காடு நாவல் #14

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 14) 

---

நாய்கள் விலகிச் சென்றன. அவர்கள் வெளியேறியதில் ஜாக் ஒரு கணம் வருத்தத்தை உணர்ந்தார், அவர் அவர்களை திரும்ப அழைத்தார். ஆனால் இந்த இரவு அவர்கள் விளையாடும் எந்தப் பகுதியும் முடிந்துவிட்டது, மேலும் என்ன வரப்போகிறது என்பதைக் காண அவர் ஆர்வமாக இருந்தார். ஏதோ நடக்கிறது, என்று அவர் நினைத்தார். அவர் தூங்கவில்லை என்று மீண்டும் தன்னை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார்; அவரது புலன்களின் அதிர்வு அவரை அதை உறுதிப்படுத்தியது. அடிமைகள் அவரைத் தாக்கிய இடத்திலிருந்து அவரது மண்டை ஓடு, கழுத்து, கைகால்கள் மற்றும் விலா எலும்புகள் காயமடைந்தன. ஆனால் வலி புதியதாகவும், இன்றியமையாததாகவும் தோன்றியது, கிட்டத்தட்ட மரணத்திற்கு உறைந்தபின் திரும்பி வரும் உணர்வை எரிப்பது போல திடுக்கிட வைக்கிறது.

அவர் முகாமுக்கு அப்பால் பார்த்தார், ஏனென்றால் அடுத்து என்ன நடந்தாலும் அங்கிருந்து வரும் என்று அவருக்குத் தெரியும். பின்னர் அவர் ஓநாய் பார்த்தார்.

இது முகாமில் இருந்து நூறு அடி உயரத்தில் இருந்த மரங்களின் வரிசைக்குக் கீழே நின்று, செங்குத்தான சாய்வாக, சிற்றோடைக்கு வெளியேயும், மலைப்பகுதிகளிலும் உயர்ந்தது. புதிதாக வெளிவந்த சந்திரனைத் தொடுவதற்கு இது சரியான இடத்தில் நின்றது, மேலும் அதன் சாம்பல் நிற சாம்பல் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.

"அங்கே நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்," ஜாக் கிசுகிசுத்தான், அவன் குரலின் சத்தத்தில் ஓநாய் நடக்க ஆரம்பித்தது. இது முகாமுக்கானது. இல்லை! அவன் நினைத்தான். இல்லை, அவர்கள் உங்களைப் பார்ப்பார்கள், அவர்கள் உங்களைச் சுடுவார்கள்! அவர் பாதை நாய்களுக்காக வெறித்தனமாகப் பார்த்தார், ஆனால் அவை ஏற்கனவே முகாமுக்குள் கரைந்து, சூரியனுக்கு அடியில் நிழல்கள் போன்ற மறைக்கப்பட்ட இடங்களுக்குத் திரும்பின.

ஜாக் ஓநாய் தலையையும் அதன் வால் நுனியையும் மட்டுமே சிறிது நேரம் பார்க்க முடிந்தது, அது நெருங்கி வந்ததும், அதன் படி நம்பிக்கையுடனும், அதன் அணுகுமுறையில் எந்த தயக்கமும் இல்லை.

"அவர்கள் உங்களைப் பார்ப்பார்கள்," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார், அனுப்பியவர்களுக்காக தீவிரமாகப் பார்த்தார். ஆனால் அவர்கள் இன்னும் இல்லாமல் இருந்தனர். கூடாரங்களிடையே எதுவும் கிளறவில்லை; நெருப்பைச் சுற்றி எதுவும் நகரவில்லை.

ஓநாய் கூடாரங்களில் ஒன்றின் பின்னால் மறைந்து பின்னர் மூடிய மடல் அருகில் வெளிப்பட்டது. அது கூடாரத்தில் பதுங்கிக் கொண்டது, பின்னர் ஜாக் நோக்கித் தொடங்கியது. அது அழகாக இருந்தது. உயிரினம் அழகாக நகர்ந்தபோது, ​​அதன் ரோமங்கள் நிலவொளியை உருளும் கோடுகளில் பிடித்தன, நிழல்கள் அதன் கோட் முழுவதும் புகை மூச்சு போல நடனமாடுகின்றன. அதன் கண்கள் மிகச்சிறிய முகாம் தீயை விட பிரகாசமாக இருந்தன, அவை ஒருபோதும் ஜாக் முகத்திலிருந்து நகரவில்லை.

ஓநாய் அவரிடமிருந்து பத்து இடங்களை நிறுத்தியதால் "நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீர்கள்" என்று ஜாக் கூறினார். அவர் முனகினார், அவர் விலங்குகளின் நறுமணத்தை உணர முடியும்; அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டார், ஓநாய் சுவாசிப்பதை அவர் கேட்க முடிந்தது.

அது அருகில் வந்து ஜாக் தொண்டைக்கு எதிராக அதன் முகத்தை அழுத்தியது.

அவர் கண்களைத் திறந்து, ஓநாய் முகத்தில் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அது மெதுவாக அதன் தாடைகளைத் திறந்து, அவற்றை ஜாக் கோட்டின் காலரில் மூடியது. பின்னர் அது இழுத்தது.

நான் வெளியேற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். "ஆனால்…"

ஓநாய் வளர்ந்தது, மிகவும் மென்மையாக, பின்னர் அது ஜாக் காலுக்கு சென்றது. சில நொடிகளில் அது அவரது கால்களை ஒன்றாக இணைக்கும் கயிறுகள் வழியாகக் கடித்தது, மேலும் சில இதயத் துடிப்புகளில் அது அவரை தரையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டது. அது தலையைத் திருப்பி, ஜாக் கடந்ததைப் பார்த்தது, அது தோன்றிய காட்டில் திரும்பியது. அது சற்று சத்தமாக மீண்டும் வளர்ந்தது.

“மெரிட்,” ஜாக் கிசுகிசுத்தான். "நான் சென்று அவர் பின்னால் இருந்தால், அவர்கள் அவரைக் கொல்வார்கள்."

ஓநாய் தனது தாடைகளில் கையைப் பிடித்தது, மின்னல் வேக இயக்கம். அதன் ஈரமான நாக்கையும், அதன் உட்புறங்களின் வெப்பத்தையும், அதன் பற்கள் அவரது தோலில் அழுத்திய நம்பமுடியாத சூடான புள்ளிகளையும் அவர் உணர்ந்தார். இது என்னை இழுக்கப் போகிறது! அவர் நினைத்தார், பீதியடைந்தார், அத்தகைய செயலை அவர் எதிர்த்துப் போராட எந்த வழியும் இல்லை. ஆனால் அது ஒரு முறை பிட், பின்னர் போகட்டும், அது வந்த வழியில் சில படிகள் பின்னால் நடந்தேன்.

ஜாக் வளைந்துகொண்டு, அவரது கால்களுக்கு புழக்கத்தில் திரும்பியதால் வென்றார். அவர் இப்போதே காணப்பட்டிருக்க வேண்டும், ஓநாய் கூட இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவருக்கு இங்கே ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது, தப்பித்து உதவி பெற வாய்ப்பு. இந்த பரந்த வடக்குப் பகுதிகளில் காவல்துறையினர் ரோந்து சென்றதாக ஹால் கூறியிருந்தார், அவர் தப்பிச் சென்று அவர்களைக் கண்டுபிடித்தால், அவர்களை மீண்டும் கொண்டு வரலாம், ஒருவேளை…ஜாக் மற்றும் காடுகளுக்கு இடையில் முன்னும் பின்னுமாக பார்த்தபோது ஓநாய் ஹேக்கல்கள் உயர்ந்தன. அது கூடாரங்களை நோக்கி திரும்பிச் சென்றது… பின்னர் அதன் பற்களில் ஒன்றின் மடல் பிடித்து இழுக்கப்பட்டது.

"இல்லை!" ஜாக் கூறினார், அவர் நினைத்ததை விட சத்தமாக. யாரும் கிளறவில்லை, ஓநாய் மடல் விட்டுவிட்டு அவனை முறைத்துப் பார்த்தது. நான் போகலாம், என்று அவர் நினைத்தார். நான் அதை முகாமில் இருந்து எளிதாகப் பின்தொடர முடியும், நான் நடந்து செல்வதைப் பார்த்தேன், நான் விலகிச் சென்றவுடன், இந்த மனிதர்களுக்காக என்னால் முடிந்ததைச் செய்ய முடியும். நான் உதவி பெற முடியும். அப்போதே, வில்லியமின் ஆட்களை எப்போதாவது முறியடிப்பதற்கான வாய்ப்பை எதிர்த்துப் போராடுவது-அவர்களைப் பற்றி அவர் எவ்வளவு அறிந்திருந்தாலும், அவருடைய அறிவு எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும்-உண்மையான மாற்று எதுவும் இல்லை.

தவிர, ஓநாய் தனது உயிரைக் காப்பாற்றியது இது முதல் முறை அல்ல.

நான் முகாமை விட்டு வெளியேறுவேன், அது போய்விடும், என்று அவர் நினைத்தார். எங்கிருந்து வந்தாலும் மீண்டும் மறைந்து போனது. அவர் சென்றார், விரைவாக ஆனால் கவனமாக நகர்ந்தார், அவர் இரண்டு கூடாரங்களுக்கு இடையில் செல்லும்போது, ​​ஆண்கள் உள்ளே குறட்டை விடுவதைக் கேட்க முடிந்தது. ஓநாய் அவருக்கு முன்னால் நின்று, அதன் நட்சத்திரக் கோட்டில் மென்மையாக இருந்தது. அவர் பின்தொடர்ந்தார், அவர் புற்களைக் கடந்து காட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​எந்த நேரத்திலும் ஒரு துப்பாக்கியின் விரிசலையும், தோள்பட்டை கத்திகளுக்கு இடையில் ஒரு தோட்டாவின் தாக்கத்தையும் அவர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால் யாரும் வரவில்லை.

ஓநாய் இடைநிறுத்தப்படவில்லை. அது அவரை சாய்வாக வழிநடத்தியது, சிற்றோடை படுக்கையிலிருந்து வெளியேறி, எந்த வனப்பகுதியையும் தாண்டி சென்றது, ஆனால் ஜாக் சுதந்திரம் பறித்தது நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை.

காட்டில் நுழைந்த சில நிமிடங்களில், தன்னைப் பின்தொடர்வதை உணர்ந்தார்.

அதன்பிறகு சில நிமிடங்கள் கழித்து, இருளைப் பின்தொடர்ந்தது மனிதனுக்கு எங்கும் இல்லை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

அவர் அதை மணக்க முடியும்: அழுகிய இறைச்சி, தரமான சதை, இன்சைடுகள் மாறிவிட்டன. அது அவரைப் பின்தொடர்ந்தது, அதன் முகத்தைப் பார்க்க அவர் திரும்பினார். ஆனால் அவர் எவ்வளவு விரைவாக திரும்பினாலும், விஷயம் எப்போதும் அவருக்கு பின்னால் இருந்தது. அது சத்தம் போடவில்லை, ஆனால் அது எப்போதும் இருந்தது. ஜாக் ஓடினார். ஓநாய் வழிநடத்தியது, அது அவரை விட்டு விலகும் என்று அவர் அஞ்சும்போதெல்லாம், அது மெதுவாகச் சென்று, அவரைப் பிடிக்க நேரம் கொடுத்தது. அவரைப் பின்தொடர்ந்த விஷயம் வில்லியமின் ஆட்களில் ஒருவர் என்று ஒரு கணம் கூட அவர் நம்பவில்லை. அவர் அதை நம்பியிருந்தால், அவர் சண்டைக்கு திரும்பியிருப்பார். இந்த விஷயம் அவனது முகத்தை அவரிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருந்தது, அவனது சொந்த எதிரொலி போல அவனைச் சுற்றி ஒலித்தது. ஜாக் ஓடினார்.

சாய்வு செங்குத்தானதாக இருந்தது, ஆனால் அவர் தனது கைகளையும் கால்களையும் மென்மையான நிலத்தில் தோண்டி தன்னை மேலே இழுத்தார். ஓநாய் அவருக்கு முன்னால் நெருக்கமாக இருந்தது, அவர் அதை மீண்டும் வாசனையடையச் செய்தார், அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​அவரது கண்ணின் மூலையில் இருந்து விரைவான அசைவைக் கண்டபோது, ​​ஓநாய் ஜாக் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதைப் போல ஒரு தாழ்ந்த, துக்ககரமான அலறலைத் தளர்த்தினார்.

அவனுக்குப் பின்னால் உள்ள சிற்றோடையில் தாழ்வாக அவர் மின்விளக்கின் ஒளியைக் கண்டார்.

சாய்வு சிறிது சமன், மற்றும் ஜாக் வேகமாக நகர முடிந்தது. ஓநாய் அவருடன் இல்லாதிருந்தால், அவர் கத்தியிருப்பார் என்று அவர் நம்பினார், அவரைப் பின்தொடர்ந்தவர் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார். அவர் அதன் துர்நாற்றத்தை மணக்க முடியும், அவர் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு மரத்துடனும், ஒவ்வொரு நிழலுடனும் தனக்குச் சென்றதை உணர்ந்தார். அவர் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தார், அவருக்குப் பின் வரும் விஷயம் மீண்டும் ஒரு முறை அவரது பார்வையில் இருந்து பறந்தது. அவர் ஒரு கணம் இடைநிறுத்தப்பட்டு, இடது மற்றும் வலது பக்கம் திரும்பி, நட்சத்திரங்களின் கிளைகள் வழியாகவும், அவரது கால்களுக்கு இடையில் உள்ள சேற்றிலும் கீழே பார்த்தார். இன்னும் அவரைப் பின்தொடர்பவர் தனது பார்வையைத் தவிர்த்தார்.

நான் அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்தேன்! அவன் நினைத்தான். என்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களும் நெருப்பும், நான் பாதுகாப்பாக இருந்தேன்!

இந்த விஷயம், அது எதுவாக இருந்தாலும், அவருடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. அது எந்த நேரத்திலும் அவரை மூடியிருக்கலாம், அது அவரைக் கொல்ல நினைத்திருந்தால், அது அப்படியே செய்திருக்க முடியும்.

ஜாக் கத்தினான். அவரது குரல், ஆத்திரம் மற்றும் விரக்தி மற்றும் பயத்தின் ஒரு வார்த்தையற்ற அலறல், சிற்றோடை முழுவதும் எதிரொலித்தது. தூங்கும் ஆண்களின் தலையில் நான் என்ன கனவுகளை விதைப்பேன்? அவர் நினைத்தார், பின்னர் அவரது சொந்த கனவு அவருக்கு முன் தோன்றியது.

முதலில், அவர் தூங்க வேண்டும், கனவு காண வேண்டும் என்று அவர் அறிந்திருந்தார். இது எப்போதும் மிகவும் யதார்த்தமான கனவாக இருந்தது, ஆனால் அவர் அடிப்பதில் இருந்து வலிப்பதை எழுப்புவார், மேலும் அவரது கனவில் இருந்து பயத்தில் நடுங்குவார், பின்னர் அவர் மீண்டும் சிற்றோடைக்குச் சென்று தங்கத்திற்காகத் திரும்பத் தொடங்குவார். இந்த யோசனை அவருக்கு ஒருவித ஆறுதலளித்தது, ஏனென்றால் குறைந்தபட்சம் ஆபத்து அவர் பழகிய மற்றும் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒன்று: மனிதனின் மிருகத்தனம். இங்கே, இந்த இருண்ட காடுகளில் அவருக்கு முன்னால் நின்று, கண்களைத் திரும்பிப் பார்த்தால், அவர் அனைவரையும் நன்றாக அடையாளம் கண்டுகொண்டார், ஆபத்து அறியப்படவில்லை.

அவன் தன்னை முறைத்துப் பார்த்தான். ஹாகார்ட், மந்தமான, பலவீனமான, அவரது தோல் மிகவும் மெல்லியதாக இருந்தது, இரத்தம் தோய்ந்த ஈறுகளில் இருந்து பற்கள் காணவில்லை, தளர்வான உச்சந்தலையில் இருந்து கொத்துகளில் விழுந்த முடி, கழுத்து மற்றும் ஜவ்ல்கள் தாழ்வாகவும், காலியாகவும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன, மற்றும் ஜாக் லண்டனின் கண்கள் - அவருக்காக இருந்தன வயதானவர், அவர் எப்போதும் நம்பியதை விட இருண்டவர். நரகத்தின் குழியைக் கண்ட ஒரு மனிதனின் முகம், அதன் வெறித்தனத்துடன் அவன் மீது பதிந்தது.

வெண்டிகோ, ஜாக் நினைத்தார், ஆச்சரியப்பட்டார் மற்றும் பயந்துவிட்டார், ஓநாய் அவரது கணுக்கால் பிட். அவர் கத்தி விழுந்தார், அவர் மீண்டும் மேலே பார்த்தபோது, ​​விஷயம் போய்விட்டது. அவர் சிறிது தூரத்தில் ஒரு நிழலைக் கண்டார், அது முகாமை நோக்கி கீழ்நோக்கி நகர்ந்தபோது, ​​அது வளர்ந்து, உடல் ரீதியாக விரிவடைந்து அதன் உண்மையான, பிரமாண்டமான, பயங்கரமான வடிவத்தைக் கண்டறிந்தது. அண்டர்கிரோட் அதன் கடந்து செல்லும் போது துருப்பிடித்தது. மரம் டிரங்குகள் விரிசல்.

அது என்ன செய்யும் என்று ஜாக் அறிந்திருந்தார். முகாமில் உள்ள அனைவரும்,

“இல்லை,” என்றார். "மெரிட், இல்லை!"

ஜாக் ஓடினார், இந்த நேரத்தில் அவர் கீழ்நோக்கிச் சென்றார். அவர் மீண்டும் முகாமுக்கு வந்தபோது என்ன செய்ய முடியும் என்பதில் அவருக்கு எந்தவிதமான தகவலும் இல்லை, அவருடைய செயல்களில் உண்மையான தர்க்கமும் இல்லை, ஆனால் அவரால் மெரிட்டை மட்டும் தனியாக விட்டுவிட முடியவில்லை. இதனுடன் இல்லை… உடன் இல்லை…

வெண்டிகோ என்னை ஏன் சாப்பிடவில்லை? அவன் நினைத்தான்.

ஓநாய் மீண்டும் அவனுக்குப் பின்னால் அலறியது. ஜாக் பின்தொடர்தலின் சத்தங்களைக் கேட்டார், இந்த நேரத்தில் என்ன வந்தது என்று அவருக்குத் தெரியும். அது அவரது உயிரைக் காப்பாற்றியது, அவர் நிச்சயமாக இறந்துபோகும் முகாமில் இருந்து அவரை அழைத்துச் சென்றார்… ஆனால் அந்த மரணம் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.

“இல்லை!” என்றான் குரல் நடுங்கியது. "மெரிட் அல்ல!" நிலவொளியால் மட்டுமே எரியும் காட்டில், அவர் சாய்விலிருந்து தலைகீழாக ஓடினார். எந்த நேரத்திலும் அவர் ஒரு பாறையைத் தாக்கி, காலை உடைக்கலாம், அல்லது ஒரு மரத்தில் ஓடி, மண்டை ஓட்டை திறக்க முடியும். ஆனால் ஓநாய் அவருக்குப் பின்னால் இருந்தது, அவருடைய ஆவி வழிகாட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது; அவர் ஒரு கணம் அதிலிருந்து விலகிச் சென்றிருந்தாலும், அதன் செல்வாக்கை அவர் இன்னும் நம்பினார்.

அசுரன் தனக்கு முன்னால் இருந்த மரங்கள் வழியாக நகர்ந்தான், ஆனால் அது இப்போது வெகு தொலைவில் இருந்தது, சாய்விலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருந்தது. சிமிட்டல்களுக்கு இடையில் அது மறைந்துவிட்டது, அடுத்த கணம் அவன் முதுகில் ஒரு பெரிய எடை வீழ்ச்சியை உணர்ந்தான், அவனை தரையில் தட்டினான். ஓநாய் அவருடன் உருண்டு, அவரைக் கீழே இறக்கியது. ஜாக் அதற்கு எதிராக வீசினார், எப்படியாவது அவர் மீண்டும் எழுந்து ஓடினார், முகாமுக்கு வழிவகுத்த புல் சமவெளிக்கு முன்னால் கடைசி வரிசையான மரங்களை இலக்காகக் கொண்டார்.

அலறல்களில் முதல் எழுந்தது. பீதியடைந்த, பயந்து, பயங்கரமான ஈரமான, கிழித்தெறியும் சத்தத்தால் துண்டிக்கப்பட்டது.

“இல்லை!” ஜாக் கத்தினான்.

ஓநாய் அவரை மீண்டும் கீழே தள்ளியது, இந்த நேரத்தில் அதன் எடை அவருக்கு அதிகம். அது அவரைத் திசைதிருப்பியது, படுகொலை தொடங்கியவுடன் ஜாக் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. மரங்கள் அவரது பார்வையில் சிலவற்றை மறைத்துவிட்டன, அதற்காக அவர் நன்றியுடன் இருந்தார்.

சந்திரன் மீண்டும் மேகங்களுக்குப் பின்னால் பின்வாங்கினார், முகாம் நெருப்பு விரைவில் வெளியேற்றப்பட்டது, முகாமின் வழியாக ஏதோ முத்திரை குத்தப்பட்டது. தீப்பொறிகள் மற்றும் தீப்பிழம்புகள் இரவு முழுவதும் ஒரு கணம் நடனமாடின, மேலும் சில புள்ளிகள் தென்றலைப் பிடித்து நீரோடைக்குச் சென்றன.

முகாம் முழுவதும் நிழல் முன்னும் பின்னுமாக ஓடியது, இவ்வளவு பெரிய விஷயத்திற்கு விரைவாக நகர்ந்தது.

துப்பாக்கி குண்டுகள் அடித்தன, முதலில் ஒற்றை அறிக்கைகள், பின்னர் தொடர்ச்சியான விரைவான விரிசல்கள். ஒவ்வொரு முகவாய் குண்டுவெடிப்பு நிழலை ஒரு வித்தியாசமான பார்வையில், வேறுபட்ட அம்சத்தில் காட்டியது, மேலும் அவற்றில் பல ஒன்றாக சேர்ந்து முகாமைச் சுற்றி ஒரு தெளிவற்ற வடிவத்தின் சிமிட்டலை வெளிப்படுத்தின. பெரிய மற்றும் வெள்ளை நிற உரோமங்கள், கறுப்பு நிற மாவட் மற்றும் இரத்தக்களரி, ஓரியண்டின் வளைந்த வெடிகுண்டுகள் போன்ற நகங்கள்.

துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு அடியில், அவற்றுக்கிடையேயான இடைவெளிகளை நிரப்புவதன் மூலம், இறக்கும் மனிதர்களின் அலறல் வந்தது. சிலர் தங்கள் குரல்கள் துண்டிக்கப்படுவதற்கு சற்று முன்னரே கூக்குரலிட்டனர். மற்றவர்கள் கூச்சலிட்டனர், அவர்களின் அழுகை எலும்பை நசுக்கி, மாமிசத்தை கிழிக்கும் சத்தங்களுடன் குறுக்கிட்டது.

வடிவம் அங்கும் இங்கும் நகர்ந்தது… இன்னும் அது அளவு வளர்ந்தது. அது சாப்பிட்ட ஒவ்வொரு உணவிலும் அது பெரிதாகியது.

மேலும் துப்பாக்கிச்சூடுகள், பின்னர் ஜாக் இரண்டு வடிவங்கள் தனது வழியில் ஓடுவதைக் கண்டார்.

"இங்கே!" அவர் அழுதார், அவர்கள் அடிமைகளா அல்லது அடிமைகளா என்று கவலைப்படவில்லை. அவர்களில் ஒருவர் விழுந்து, வரையறுக்க முடியாத ஏதோவொன்றால் தடுமாறினார், அவரது கூச்சல் தரையில் மண்ணில் இறங்கியது. மற்றொன்று தூரமானது, ஆனால் அதிகம் இல்லை. அவர் பின்தங்கிய நிலையில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது அவரது கைகளும் கால்களும் வெளியேறின, அவர் பார்வையில் இருந்து மறைந்ததைப் போலவே - அவரது மறைவு மிகப்பெரிய ஏதோவொன்றால் மறைக்கப்பட்டது - ஜாக் அவரது தலையை தனது உடற்பகுதியில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.

அது சாப்பிட்ட ஒவ்வொரு உணவிலும் அது பெரிதாகியது.

அவர் மெரிட்டைத் தேடினார், ஆனால் அது மிகவும் இருட்டாகவும் தனிப்பட்ட முகங்களை உருவாக்க குழப்பமாகவும் இருந்தது.

குழப்பம் பல நிமிடங்கள் நீடித்தது. கூடாரங்களில் ஒன்று உயரமாக உயர்ந்து, தென்றலில் மடிந்து கீழே இறங்கி, நெருப்பின் எச்சங்கள் முழுவதும் ஓய்வெடுக்க வந்தது. துணி புகைபிடித்தது மற்றும் புகைபிடித்தது ஆனால் தீப்பிழம்புகளாக வெடிக்கவில்லை. யாரோ ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார்கள், அவருடைய ஜெபம் சிறிது நேரம் தொடர்ந்தது. இந்த மனிதன் தப்பிக்க முயற்சிக்காததால், அசுரன் அவனை சிறிது நேரம் தனியாக விட்டுவிட்டு, ஓடியவர்களை படுகொலை செய்திருக்கலாம். கடைசியில் பிரார்த்தனை நிறுத்தப்பட்டது, வெளியேற்றப்படுவதைக் காட்டிலும் நிறுத்தப்பட்டது. சில நிமிடங்கள் கழித்து, ஏதோ நொறுங்கியது.

மரங்களுக்கு செய்யப்பட்ட மற்றொரு வடிவம். ஜாக் இது ஒரு மனிதர் என்று நினைத்தார், ஆனால் அது இரண்டு மிக நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டார். மெர்ரிட்! அவர் நினைத்தார், தனது நண்பரின் முகத்தைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டார். ஆனால் அவர்கள் நெருங்கி வந்தபோது, ​​அவர் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்: ஆர்ச்சி தனது மரக்கட்டைகளில் இருந்து, வில்லியம் பெரிய மனிதனின் தோள்களில் ஒட்டிக்கொண்ட விதத்திலிருந்து.

இது மிகவும் அபத்தமான பார்வை, ஆனால் ஜாக் ஒரு புன்னகையை கூட சேகரிக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை வில்லியம் கால்களில் காயம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அல்லது ஒருவேளை அவரது பீதியின் உச்சத்தில், ஆர்ச்சி தனது முதலாளியை அழைத்துக்கொண்டு அவருடன் ஓடினார், அத்தகைய பைத்தியக்காரத்தனத்தின் முகத்தில் இறுதி பக்தி.

ஓநாய் இன்னும் ஜாக் தரையில் ஒட்டியது, மேலும் அது நெருங்கி வந்த இருவரையும் நோக்கி வளர்ந்தது.

"இந்த வழியில்!" ஜாக் அழைத்தார், ஓநாய் மீண்டும் வளர்ந்தது.

ஆர்ச்சி தடுமாறி விழுந்து, வில்லியத்தை நீண்ட புல்லில் கொட்டினான். மரங்களுக்கு இடையில், அதன் உண்மையான மொத்த விதானத்தால் மறைக்கப்பட்ட ஜாக், அசுரனின் தறிக்கும் வடிவத்தை நெருங்கி வருவதைக் கண்டார்.

ஆர்ச்சி உதவிக்காக ஒரு கையை அடைந்தார். வில்லியம் நின்று, துப்பாக்கியை இழுத்து, சுட்டுக் கொன்றார், பின்னர் திரும்பி ஜாக் மற்றும் ஓநாய் பார்த்த மரங்களின் வரிசையில் நேரடியாக ஓடினார். அவரது கால்களில் எந்தத் தவறும் இல்லை, அது தோன்றியது, ஆனால் அவர் நெருங்க நெருங்க, இடைநிறுத்தப்பட்டு, தடுத்து நிறுத்தினார்.

அவர் என்னைப் பார்க்கிறாரா? ஜாக் ஆச்சரியப்பட்டார். நிச்சயமாக இல்லை; அது மிகவும் இருட்டாக இருந்தது. ஆனால் வில்லியமின் கண்கள் அகலமாக இருந்தன, அவனது கையை சுட்டிக்காட்டுவது போல் தூக்கியது, அந்த வடிவம் அவனை இரண்டு பிரமாண்டமான கைகளில் பிடித்து அவனைக் கிழித்து எறிந்தது.

ஜாக் முகத்தை அவன் கைகளில் புதைத்தான். பார்வையில் இருந்து அவரைக் காப்பாற்றுவது போல் ஓநாய் அவன் மீது படுத்துக் கொண்டது. ஆனால் அவனால் இன்னும் கேட்க முடிந்தது. அலறல்கள் முடிந்துவிட்டன, தாக்குதல் முடிந்தது, ஆனால் இந்த நீண்ட இரவு சிறிது நேரம் முடிவடையாது.

விருந்து, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தொடங்கியது.

அதிகாரம் ஒன்பது

அழகின் கைகளுக்குள்

அவர் நீண்ட நேரம் கேட்காதபோது-வெண்டிகோ அதன் இரவு உணவில் கிழித்தெறியும் சத்தமும் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தபோது - ஜாக் எழுந்து ஓடினார். ஓநாய் அவரை விடுவிக்க அனுமதித்தது. உலகம் முழுவதும் அவரது கால்களுக்கு அடியில் சாய்ந்து அவரைச் சுற்றி மங்கலாகத் தெரிந்தது, அவர் எப்படியாவது விழித்தெழுந்து ஒரு பயங்கரமான கனவுக்குள் நுழைந்ததைப் போல உணர்ந்தார், அதை உணராமல், கனவுகளின் அரங்கில் அடியெடுத்து வைத்தார். அவனது சதை மற்றும் எலும்புகளின் எடையுடன் அவன் கண்ட கொடூரங்களை அவன் மனதினால் சரிசெய்ய முடியவில்லை.

இது எப்படி உண்மையானதாக இருக்கும்?

அவர் கரடுமுரடான நிலத்தை கவனித்து, தனது உயிருக்கு மட்டுமல்ல, அவரது நல்லறிவுக்காகவும் தப்பி ஓடினார். பாதி பட்டினி கிடந்து மோசமாக அடிபட்டது, விலா எலும்புகள் நொறுங்கியது, கால்கள் உணர்ச்சியற்றவை, உழைப்புடன் மார்பு எரியும் மற்றும் சோர்வுடன் உடல் நடுங்குகிறது, ஜாக் லண்டன் பிழைப்புக்காக ஓடியது, ஓநாய் அவருடன் ஓடியது. சில நேரங்களில் மிருகம் தனது பக்கத்தில் ஓடியது, மற்ற நேரங்களில் அது சிரமமின்றி முன்னேறியது, அவரைத் தூண்டுவதற்கான வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தது.

காடு நாவல் #13

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 13) 

---

"ஜோனாஸ், ரீஸ் உன்னைக் கொன்றுவிடுவான்." அந்த மனிதனின் முகம் வீழ்ச்சியைக் கண்ட ஜாக், அங்குள்ள அவநம்பிக்கையை அவனால் உணர முடிந்தது. அவர் வீட்டில் யார் திரும்பிச் சென்றார்? ஒரு மனைவி மற்றும் குழந்தை? ஜாக்ஸைப் போன்ற ஒரு தாய், தனது தங்க வேட்டை மகனிடம் உதவி எதிர்பார்க்கிறாரா? இங்கே ஜோனாஸ் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, அவனுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களைப் போலவே அடிமைத்தனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டான், அவனுக்கு சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பே, அவனை விடுவிக்க போராட ஒரு மனிதன் இருந்தான். ரீஸின் மயக்கத்தையும் அவரது திட்டங்களையும் ஜாக் பார்க்க முடிந்தது. அதை அவர் தானே உணர்ந்தார். ஆனால் பெரிய மனிதர் தனது திட்டத்தில் செயல்பட அனுமதிக்கப்பட்டால், அவர்களில் பெரும்பாலோர் நள்ளிரவுக்குள் இறந்துவிடுவார்கள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்.

ஜாக் முதல்வராக இருப்பார்.

அவர் பேசுவதைக் கேள்விப்படாத இரண்டு ஆண்களால் உணவு வந்தது. ஜாக் எல்லோருக்கும் கிடைத்த அதே பங்கைப் பெற்றார். வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சி அவர்களின் மனதில் வேறு விஷயங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஆண்கள் சாப்பிட்டபோது, ​​ஜாக் மெதுவாக தங்கள் குழுவின் மையத்திற்குள் நுழைந்தார். அங்கே மெரிட் அமர்ந்தார், அவருக்கு அருகில் ரீஸ். ஜாக் அணுகுமுறையை அவர்கள் முழுமையாக அறிந்திருந்தனர்."மெரிட்," ஜாக் மற்றொரு கடினமான ஜெர்க்கியை மென்று கூறினார். மெரிட் அவரை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை; ஒரு விரைவான பார்வை, ஒரு சிமிட்டல்.

"குழந்தை," ரீஸ், "நீங்கள் இன்னும் ஒரு முட்டாள்தனமாக இருக்கிறீர்களா?"

"நான் முட்டாள் இல்லை," ஜாக் கூறினார். "நீங்கள் எங்களைக் கொல்லத் தயாராகிவிட்டீர்கள், நான் முதலில் கீழே போடுவேன்." அவர் இதைச் சொன்னபோது மெரிட்டைப் பார்த்தார், சில எதிர்வினைகளை எதிர்பார்த்து, ஆனால் எதுவும் இல்லை.

"நீங்கள் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தவர் என்று நீங்கள் நினைப்பது எது?" என்று ரீஸ் கேட்டார்.

"நான் ஏற்கனவே ஆர்ச்சியிலிருந்து நரகத்தை வென்றேன்," என்று ஜாக் கூறினார். “மீண்டும் டாசனில். அவர் ஒரு கோபத்தை வைத்திருக்கிறார், விரைவில் அவர் அதைச் செய்யத் தயாராக உள்ளார். இன்றிரவு நீங்கள் திட்டமிட்டதைச் செய்யுங்கள், நான் முதல் புல்லட்டைப் பெறுவேன். ”ரீஸ் முணுமுணுத்து, சுருங்கி, ஜாக் கால் வெளியேறி பெரிய மனிதனின் கீழ் காலுடன் இணைக்கப்பட்டது. ரீஸ் அவரைப் பார்த்தார். "நீங்கள் இரண்டாவது பெறுவீர்கள்," ஜாக் கூறினார். "வில்லியம் தனது அடிமைகள் கிளர்ச்சி செய்வதற்கு ஒருவித பழிவாங்கலை விரும்புவார் என்று நான் பந்தயம் கட்டியிருக்கிறேன். இன்னும் பலவற்றைப் பெற அவர் டாசனுக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருக்கும், அல்லது அவர் இங்குள்ள மற்ற வருங்கால முகாம்களில் ஒன்றைத் தாக்குவார், ஒருவேளை பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் இருக்கலாம். எனவே உங்கள் புல்லட் இடுப்பு அல்லது குடலில் இருக்கும், உங்களுக்கு குளிர்ச்சியைத் தடுக்க ஏதாவது. எல்லோரும் இறந்துவிட்டால், அவர்கள் உங்களிடம் சரியாக வேலை செய்வார்கள். ”அவர் இன்னொரு துண்டு துண்டாக மென்று மென்று தின்றார். மெரிட் கண்களைக் குறைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

"நாங்கள் அவர்களை ஆச்சரியப்படுத்துவோம்," என்று ரீஸ் கூறினார். "அவர்கள் இப்போது மேல் கை பெற்றுள்ளனர்; எங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று குழப்பமடைந்து நாங்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியடைகிறோம். அவர்கள் அதை நம்பியிருக்கிறார்கள். நாங்கள் இப்போது செயல்படுகிறோம், இது எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும் சிறந்த வாய்ப்பு. நீண்ட காலமாக நாங்கள் அதை விட்டுவிடுகிறோம், மேலும் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். ”

"நீங்கள் முதலில் யார் எடுப்பீர்கள்?" ஜாக் தனது துவக்க-லேஸ்களை மறுபடியும் கேட்டார். அவரும் ரீஸும் ஒருபோதும் கண் தொடர்பு கொள்ள முடியாது, ஒரு உரையாடல் நடந்து கொண்டிருப்பதை காவலர்களுக்கு ஒருபோதும் தெரியப்படுத்த வேண்டாம்.

“அருகில் ஒன்று. அவரது துப்பாக்கிகளைப் பெறுங்கள், பின்னர் செல்லுங்கள். "

"நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு மனிதனை சுட்டுக் கொன்றீர்களா?" என்று ஜாக் கேட்டார், அவர் ஏற்கனவே பெரிய மனிதனின் கண்களில் பதிலைக் காண முடிந்தது. ஒரு கணம், அவர் உண்மையில் பயந்துவிட்டார்.

"இன்னும் இல்லை," ரீஸ் கூறினார்.

ஜாக் மற்ற ஆண்கள் கேட்பதை அறிந்திருந்தார். அடிமைகள் யாரும் கேட்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த அவர் சுற்றிப் பார்த்தார், அவர்கள் இப்போது பாதுகாப்பாகத் தெரிந்தனர்.

"நீங்கள் முதலில் வலுவானவருக்கு செல்ல வேண்டும்," ஜாக் கூறினார். "சத்தமாகவோ அல்லது கொடூரமாகவோ அல்ல, ஆனால் ஒரு மனிதனை குளிர்ந்த இரத்தத்தில் பின்னால் சுட்டுக் கொல்வவர். அவற்றில் ஒன்றை நாங்கள் ஏற்கனவே அறிவோம், ஆனால் இன்னும் நிறைய இருக்கும். அவற்றைக் குறிக்க நாங்கள் நேரத்தை செலவிட வேண்டும். ”

"நீங்கள் ஒரு மோசமான குழந்தை!" ரீஸ் கூறினார்.

"நீங்கள் ஒரு கரடி இல்லை."

"யாரும் என்னிடம் அப்படி பேசுவதில்லை!"

"நான் செய்தேன்," ஜாக் கூறினார். அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அவர் அப்போது உணர்ந்தார். அவர் சிறிது நேரம் தெரிந்திருப்பார், அந்த நாளின் பெரும்பகுதி என்று அவர் கருதினார், ஆனால் இங்கேயும் இப்போதும், இது விளையாடும் வழியைக் கண்டார். பெரும்பாலான ஆண்கள் ரீஸின் பின்னால் இருந்தனர், ஏனென்றால் எச்சரிக்கையின் ஞானத்தை விட சுதந்திரத்தின் கவரும் அதிகமாக இருந்தது. ஆகவே, அவர் புத்திசாலி, வலிமையானவர் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களை உண்மையிலேயே சுதந்திரத்திற்கு இட்டுச்செல்லக்கூடியவர்களை அவர் அவர்களுக்குக் காட்ட வேண்டியிருந்தது, மேலும் காடுகளில், அரசியல் பேசுவதன் மூலம் அது செய்யப்படவில்லை.

ரீஸ் ஏற்கனவே போராட ஆர்வமாக இருந்தார்.

ஜாக் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்தார், மற்றவர்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார்-எதிர்பார்ப்பு முகங்கள், சோகமான கண்கள், அவர்களில் சிலர் ஏற்கனவே ஆண்களைத் தாக்கினர்-பின்னர் அவரது பார்வை மெரிட்டில் நிலைபெற்றது.

ஜாக் என்ன செய்யப் போகிறார் என்பதைப் பார்த்த அவரது நண்பரின் கண்கள் விரிந்தன. “ஜாக், வேண்டாம்”

ஜாக் தன்னை முன்னோக்கித் தள்ளி, ரீஸின் தலையில் ஒரு கனமான உரிமையை ஆட்டினான். மண்டை ஓடுக்கு எதிரான முஷ்டியின் தண்டு மற்றும் மனிதர்களின் உற்சாகமான கூச்சலுடன், அவரது வாழ்க்கையின் சண்டை தொடங்கியது.

ரீஸ் அதற்கு தயாராக இல்லை. அவர் கடினமான மனிதராக நடித்திருந்தாலும், அவர் ஜாக் சந்தேகித்ததைப் போலவே இருந்தார்: தலைமைத்துவத்தின் வாசனையை அனுபவிக்கும் ஒரு கோழை. ஜாகின் சுறுசுறுப்பான கைமுட்டிகள் அவரை பக்கவாட்டாக ஓட்டிச் சென்றன, மேலும் அவை இரண்டும் ஆபத்தான முறையில் நெருப்புக்கு அருகில் விழுந்தன.

குரல்கள் அவர்களைச் சுற்றி எழுந்தன, ரீஸ் குணமடைந்து ஜாக் தோளில் ஒரு கனமான முஷ்டியைத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் ஜாக் தூக்கி எறிந்தார், நெருப்பிலிருந்து எரியும் குச்சியைப் பிடித்து அதைத் தலைக்கு மேல் ஊசலாடினார்.

ஜாக் உருண்டு, குச்சி தன் கால்களுக்கு அருகில் தரையில் அடிப்பதை உணர்ந்தான். அவரது ஈரமான சாக்ஸுக்கு மேலே வெற்று தோலைத் தீப்பொறி தாக்கியது. வெப்பம் கிட்டத்தட்ட வரவேற்கத்தக்கது. அவர் தனது கால்களைப் பெற்றுத் திரும்பினார், தாக்குதலைத் தடுக்கத் தயாராக இருந்தார். ஆனால் ரீஸ் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான், இன்னும் புகைபிடிக்கும் குச்சியை ஒரு பெரிய ஊசல் போல இடது மற்றும் வலதுபுறமாக ஆட்டினான்.

முகாம் முழுவதும் பார்க்க கூடிவந்தது. அடிமைகள் நின்று மீண்டும் ஒரு இறுக்கமான வட்டத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர், வன்முறையைத் தவிர்ப்பதற்குப் பதிலாக மக்களின் காற்றைப் பாதித்தனர். ஜாக் அங்கு மெரிட்டைப் பார்த்தார், அவர் பார்த்ததைப் பற்றி விரக்தியடைந்தார்.

அவர் இன்னும் என் நண்பர், ஜாக் நினைத்தார். மெரிட்டின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதைப் பற்றிய ஒரு சண்டையின் நடுவே, அந்த யோசனை அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

அடிமைகளுக்கு அப்பால், வில்லியமின் ஆட்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் கூடாரங்களின் வட்டத்திற்குள் கூடிவந்ததை ஜாக் கண்டார், வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சி ஆகியோர் அடங்குவர். மற்றவர்கள் இன்னும் அப்பால் பாதுகாப்புக் கடமையில் இருந்திருக்க வேண்டும், திடீர் வன்முறையால் ஈர்க்கப்படவில்லை, ஏற்கனவே அவர்கள் எவ்வளவு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை ஜாக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார். நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? அவர் ரீஸைக் கத்த விரும்பினார்.

ஆனால் ரீஸ் அப்போது அவரிடம் வந்து கொண்டிருந்தார், கறுக்கப்பட்ட கிளை மீண்டும் அகலமாக ஆடியது.

ஜாக் வாத்து மற்றும் ரீஸை வயிற்றில் குத்தியுள்ளார். அவரது கை மடிப்புக்குள் மூழ்கியது, பெரிய மனிதர் கூச்சலிட்டு பக்கவாட்டில் தடுமாறி, காற்று வீசினார். ஜாக் அவனைப் பின் தொடர்ந்து சென்று தலையின் குறுக்கே தாக்கினான், ஆனால் ரீஸ் அவனை ஒதுக்கித் தள்ளி ஆச்சரியப்படுத்தினான். ஜாக் தடுமாறி தரையில் கடுமையாக தாக்கினார்.

சண்டையில் யார் வெல்வார்கள் என்று அடிமைகள் பந்தயம் கட்டுவதை அவர் கேட்டார். அவரது வீழ்ச்சி முரண்பாடுகளை மாற்றியிருக்க வேண்டும்.

நின்று, ஜாக் மற்றொரு தாக்குதலுக்கு தன்னைத் தானே இணைத்துக் கொண்டார். ஆனால் ரீஸ் பின்னால் தொங்கினார். அவரது காட்டுத் தலைமுடியின் கீழ் எங்கோ இருந்து ரத்தத்தின் ஒரு தந்திரம் கீழே ஓடி, அவரது கன்னத்தின் குறுக்கே வரைந்து, அவரது சமமான தாடிக்குள் நுழைந்தது. அவர் புராணக் காடுகளின் காட்டு மனிதனைப் போல தோற்றமளித்தார், ஆனால் அவரது கண்கள் முற்றிலும் மென்மையான வளர்ப்பைப் பற்றி பேசின. ஒரு உடனடி ஜாக், ரீஸ் எங்கிருந்து வந்தான், யார் அவருக்காக வீட்டிற்கு காத்திருந்தார் என்று யோசித்தார். பெரிய மனிதர் மீண்டும் அவருக்காக வந்தார்-ஒருவேளை இங்கே ஆபத்தில் இருப்பதை உணர்ந்திருக்கலாம்-ஜாக் பக்கவாட்டில் இறங்கினார்.

சண்டை மிகவும் சீரானது, மேலும் கொடூரமானது. ரீஸ் வேறு சில ஆண்களின் கண்களில் தோற்றத்தைக் கண்டார், மேலும் பெக்கிங் வரிசையின் உச்சியில் தனது நிலையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள இந்த போராட்டத்தில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். மெரிக் இழந்த, ஏங்குகிற வெளிப்பாட்டை ஜாக் கவனித்தார், மேலும் அவர் தனது நண்பரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அறிந்திருந்தார். முதல் புல்லட் அவருடையது, ஆம், ஆனால் ஜாக் அவரைப் பாதுகாக்க முடியாததால் மெரிட் இறக்கும் எண்ணம்… அது தாங்க முடியாதது.

ஆண்கள், இப்போது, ​​ஒரு நாய்கள் அல்லது ஓநாய்களைப் போல காடுகளாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தனர், எந்த போராளி ஆதிக்கம் செலுத்துவார், மற்றும் அவரது தொண்டையை வழங்குவார் என்று காத்திருக்கிறார்கள். அவனுடைய சக ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் அனைவரும் ஆரவாரம் செய்து கேலி செய்தனர். ஆனால் அதையும் மீறி வேறு ஒன்று இருந்தது. ஒரு பெரிய விழிப்புணர்வு, மலைகள் மற்றும் ஆறுகளின் நேரமின்மையில் ஒரு இடைநிறுத்தப்பட்ட துடிப்பு, இந்த சண்டையின் நீளத்திற்கு, நேரம் நிறுத்தப்பட்டது, அதன் மூச்சைப் பிடித்தது, மற்றும் ஜாக் திடீரென வனாந்தரத்தில் ஒரு புள்ளியை விட அதிகமாக இருந்தார். அவர் தான் மலைகள், தேட போதுமான தைரியமுள்ளவர்களுக்கான பிரகாசமான தங்க ரகசியங்களை வைத்திருக்கும் ஆழமான ஆறுகள், மற்றும் மலைகளிலிருந்து அந்த பார்வையாளர் அவருக்கு வலிமையைக் கொடுத்தார், அது பயத்திலிருந்து வந்த ஒரு பலம்.

ஏனென்றால் பார்த்த விஷயம் ஓநாய் அல்ல.

ரீஸுக்கு வலிமை இருந்தது, ஆனால் ஜாக் இளமையும் வேகமும் கொண்டிருந்தார், மற்ற மனிதனுக்கு இல்லாத ஒரு மிருகத்தனமான உள்ளுணர்வு-அவர் இதற்கு முன்பு ஆண்களை காயப்படுத்தியிருந்தார், கப்பல்துறை சண்டைகள் மற்றும் பின்-சந்து சண்டைகளில் இரத்தக்களரி அடிபணியச் செய்தார். அந்த வரலாற்றில் அவர் பெருமிதம் கொள்ளவில்லை; இன்றுவரை அவர் வழிநடத்திய வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கான வழி இதுதான், அது இந்த இரவு முழுவதும் அவரைப் பெறும்.

அவனுள் காட்டு. ஓநாய். அவர்கள் முன்பைப் போலவே மேற்பரப்புக்கு வந்தார்கள், அவர் பேக்கைப் பற்றி யோசித்தார், அவர்களைச் சுற்றி, அலறினார், இந்த சண்டை முடிவடைய ஒரே ஒரு வழி இருப்பதாக அவர் அறிந்திருந்தார். அவர் ரீஸை வென்றார், பெரிய மனிதர் வீழ்ந்தபோது, ​​ஜாக் அவரை இன்னும் சிலவற்றை அடித்தார். தோற்கடிக்கப்பட்ட ரீஸ், வேண்டுகோளில் கைகளை உயர்த்தினார். இன்னும் ஜாக் அவன் மீது விழுந்து, துர்நாற்றம் வீசும் தாடியின் அடியில் கீழே விழுந்து, மனிதனின் தொண்டையை பற்களுக்கு இடையில் பிடிக்கிறான். அவர் வளர்ந்தார்.

“ஆம்,” ரீஸ் பதறினான்.

ஜாக் மீண்டும் கூச்சலிட்டான், அடிமைகளின் முகாமில் விழுந்த திடீர் ம silence னத்தைக் கேட்டான்.

“ஆம்,” ரீஸ் இந்த முறை கிசுகிசுத்தான். “நான் சமர்ப்பிக்கிறேன். நான் சமர்ப்பிக்கிறேன். ”

ஜாக் அவரை விடுவித்தார், அவரது நாக்கில் வெற்றியின் வியர்வையையும் இரத்தத்தையும் சுவைத்தார். அவன் மெதுவாக நின்றான். ஆர்ச்சியும் மற்ற மூன்று மனிதர்களும் தங்கள் கைமுட்டிகள் மற்றும் கிளப்புகளுடன் அவரை நோக்கி வருவதற்கு முன்பு, மற்ற அடிமைகளின் பசுமையான, மரியாதைக்குரிய கண்களை அவர் மீது உணர்ந்தார்.

அதிகாரம் எட்டு

விருந்து

ஜாக் தூங்க முடியாது. அவர்கள் அவருக்குக் கொடுத்த துடிப்பு போதுமானதாக இருந்தது, எலும்புகள் எதுவும் உடைக்கப்படவில்லை என்று அவர் நன்றி கூறினார். அவர் ஏற்கனவே இருந்ததைப் போலவே பலவீனமாக இருந்தார், அவர் எப்போதும் இருந்ததை விட மெல்லியவர், ஸ்கர்வியின் ஆரம்பத்திலிருந்தே மீண்டும் அவதிப்படுவார் மற்றும் அவரது பற்கள் எவ்வளவு தளர்வானதாகிவிட்டன என்பதை உணர்ந்தால், அந்த நாளில் அவர் செலவழித்த ஆற்றல் அவரை ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நழுவவிட்டிருக்க வேண்டும். சிறிய உணவுடன் பன்னிரண்டு மணி நேரம் பான் செய்த பிறகு, ரீஸுடன் சண்டையிட்டு, ஆர்ச்சியிடமிருந்தும் மற்ற குண்டர்களிடமிருந்தும் அடித்துக்கொண்டார்…

அவர் எப்போதுமே சோர்வடைந்ததை நினைவுபடுத்த முடியவில்லை, ஆனால் தூக்கம் அவரைத் தவிர்த்தது. அவன் முதுகில் படுத்து நட்சத்திரங்களை முறைத்துப் பார்த்தான். இரவு வானம் தரையிலிருந்தும், ஜாக்கிடமிருந்தும் வெப்பத்தை ஈர்த்தது, எத்தனை தோல்களை அவர் தன் மேல் மூடிக்கொண்டார் - மற்றும் சில ஆண்கள் தங்களைத் தாங்களே எறிந்தனர் - அவனால் சூடாக இருக்க முடியவில்லை. அங்குள்ள நட்சத்திரங்களின் எண்ணிக்கையைப் பற்றி அவர் ஆச்சரியப்பட்டார், மேலும் யூகோன் பிரதேசத்தின் குறுக்கே இன்னும் எத்தனை நம்பிக்கைக்குரிய மக்கள் இப்படிப் படுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்தார், இருட்டில் வெறித்துப் பார்த்து, இன்னும் வரவிருக்கும் பொன்னான நாட்களைக் கனவு காண்கிறார். ஜாக் நிலைமை மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தபோதிலும் - காயங்கள், அவரது கணுக்கால் தரையில் ஒரு பங்குடன் கட்டப்பட்டிருந்தன - அவர் இன்னும் சுதந்திரமாக உணர்ந்தார். ஒரு மனிதனின் ஆத்மாவை கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அடிபணிய வைப்பதை விட சிக்கியிருப்பது அதிகம்.

ஜாக் கண் சிமிட்டினார், கண்கள் கனமாகவும் சோர்வோடு புண்ணாகவும் இருந்தன. தன்னைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களிடமிருந்து குறட்டை கேட்ட அவர், மெரிட் நன்றாக தூங்குவார் என்று நம்பினார். இன்று உங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றினார், அவர் நினைத்தார், மெரிட் புரிந்து கொண்டார் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார். அவர்கள் அனைவரும் ரீஸ் கூட செய்தார்கள் என்று அவர் நம்பினார். அவர் பெரிய மனிதருக்கு நீடித்த தீங்கு விளைவிப்பதில்லை.

அவர் தனது மனதை முகாமுக்கு அப்பால் வெளியேற்ற முயன்றார், சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்களையும் கைதிகளையும் விட்டுவிட்டு, சண்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எதையும் தேட இருளை ஆராய்ந்தார். ஆர்ச்சி அவரை முஷ்டிகளாலும், ஒரு மரக் கிளப்பினாலும் அடித்திருந்தாலும், ஜாக் வெகு தொலைவில் எதையாவது கவனித்திருப்பதை உணர்ந்தார், அந்த பயங்கரமான விஷயம் அவரை மிகவும் ஆர்வமாகக் கொண்டிருந்தது. மேலும், கிட்டத்தட்ட மயக்கத்தில் தட்டினார், அவர் பார்வையாளரைப் போல உணர்ந்தார். அவர் தனது வலிக்கு ஒரு தூரத்தை உணர்ந்தார், அவர் இருவரும் அதை இங்கே அனுபவிப்பதைப் போலவும், தூரத்திலிருந்து அதைப் பார்ப்பது போலவும்.

அவருக்குள் ஒருபோதும் அனுபவிக்காத பசி அவருக்குள் இருந்தது. இது உணவுக்கான பசி மட்டுமல்ல - நல்ல இறைச்சி, இது அறையில் இருந்து வேட்டையாடியதிலிருந்து அவருக்கு இல்லை; பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள், அவை டாசனில் குறைவாகவே இருந்தன-ஆனால் இன்னும் ஆன்மீகத்திற்காக. ஏதோ ஆழமானது.

ஓநாய்களின் பழக்கமான அலறலுக்காக மிகவும் கவனமாகக் கேட்பதுடன், அவற்றைக் கேட்க முடியாதபோது, ​​அவர் தனது வாழ்க்கையில் முன்பு இருந்ததை விட தனிமையாக உணர்ந்தபோது, ​​ஜாக் கடைசியாக தூங்குவதற்காக நகர்ந்தார்.

அவன் கனவில் ஏதோ அவன் முகத்தைத் தொட்டது. அது குளிர்ச்சியாகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது, அதைத் துலக்க ஜாக் ஒரு கையை உயர்த்தினார். அவரது வெளிப்பட்ட பாதத்திற்கு எதிராக வேறு ஏதோ துலக்கப்பட்டது, மற்றும் அவரது உடல் முழுவதும் குவிந்திருந்த தோல்களுக்கு அடியில் ஒரு வடிவம் அவருக்கு நெருக்கமாக வேலை செய்தது. அவர் சிக்கியதாகவும் தாக்கப்பட்டதாகவும் உணர்ந்தார், மேலும் விஷயம் நெருங்கி வருவதை உணர்ந்ததால் அவர் பீதியடைய ஆரம்பித்தார். அதன் விசித்திரமான வெப்பத்தை அவனால் உணர முடிந்தது, ஆனாலும் அது அவன் வயிற்றைத் தொட்டபோது, ​​அதுவும் குளிர்ச்சியாகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது.

கண்களைத் திறந்தான். நிழல்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றன, பலவீனமான கேம்ப்ஃபையரின் வெளிச்சத்தில் வெறுமனே தெரியும், முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தன. அவர் மூச்சுத்திணறல் மற்றும் உட்கார்ந்து, அவர் அடித்த வேதனையின் போது, ​​இது ஒரு கனவு அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

பத்து டிரெயில் நாய்கள் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவர்கள் அவரை மூக்கால் அழுத்துவார்கள், இப்போது அவர் விழித்துக் கொண்டிருப்பதால், அவர்கள் வெறுமனே பார்த்தார்கள். இந்த விலங்குகள் ஜாக் மற்றும் மெரிட் மற்றும் பிற மனிதர்களைப் போலவே வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அடிமைகளாக இருந்தன. ஜாக் மற்றும் மெரிட் அவர்களை முதலில் சந்தித்தபோது அவர்கள் ஹாலின் மங்கை மடத்தை திருட முயற்சித்ததைப் போலவே அவர்கள் நாய்களையும் திருடிவிட்டார்கள்.

அவர் ஒன்றிலிருந்து அடுத்தவரைப் பார்த்தார், ஒவ்வொரு நாய்களும் அதன் இருண்ட, ஈரமான கண்களில் நிலவொளியைப் பிரதிபலித்தன. அவர்களில் யாரும் சத்தம் போடவில்லை. தோல்களுக்கு அடியில் இருந்து தனது கைகளை கொண்டு வந்து மார்பின் குறுக்கே மடித்தபோதும், அவர்களில் யாரும் ஒரு முறை கூட விலகிப் பார்க்கவில்லை. இது மிகவும் குளிராக இருக்கிறது, அவர் நினைத்தார், அவர் நெருப்பைப் பார்த்தார். அது எரிக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது, அதைச் சுற்றி அவர் தூங்கும் சக அடிமைகளின் வடிவங்களை உருவாக்க முடியும். அவற்றைச் சுற்றிலும், நட்சத்திர ஒளியில் வெளிர் மங்கலாகத் தெரியும், அடிமைகளின் கூடாரங்கள். எங்காவது கூடாரங்களுக்கு அப்பால், குறைந்தது மூன்று அடிமைகளாவது காவலில் இருப்பதாக அவருக்குத் தெரியும்.

அல்லது இருந்திருக்க வேண்டும்.

"இப்போது என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க அவர்கள் வந்திருப்பார்கள்," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார், நாய்களில் ஒன்று நெருக்கமாக இருந்தது.

ஜாக் பின்னால் இழுத்தான். டிரெயில் நாய்கள் எவ்வளவு தீயவை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஆனால் பின்னர் அவர் இங்கு எந்த அச்சுறுத்தலையும் உணரவில்லை. அவர்கள் அவரைச் சுற்றி இருந்தார்கள், ஆனால் அவரைச் சுற்றி இல்லை. அவர் ஒரு தற்காலிக கையை அடைந்தார், ஒரு நாய் அதன் திறந்த உள்ளங்கைக்கு எதிராக அதன் தலையை உருட்டியது.

“ஏய், பையன்,” ஜாக் கிசுகிசுத்தான். "உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது?"

நாய் சிணுங்கியது, குறைந்த மற்றும் அமைதியானது, மற்றும் ஜாக் அதன் குரல் தனது உள்ளங்கைக்கு எதிராக ஒலிப்பதை உணர்ந்தார். மற்றவர்கள் நெருக்கமாக விளிம்பில் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் அவரை முனகினார், மற்றொருவர் புண்படுத்தும் நாயைப் பார்த்தார்.

இது என்ன?

சிதறிய மேக மூடியின் பின்னால் இருந்து சந்திரன் வெளிப்பட்டது. அது பாதி நிரம்பியிருந்தது, அதன் வெள்ளி ஷீன் பனிப்பொழிவு போல நிலப்பரப்பு முழுவதும் விழுந்தது. கூடாரங்கள் இலகுவாக வளர்ந்தன, நிழல்கள் குறைந்த அடர்த்தியைத் தாண்டின. ஜாக் சுற்றிப் பார்த்தார், வில்லியமின் காவலர்களின் நகரும் வடிவங்களை உருவாக்க முயன்றார், ஆனால் அவரால் அவற்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் எங்காவது உட்கார்ந்து, அமைதியான முகாமைப் பார்த்து, அசைவில்லாமல், எந்த இயக்கத்தையும் அது நடந்த உடனேயே உளவு பார்ப்பார்கள் என்று நம்புகிறார்கள்.

காடு நாவல் #12

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 12) 

---

அடிமைகள் நிறுத்த இது சரியான இடம். அவர்களுடைய அடிமைகளில் ஒருவர் ஓடிவந்தால், அவர் முதலில் சிற்றோடையில் இருந்து ஏற வேண்டும், பின்னர் அவர் மரங்களைத் தாக்கும் முன் திறந்த நிலத்தின் குறுக்கே செய்யுங்கள். ஒரு புல்லட் அவரது நுரையீரலை வெடிக்க நிறைய நேரம்.

அவர்கள் பேசுவதைத் தடுக்க இருவருக்கும் இடையில் சிறிது தூரத்தை வைத்திருந்தார்கள் each ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பான் கொடுத்து, தங்கத்தைத் தேட ஆரம்பிக்கச் சொன்னார்கள். ஆண்களில் ஒருவர் தங்கத்தின் எந்தப் பங்கைப் பெறுவார் என்று கேட்டபோது, ​​அவர் பதிலளிக்கும் விதமாக தொண்டை முழுவதும் ஒரு துப்பாக்கி பட்டைப் பெற்றார்.

அவர்கள் எங்களை விடுவிப்பதற்கு முன்பு அவர்கள் எங்களைக் கொன்றுவிடுவார்கள், ஜாக் அப்போது நினைத்தார். உணர்தல் குளிர்ச்சியாக இருந்தது, ஆனால் ஆச்சரியமாக இல்லை. எங்காவது காடுகளில் ஆழமற்ற கல்லறைகளாக மாற்றப்பட வேண்டிய பன்னிரண்டு பகுதிகள் காத்திருந்தன. அது விரைவில் இருக்காது, அவருக்குத் தெரியும். ஆண்கள் முதலில் கண்டுபிடிக்கக்கூடிய அளவுக்கு தங்கத்தை விரும்பினர். ஆனால் அந்தப் பகுதியில் உள்ள சக எதிர்பார்ப்புகளில் சந்தேகங்கள் எழுந்தபோது, ​​அல்லது அடிமைகளுக்கிடையேயான பொறாமைகள் பெரிதாக வளர்ந்தபோது, ​​கட்டாய அணிவகுப்பு மீண்டும் தொடங்கிய ஒரு நாள் வரும். இந்த நேரத்தில் அதன் முடிவு தலையின் பின்புறத்தில் ஒரு தோட்டாவால் குறிக்கப்படும்.

அது நடக்க அவர் நீண்ட காலம் இங்கு இருக்க மாட்டார். மேலும், அவர் சத்தியம் செய்தார், மெரிட் கூட மாட்டார்.அவர் ஸ்ட்ரீமின் அடிப்பகுதியில் இருந்து இன்னொரு கசப்பான கற்களையும் கற்களையும் ஸ்கூப் செய்தார், என்ன நடந்தது என்பதை மூடிவிட்டு, எளிமையான செயலை அனுபவிக்க தனது சிறந்த முயற்சியைச் செய்தார். அவர்களுடைய சுற்றுப்புறங்களையும், அவர்களைக் காக்கும் கொடூரமான மனிதர்களையும் பார்க்க முடியாதபடி அவர் தனது கவனத்தை கீழே செலுத்தினார். தனது தாயையும் எலிசாவையும் நினைத்து, ஒரு மென்மையான வட்ட இயக்கத்தில் கடாயைச் சுற்றிலும் தண்ணீரைச் சுழற்றினார், ஒவ்வொரு முறையும் இன்னும் கொஞ்சம் மண்ணையும் நீரையும் கொட்டினார், கனமான கூறுகள் கீழே மென்மையாய் இருக்கும் வரை. இதைத்தான் அவர் இவ்வளவு நேரம் பயணம் செய்து வந்தார். அந்த முயற்சிகள் அனைத்தும், அவர் அறிந்த மிகப் பெரிய குளிர்காலத்தின் நடுவில் கேபினில் சிக்கிய அந்த மாதங்கள், அவர் முன்பு இருந்ததை விட மரணத்திற்கு நெருக்கமாக வந்து, இப்போது அவர் பழுப்பு நிற வண்டல் இடையே தங்கத்தின் பளபளப்பைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார் இந்த யூகோன் சிற்றோடை. அவர் இந்த செயலால் உற்சாகமாக உணர முயன்றார், உற்சாகமாக இருந்தார். ஆனால் அவரால் முடியவில்லை.

"அவர்கள் யாருடன் குழப்பம் செய்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தால் மட்டுமே," என்று அவர் தன்னைத்தானே சொன்னார், ஆனால் அவர் கூட உறுதியாக தெரியவில்லை. திகைப்பூட்டும் சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு எதிராக தனது பிரகாசமான வெளிப்புறத்தை இன்னும் அதிகமாக உணர முடியும் என்பது போல, அவர் இங்கே தன்னை நன்கு புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டார் என்று அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் ஜாக் லண்டனுக்கு இன்னும் ஒரு பெரிய மர்மம் இருந்தது. அது அவரைச் சமமான நடவடிக்கைகளில் சிலிர்ப்பையும் பயத்தையும் ஏற்படுத்தியது; அவரது எதிர்காலத்தில் அதிசயங்கள் இருப்பதாக நம்புவதற்கு அவரால் உதவ முடியவில்லை, அவருடைய வாழ்க்கை அவரை ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் இங்கு அழைத்துச் சென்றது, ஆனால் அவர்கள் தங்களை பார்வைக்கு முன்வைக்க இந்த பயங்கரமான பரிசை அவர் வெல்ல வேண்டியிருந்தது.

“ஜாக்,” யாரோ கிசுகிசுத்தார்கள்.

அவன் தலையை உயர்த்தாமல் சுற்றிப் பார்த்தான். அவரிடமிருந்து சிற்றோடையின் விளிம்பில் ஒரு அடிமை நின்றான், அவன் புகைபிடித்தபடி அவன் கையின் வளைவில் துப்பாக்கி இருந்தது. அவன் தூரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜாக் வலதுபுறம், ஜோனாஸ் தண்ணீரில் மண்டியிடுகையில் ஜாக் ஒரு கருப்பு மனிதனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

"ஜாக்," அவர் மீண்டும் கேட்டார், ஜோனாஸ் கண்ணை மூடிக்கொண்டார். "எங்கள் குரல்கள் ஸ்ட்ரீமுடன் ஓடுகின்றன. அவர்களால் கேட்க முடியாது. நீ பார்க்கிறாயா?"

ஜாக் மீண்டும் அடிமையைப் பார்த்தான். அந்த நபர் ஜோனாஸை விட குறைந்தது பத்து படிகள் அவருடன் நெருக்கமாக இருந்தார், ஆனால் அவர் எதுவும் கேட்கவில்லை.

"ஸ்ட்ரீம் கீழே பாய்கிறது, எனவே நீங்கள் என்னைக் கேட்க முடியும், ஆனால் நான் உன்னைக் கேட்க மாட்டேன்."

ஜாக் ஒப்புதலுடன் கூச்சலிட்டார், ஜோனாஸ் புரிந்துகொள்வதில் சிரித்தார்.

“பெரிய மனிதர், ரீஸ், அவர் ஒரு இடைவெளி விட விரும்புகிறார். இன்றிரவு அவர்கள் எங்களுக்கு உணவளித்த பிறகு, நாங்கள் சோர்வாக இருப்போம், தூங்கத் தயாராக இருப்போம் என்று அவர்கள் நினைக்கும் போது. நாங்கள் எல்லோரும் இருந்தால், நம்மில் பெரும்பாலோர் அதை உருவாக்குவார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். ”

ஜாக் கோபமடைந்து ஜோனாஸைப் பார்க்க முயன்றார், ஆனால் அந்த மனிதர் புரிந்து கொண்டார் என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் இருவரும் சலித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள், வீங்கிக்கொண்டே இருந்தார்கள். அடடா, நான் மீண்டும் கிசுகிசுக்க முடிந்தால் மட்டுமே. அது பைத்தியக்காரத்தனம்! அவர்கள் நம் அனைவரையும் படுகொலை செய்வார்கள். ரீஸ் ஒரு மனிதனின் பெரிய கரடி, வில்லியம் மற்றும் அவரது ஆட்கள் அவரை அடிமைத்தனத்திற்குள் தள்ளியதில் ஜாக் ஆச்சரியப்பட்டார். ஆனால் மற்ற அடிமைகளுடனான ரீஸின் தொடர்பு பற்றி அவர் பார்த்ததில் இருந்து, ஜாக் ஏற்கனவே ஒரு புல்லி என்று அறிந்திருந்தார். வில்லியம் அவரிடம் அதை அங்கீகரித்திருக்க வேண்டும், மேலும் ரீஸ் தனது சொந்த அச்சுறுத்தலாக இல்லை என்று புரிந்து கொண்டார். கொடுமைப்படுத்துபவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் கோழைகளாக இருந்தனர், அவர்கள் அவர்களை ஆதரிக்க அல்லது அவர்களை வற்புறுத்துவதற்காக மற்றவர்களுடன் மட்டுமே செயல்பட முடியும்.

ஜாக் அடிமையைப் பார்த்து, ஜோனாஸிடம் தலையை அசைப்பார்.

ஜோனாஸ் முகம் சுளித்தார். "நீங்கள் இங்கே தங்க விரும்புகிறீர்களா?"

ஜாக் மீண்டும் தலையை ஆட்டினான்.

“பின்னர் இது ஒரு வாய்ப்பு. நாம் நீண்ட காலம் தங்குவோம், பலவீனமாக இருக்கிறோம். ”

கருத்து வேறுபாட்டைத் தொடர்புகொள்வதற்கான முயற்சியில் ஜாக் கூச்சலிட்டார், கடைசி நேரத்தை விட கடுமையானவர்.

“வேலைக்குத் திரும்பு!” அடிமை சொன்னான். அவர் பல படிகளால் நெருங்கி வந்து ஓடையில் உதைத்தார், ஜாக் முகத்தில் குளிர்ந்த நீரை தெறித்தார். ஜாக் அதை விரைவாகத் துடைத்துவிட்டு, ஜோனாஸைப் பார்த்து, தலையில் ஒரு குலுக்கலை மீண்டும் வழங்கினார். ஆனால் ஜோனாஸ் ஏற்கனவே தனது பாத்திரத்தில் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

நீரோடைக்கு தொலைவில், பல ஆண்கள் தொலைவில், ஜாக் மெரிட்டைப் பார்க்க முடிந்தது. அவர் தனது சொந்த உலகில் இருந்தார், மெதுவாகவும் முறையாகவும் வேலை செய்தார். ஜிம் இறந்தவுடன், மெரிட்டின் முழு பயணமும் உற்சாகமாக இருந்தது.

நான் அதை உணர வேண்டும், ஜாக் நினைத்தார். ஆனால் அவர் வருத்தமாக இருந்தபோதிலும், எதிர்காலம் இன்னும் ஒரு உற்சாகமான இடமாக இருந்தது, மேலும் அவரது பயணம் இப்போதே ஆரம்பமாகிவிட்டது என்ற உறுதியான நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது.

இந்த இடத்தின் அழகைக் கண்டு ஜாக் உதவ முடியவில்லை. மனிதனின் கொடுமையால் சிற்றோடை சிதைந்தது, ஆனால் அவற்றைச் சுற்றியுள்ள மலைகள் மற்றும் காடுகள் இயற்கையின் தூய்மையான, அறியப்படாத வனப்பகுதியை வெளிப்படுத்தின. நீரோடை மற்றும் காடுகளின் நறுமணத்தை சுவாசித்த அவர், சூரிய ஒளியின் வரவேற்பு வெப்பத்தை தனது தோலை வெப்பமாக்குவதை உணர்ந்தார்.

நீரின் தொடர்ச்சியான அவசரத்திற்கு அப்பால் அவர் அவ்வப்போது பறவைக் அழைப்புகளைக் கேட்டார், ஆனால் அவர் கடுமையாகக் கேட்டாலும், ஓநாய்களின் அழுகை அவரைத் தவிர்த்தது. காடுகளிலிருந்து அவற்றைப் பார்ப்பதைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அவர் தனது புலன்களை நீட்ட முயன்றார். அவர் ஓநாய் அழுவதைக் கேட்காததால், ஓநாய் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. எப்போதும் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார், அவர் நினைத்தார், ஆனால் அப்போதே அவர் இதுதான் என்பதற்கான சில அடையாளங்களை வரவேற்றிருப்பார். அவர் வனப்பகுதியின் மகத்தான தன்மையை உணர முடிந்தது, அவரது சாகச ஆத்மாவின் மீது காடுகளை இழுப்பது. அது அவரை அழைத்தது, அவர் பதிலளிப்பார் என்று சத்தியம் செய்தார்.

இந்த மனிதர்களின் கொடுமை, அறியாமை மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் ஜாக் வெறுத்தார். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் மிகவும் விரும்பிய அனுபவத்தை அவரிடமிருந்து திருடிவிட்டதால் அவர் அவர்களை வெறுத்தார்: வனப்பகுதியை ஆராய்வதற்கான சுதந்திரம் மற்றும் அதன் ஒரு பகுதியாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பு.

வேலை கடினமாக இருந்தது, மற்றும் ஜாக் ஸ்ட்ரீமில் இருந்து அடிக்கடி பானங்களை எடுத்துக் கொண்டார். பனி உருகுவதிலிருந்து தண்ணீர் இன்னும் பனிக்கட்டி குளிராக இருந்தது, மேலும் அவர் குடித்ததால், அவர் வளர்ந்த பசி. அவர்கள் எங்களுக்கு ஏதாவது உணவளிக்க வேண்டும், அவர் நினைத்தார். அல்லது இறுதியில் நாம் அவர்களுக்கு எந்த நன்மையும் செய்ய மிகவும் பலவீனமாக இருப்போம்.

பசியின்மை அவனது உள்ளத்தில் உற்சாகமாகத் தொடங்கியபோது, ​​அவர்களைக் கைப்பற்றியவர்கள் மதிய உணவிற்கு இடைநிறுத்தம் செய்தனர். ஆண்கள் தங்கள் பாத்திரங்களை ஒதுக்கி வைத்தபோது, ​​ஜாக் சிற்றோடைக்கு தெற்கே செங்குத்தான மலைப்பாதையைப் பார்த்தார். இது பெரிதும் மரங்களால் ஆனது, மேலும் மரங்கள் நிலத்தின் கரடுமுரடான வரையறைகளை மென்மையாக்கின. அங்கே ஏதோ, அவன் நினைத்தான். அவர் கண்களை மூடியபோது, ​​அவர் ஒன்றும் உணரவில்லை, ஆனால் மலையடிவாரத்தின் ஒரு பகுதி அவரது புலன்களுக்கு மங்கலாக இருந்தது அல்லது அவற்றில் இருந்து விடுபட்டது. வனாந்தரத்தில் ஒரு வெற்று. மர்மத்தின் ஒரு பகுதி, மற்றும் பயம். அவர் நடுங்கினார்.

"உட்கார்ந்து நகராதே!" ஆர்ச்சி அவர்கள் அனைவருக்கும் கத்தினான். "நீங்கள் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும், நீங்கள் இருக்கும் இடத்தில் செய்யுங்கள்."

ஜாக் நன்றியுடன் உட்கார்ந்து, தனது உறைந்த கால்களை தண்ணீரிலிருந்து இழுத்தார். அவர்களின் எல்லா உபகரணங்களுக்கும் என்ன நேர்ந்தது என்று அவர் முதன்முறையாக ஆச்சரியப்பட்டார். யூகோன் ஹோட்டலின் பின்னால் உள்ள சேமிப்புக் களஞ்சியங்களில் தூசி சேகரிப்பது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவரது சூடான பூட்ஸ், கூடுதல் ஆடை, கையுறைகள் மற்றும் தொப்பிகள் இருந்தன, இப்போது அவர் வில்லியமின் ஆட்கள் கொடுத்த சில கடினமான ஆடைகளை அணிந்திருந்தார். அது வசந்தமாக இருக்கலாம், ஆனால் அது இன்னும் குளிராக இருந்தது.

ஆர்ச்சி ஒரு உணவுப் பையுடன் வரிசையில் இறங்கினார். அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ரொட்டி துண்டையும், ஒரு விரல் ஜெர்க்கியையும் கொடுத்தார், அடிமைகள் அனைவரையும் கடுமையாகக் கொன்றனர். ரீஸ் தனது உணவை நன்றியுடன் எடுத்துக் கொண்டார், ஆர்ச்சி அவரை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை என்றாலும், இது எவ்வளவு புத்திசாலி என்பதை ஜாக் அறிந்திருந்தார். அவர் அடங்கிவிட்டார் என்று அவர்களை நினைக்க வைக்கிறது, என்று அவர் நினைத்தார். ஒருவேளை ரீஸ் ஒரு புல்லி, ஆனால் அவர் தப்பிக்கும் முயற்சிக்கு நன்கு தயாராகி வந்தார். போதுமானதாக இல்லை, என்றாலும்! ஜாக் அடிமை ஓட்டுனர்களை-அவர்களின் துப்பாக்கிகள் மற்றும் கத்திகள், அவர்களின் கொடூரமான முகங்களை சுற்றிப் பார்த்தார், மேலும் அடிமைகள் தப்பிக்க உறுதியையும் வேகத்தையும் விட அதிகமாக தேவை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்கள் உண்மையிலேயே வெளியேற வேண்டுமென்றால், அவர்கள் முதலில் வில்லியம் மற்றும் அவரது ஆட்களைக் கொல்ல வேண்டும்.

"இது ஏன் வேலை செய்யாது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?" என்று ஜோனாஸ் கேட்டார். ஜாக் ஒரு டஜன் படிகள் தொலைவில், இன்னும் அவரது குரல் சுமந்தது. யாரும் தலையிடவில்லை. இந்த சுருக்கமான தொடர்பை அடிமைகள் ஆண்களுக்கு அனுமதித்திருக்கலாம்.

"முட்டாள்," ஜாக் கூறினார். “அவர்களிடம் துப்பாக்கிகள் கிடைத்துள்ளன! நாங்கள் எங்கள் வாய்ப்பை நன்றாக எடுக்க வேண்டும், நாங்கள் செய்ய வேண்டும்

"காத்திருங்கள்," ஜோனாஸ் கூறினார். பின்னர் அவர் திரும்பினார், ஜாக் அவரிடமிருந்து அடுத்த மனிதருடன் மற்ற திசையில் பேசுவதை அறிந்திருந்தார். அடிமைத்தனங்கள் எதுவும் தெரியாமல் மனிதனிடமிருந்து மனிதனுக்கு உரையாடல் கடந்து செல்வதைப் பார்த்தபோது, ​​அவர் பார்த்தார், கவர்ந்தார். தலைகள் சற்று குறைந்துவிட்டன, அல்லது கேட்க உதவுவதற்காக சாய்ந்தன, மற்றும் ஜாக் குரல்களைக் கேட்க முடியாவிட்டாலும் அவற்றைக் கண்காணித்தார்.

கிசுகிசுக்களின் சரம் மெரிட்டை அடைந்தது. அவர் ஒரு முறை தலையாட்டினார், ஆனால் பின்னர் ஆர்ச்சி அவருக்கு முன்னால் இருந்தார், அவருக்கு உணவைக் கொடுத்தார். மெரிட் அதைப் பார்க்காமல் அல்லது எதுவும் சொல்லாமல் அதை எடுத்துக் கொண்டார், மேலும் ஆர்ச்சி நகர்ந்தார். ஜாக் மெரிட் உணவை தனது வாய்க்கு கொண்டு வருவதைக் கண்டார், அவர் மெல்லும் முன்பு, அவர் பல வார்த்தைகளைச் சொன்னபடியே அவரது தாடை வேலை செய்தது.

செய்தி ரீஸை அடைந்தது. அவர் உணவுக்குப் பிறகு வாயைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தார், அவரது நடவடிக்கைகள் மெதுவாகவும் வேண்டுமென்றே. அவரது நீண்ட கூந்தல் அவரது முகத்தின் அருகே தொங்கியது, கனமான தாடி அவரது வாயை மறைத்தது. அவர் முன்னோக்கி சாய்ந்து ஓடையில் இருந்து ஒரு சில தண்ணீரை எடுத்தார். அவர் குடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​ஜாக் பதிலளிக்கும் விதமாக சில சொற்களைக் கூறுவதைக் கண்டார்.

"இதோ, ஒரு ராஜாவுக்குப் பொருத்தமான உணவு" என்று ஆர்ச்சி கூறினார். அவர் ஜாக்கை அடைந்தார், அவர் ஒரு ரொட்டிக்கு பையில் நுழைந்தார். ஜாக் தனது வாயில் நீர்ப்பாசனம் செய்வதைக் கண்டார், மேலும் அவர் உண்மையில் காடுகளின் நறுமணத்திற்கும் நீரோடையின் நறுமணத்திற்கும் மேலாக பழமையான ரொட்டியை மணக்க முடியும்.

அவன் கையை நீட்டினான்.

"தைரியம்," ஆர்ச்சி சொன்னார், மற்றும் ரொட்டியை ஓடையில் இறக்கிவிட்டார். அது மிதந்தது, ஏற்கனவே தண்ணீரைப் பிடித்தபடி மூழ்கியது. ஜாக் தனது மதிய உணவிற்கு வெளியே வந்தார், ஆர்ச்சி அவரை வலது தோளில் தாக்கினார். இது ஒரு கடினமான பஞ்ச் அல்ல, ஆனால் ஜாக் சமநிலையற்றவராக இருந்தார், அது அவரை நீரோடைக்கு அனுப்பியது.

ஆர்ச்சியின் கனமான சிரிப்பால் மேற்பரப்புக்கு மேலே வரவேற்றார்.

"விலங்குகளை கிண்டல் செய்யாதீர்கள்" என்று ஒருவர் கூறினார். வில்லியம். அடிமைகள் அமைத்திருந்த கூடாரங்களிலிருந்து அவர் வெளிப்பட்டார், இப்போது அவர் புல்வெளி வெள்ளப்பெருக்கைக் கடந்து நீரோடைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்.

"இது பின்னால் கடிக்காது," ஆர்ச்சி இன்னும் புன்னகையுடன் கூறினார்.

ஜாக் ஓடையில் இருந்து ஊர்ந்து, நடுங்கினான்.

"இனி இல்லை," வில்லியம் கூறினார். மீண்டும் ஜாக் தலைவரின் கண்களில் குளிர்ச்சியைக் கண்டார். அங்கே எதுவும் இல்லை என்பது போல, அவர் நினைத்தார், மேலும் அவரது ஊறவைத்தல் அவரது உடலை உலுக்கிய அடுத்த நடுக்கத்திற்கு ஒரு தவிர்க்கவும் அளித்ததில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

“இதோ,” ஆர்ச்சி கூறினார். அவர் ஜெர்கியின் ஒரு ஸ்கிராப்பை தரையில் இறக்கிவிட்டார், அவர் திரும்பிச் செல்லும்போது அவர் அதன் மீது இறங்கினார்.

ஜாக் தனது உதடுகளை ஒன்றாக அழுத்தினான். அவரது இதய துடிப்பு அதிகரித்தது. இப்போது இல்லை, அவர் நினைத்தார், ஆனால் சோதனையானது வலுவானது. அவர் தருணங்களில் ஆர்ச்சியில் இருக்கக்கூடும், அந்த மனிதனின் கத்தியை தனது சொந்த பெல்ட்டிலிருந்து நழுவவிட்டு, பின்னர் அவரது கழுத்தில் சுற்றலாம் -

"ரீஸ் நீங்கள் ஒரு குழந்தை என்று கூறுகிறார்," ஜோனாஸ் கிசுகிசுத்தான். "உங்களுக்கு தெரியாது என்று கூறுகிறார் '. நீங்கள் வாழ விரும்பினால் வாயை மூடிக்கொண்டு அவரைக் கேளுங்கள் என்று கூறுகிறார். ”

ஜாக் ஜோனாஸை நோக்கி மெதுவாக கண் சிமிட்டினார், ஆர்ச்சி இன்னும் சக்கை போடுவதை அறிந்திருந்தார். வில்லியம் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதையும், கண்கள் கணக்கிடுவதையும், குளிரையும் அறிந்திருக்கின்றன.

ஜாக் உட்கார்ந்து, அவனது ஜெர்க்கியின் ஸ்கிராப்பில் இருந்து அழுக்கைத் துலக்கி, மெல்ல ஆரம்பித்தார்.

அவர்கள் அந்த நீண்ட பிற்பகல் முழுவதும் வேலை செய்தனர். அடிமைகளில் ஒருவர் ஒரு சில பிஸ்கெட்டுகளைச் சுற்றி வந்தபோது நள்ளிரவில் ஒரு இடைவெளி ஏற்பட்டது, இந்த நேரத்தில் ஜாக் தனது பங்கைக் கொண்டிருந்தார். பெரும்பாலான ஆண்களுக்கு அவர் மற்றொரு தொழிலாளியாக இருக்க வேண்டும்; ஆர்ச்சி மற்றும் வில்லியம் ஆகியோர் வெறுப்பைத் தாங்கினர். அவர் இந்த தகவலை சேமித்து வைத்தார்.

பல முறை அவர் அப்ஸ்ட்ரீமைப் பார்க்க ஆபத்தை ஏற்படுத்தினார். கடந்த பல ஆண்களை அவர் மெரிட் வேலை செய்வதைக் கண்டார், மேலும் என்ன நடந்தது என்பதன் மூலம் தனது நண்பர் குறைந்துவிட்டதாக அவர் நினைத்தார். ஜிம் சுடப்பட்டபோது அவரின் ஒரு பகுதி வாடியது போல, இன்னும் வலிமையாகவும் வலுவாகவும் இப்போது அவரைப் பற்றி ஒரு பலவீனம் இருந்தது. அவர் தனது நண்பர் இறப்பதைக் கண்டார், ஜாக் நினைத்தார். அது பயங்கரமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

மெரிட்டைத் தாண்டி ரீஸ் இருந்தார். ஒருமுறை, பெரிய மனிதர் ஜாக் அவரைப் பார்த்தார், அவர் பதிலளித்தார். இரண்டு பேரும் திறம்பட தொடர்புகொள்வதற்கு வெகு தொலைவில் இருந்தனர், எனவே ஜாக் வெறுமனே விலகி மீண்டும் தடுமாறத் தொடங்கினார், ரீஸின் தோற்றத்தை புறக்கணித்து, பின்னால் திரும்பினார். மனிதன் ஒரு முட்டாள், அவன் நினைத்தான். ஆனால் ஜாக் கவலைப்பட்டார்: ரீஸ் திட்டமிட்டபடி அன்று மாலை ஒரு நகர்வை மேற்கொண்டால், ஜாக் மற்றும் மெரிட் ஆகியோரும் அதற்குள் இழுக்கப்படுவார்கள். அவர் இல்லாமல் நிகழ்வுகள் முன்னேறக்கூடும், மற்றொரு மனிதனின் முடிவுகளின் முட்டாள்தனத்திற்கு அவர் பணம் செலுத்த வேண்டும்.

புதிய அடிமைகளிடையே ஒரு எழுச்சி ஏற்பட்டால், அடிமைகளின் கோபத்தின் முதல் இலக்கு யார் என்று அவருக்குத் தெரியும். ஜாக் தனது பதனத்தில் இடைநிறுத்தப்பட்டு, தந்திரமான நீரில் வெறித்துப் பார்த்து, அங்கே பிரதிபலித்த அழகான, ஆழமான நீல வானத்தைப் பார்த்தார். அவரைப் பற்றியும் ஆர்ச்சி மற்றும் வில்லியம் பற்றியும் ரீஸ் அறிந்திருக்கலாம், மேலும் அவர் தப்பிக்க உதவுவதற்காக அதை நம்பியிருக்கலாம்.

ஒருவேளை மெரிட் அவரிடம் சொல்லியிருக்கலாம்.

ஒரு நிழல் அவருக்கு முன்னால் சென்றது, அவர் மீண்டும் பான்னை மாற்றினார், தண்ணீர் மற்றும் அழுக்கை மீண்டும் ஓடையில் கொட்டினார்.

பார்க்க மிகவும் இருட்டாகிவிடும் வரை அவர்கள் மாலையில் வேலை செய்தனர், பின்னர் அடிமைகள் அவர்கள் அனைவரையும் சுற்றி வளைக்கப்பட்ட கூடாரங்களுக்கு இடையில் மீண்டும் நுழைந்தனர். எல்லாவற்றிலும் ஐந்து கூடாரங்கள் இருந்தன, ஆனால் அவை எதுவும் அடிமைகளுக்கு இல்லை என்று ஜாக் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார். அவற்றின் இடம் நெருப்பைச் சுற்றியும், நட்சத்திரங்களுக்குக் கீழும், கணுக்கால் ஒன்றாக பிணைக்கப்பட்டு, கனமான பங்குகளுடன் பிணைக்கப்படும். நெருப்புக்கு அருகில் கரடுமுரடான, பாதுகாப்பற்ற மறைவுகளின் குவியல் இருந்தது, அவர் ஏற்கனவே அவர்கள் மீது துர்நாற்றம் வீச முடியும். காலையில் அவர் மரணத்தின் துர்நாற்றம் வீசுவார், மற்றும் உறைபனி நீரோட்டத்தில் நீராடுவது அதைக் கழுவ எதுவும் செய்யாது.

சோர்ந்துபோன ஆண்கள் உட்கார்ந்து தங்கள் உணவுக்காக காத்திருக்கும்படி கூறப்பட்டதால் அடிமைகளின் நாய்கள் குரைத்தன. புதிதாக காய்ச்சிய காபியின் வாசனை நெருப்பிற்கு மேலே உள்ள கேனில் இருந்து வெளியேறியது, மற்றும் ஜாக் கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த வாசனையை விலக்க முயன்றார். ஆனால் அவரது நீராடும் வாய் ஒரு மயக்கமான எதிர்வினை. மெரிட் மற்றும் ஜிம் உடன் சில்கூட் பாஸில் காபி குடிப்பதை அவர் நினைவில் வைத்திருந்தார், அப்போது கூட இருவருமே எப்படி நெருக்கமாகத் தெரிந்தார்கள்.

"இது இன்றிரவு இருக்கும்," ஜோனாஸ் கிசுகிசுத்தார், அவர் போதுமான அளவு நெருங்கியபோது.

“முட்டாள்!” ஜாக் கூறினார். "நாங்கள் முதலில் அவர்களின் அளவைப் பெற வேண்டும், அவர்களின் பலவீனங்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். துப்பாக்கிகளைப் பார்த்தீர்களா? ”

"இன்று நாம் எவ்வளவு சாப்பிட வேண்டியிருந்தது?"

ஜாக் பெருமூச்சு விட்டான். அவர் ஜோனாஸைப் பார்த்தார், உதடுகள் பின்தொடர்ந்தன, பின்னர் ஒரு அடிமை அவனை வெறித்துப் பார்த்தான். "நாங்கள் அப்ஸ்ட்ரீமில் நகர்த்தப்படுவோம் என்று நான் கருதுகிறேன்," என்று அவர் சத்தமாக கூறினார்.

"ஆமாம், முதல் வேலைநிறுத்தம் செய்யப்பட்ட இடத்தை நோக்கி," ஜோனாஸ் கூறினார். அடிமை விலகிப் பார்த்தான், ஜோனாஸ் அமைதியான குரலில் அழுத்தினான். "நாங்கள் வெளியேற வேண்டும்! ரீஸ், அவருக்கு ஒரு திட்டம் உள்ளது, அவர் என்ன செய்கிறார் என்பது அவருக்குத் தெரியும், ”