனை பயங்கரவாதத்தால் முடக்கியிருக்கும். ஒரு பையனாக அவர் செய்த செயல்களை அவர் நம்பியிருந்தால், அவளை ஒரு சார்லட்டனைத் தவிர வேறு எதையும் கருதவில்லை என்றால், ஒவ்வொரு விழித்திருக்கும் தருணத்திலும் அவர் வேட்டையாடப்பட்டிருப்பார்.
ஆயினும் இப்போது அவர் மந்திரம் உண்மையானது என்று அறிந்திருந்தார், ஈதரில் ஆவிகள் இருப்பதை அறிந்திருந்தார், அவர்கள் அனைவரும் மனிதர்கள் அல்ல. ஒரு சாபம் ஒரு அரக்கனை உருவாக்கி, ஒரு மனிதனை நினைத்துப்பார்க்க முடியாத துன்பத்திற்கு ஆளாக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார், ஏனென்றால் வெண்டிகோவின் தலைவிதி இதுதான். கடைசியில் தனது தாயார் இறந்தவர்களுடன் பேசலாம் என்று அவர் நம்பினார்.
சில்கூட் பாதையில் கால் வைத்ததிலிருந்து ஜாக் ஆவி வழிகாட்டி அவரது துணை மற்றும் பாதுகாவலராக இருந்தார். இப்போது அவர் ஓநாய் பற்றி கவலைப்பட்டார். லெஸ்யாவிடம் இருந்து தப்பிக்க அவருக்கு உதவுவதில், அது காயமடைந்தது. அது எப்படி சாத்தியம் என்று அவருக்குத் தெரியாது, ஆனால் அது நடப்பதை அவர் உணர்ந்தார், மேலும் அதன் அர்த்தம் என்ன, அது எப்போதாவது அவருக்கு மீண்டும் தோன்றுமா என்று அவர் கவலைப்பட்டார்.
ஓநாய் என்ன? அது உண்மையில் என்ன? அது அவருக்குள் தோன்றியதா, இல்லையா? எந்த வழியில், ஒருவேளை அது அவருக்குள் அலைந்து திரிவதை விளக்கியது. ஒருவேளை அவர் எப்போதும் உலகின் காட்டு இடங்களில் ஈர்க்கப்படுவார்.
அவர் வெண்டிகோவைத் தவிர்த்துவிட்டு விலங்குகளின் குரல்களில் பேசக் கற்றுக்கொண்டார். அவர் அரை புராணக் கதைகளான ஒரு பைத்தியக்காரப் பெண்ணை நேசித்திருந்தார், மேலும் அவளது சில மந்திரங்களை தனக்குள்ளேயே எடுத்துக் கொண்டார்-வனாந்தரத்தின் சில ரகசிய மொழி. அவரது பயணங்கள் அவரை மாற்றிவிட்டன, எனவே இப்போது அவரின் ஒரு பகுதி எப்போதும் காட்டுத்தனமாக இருக்கும். ஆனால் அவர் மிகவும் அடிப்படையில் மாற்றப்பட்டிருந்தால், அவரது உயிர்வாழ்வு அவர் காட்டுக்கு தேர்ச்சி பெற்றவர் என்று அர்த்தமா? அல்லது அது அவருக்கு தேர்ச்சி பெற்றதா?
இது இனி முக்கியமானது என்று ஜாக் உறுதியாக தெரியவில்லை.
குற்ற உணர்ச்சி அவரை ஓட்டிச் சென்றது. லெஸ்யா அவரை நுழைந்தார், மற்றும் ஜாக் பல வாரங்கள் கடந்து செல்ல அனுமதித்தார். அவரது தாயின் வீட்டின் தலைவிதி சமநிலையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்ததோடு, அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று அவரது குடும்பத்தினர் வேதனையடைந்த நிலையில், அவர் காடு வழியாக கைகோர்த்து நடந்து சென்று மர சூனியக்காரரின் ரகசிய தோட்டத்தின் பழங்களை சாப்பிட்டார்.
இப்போது அவர் கிழக்கு நோக்கி அணிவகுத்து, சூரியனால் வழிநடத்தப்பட்டு, எதையும் தனது வழியில் நிற்க விடக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். வெண்டிகோவின் தாக்குதலின் இரவு, அவர் முகாமில் இருந்து மேற்கு நோக்கி ஆற்றின் அருகே தப்பி ஓடிவிட்டார், ஆனால் அவர் சரிந்து விழுந்து மயக்கத்தில் விழுந்தார், சிறிது நேரம் மற்றும் தூரத்திற்குப் பின் வர, லெஸ்யா அவரை எவ்வளவு தூரம் அழைத்துச் சென்றார் என்று தெரியவில்லை. .
இது இதுவரை இருந்திருக்க முடியாது, அவர் கரடுமுரடான நிலப்பரப்பைக் கடந்து செல்லும்போது அவர் நினைத்தார். வெண்டிகோ என்னை அங்கே கண்காணித்தார்.
உண்மையில், லெஸ்யா அல்லது வெண்டிகோ என்ன திறன் கொண்டவர் என்று அவருக்கு தெரியாது. மர சூனியக்காரி அவரை நூறு மைல்கள் துடைத்திருக்கலாம், அசுரன் இன்னும் சிக்கிக் கொண்டான், ஆனால் ஜாக் இப்போது அவனது உள்ளுணர்வுகளை நம்ப வேண்டியிருந்தது. லெஸ்யாவின் காடு அவன் விழுந்த இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை, இல்லையென்றால் அவள் அவனை ஒருபோதும் கண்டிருக்க மாட்டாள் என்று அவனது உள்ளுணர்வு அவரிடம் கூறியது.
கடைசியில் ஜாக் தான் அங்கீகரித்ததாக நினைத்த ஒரு இடத்திற்கு வந்தார்: நிச்சயமாக இது வெண்டிகோவை விட்டு வெளியேறும்போது அவர் விழுந்த கல்லி. கல்லியில் இருந்து இறங்கி ஏறிய பிறகு, அவர் ஒரு நிலையான தாளத்தில் விழுந்தார். இங்கே காடு தடிமனாக இருந்தது, மலைகள் குறுகியதாக இருந்தன, ஆனால் மிகவும் கரடுமுரடானவை, மேலும் அவர் பாதுகாப்பாகவும், நிச்சயமாக வெளியேறாமலும் செல்ல தனது வழியில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அவர் பல விலங்குகளைப் பார்த்தார், அவர்கள் அனைவரும் அவரைக் கடந்து செல்வதைப் பார்த்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் கூட காணப்படக்கூடாது this இந்த வனாந்தரத்தில் கூட, வனவிலங்குகள் மனிதனைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருக்கக் கற்றுக் கொண்டிருந்தன.
பல மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு அவர் எட்டு மைல் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தூரம் நடந்து வந்தார். அவர் சோர்வாக இருந்ததால், முந்தைய வாரங்களில் லெஸ்யா அவருக்கு நன்றாக உணவளித்திருந்தார், இப்போது அவரது உடல் ஊட்டச்சத்து அளித்த வலிமையின் இருப்புக்குள் தட்டியது. ஸ்கர்வி மற்றும் பட்டினியின் அறிகுறிகளாக இருந்தன, ஆனாலும் எப்படியாவது அவர் தன்னைத்தானே கடினமாக்கிக் கொண்டார், வீட்டின் அருமைகள் பறிக்கப்பட்டன.
பிற்பகல் தாமதமாக, ஒரு நதியின் வெள்ளி சிற்றலை மரங்கள் வழியாக வெகு தொலைவில் இருப்பதைக் கண்ட அவர் தனது முயற்சிகளை இரட்டிப்பாக்கினார். கடைசியில் அவர் ஆற்றங்கரையை அடைந்ததும், தனது தாகத்தைத் தணிக்க மண்டியிட்டார். ஜாக் அவரது முகத்தில் தண்ணீர் தெறித்தார், மேலும் அவர் குவிந்திருந்த விஸ்கர்ஸ் துருவலுடன், அது ஒரு அந்நியரின் முகம் போல உணர்ந்தது.
லெஸ்யாவை விட்டு தப்பிச் சென்றபின் இது அவருக்கு கிடைத்த முதல் உண்மையான இடைநிறுத்தமாகும், இப்போது தான் அவர் பொருட்கள் இல்லாமல் போய்விட்டார் என்பதை உணர்ந்தார். அவரிடம் உணவு இல்லை, வேட்டையாட எந்த ஆயுதமும் இல்லை, நெருப்பைத் தொடங்க ஒரு புல்லாங்குழல் கூட இல்லை. ஜாக் தனது பூட்ஸ் மற்றும் துணிகளை முதுகில் வைத்திருந்தார், ஆனால் இரவு குளிர்ச்சியாக மாறும்போது ஜாக்கெட் தன்னைத் தூக்கி எறியவில்லை. இன்னும் அவர் ஒரு முயலைப் பிடிக்கத் தேவைப்பட்டால், அவர் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பார் என்று அவருக்குத் தெரியும். அவர் ஒரு கணம் கண்களை மூடிக்கொண்டால், முயல்களையும், மற்ற விலங்குகளையும் அவர் உணர முடியும், மேலும் இரவு உணவு வந்தால் அதைக் கவர்ந்திழுக்க முடியும் என்று அவர் நம்பினார்.
