காடு நாவல் #26

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 26)

---

ஏனென்றால், அவர் உண்மையிலேயே தனது ஆவியைக் கண்டுபிடித்த இடமாக இருந்தது.

மறுநாள் காலையில் வேட்டையாடச் சென்ற அவர் ஒரு சிறிய முயலைப் பிடித்தார். அவர் அதை சுடவில்லை அல்லது சிக்கவில்லை, ஆனால் வெறுமனே விழுந்த மரத்தின் அருகே சிறிது நேரம் உட்கார்ந்து, சிறிய முயல் சத்தங்களை உருவாக்கி, புல்வெளியில் தன்னை உயிரினங்களுடன் கற்பனை செய்துகொண்டார். அவற்றில் ஒன்று ஸ்க்ரப்பில் இருந்து வெளிவந்து மரத்தின் மீது குதித்து, அவரை முறைத்துப் பார்த்து, அதன் வாசனையை அறிய முயன்றபோது அதன் மூக்கை சுருக்கிக் கொண்டது. அது பாசாங்குக்குக் கீழே பதுங்குவதற்கு முன்பு, ஜாக் வெளியே வந்து அந்த உயிரினத்தைப் பிடித்தார், என்ன நடக்கிறது என்று தெரியுமுன் அதன் கழுத்தை உடைத்தார். அவர் முயல் உணர்வுகளை சிந்தியபோது ஒரு கணம் விசித்திரமான இடப்பெயர்வை அனுபவித்தார்-அது அவனது மடியில் இறந்து கிடந்தது போலவும், ஒரு சோகம் அவன் மீது படர்ந்தது போலவும் இருந்தது - பின்னர் அவர் முகாமுக்குத் திரும்பினார், துப்புவதற்கு முன்பு திறமையாக முயலைத் துடைத்து அகற்றினார் அது நெருப்புக்கு மேல்.

முயல் சமைத்தபோது, ​​ஜாக் முகாமுக்கு நேர்த்தியாகச் சென்றார். இறந்த ஆண்களின் உடைகள் புற்களிடையே சிதறிக்கிடந்தன, படுகொலையின் தீங்கு தரையில் சிதறியது. அவர் வெளியேறுவதற்கு முன்னர், அந்த இடம் இயற்கையிலிருந்து முடிந்தவரை திரும்பி இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார், இங்கு இறந்த ஆண்களின் மரியாதை நிமித்தமாகவும், வெண்டிகோ இனி இல்லை என்பதற்கான ஒப்புதலுக்காகவும். இது இப்போது இந்த இடத்தின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, மேலும் அதன் சிறந்த உணவளிக்கும் இடமும் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

சேகரிக்கப்பட்ட குப்பைகளின் குவியலின் மேல் அவர் அந்த மோசமான எபிடாப்பை அடித்த சேணத்தை விட்டு வெளியேறினார். இது ஒரு பொருத்தமான மார்க்கராகத் தோன்றியது, மேலும் இந்த கடுமையான தட்பவெப்பநிலைகளில் இது ஓரிரு வருடங்களுக்கு மேல் நீடிக்காது என்றாலும், அவரது மனதில் அவர் அந்த வார்த்தைகளை என்றென்றும் படிப்பார்.

முயலை சாப்பிடுவது வெண்டிகோவின் மாமிசத்தின் நினைவை அவரது மனதில் இருந்து தூய்மைப்படுத்துவதாகத் தோன்றியது. அவரது கைகள் சமைத்த இறைச்சியால் க்ரீஸ் செய்யப்பட்டன, வயிறு நிரம்பியது, அவர் தனது பொருட்களை சேகரித்து டாசன் சிட்டிக்கு புறப்படும் நேரத்தில் அவரது பசி தீர்ந்தது. அவர் கிழக்கு மற்றும் தெற்கே சென்று, நாகரிகத்தின் சிறு துண்டுகள் அந்த திசையில் இருக்கும் என்று தீர்மானித்தார், மேலும் அவர் தோள்களுக்கு மேல் சேணப் பைகள் தங்கத்தால் சுமந்தார்.

முந்தைய நாளின் சுருக்கமான பனிப்புயல் கடந்துவிட்டது, பனி இன்னும் அங்கும் இங்கும் தரையில் கிடந்தாலும், சூரியன் அதை விரைவாக உருக்கிக்கொண்டிருந்தது. இலையுதிர் காலம் வந்துவிட்டது, உண்மை, ஆனால் கடுமையான வானிலை இன்னும் பல வாரங்கள் தொலைவில் இருந்தது. நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு முதல்முறையாக, ஜாக் தான் இப்போது பாதுகாப்பாக இருப்பதாக உணர்ந்தார், மேலும் அவரது உடனடி எதிர்காலம் தனக்கு முன்னால் வரைபடமாக்கப்பட்டது-டாசனுக்குத் திரும்புவது, சில்கூட் வழியாக சாய்கூட் வழியாக டயாவிற்கு திரும்பி, பின்னர் தெற்கே சான் பிரான்சிஸ்கோவுக்குச் செல்லுங்கள். அங்கு சென்றதும், அவர் ஜிம் மற்றும் மெரிட்டின் குடும்பங்களைக் கண்காணிக்க முயற்சிப்பார், மேலும் அவர் இடது தோள்பட்டையில் சுமந்த தங்கம் அவர்களுக்கானது. அவரது வலதுபுறத்தில் தங்கம்… அது அவரது சொந்த குடும்பத்துக்காக இருந்தது. ஷெப்பர்ட் பயணத்தில் முதலீடு செய்த பணத்தை ஈடுகட்ட போதுமானதாக இருந்தது, மற்றும் அவரது தாயை கடனிலிருந்து விடுவிக்க முடியாவிட்டால், குறைந்தபட்சம் பணக்காரர்களை ஒரு காலத்திற்கு விலக்கிக் கொள்ளுங்கள். இது ஏராளமாக இருக்கும்.

அவர் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாத வடக்கின் கொடூரமான கதைகள். ஆனால் நிச்சயமாக அவரால் முடிந்த ஒரு மில்லியன் பேர் இருந்தனர். அவர் கேட்ட கதைகள். கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள். காடுகளின் இதயத்தில் பார்வை, ஆனால் அந்த காட்டு நிழல்களுக்குள் அல்ல.

அன்று மதியம் சுமார் ஒரு சிறிய குழுவினரை அவர் சந்தித்தார். அவர் அவர்களைப் பார்த்தபோது ஒரு பாறையின் அருகே உட்கார்ந்து காத்திருந்தார், அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் உணவு அவர்களுக்கு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ஒரு சிறிய நெருப்பைக் கட்டத் தொடங்கினார். அவர் தனது துப்பாக்கிகளைத் தயார் நிலையில் வைத்திருந்தார், ஆனால் அவை நெருங்கி வந்த நேரத்தில், எந்த கவலையும் ஆவியாகிவிட்டது. அவர்கள் முத்திரை குத்தப்பட்டவர்கள்-அவர்களின் தங்கப் பாத்திரங்கள் சத்தமிட்டு, அவற்றின் பொதிகளில் இருந்து ஊசலாடியது-மற்றும் அவர்களின் தயாராக புன்னகைகள் அவரை நிம்மதியடையச் செய்தன.

"நண்பகல், நண்பரே" என்று ஒருவர் அழைத்தார், ஜாக் திடீரென்று தொண்டை எரிவதை உணர்ந்தார். முகாமில் வெண்டிகோ தாக்குதலுக்குப் பின்னர் அவர் பேசிய முதல் சாதாரண மக்கள் இவர்கள், அதுதான்… எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு? அன்றும் இப்பொழுதும் இடையிலான நேரத்தை மேப்பிங் செய்வதில் அவருக்கு சிக்கல் இருந்தது, ஆனால் அது மாதங்கள் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

"மதியம்," ஜாக் பதிலளித்தார். "டாசனில் இருந்து வெளியேற வேண்டிய ஆண்டின் விசித்திரமான நேரம்."

"நாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்," என்று ஒரு பெண் கூறினார். அவள் தனது பேக்கை ஜாக் அருகே கைவிட்டாள், அவன் அவளது பெல்ட்-கத்திகள் மற்றும் இரண்டு கைத்துப்பாக்கிகள் மீது ஆயுதங்களைக் கண்டான்.

"இங்குள்ள குளிர்காலம் உங்களுக்குத் தெரியுமா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாது," என்று அவர் கூறினார். அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்துக் கண்ணை மூடிக்கொண்டாள், ஆனால் அவள் விரைவில் தன் பார்வையைத் தவிர்த்தாள். அவள் என்ன பார்க்கிறாள்? ஜாக் நினைத்தான். இந்த கண்களிலிருந்து அவளை என்ன வெறித்துப் பார்க்கிறது?

"ஒரு குறுகிய பயணம் மட்டுமே, இது" என்று மற்றொருவர் கூறினார். "நாங்கள் இப்போது டாசனிலிருந்து நான்கு முறை வெளியே வந்தோம், இல்லை. நாங்கள் வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன்பு இது எங்கள் கடைசி முயற்சி. ”

"உங்களுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம்," ஜாக் கூறினார்.

“உங்களுக்கு ஏதாவது அதிர்ஷ்டம் கிடைத்ததா?” என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். அவள் அவனது சாடில் பேக்குகளைப் பார்த்தாள், பின்னர் அவன் முகத்தில் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் சிரித்தாள், அவள் மீண்டும் விலகிப் பார்த்தாள். அவர் அத்தகைய சக்தியை அனுபவிக்கக்கூடாது என்று அவர் உணர்ந்தார், ஆனால் அவரால் தனக்கு உதவ முடியவில்லை.

"சில," என்று அவர் கூறினார். அவர் குழுவிலிருந்து விலகி, அவர் வந்த வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தார், ஒரு கணம் அவர் அதிர்ஷ்டம் மற்றும் அதன் அர்த்தம் குறித்து யோசித்தார்.

"அப்படியானால் நீங்கள் எங்களுக்கு சரியான வழியை சுட்டிக்காட்ட முடியுமா?" என்று முதல் மனிதர் கேட்டார்.

“இல்லை,” ஜாக் கூறினார். "அந்த வழியில், என்ன சிறிய அதிர்ஷ்டம் கெட்டதை விட அதிகமாக இருந்தது."

ஆறு பேரும் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தனர், தங்கள் பொதிகளை கழற்றி தரையில் மூழ்கினர். அவர்களில் இருவர் நெருப்பை முடித்து எரிய வைத்தனர், விரைவில் ஒரு பானை காபி காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தது. ஜாக் தனது மெட்டல் காபி குவளையை ஒப்படைத்தார், ஒரு மனிதன் அதை சொந்தமாக தரையில் வைத்தான். ஜாக் நன்றி தெரிவித்தார்.

"நீங்கள் சிறிது நேரம் வெளியே இருந்ததைப் போல இருக்கிறீர்கள்" என்று அதே பெண் கூறினார். “முன்பு உங்களைப் போன்ற ஆண்களைப் பார்த்தேன். பார்க்கக் கூடாத விஷயங்களை நீங்கள் பார்த்தது போல, உங்கள் கண்களில் ஒரு காட்டு தோற்றம் கிடைத்தது. ”

ஜாக் கூச்சலிட்டு நெருப்பைப் பார்த்தான்.

"பைத்தியம் பிடித்தவர்களைப் போன்ற ஆண்களையும் பார்த்தேன்," என்று அவர் தொடர்ந்தார்.

ஜாக் வெறுமனே மீண்டும் திணறினார், ஆனால் இந்த நேரத்தில் அவர் ஒரு புன்னகையை அவரது உதடுகளைத் தொட அனுமதித்தார். யார் சொல்வது? அவர் கிட்டத்தட்ட பதிலளித்தார், ஆனால் அவர் இந்த மக்களை எச்சரிக்க விரும்பவில்லை. அவர்கள் நல்ல குணமுள்ளவர்களாகத் தோன்றினர், அவர்கள் காபியைப் பகிர்ந்து கொண்டனர், ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் துப்பாக்கிகளை எடுத்துச் சென்றனர். அவற்றில் எதுவுமே காடுகளின் விஷயங்களின் உண்மையான தன்மையைப் பற்றி எதுவும் தெரிவிக்கவில்லை என்பதை அவர் காண முடிந்தது.

அவர்கள் இரண்டு மணி நேரம் ஒன்றாக அமர்ந்து, காபி குடித்து, தங்கத்தைப் பற்றியும், வனப்பகுதியைப் பற்றியும், டாசன் இருந்த சமமான காட்டு இடத்தைப் பற்றியும் பேசினார்கள். டாசனில் பைத்தியம் பிடித்தவர்கள் "மாமிசம் உண்ணும் அரக்கர்களையும் இறந்த மனிதர்களையும் பற்றி குப்பைகளை" கொட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றி பேசியபோது ஒரு மனிதர் ஜாக் கவனத்தை ஈர்த்தார். ஜாக் அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று கேட்டபோது, ​​அந்த மனிதர் அவர்களின் பெயர்கள் தெரியுமா, அந்தப் பெண், “உங்களுடைய நண்பர்களா?” என்று கேட்டார். அந்த ஒரு கேள்வி கேம்ப்ஃபையரைச் சுற்றியுள்ள வளிமண்டலத்தில் எடையும், அது ஒருபோதும் மீளவில்லை.

ஜாக் தான் முதலில் எழுந்து அவர்களுக்கு நல்வாழ்த்துக்கள். கனமான சாடில் பேக்குகளைத் தூக்கும்போது அவர் மீது கண்களை உணர்ந்தார், ஆனால் அவர் ஒருபோதும் இந்த மக்களிடமிருந்து எந்த அச்சுறுத்தலையும் உணரவில்லை. வயதுவந்தோர் வேட்டையாடத் தயாராக இருப்பதைப் பார்க்கும் குழந்தைகளைப் போலவே இருந்தார்கள்-முரண்பாடாக, தனது சொந்த இளமையைக் கருத்தில் கொண்டு, ஜாக் தன்னால் செய்யக்கூடியது குறைந்தது அவர்களுக்கு ஒரு அறிவுரையைத் தவிர்ப்பது என்று உணர்ந்தார்.

"மேற்கு இங்கிருந்து சிறந்தது," என்று அவர் கூறினார். "தாழ்வான மலைகளுக்குள்."

"எங்களுக்கு வடமேற்கில் கூறப்பட்டது," என்று அந்த பெண் கூறினார். "காட்டு காடுகள் மற்றும் மலைகளுக்கு இடையிலான பள்ளத்தாக்குகள் வரை."

"இல்லை," ஜாக் கூறினார், மேலும் அவர் தனது செய்தியை முழுவதும் பெற ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தார். "அந்த இடங்கள் சபிக்கப்பட்டவை." பின்னர், அவருக்குப் பின் வந்த சில முணுமுணுக்கப்பட்ட கேள்விகளைக் கவ்விக் கொண்டு, ஜாக் அந்த அப்பாவியாக இருந்த ஆராய்ச்சியாளர்களைத் திருப்பிவிட்டு தனது வழியில் சென்றார்.

அவர் அன்று வெகுதூரம் நடந்து சென்றார், அந்தி வேளையில் அவர் ஒரு நீரோடை மூலம் முகாமிட்டார், அங்கு பல முகாம்களின் எச்சங்கள் இருந்தன. அவர் ஒரு வாத்து சுட்டு நன்றாக சாப்பிட்டார், மற்றும் நட்சத்திரங்களுக்கு அடியில் படுத்துக் கொண்டார், இரவு ஒலிகளை மூடுவதைக் கேட்டார். அவர்களில் யாரும் அவரைப் பயமுறுத்தவில்லை. ஒரு ஓநாய் அழுகை அவருடன் தூக்கத்தில் சென்றது, அவன் மனதில் அவன் கத்தினான், காட்டு வரலாற்றில் தனது சொந்தக் குரலைச் சேர்த்தான்.

அவர் மறுநாள் விடியற்காலை முதல் சாயங்காலம் வரை நடந்து, பல முகாம்களின் எஞ்சியுள்ள இடங்களைக் கடந்து வந்து, தென்கிழக்கில் அவர் சென்றபோது, ​​டாசன் அதன் செல்வாக்கை செலுத்தத் தோன்றியது. இந்த காட்டுப்பகுதிகள் இப்போது இல்லை - இப்போது அவர் நடந்து சென்ற இடங்களில் மனிதகுலத்தின் ஒரு கறை இருந்தது - மேலும் அவர் தனது பயணத்தையும், இறுதியில் தனது குடும்பத்தினருடன் திரும்பி வருவதையும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​ஜாக் தனது வாழ்க்கையின் இந்த பகுதியை கடந்து சென்றதற்கு இரங்கல் தெரிவித்தார். . அவர் தன்னை ஒரு பகுதியை விட்டு வெளியேறுவது போல் உணர்ந்தேன், அன்றிரவு அவர் கேம்ப்ஃபயர் அருகே அமர்ந்து ஒரு முறை ஓநாய் போல அலறினார். எந்தவொரு பதிலளிக்கும் அழைப்பும் இல்லை - ஓநாய்கள் நாகரிகத்தின் துப்பாக்கிகளிலிருந்து விலகி, இங்கிருந்து வடக்கு மற்றும் மேற்கு நோக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன - ஆனால் அவரது மனதில் ஒரு பதிலும் இல்லை. அன்றிரவு அவர் சோகமாக தூங்கச் சென்றார், மறுநாள் காலையில் அவர் டாசனை அணுகும்போது அதே உணர்ச்சியை அவருடன் எடுத்துச் சென்றார்.

டாஸனைப் பற்றி அவர் கண்ட இறுதி பார்வை அந்த மோசமான ஹோட்டல் அறையின் உள்ளே இருந்தது, அங்கு ஆர்ச்சியும் வில்லியமும் அவரை கிளப்புகள் மற்றும் கைமுட்டிகளுடன் வந்திருந்தனர். அது ஒரு வாழ்நாள் தொலைவில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன், ஆனால் தூரத்தில் டாசனைப் பார்த்தபோது, ​​மெதுவாக சாய்ந்த பள்ளத்தாக்கின் அடிப்பகுதியில் ஆற்றின் அருகே பதுங்கியிருந்தபோது, ​​இது போன்ற இடங்கள் ஒருபோதும் மாறாது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். லட்சியம் மற்றும் சாகசத்திற்கான தேடலின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட அவை எப்போதும் பேராசை மற்றும் சிடுமூஞ்சித்தனத்தால் சிதைக்கப்படும். அவர் இப்போது கண்களைத் திறந்து கொண்டு டாசனுக்குள் நுழைவார், ஆனால் அவர் தனது இதயத்தில் நம்பிக்கையைத் தக்க வைத்துக் கொள்வார் என்று சத்தியம் செய்தார். எல்லா ஆண்களும் மோசமாக இல்லை. மெரிட் மற்றும் ஜிம் அவருக்கு அதைக் காட்டியிருந்தார்கள்.

ஜாக் நுழைந்தவுடன் டாசன் சலசலத்துக்கொண்டிருந்தார், மேலும் அவர் ஒரு சில சாதாரண பார்வைகளை மட்டுமே ஈர்த்தார். அவர் காடுகளில் இருந்து திரும்பும் பல ஆண்கள் மற்றும் பெண்களில் ஒருவராக இருந்தார், மேலும் அவர் பெரும்பாலானவர்களை விட அதிகமாகப் பார்த்திருந்தாலும், அவரது உடல் தோற்றம் குறைந்தது குறிப்பிடத்தக்கதாகத் தெரியவில்லை. உண்மையில், அவர் லெஸ்யாவுடன் கழித்த நேரம்-மொட்டையடிக்கவும், துணிகளைக் கழுவவும், பசியையும் நோயையும் போக்க போதுமான உணவை உண்ணவும் முடிந்தது-வனப்பகுதியின் மோசமான விளைவுகளில் சிலவற்றையும், அவர் பார்த்த சில மக்களையும் தடுத்து நிறுத்தியதாகத் தெரிகிறது. நடைபயிற்சி எலும்புக்கூடுகளை விட சற்று அதிகமாக இருந்தது.

ஒரு மனிதனுக்கு பல் இல்லாத வாய் இருந்தது, உதடுகள் புண்களால் அழுகிவிட்டன, அவனது கண்களில் ஒன்று குருட்டுத்தன்மையிலிருந்து பால் வெண்மையானது. மற்றொருவர் உறைபனிக்கு இரு கைகளையும் இழந்துவிட்டார், யாரும் கேட்க ஆர்வமாகத் தெரியவில்லை என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டு தெருக்களில் அலைந்தார். ஜாக் அவர்களைக் கடந்து சென்று யூகோன் ஹோட்டலை அணுகினார், அதன் பரிச்சயம் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தும் மற்றும் ஆறுதலளிக்கிறது: ஆறுதலளிக்கிறது, ஏனென்றால் அது எங்கோ இருந்ததால் அவர் தனது நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார், ஒரு கணம் இருந்தால்; மற்றும் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்துவதால் நுழைவது தனது சொந்த நம்பமுடியாத சாகசங்களைத் திருப்புவது போல் தோன்றியது.

"ஜாக் லண்டன்," அவர் கவுண்டருக்கு பின்னால் இருந்தவரிடம் கூறினார்.

"லண்டன்," அந்த மனிதன் கூறினார். "ஹும். அதை மறக்க எளிதான பெயர் இல்லை. மன்னிக்கவும், நண்பரே, ஆனால் நீங்கள் தேடும் பையன் இறந்துவிட்டான். ”

ஜாக் பல முறை கண் சிமிட்டினார், நேராக முகத்தை வைக்க முயன்றார். ஒரு நொடி அவர் கண்ணீரை அச்சுறுத்தியது, அடுத்தது, சிரிப்பு. பின்னர் அவர் யாருடன் பேசுகிறார் என்பதை உணர்ந்தவுடன் அந்த மனிதனின் முகம் தடுமாறியது மற்றும் கண்கள் அகன்றன.

ஹோட்டலின் கடைசி அறைகளில் ஒன்று அவருக்கு வழங்கப்பட்டது, இருப்பினும் ஒரு சிறிய, மங்கலான இடம் ஒரு படுக்கை மற்றும் ஒரு பேசின் இருந்தது. ஹோட்டல் நாயகன் அவரிடம் சிறிது உணவைக் கொண்டு வந்து, தங்குவதற்கு ஒரு கடன் வரிகளை ஏற்பாடு செய்தார்.

"நான் ஓரிரு நாட்கள் மட்டுமே இங்கு வருவேன்," என்று ஜாக் கூறினார். "நான் வீட்டிற்கு செல்கிறேன்."

"உங்களுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம்," என்று அந்த நபர் கூறினார், அவர் உண்மையானவர். "போதுமான மக்கள் இதை இதுவரை செய்துவிட்டு தங்கியிருங்கள்."

"பலர் திரும்பிவிட்டார்களா?"

"சில."

“மற்றும் தங்கமா?”

மனிதன் திணறினான். "சில."

"இது ஒரு முட்டாள்தனமான விளையாட்டு," என்று ஜாக் கூறினார், அந்த மனிதன் வெளியேறத் திரும்பும்போது அவர் உடன்பட்டார். “காத்திருங்கள்!” ஜாக் அழைத்தார், திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது. "உங்களிடம் இன்னும் என் கியர் இருக்கிறதா?"

“நான்…” அந்த மனிதன் திறந்த வாசலில் நின்றான், கண்கள் தவிர்க்கப்பட்டன, சத்தம் வெளிவரவில்லை என்றாலும் வாய் வேலை செய்கிறது.

"நீங்கள் வேண்டாம்," ஜாக் கூறினார். "நீங்கள் அதை விற்றீர்கள்."

"நீங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள் என்று நான் நினைத்தேன்."

"உங்களுக்கு என்ன யோசனை கொடுத்தது?" ஜாக் கடுமையாக கேட்டார். "ஒரு மனிதன் தங்கத்திற்காகச் செல்கிறான், அவனுடைய எல்லாவற்றையும் அவன் பெயருக்குத் திருடுகிறாயா?"

"நீங்கள் சென்ற பிறகு, உங்களை யார் அழைத்துச் சென்றார்கள் என்று நகரத்தை சுற்றி கிசுகிசுக்கள் இருந்தன. நீங்களும் உங்கள் தோழர்களும். இவ்வளவு நேரம் கழித்து, நான் கருதினேன்… ”

ஜாக் கோபமாக இருந்தார், ஆனால் அவரும் திடீரென்று மிகவும் சோர்வாக இருந்தார். அவர் அந்த நபரை நோக்கி அசைந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டு, “நீங்கள் நாளை எனக்குத் திருப்பித் தரலாம்” என்றார்.

“என்னால் முடிந்ததை நான் உங்களுக்கு தருகிறேன். பதிவுக்காக, உங்களை மீண்டும் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். கொலை செய்யும் பாஸ்டர்ட்களிடமிருந்து நீங்கள் மட்டும் விலகிச் செல்லவில்லை என்பதை அறிவது நல்லது. ”

"மட்டும் அல்லவா?" ஜாக் கூறினார், கண்கள் மீண்டும் திறக்கின்றன.

“உங்கள் பெரிய நண்பர், ஸ்லோப்பர். டாசன் பட்டியில் குடித்துவிட்டு தனது நாட்களைக் கழிக்கிறார். ”

"மெரிட்," ஜாக் கூறினார், அந்த நபர் கதவை மூடிவிட்டு கீழே இறங்கியபோது கூட அவர் கவனிக்கவில்லை. மெரிட் உயிருடன் இருக்கிறார்! ஒரு சில இதய துடிப்புகளுக்கு அவரால் அசைக்க முடியவில்லை. பின்னர் அவர் படுக்கையில் இருந்து விறுவிறுப்பாக எழுந்து அறையின் மையத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார். வெண்டிகோ தாக்குதல், படுகொலை, அலறல் மற்றும் இரத்தம் ஆகியவற்றிற்கு அவர் தனது மனதைத் திருப்ப முயன்றார், அந்த நேரத்தில் அவர் கீழே அழுத்தப்பட்டாலும்-அவரது முதுகில் ஓநாய், மெரிட்டிற்கு உதவ முயற்சிப்பதைத் தடுக்கிறது-அவர் ' மெரிட் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டதிலிருந்து தன்னை நம்பிக் கொண்டார். உண்மையான தருணத்தை அவனால் ஒருபோதும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை, ஆனால் மோசமான இரத்தக்களரி உண்மையிலிருந்து அவனைப் பாதுகாக்கும் மனம் இருந்திருக்கலாம் என்று நினைத்திருக்கலாம்.

"மெரிட் ஸ்லோப்பர்," என்று அவர் கூறினார், மற்றும் பெயர் உரக்கப் பேசப்பட்டது. அவர் சிரித்தார். பின்னர் அவர் பேசினுக்குச் சென்று, குடத்திலிருந்து சிறிது குளிர்ந்த நீரில் தெறித்து, முகத்தை வீக்கப்படுத்தினார்.

பேசினுக்கு மேலே ஒரு கண்ணாடி இருந்தது, யோசிக்காமல் ஜாக் அவரது பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தார்.

ஒரு அந்நியன் அவனை திரும்பிப் பார்த்தான். இந்த அந்நியன் அதே காட்டு முடி, சிரிக்கும் கண்கள் மற்றும் கேட்கும் புன்னகை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்தார்-மெரிட்டின் உயிர்வாழும் எண்ணத்தில் அவரது உதடுகளில் இன்னும் ஒரு புன்னகை இருந்தது-ஆனால் அவர் ஜாக் இதற்கு முன்பு பார்த்திராத ஒருவர். அவர் கடைசியாக ஒரு கண்ணாடியில் பார்த்ததை விட இது மிகவும் வயதான மனிதர். அவரது தோல் வளிமண்டலமாக இருந்தது, மற்றும் அவரது முகத்தின் ஒரு பக்கமாக மேய்ந்தது. மேலும் புன்னகையைத் தாண்டி பயங்கரமான ஒன்றைக் காண வேண்டும் என்று தொடர்ந்து எதிர்பார்ப்பது போல, சிரித்த அந்தக் கண்களும் எச்சரிக்கையாக இருந்தன.

"நான் ஜாக் லண்டன்," ஜாக் கூறினார், மற்றும் அவரது பிரதிபலிப்பு அதே சொன்னது.

தன்னுடைய அந்த பதிப்பிலிருந்து விலகி, அவர் தனது கோட் மீது திணறி, கீழே இறங்கினார்.

அவர் வீதியைக் கடந்து டாசன் பட்டிக்கு வெளியே இடைநிறுத்தினார். கடைசியாக அவர் இங்கு வந்தபோது, ​​மெர்ச்சிட்டுடன் இருந்தார், அதே மாலை ஆர்ச்சியும் வில்லியம் அவர்களும் தங்கள் அறையில் குதித்து அவர்கள் அனைவரையும் தலையில் குறுக்கிட்டனர். பின்னர், பட்டி விரக்தியால் துர்நாற்றம் வீசியது, சிலர் இடைவிடாத நிலையில் தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்த இடங்களுக்கு இடையில் ஒரு இடம். அவர் அந்த நபர்களைக் குறைத்துப் பார்த்தார், அவர் ஒருபோதும் அப்படி இருக்க மாட்டார் என்று மெரிட்டிற்கு சத்தியம் செய்தார், மேலும் அவர் அத்தகைய சாகசங்களை மேற்கொண்டிருப்பார் என்று அவர் திருப்தி அடைந்தார், இருப்பினும் இதுபோன்ற சாகசங்கள் தேர்வுக்கு பதிலாக நிகழ்வுகளால் கொண்டு வரப்பட்டன.

இப்போது அவருக்கு இடைநிறுத்தம் அளித்தது ஹோட்டலின் உரிமையாளர் கூறியதுதான். டாசன் பட்டியில் குடித்துவிட்டு தனது நாட்களைக் கழிக்கிறார். மெரிட் ஒரு விரிவான இதயத்துடன் ஒரு பெரிய மனிதர், மேலும் அவரை இவ்வாறு குறைப்பதைக் காண ஜாக் விரும்பவில்லை.

காடு நாவல் # 21

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 21) 

---

அவளுடைய வாசனை வலுவாக இருந்தது, ஆனால் அது இனி வெறும் புத்திசாலித்தனமாக இல்லை. இப்போது, ​​அது ஆபத்தானது மற்றும் இருண்டது, ரகசியமானது. ஜாக் அவளுடைய இனிமையான வார்த்தைகளையும் மென்மையான ராக்கிங்கையும் ஏற்றுக்கொண்டான், ஏனென்றால் உண்மையில் அவனுக்கு ஒருவித ஆறுதல் தேவைப்பட்டது. ஆனால் இரவு இரத்தம் மற்றும் விடியல் கேபினுக்குள் தள்ளப்பட்டதால், அவருக்கு தூக்கம் கிடைக்கவில்லை. அவர் சுவரில் இருந்து துடைத்த பட்டை சறுக்கு மற்றும் கீழே வாழும் மரத்தின் சதை ஆகியவற்றை முறைத்துப் பார்த்தார். லெஸ்யாவின் சொந்த அச்சங்கள் அவரது குரல் மற்றும் தொடுதல் மூலம் பரவுவதை அவர் உணர்ந்தார்.

அவர் தப்பிக்க வேண்டும் என்று அவர் அறிந்திருந்தார்.

அன்று காலை, லெஸ்யா பன்றி இறைச்சி மற்றும் முட்டைகளை சமைத்தார், அவர்கள் காலை உணவுக்கு ஒரு விருந்து வைத்தார்கள்.

நான் இங்கே ஒரு பன்றியைப் பார்த்ததில்லை, ஜாக் நினைத்தார், இருப்பினும் காட்டுப்பன்றி இருக்கலாம். நான் கோழிகளைப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் இந்த முட்டைகள் எந்த பறவையிலிருந்தும் இருந்திருக்கலாம். வாத்துகள் எல்லா இடங்களிலும் இருந்தன, அவை எங்கு கூடு கட்டின என்பதை அவள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது."என் தந்தையைப் பற்றி நான் வருந்துகிறேன்," என்று அவர் கூறினார். "நீண்ட காலமாக அவர் அப்படி வெளிப்படுவதை நான் கண்டது இதுவே முதல் முறை. அவர் மிகவும் பலவீனமானவர், மிகவும் தொலைவில் உள்ளவர் என்று நான் நினைத்தேன். ”

"அதனால்தான் நீங்கள் பயப்படுகிறீர்களா?"

லெஸ்யா அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள், அவளுடைய அழகான, கிட்டத்தட்ட குறைபாடற்ற முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை. "நான் பயப்படவில்லை, ஜாக்."

அவர் தலையசைத்து தொடர்ந்து சாப்பிட்டார்.

"அவர் மீண்டும் வந்தால்-"

"நன்றி," ஜாக் கூறினார், அவர் மீண்டும் சிரித்தார். "அவர் என்னை பயமுறுத்தினார், நீங்கள் செய்தபோது நீங்கள் எழுந்திருக்கவில்லை என்றால் ..."

"அவர் உன்னைக் கொன்றிருக்கலாம்."

"ஆம். எனவே நன்றி, லெஸ்யா. உங்கள் பாதுகாப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன், நீங்கள் சிறந்தது என்று நீங்கள் நினைப்பதை நான் செய்வேன். ”அவர் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தார், அவருடைய பயத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டியதில்லை. இதில் எதுவுமே எனக்கு இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை.

லெஸ்யா மேசையின் குறுக்கே சாய்ந்து கன்னத்தில் அடித்தார். "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன், ஜாக்."

அவன் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து அவள் கையைத் தொட்டான் ஆனால் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கண்கள் பளிச்சிட்டன, ஒரு கணம் அவன் அவளுக்கு ஒரு துக்கத்தை உணர்ந்தான். நான் அவளை நேசிக்க முடியும், எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும் அவர் நினைத்தார். "நீங்கள் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தவர்," என்று அவர் கூறினார். அவள் பெருமூச்சுவிட்டு, உணவுகளை அழிக்கத் தொடங்கினாள்.

"நான் கழுவ வசந்தத்திற்கு செல்கிறேன்," ஜாக் கூறினார்.

"நீங்கள் விரும்பினால், நான் இங்கே சிறிது தண்ணீரை சூடாக்குகிறேன்."

“குளிர் எனக்கு நல்லது செய்யும்!” அவன் கண்களைத் தடவி, தலையை ஆட்டினான். "என்னை எழுப்ப உதவுங்கள், கெட்ட கனவுகளை விரட்டுங்கள்."

லெஸ்யா தலையாட்டினாள். “மிக நன்றாக. பின்னர், பாம்புகளை எவ்வாறு கண்காணிப்பது மற்றும் குத்துவதை நான் உங்களுக்குக் காட்ட முடியும். ”

ஜாக் தனது பூட்ஸை இழுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குச் சென்றார், அங்கே அவர் இடைநிறுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. இது என் தப்பித்தல் என்று அவர் நினைத்தார். என் எல்லா நம்பிக்கைகளையும் தாண்டி நான் வெற்றி பெற்றால்…

அவர் கடைசியாக லெஸ்யாவைப் பார்க்க திரும்பினார். அவள் அடுப்புக்கு அருகில் நின்று, ஒரு பானை வெப்பமயமாக்கும் தண்ணீரைப் பார்த்து, விரலை தன் தட்டில் சுற்றி ஓடி, பன்றி இறைச்சி சாறு மற்றும் முட்டையின் மஞ்சள் கருவை சேகரித்தாள். அவளுடைய எளிமையான உடை சரியாக தொங்கியது, அவளது தலைமுடி இன்னும் தூக்கத்திலிருந்து சிக்கலாகி அவள் முகத்தை வடிவமைத்தது. அவர் மிகவும் அழகாக இருந்தார், ஜாக் இதுவரை கண்டிராத மிக அழகான பெண், மீண்டும் எப்போதாவது பார்ப்பார், இதுதான் அவர் அவளை நினைவில் கொள்ள விரும்பியது.

அவள் மிகவும் சாதாரணமாக இருக்கிறாள், அவன் நினைத்தாள், அவள் அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருப்பதை அவன் அறிந்திருந்தாலும்.

"ஏதோ தவறு இருக்கிறதா?" என்று அவள் கேட்டாள்.

“இல்லை,” ஜாக் கூறினார். "நான் உன்னை நேசிக்கிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்."

அவள் புன்னகை அதிசயமாக இருந்தது.

அவர் செய்ய நினைத்த எல்லாவற்றிலும், ஜாக் தான் சொன்னதில் பொய்யைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அவர் வசந்தத்தை நோக்கி கிளியரிங் முழுவதும் நடந்து சென்றார். இது மரங்களின் தறிக்கும் கோட்டிற்கு அருகில் இருந்தது, ஆனால் மிக நெருக்கமாக இல்லை. அவன் இதயம் துடித்தது; என்ன வரப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்புடன் அவன் கால்கள் நடுங்கின.

வசந்த காலத்தில், அவர் தனது சட்டையை அவிழ்க்கத் தொடங்கினார். அவர் கேபினில் திரும்பிப் பார்த்தார். லெஸ்யா ஒரு சாளரத்தின் பின்னால் தெரிந்தது, அவளது வெளிர் முகம் கண்ணாடியிலிருந்து பிரதிபலிக்கும் சூரிய ஒளியுடன் ஒளிரும். அவன் அசைந்தாள், அவள் பின்னால் அசைந்தாள், பின்னர் அவள் கேபினுக்குள் பின்வாங்கினாள்.

ஜாக் மரங்களுக்காக ஓடினார்.

எல்லாம் திடீரென மாறியது. அவர் திட்டமிட்டிருந்தவற்றின் சாத்தியம் இப்போது ஒரு உண்மை, மற்றும் ஆபத்து உண்மையானது மற்றும் அழுத்துகிறது. துடிக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும், பின்னால் இருந்து லெஸ்யாவின் எச்சரிக்கைக் குரலைக் கேட்பார் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்: ஜாக், என் தந்தையை ஜாக்கிரதை.

ஜாக் ஏற்கனவே அதைப் புறக்கணிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார், அது எப்போது வந்தாலும். இது அவரது வாழ்க்கையையும் எதிர்காலத்தையும் சமநிலையில் வைத்திருந்த ஒரு சூதாட்டம், ஆனால் முந்தைய நாள் இரவு லெஷி தோன்றியதிலிருந்து, விஷயங்கள் அவருக்கு தெளிவாகிவிட்டன. கலிஃபோர்னியாவில் அவருக்காக குடும்பம் காத்திருந்தது, அவருடைய உண்மையான வாழ்க்கை அங்கேயே இருந்தது. இது, அவர் இங்கு பார்த்த மற்றும் செய்த அனைத்தும்… இது நம்பிக்கைக்குரியது.

அவரைச் சுற்றியுள்ள காற்று அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் ஜாக் நிலையான சுவாசத்திற்காக. ஒரு சில பறவைகள் தனது வலப்பக்கத்தில் எங்காவது துப்புரவு செய்வதிலிருந்து புறப்பட்டன, அவற்றை அடைய வேண்டும் என்ற சோதனையை அவர் எதிர்த்தார். அவர் தனது சொந்த விமானத்தில் இருந்தார்.

அவர் முதல் மரங்களுக்கு இடையில் சென்றபோதுதான் லெஸ்யாவின் குரலைக் கேட்டார். அவள் கூச்சலிடவில்லை, ஆத்திரமடையவில்லை, ஆனால் கத்தினாள், ஒரு உயரமான, நம்பமுடியாத உரத்த ஒலி, அது ஜாக் மஜ்ஜைக்கு குளிர்ச்சியளித்தது, முன்பை விட வேகமாக ஓட வைத்தது. மரத்தின் கிளைகள் அவரது முகத்தில் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன, அவர் ஒரு சிலந்தி வலை வழியாக ஓடினார், அது சரம் போல வலிமையானதாக உணர்ந்தது, மேலும் அவரது இதயம் அதன் துடிப்பை இரட்டிப்பாக்கியது. அவரது உடல் முழுவதும் வியர்வை வெடித்தது.

அலறல் மீண்டும் வந்தது, முன்பை விட சத்தமாக கூட, அதன் முடிவில் “ஜாக்!” என்று கேட்டார்.

அவர் இப்போது உறுதியாக இருந்தார். அவர் மரங்களுக்கு இடையில் தத்தளித்தார், தன்னைச் சுற்றியுள்ள காட்டில் அசாதாரணமான எதையும் பார்த்து உணர்ந்தார். அவள் என்ன செய்வாள்? அவன் நினைத்தான். அவள் என்னைப் பிடித்தால் அவள் என்னை எப்படி தண்டிப்பாள்? ஓடுவதன் மூலம், அவன் அவள் காதலை மறுத்து, இன்று காலை அவன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் பொய்யை அவன் செய்தான். முதலில் அவள் ஒரு இனிமையான பெண்ணாகத் தெரிந்தாள், ஆனால் இப்போது ஜாக் இனி அறிந்திருக்கவில்லை. அத்தகைய சக்தி கொண்ட ஒருவர்…

முன்னால் மற்றும் அவரது வலதுபுறத்தில் ஒரு மரம் விழத் தொடங்கியது. அதன் தண்டு பீரங்கி போன்ற விரிசல் தரையில் நெருக்கமாக சிதைவதை அவர் கேட்டார், பின்னர் பெரிய மரம் கீழே விழுந்து நொறுங்கியதால் அவருக்கு மேலே உள்ள முழு விதானமும் கொந்தளித்தது. அவர் இடதுபுறமாகத் தட்டினார், வலதுபுறம் சென்றார், பின்னர் அவர் எந்த வழியில் சென்றாலும், அவர் அதை அடைய முடியாது என்பதை உணர்ந்தார். நம்பிக்கையற்ற சைகையில் அவர் இரு கைகளையும் தனது முகத்தின் முன் கொண்டு வந்தார்…

… மற்றும் மரம் விழுவதை நிறுத்தியது.

மற்றொன்று சிதைந்த தண்டுக்கு அடியில் வளர்ந்திருந்தது, விழுந்த மரத்தைப் பிடிக்க மேல் கிளைகள் தெளிக்கப்பட்டன. இந்த புதிய மரத்தில் இரண்டு டிரங்குகளும் அடர்த்தியான போலும் இருந்தன, அதன் நிமிர்ந்த கைகால்கள் காடு வழியாக ஓடும் சூரிய ஒளியில் ஏறக்குறைய சிற்றலை போல் தோன்றின.

ஜாக் ஓடினார். ஒரு சக்திவாய்ந்த காற்று திடீரென காடு வழியாக கர்ஜித்து, இலைகளை எடுத்துக்கொண்டு, காதுகளைக் கடந்த விசில், வன்முறை இயக்கத்தால் அவரது உணர்வுகளை நிரப்பியது. Lesya! அவர் நினைத்தார், ஆனால் ஒரு வலுவான கை அவரது வலது கையைச் சுற்றி மூடுவது போல் தோன்றியது, மேலும் அவர் ஒரு வயதான மனிதனின் தோலை உணர்ந்தார்.

அவன் கீழே பார்த்தான். எதுவும் ஜாக் வைத்திருக்கவில்லை, ஆனால் அவர் பின்பற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார்.

அவருக்குப் பின்னால் இருந்து இன்னொரு அலறல் எழுந்தது-இப்போது மிக நெருக்கமாக-அவர் பின்தொடரும் சத்தங்களைக் கேட்டார். காட்டில் கனமான அடிச்சுவடுகள், அவரைப் பின்தொடர்ந்தவற்றின் தாக்குதலுக்கு அடியில் மரங்களின் விரிசல் ஒருபுறம் சாய்ந்து, பின்னர் அவர் ஒரு பள்ளத்தாக்கின் விளிம்பை அடைந்தார், கசக்கி, தனது சமநிலையைப் பெற்றார்… மற்றொரு வலுவான காற்றால் விளிம்பில் தள்ளப்படுவதற்கு முன்பு.

நீங்கள் பார்க்க வேண்டும், அவர் விழுந்தவுடன் ஒரு குரல் கிசுகிசுக்கத் தோன்றியது. ஜாக் கவிழ்ந்து, தலையைச் சுற்றி கைகளை மூடிக்கொண்டு, குரலை மறுத்தார், ஏனென்றால் அது மிகவும் பழையதாகவும், மனிதாபிமானமற்றதாகவும் ஒலித்ததால், அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை, அவரின் கென்னுக்கு அப்பால் எதையாவது கேட்க முடியும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் பள்ளத்தாக்கின் அடிப்பகுதியில் ஒரு நிறுத்தத்திற்கு வந்தார், அவரது குழப்பமான வம்சாவளியின் சத்தங்கள் மங்கிப்போய் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்து, பின்னர் மீண்டும் குரல் வந்தது.

நீங்கள் பார்க்க வேண்டும்.

ஜாக் குரலில் இருந்து திரும்பிச் சென்றார், அவர் பார்த்தபோது, ​​அவரைச் சுற்றி யாரும் இல்லை. மரங்களைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

பின்னர் அவர் பார்த்தார், அவர் ஏன் பார்க்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தார்.

ஏனெனில் இந்த மரங்கள் இயற்கைக்கு மாறான கனிகளைக் கொடுத்தன.

அவர் அந்த பள்ளத்தாக்கில் இறங்கியபோது, ​​வெளியேற ஆசைப்பட்டார், அவர் பார்ப்பதைக் காணவில்லை, ஜாக் லண்டன் அவருக்காக இரண்டு பெரிய சக்திகள் போராடுவதைக் கேட்டார். மேலே உள்ள காட்டில், மரங்கள் விழுந்து சிதைந்தன, தரையில் அதிர்ந்தது, அவ்வப்போது லெசியாவின் பயங்கரமான அலறல்கள் போர்க்களம் வழியாக எதிரொலிப்பதைக் கேட்டான். ஜாக் பார்க்கும் போது அவளுடைய ஆவி தந்தை லெஷி அவளை பின்னால் பிடித்தான். ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பிலும், அதிக புரிதல் வெளிப்பட்டது.

மந்திரம் இருந்த இடத்தில், இப்போது திகில் ஏற்பட்டது.

அன்பின் விசித்திரமான பரபரப்பை ஜாக் உணர்ந்த இடத்தில், இப்போது வெறுப்பு, பயங்கரவாதம் ... பரிதாபம் இருந்தது. லெஸ்யா செய்த எல்லாவற்றிற்கும், அவர் இன்னும் அவளிடம் பரிதாபப்பட்டார், ஏனென்றால் அவள் இருக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல. ஆவி மற்றும் மாம்சத்தின் ஒரு உயிரினம், அவள் இயற்கைக்கு மாறானவள், இந்த காட்டு இடங்களின் இயற்கையான ஒழுங்கிலிருந்து மாறுபடுகிறாள். அவள் செய்ததெல்லாம் அவனைப் போலவே பிழைக்க முயன்றது. அவள் மிகவும் தனிமையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

இங்கு இயற்கையாக வளராத பள்ளத்தாக்கில் பதினைந்து மரங்களை எண்ணினார். ஒவ்வொரு மரமும் ஒரு உடலை அதன் பிடியில் வைத்திருந்தது, விதை நடப்பட்டபோது இருந்ததைப் போல உடலைச் சுற்றி வளர்ந்தது. சிலவற்றில், பட்டை வெளியே அழுத்தும் முகங்கள். மற்றவர்களில், வடிவங்கள் அரிதாகவே தெரிந்தன: இங்கே ஒரு மூட்டு, அங்கே ஒரு கால். இவர்கள் லெஸ்யாவின் முந்தைய தோழர்கள், இந்த அழகான பெண்ணையும் அவளது சாத்தியமற்ற அறையையும் கண்டுபிடித்து மயக்கமடைந்த ஆண்கள். அவர்களுடைய உடைகளில் சில ரஷ்ய மொழியாக இருக்கலாம், மற்றவை பிரெஞ்சு மொழியாக இருக்கலாம். ஒரு ஜோடி இந்தியர்கள், ஒரு ஜோடி கறுப்பர்கள், அவர்கள் அனைவரும் இறந்துவிட்டதாகவும், எப்படியாவது லெஸ்யாவின் மந்திரத்தால் அழுகலிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதாகவும் அவர் நினைத்தார்.

அவர்களில் ஒருவர் கண் சிமிட்டும் வரை.

ஜாக் கூச்சலிட்டார். அவர் இப்போது வரை திகிலடைந்துவிட்டார், ஆனால் அந்த கண் சிமிட்டும் கண்கள் அவரது தற்காப்புக் கவசத்தின் வழியாகப் பார்த்து, பயங்கரத்தை உள்ளே கொளுத்தியது. அவர் சிக்கிய மனிதரிடமிருந்து பின்வாங்கினார்-மரத்தின் தண்டுக்கு வெளியே ஒரு முகமும் இடது கையும் மட்டுமே-மற்றொரு மரம் அவரது பின்வாங்கலை நிறுத்தியது.

அவன் திரும்பி ஒரு மாறிய மனிதனின் பச்சைக் கண்களை முறைத்துப் பார்த்தான். அந்த மனிதன் மெதுவாக வாயைத் திறந்தான், எந்த சத்தமும் தப்பவில்லை, மற்றும் மீதமுள்ள சில பற்களில் வேரூன்றியது. அவரது வாயினுள் பயங்கரமான புண்கள் மற்றும் புண்கள் இருந்தன, சதை திறந்திருந்தாலும், இரத்தம் சிவந்திருக்கவில்லை. இது ஒரு பிசுபிசுப்பான, அடர்த்தியான சப்பையாக இருந்தது.

இந்த மனிதனின் கண்களில் அங்கீகாரம் அல்லது விழிப்புணர்வுக்கான அறிகுறி எதுவும் இல்லை.

என் சொந்த போர்வையில் என்னை எதிர்கொண்டபோது வெண்டிகோவின் கண்களைப் போல… இயற்கைக்கு மாறான மற்றும் மோசமான!

ஜாக் மீண்டும் ஓடினார், குருட்டு பீதி இப்போது அவரை ஓட்டுகிறது. அவர் பள்ளத்தாக்கின் பக்கவாட்டில் நகர்ந்து, விரல்கள் மென்மையான கரையில் தோண்டி, கால்களைத் தள்ளினார். எல்லா திசை உணர்வும் போய்விட்டது - அவர் எளிதில் பொங்கி எழும் லெஸ்யாவை நோக்கி ஏறிக்கொண்டிருக்கலாம், அவளிடமிருந்து விலகி இருக்க முடியாது.

காட்டில் ஏராளமான மரங்கள், அவன் மனதில் ஒரு கிசுகிசு வந்தது, அவனால் குரலை அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஒருவேளை அது தனது சொந்த வாழ்க்கையை எடுக்கும் பயமாக இருக்கலாம். ஆனால் குரல் எங்கிருந்து வந்தாலும், அது ஜாக்-க்கு மிகவும் தெளிவுபடுத்தியது: லெஸ்யா அவரைப் பிடித்தால் அவர் இப்போதுதான் பார்த்திருப்பது அவருடைய கதி.

ஏனென்றால் அவள் மீண்டும் அவனை நம்ப மாட்டாள். வெண்டிகோவுக்கு ஒருபோதும் இல்லாத நாகரிகத்தின் வெளிப்புற வெளிப்பாட்டை அவள் கொண்டிருந்தாலும், குறைந்தபட்சம் அந்த அசுரன் அதன் பொங்கி வரும் பசியில் நேர்மையாக இருந்தாள். லெஸ்யா பொய் சொன்னாள், அந்த பொய்யின் அடியில் அவளும் உட்கொண்டாள்.

பள்ளத்தாக்கின் மேற்புறத்தை அழித்து, ஜாக் திரும்பிப் பார்க்க திரும்பினார். அந்த கொடூரமான மரங்களின் விதானங்கள் இயற்கையாகவும் பசுமையாகவும் இருந்தன, மேலும் இங்கிருந்து அவர் அவற்றின் டிரங்குகளுடன் ஒன்றிணைந்த கோரமான யதார்த்தங்களைக் காண முடியவில்லை. பீதி அவருக்கு இருந்தது, ஆனால் அவர் விரைவாக சுற்றிப் பார்த்தார், குழப்பமடைந்து, குழப்பத்தின் சத்தங்களைக் கேட்டார். அவர் பள்ளத்தாக்கின் சரியான பக்கத்தில் ஏறிவிட்டார் என்று தீர்ப்பளித்த அவர், திரும்பி ஒரு முறை ஓடத் தொடங்கினார்.

இங்கே காடு இன்னும் தடிமனாக இருந்தது, ஆனால் அவர் லெஸ்யாவுடன் ஒருபோதும் அலைந்து திரிந்த இடமல்ல. அவள் அவனை அந்த பயங்கரமான பள்ளத்தாக்கிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தாள், நிச்சயமாக, இப்போது அவன் கிட்டத்தட்ட குருடனாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான்… அவனைச் சுற்றி, காடு உயிரோடு வந்தது. பெரிய மற்றும் சிறிய விலங்குகள் ஜாக் உடன் ஓடின, ஒரு நொடி அவர் குழப்பமடைந்தார். நான் அவர்களை விமானத்தில் பயமுறுத்துகிறேனா? ஆனால் அது அப்படியல்ல என்றும், அவர்களின் வழிநடத்துதல் அவர் செல்ல வேண்டிய பாதைக்கு ஒரு நல்ல அறிகுறியை வழங்கும் என்றும் அவர் உணர்ந்தார்.

காடு முழுவதும் பயமாக இருந்தது.

முயல்களும் நரிகளும் ஓடின, பறவைகள் மற்றும் பூச்சிகள் பறந்தன, தூரத்தில் மரங்கள் வழியாக விரைந்து வந்த ஒரு கரடி என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்ற கனமான சத்தம் கேட்டது.

அவருக்குப் பின்னால் மேலும் பயங்கரமான ஒலிகள் வெடித்தன. ஒரு மரம் அதன் வேர்களை அப்படியே பிடுங்குவது போல ஒரு பொல்லாத கூக்குரல்; இரண்டாக உடைக்கும் தடிமனான உடற்பகுதியின் இடி விரிசல்; ஒரு உரத்த அலறல், லெஸ்யாவாக மட்டுமே இருக்கக்கூடிய ஒரு புண்ணியத்துடன் முடிவடைகிறது.

"இதற்கு நான் வருந்துகிறேன்," ஜாக் கிசுகிசுத்தான், அவள் கேட்டாரா என்று அவன் ஆச்சரியப்பட்டான். அவள் அந்த பறவை, அந்த பூச்சி, அவன் இடதுபுறமாகப் பார்க்கும் அந்த இழிவான லின்க்ஸாக இருந்திருக்கலாம். அவள் ஒரு லின்க்ஸாக இருந்தால், அவள் அவனை கீழே ஓடச் செய்யலாம். அவள் ஒரு கரடி என்றால், அவள் அவனைக் கொடுமைப்படுத்தலாம். தனது பீதியின் மூலம், ஜாக் திடீரென்று தனியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

அவர் ஓடிவந்தபோது, ​​விழுந்த மரங்களைத் தாண்டி, அவருடன் தப்பி ஓடும் உயிரினங்களைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார், அவர் தனது மனதை முன்னோக்கி செலுத்த முயன்றார். முதலில் அவர் ஒன்றும் உணரவில்லை, லெஸ்யாவால் கற்பிக்கப்பட்ட திறன்களை அவரது துரோகம் அவரை அகற்றுமா என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார். ஆனால் அவர் தப்பி ஓடியபோதும் விஷயங்கள் மெதுவாக மாறுவதை உணர்ந்தார். தன்னைச் சுற்றியுள்ள காடுகளின் நிலப்பரப்பில் கவனம் செலுத்திய அவர், திறந்த புல் சமவெளியின் தென்றலையும் வாசனையையும் காட்சிகளையும் உணர்ந்தார்.

அவர் ஒரு ஓநாய் அலறல் சத்தம் கேட்டது, மற்றும் ஜாக் தனது சொந்த குரலை திருப்பி அனுப்பினார்.

அவர் ஓடும்போது, ​​அவரிடமிருந்து ஒரு டிரான்ஸ் தூக்கி எறியப்படுவது போல் தோன்றியது. காடு அதை பறித்தது, மற்றும் அவரது உழைப்பு, மற்றும் தனக்கும் கேபினுக்கும் இடையில் அவர் வைத்திருந்த தூரம் his அவருடைய புகலிடமாக இருந்த இடம், அவரது சிறைச்சாலையாக மாறியது. அவரது சகோதரி எலிசா நினைவிலிருந்து அவரைப் பார்த்து புன்னகைத்தார், ஷெப்பர்ட் அவரது கையைப் பிடித்து, ஜாக் வைத்திருக்காத வாக்குறுதிகளைப் பிரித்தெடுத்தார், மேலும் அவரது தாயார் கூட அங்கே இருந்தார், மிகவும் புன்னகைக்கவில்லை, ஆனால் இனி அவரை சபிக்கவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, வேறு ஒன்றும் இல்லை என்றால், அவர் நினைத்தார். அவர்களுக்காக-

ஒரு மோசமான புல்லரிப்பு அவரைத் தூண்டியது. அவர் தரையில் கடுமையாகத் தாக்கினார், தன்னைச் சுற்றிக் கொண்டார், ஒரு மரத்தின் தண்டுக்கு எதிராக கடுமையாக நசுக்கும் வரை உருண்டார். பயந்துபோன அவர், வளர்ந்து வரும் வளர்ச்சியைப் பார்த்தார், அது தன்னைப் பிடுங்குவதாகவும், அதன் மண்ணின் அடிப்பகுதியை அவர் மீது வீழ்த்துவதாகவும் எதிர்பார்த்தார். ஆனால் அவர் வராத மரத்திலிருந்து ஆபத்தை கருத்தில் கொண்டபோது, ​​தவழும் அவரது காலைச் சுற்றி நெருக்கமாக சுழன்றது… பின்னர் இறுக்கமாக இழுத்தது.

ஜாக் வலியால் கூச்சலிட்டார். அவர் தவழும், இழுத்து, அரிப்புடன் நகர்ந்தார், ஆனால் அவர் அதைத் தொட்டபோது, ​​அது இறுக்கமாக இருந்தது.

தூரத்திலுள்ள சத்தங்கள் நின்றுவிட்டதை அப்போதுதான் அவர் கவனித்தார். இனி கர்ஜனைகள் அல்லது அலறல்கள் இல்லை, கற்பனை செய்ய முடியாத போரின் எதிரொலிக்கும் சத்தங்கள் இல்லை. எல்லா விலங்குகளும் தப்பி ஓடிவிட்டன, அவனை விட்டுவிட்டு, அவன் கேட்டதை விட காடு அமைதியாகிவிட்டது.

கல்லறையை விட அமைதியானவர், அவர் நினைத்தார், ஒரு மரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பது என்ன என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார், உயிருள்ள தாவரத்தின் சப்பைக்கு வழிவகுக்க அவரது இரத்தம் வரையப்பட்டிருந்தது, மேலும் அது எண்ணற்ற மெதுவாக விலகிச் செல்லும்போது நேரம் எப்படி வேதனையாகத் தோன்றும்… .

ஒரு வடிவம் மரங்களுக்கு இடையில் வெகு தொலைவில் நகர்ந்தது, வெளிர் நீலம்.

மேலும் புல்லர்கள் தரையெங்கும் பதுங்கி அவரைச் சூழ்ந்தன. இலையுதிர் காலம் வரை விமானத்தை எடுத்துச் செல்லக் கூடாத இலைகள் மற்றும் காற்றாடி விதைகளை மாற்றி ஒரு காற்று வந்தது. அவர் இலவங்கப்பட்டை, மண் வாசனை; லெஸ்யாவின் சுவாசத்தின் புதிய வாசனையும், பழைய இலைகளின் பழக்கமான அழுகலும். அவர் மீண்டும் தனது உணர்வுகளை வெளிப்புறமாக வெளிப்படுத்த முயன்றார், ஆனால் அவர் சிறியவர், அவர் ஒன்றுமில்லை, நம்பமுடியாத விஷயங்களின் இந்த நிலப்பரப்பில் எதிரொலிப்பதை விட சற்று அதிகம்.

"எனக்கு உதவுங்கள்!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார், ஆனால் காடு அவரது குரலைத் திருடியது.

பின்னர் லெஸ்யா அவனுக்கு முன்பாக இருந்தாள், மரங்களிலிருந்து வெளிவந்தாள் she அவள் இருந்த காடுகளின் ஆவியிலிருந்து மாறினாள் she அவள் மாற்றப்பட்டாள். இன்னும் அழகாக இருக்கிறது, ஆனால் திகிலூட்டும் வகையில். இன்னும் மென்மையான தோல், ஆனால் இயற்கை சட்டத்தை மதிக்காத ஒரு பிரகாசம் கொண்டது. அவள் கண்கள் ஆவேசத்துடன் பிரகாசித்தன, அவள் முன்னிலையில் அவள் எப்போதும் அணிந்திருந்த புன்னகையின் கடுமையான கேலிக்கூத்தாக அவள் வாய் சரிந்தது. அவள் இனிமேல் தன் அழகை ஒரு பரிசைப் போல சுமக்கவில்லை, மாறாக அவள் என்ன என்பதன் இயல்பான விளைவாக. எவ்வாறாயினும், அவளுடைய கோபமே அவளை அசிங்கத்தின் ஒரே நிழலால் அழித்தது.

காடு நாவல் #25

தி வைல்ட் (ஜாக் லண்டனின் ரகசிய பயணங்கள் # 25) 

---

சண்டை ஒரு மங்கலாக மாறியது. வெண்டிகோ கத்தினார், ஜாக் அவ்வாறே செய்தார். வானமும் பூமியும் இடங்களை மாற்றின, மரக் கிளைகள் அவன் முகம் முழுவதும் தட்டிவிட்டன, அசுரனின் அதிகப்படியான மூச்சு அவன் கண்களை உலர்த்தி அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. அவரது கை இரத்தத்தால் சூடாகவும், இன்சைடுகளின் மென்மையாய் தொட்டதாகவும் இருந்தது. அவர் இன்னும் கத்தியை வைத்திருந்தாலும், அவரும் கத்தியும் ஒன்றாக பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல, பிடியில் கையை இனி உணர முடியவில்லை.

அவர் தரையில் அடுக்கிய இரத்தம் தோய்ந்த பனியின் குறுக்கே உருண்டு, வெட்டினார், குத்தினார், இடது மற்றும் வலதுபுறம் திசைதிருப்பும்போது, ​​தன்னைச் சுற்றியுள்ள நில மாற்றத்தை உணர்ந்தார், கீழே குதித்து, குதித்தார். புதிய தாக்குதல்களைத் தொடங்க வனாந்தரத்தின் திடத்தை அவர் பயன்படுத்தினார், ஒரு கட்டத்தில் சண்டைக்கு சில நிமிடங்கள் அல்லது மணிநேரம் இருக்கலாம்-வெண்டிகோவின் அலறல் மீண்டும் வந்தது, இந்த முறை வித்தியாசமாக ஒலிக்கிறது.

எங்கோ ஜாக் பயம் கேட்டது.

அவர் தனது தாக்குதல், கோபம் மற்றும் ஆத்திரத்தை அதிகரித்தார். அவர் சிறிது காலம் ஒரு காட்டு மனிதராக இருந்தார், நிகழ்காலத்தால் மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டு, கடந்த காலத்தைப் பற்றியோ அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றியோ எந்த சிந்தனையும் கொடுக்கவில்லை - அவர் ஜாக் லண்டன் அல்ல, அவருக்கு குடும்பம் இல்லை, நாளை ஒரு அறியப்படாத இடம்.

ஒரு கட்டத்தில், அலறல் மற்றும் கத்தி நிறுத்தப்பட்டதை ஜாக் உணர்ந்தார். அவர் இன்னும் ஈரமான, சூடான நிலத்தின் குறுக்கே நகர்ந்துகொண்டிருந்தார், மீண்டும் குத்தினார் மற்றும் வாத்து விட்டு வெளியேறினார், மேலும் அந்த மைதானம் காடுகளின் தளம் அல்ல என்பதை உணர அவருக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. அவர் வியர்வை மற்றும் இரத்தத்தால் நனைக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு புதிய மரணத்தை மணக்க முடியும். அவர் வெண்டிகோவின் வீழ்ச்சியடைந்த சடலத்தின் மீது நின்றார்.

ஜாக் வாயை மூடிக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்று, சுற்றிலும் பார்த்தான். அவர் அசுரனின் மார்பில் நின்று கொண்டிருந்தார், இடது கால் அடர்த்தியான, இருண்ட இரத்தத்தின் ஒரு குட்டையில். அவரைச் சுற்றிலும் பொருளின் கைகால்கள் தெறிக்கப்பட்டன, அவை அனைத்தும் வெட்டப்பட்டு வறுத்தெடுக்கப்பட்டன, ஒரு கை மணிக்கட்டில் கிட்டத்தட்ட துண்டிக்கப்பட்டது, அதன் விரல்கள் ஒரு மரத்தின் தண்டு சுற்றி பிடித்து பட்டைக்குள் தோண்டப்பட்டன. அவரது இடதுபுறத்தில் விஷயத்தின் தலையை வைத்து, அதன் கொடூரமான வாயைத் திறந்து பின்னால் எறியுங்கள். வாயிலிருந்து நீராவி உயர்ந்தது. அதன் தொண்டை மற்றும் கழுத்து மாறியிருந்த நாசத்திலிருந்து நீராவியும் வெளியேறியது.

ஏதோ விசில், குமிழ்கள் வெடித்தன, வெண்டிகோவின் இறுதி மூச்சை ஜாக் கேட்டான்.

நான் இப்போது மீண்டும் நானாக இருக்க முடியும், அவர் நினைத்தார், ஆனால் அவர் அதை உறுதியாக நம்பவில்லை, ஏனென்றால் விஷயங்கள் இன்னும் சரியாக உணரவில்லை. அவரது இதயம் அவரது மார்பில் இடிந்தது, கையை கைவிட அவரது கை மறுத்துவிட்டது. அந்த வாசனை…

அழுகிய மாமிசத்தின் துர்நாற்றம் நீங்கியது, அதன் இடத்தில் புதிய உணவின் வாய்வழி வாசனை. ஏதோ சமைத்துக்கொண்டிருந்தது-அதன் இனிப்பு, மாமிச நறுமணம், கொழுப்புச் சத்து போன்றவற்றை அவர் மணக்க முடியும்-அதற்குக் கீழே, வேர் காய்கறிகளை வறுத்தெடுக்கும் நுட்பமான நறுமணம். அவர் பெருமூச்சுவிட்டு கீழே மூழ்கி, கண்களை மூடிக்கொண்டு, லெஸ்யாவின் தீர்வுக்குத் திரும்பிச் சென்றார், அங்கு அவர் அன்றைய கொலையைத் தயாரித்து சமைப்பதைப் பார்த்தார். அவர் எடுத்த ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு பணக்கார வாசனையைக் கொண்டுவந்தது, மேலும் அவரது வாய் கட்டுப்பாடில்லாமல் பாய்ச்சியது.

"நான் இனி பசியுடன் இல்லை என்று நினைத்தேன்," ஜாக் கிசுகிசுத்தான், ஆனால் அவனைச் சுற்றியுள்ள உணவின் வாசனை அதில் உள்ள பொய்யை அம்பலப்படுத்தியது. அவர் இதுவரை நினைத்ததை விட அவர் பசியுடன் இருந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை லெஸ்யா அவனைப் பட்டினி கிடந்ததோடு, அவளுடைய பூமிக்குரிய தந்திரங்களையும் அவனுக்குக் கற்பித்திருக்கலாம்? ஒரு வேளை அவள் அவனது மனதில் உணவைப் பரிந்துரைத்திருக்கலாம், நாட்கள் செல்ல செல்ல அவனுடைய கொழுப்பின் அடுக்கில் அடுக்குகளை அகற்றிவிட்டு, அவனுடைய வெற்று மையத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கலாம்….

அவரைச் சுற்றிலும், காட்டின் சத்தம் மீண்டும் தொடங்கியது. பறவைக் கூட்டங்களில் செழுமையும், வளர்ச்சியிலிருந்து சிறிய பாலூட்டிகளின் சலசலப்புகளும் சிணுங்கல்களும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தன. பூச்சிகள் பறந்தன, ஈக்கள் ஒலித்தன, ஜாக் எல்லாவற்றிற்கும் மையமாக உணர ஆரம்பித்தாள். வெண்டிகோவுடனான தனது சண்டையின் போது பல பறவைகள் கிளைகளில் விழுந்ததை அவர் கண்டார், மேலும் அவர்கள் பாடும் பாடலைக் கேட்க முயன்றார். அவர் தனது மனதை நீட்டினார், அவற்றின் இணக்கத்தில் சேர முற்பட்டார், ஆனால் அவருக்கு முன்பும் சுற்றிலும் இருண்ட ஒன்று தத்தளித்தது, அவரது உணர்வுகளைத் தடுத்து, வெளியில் எதையும் தொடர்பு கொள்ள மறுத்தது.

"நான் ஜாக் லண்டன்," என்று அவர் கூறினார், ஆனால் இந்த வார்த்தைகளுக்கு சிறிய அர்த்தம் இல்லை. வெண்டிகோவில் அவர் உணர்ந்த பயங்கரமான பசிக்கு அனுதாபம் காட்டுவது போல் அவரது வயிறு சத்தமிட்டு கர்ஜித்தது. அவரது தொண்டை வளைந்திருந்தது. சதை என் பசிக்கு சேவை செய்யும், என்று அவர் நினைத்தார். இரத்தம் என் தாகத்தைத் தணிக்கும்.

அவனுக்குக் கீழே தரை மாறிக்கொண்டிருந்தது, எல்லா இடங்களிலும் மரங்கள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவர் சிறிது நேரம் குழப்பத்துடன் பார்த்தார், பின்னர் தோற்கடிக்கப்பட்ட அசுரனின் சடலம் சுருங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். சதை மற்றும் தோல் சுருக்கப்பட்டு விழுந்தது. கைகால்கள் சுருங்கியதால் மூல இறைச்சியிலிருந்து இரத்தம் துடித்தது, மார்பு மற்றும் வயிறு மூடியது, மற்றும் விஷயத்தின் தலை ஒரு பக்கமாக சாய்ந்தது.

விரைவில், வெண்டிகோவில் எஞ்சியவை அனைத்தும் போய்விடும். ஜாக் வலைகள் மற்றும் பொறிகளை அமைத்து, ஒரு முயல், தோல் மற்றும் குடலை வேட்டையாடி சமைக்க வேண்டும், அதையெல்லாம் செய்வதற்கு முன்பு, பசி அவரை அழைத்துச் செல்லக்கூடும், மேலும் இந்த காட்டு வானங்களுக்கு அடியில் ஒரு இழிவான மரணத்தை அவர் இறக்க நேரிடும்.

ஆனால் இல்லை என்றால்…

அவர் சுருங்கிக்கொண்டிருந்த சடலத்தை விட்டு வெளியேறி, தனது வலது கையால் அடைந்து, இரத்தக்களரி சதை மற்றும் தோலின் ஒரு மடலை விஷயத்தின் மார்பிலிருந்து வெட்டினார். அதை வெளிச்சம் வரை பிடித்து, இறைச்சியை ஆய்வு செய்தார். அது கனமாகவும் இருட்டாகவும் இருந்தது, இன்னும் பணக்கார இரத்தத்தால் சொட்டியது. அவர் அதை மூக்கிலிருந்து வைத்து, தனது நாசியிலிருந்து ஒரு விரல் அகலத்தை விட்டு, உள்ளிழுத்தார். அது இனிமையாக இருந்தது; சமைக்கப்படாதது, ஆனால் அதன் மூலப்பொருள் எந்த ஆபத்துகளையும் கொண்டிருக்கவில்லை.

ஜாக் பெருமூச்சுவிட்டு வாய் திறந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டார், நாக்கு சாய்ந்தது.

அவரது வயிறு மிகவும் தீவிரமாக சத்தமிட்டது. அவர் கூக்குரலிட்டு சுவாசித்தார், மற்றும் அழுகிய மாமிசத்தின் துர்நாற்றம் அவரது தொண்டையின் பின்புறத்தில் தாக்கியது. அவர் தயார் செய்வதற்கு முன்பு, அவர் வாந்தியெடுத்தார், ஒருபுறம் விழுந்து, கெட்ட சதைகளை கைவிட்டார். அவர் உருண்டவுடன் மீண்டும் வாந்தியெடுத்தார், ஜாக் தனது கையைத் திறந்திருப்பதை உணர்ந்தார், கடைசியில் கத்தியை அப்புறப்படுத்தினார். அவர் ஒரு மரத்திற்கு எதிராக ஓய்வெடுக்க வந்தார், வானத்தைப் பார்த்தார், சிமிட்டினார், பின்னர் அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து இரத்தத்தை நனைத்த துப்புரவுகளைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

வெண்டிகோ அதன் மையத்தில் இறந்து கிடந்தது, அதன் அழுகல் துரிதப்படுத்தப்பட்டது. ஒரு மில்லியன் ஈக்கள் சடலத்தைச் சுற்றிலும் சலசலப்பதாகத் தோன்றியது, அதன் சதை கருப்பு நிறமாக மாறியது, அதன் தோல் வாடியது, அது ஒரு மனிதனின் வடிவத்திற்கு பயங்கரமாக திரும்பியது.

ஜாக் அருகில் சென்று அந்த மனிதர் யாரைப் போல இருக்கக்கூடும் என்று பார்க்க விரும்பவில்லை, எனவே அவர் மீண்டும் கரடி குகைக்குச் சென்று, அவர் கிட்டத்தட்ட செய்ததைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது என்று முயன்றார்… கிட்டத்தட்ட ஆகிவிட்டார். அவர் துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு, சாடில் பேக்குகளை ஏற்றினார், சண்டையின்போது தனது தசைகளில் அமைந்திருந்த வலியைப் பார்த்து உறுமினார். வெண்டிகோ இறந்துவிட்டார் என்று இப்போது துப்பாக்கி மீண்டும் உறுதியளிக்கிறது, ஏனென்றால் அவர் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஆபத்துகள் மிகவும் இயல்பானதாக இருக்கும். அவருக்கு ஒரு பானம் தேவைப்பட்டது. அவரது கேண்டீனில் ஒரு ஸ்பிளாஸ் தண்ணீர் இருந்தது, மலையடிவாரத்தில் அவர் மீண்டும் ஆற்றில் நிரப்பப்படுவார், ஒருவேளை அவர் வழியில் ஒரு முயலில் சில காட்சிகளை எடுக்க முடியும், தோல் மற்றும் குடல், சமைக்க இன்று மதியம்….

அவர் முழங்காலில் விழுந்தார். நான் கிட்டத்தட்ட சாப்பிட்டேன்! அவர் வெண்டிகோவின் மாமிசத்தை சாப்பிட்டிருந்தால், அவர் ஒருவராக மாறியிருப்பார், இந்த காடுகளை வேட்டையாடுவதற்கும் எதிர்கால பயணிகளின் அப்பாவி மாமிசத்தை இரையாக்குவதற்கும் சபிக்கப்பட்ட ஒரு ஆவி. அவர் துணிச்சலான மற்றும் வலிமையான ஒருவரை சந்திக்கும் வரை அவரது பசி என்றென்றும், அவரது துன்பம் நித்தியமாகவும் இருக்கும். கத்தியால் யாரோ.

வெண்டிகோவுடனான தனது போரின்போது ஜாக் தன்னை ஒருபோதும் காட்டு மற்றும் மிருகத்தனமானவர் என்று அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில் அது மிகவும் சரியாக உணர்ந்தது, ஆனால் பின்னர் அந்த வனப்பகுதி அவரை வென்றவர்களின் மாமிசத்தை சாப்பிட வழிவகுத்தது. ஏதோ அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது, மனிதகுலத்தின் சில இடங்கள், அதற்காக அவர் என்றென்றும் நன்றி செலுத்துவார்.

"நான் ஜாக் லண்டன்," நான் ஒரு மனிதனாக இருக்கிறேன் "என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். காடு அவருக்கு ஒரு சிறிய ம silence னத்துடன் பதிலளித்தது, ஆனால் அவர் ஆற்றை நோக்கி கீழ்நோக்கிச் செல்லும்போது, ​​அது மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. இயல்பான, தடையற்ற வாழ்க்கை.

அவர் ஆற்றுக்கு வந்தபோது புயல் குறைந்தது, அவர் வெண்டிகோவிலிருந்து தப்பி ஓடிய இடத்திலிருந்து லேசான பனிப்பொழிவில் அவரது கால்தடங்களை இன்னும் காண முடிந்தது. இது வாரங்களுக்கு முன்பே உணர்ந்தது, ஆனால் அது மணிநேரங்கள் மட்டுமே இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் யூகித்தார். வெண்டிகோவின் அச்சிட்டுகளையும் அவர் பார்க்க முடிந்தது, அது அவருக்கு இடைநிறுத்தத்தை அளித்தது. ஏற்கனவே துரத்தல் மற்றும் சண்டை ஒரு கனவு போல் தோன்றியது, மேலும் உயிரினத்தின் இருப்புக்கான உடல் ஆதாரங்களை இங்கே பார்ப்பது மீண்டும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவர் தனது கைகளில் ரத்த பூச்சு பார்த்து விரல் நகங்களுக்கு கீழே சிக்கி, அதில் சிலவற்றை விழுங்கினால் என்ன நடக்கும் என்று யோசித்தார். அவன் பீதியடைய ஆரம்பித்தான். அவரது முகம் மற்றும் தொண்டை முழுவதும் இரத்தத்தை உலர்த்துவதற்கான மேலோட்டத்தை அவர் உணர முடிந்தது, மேலும் அவர் அதில் சிலவற்றை தனது வாய்க்குள் எடுத்திருக்க வேண்டும், அது தெளிக்கப்படும்போது மற்றும் தாராளமாக மீண்டும் மரத்தில் தெறிக்கும் போது இருக்க வேண்டும்.

அவர் ஆற்றின் ஓரத்தில் முழங்காலில் விழுந்து, ஒரு சில உறைபனி நீரை ஸ்கூப் செய்து, அதை முகம் மற்றும் தலைக்கு மேல் தெறித்தார், குளிரில் அதிர்ச்சியில் மூழ்கினார், ஆனால் அதன் சுத்திகரிப்பு விளைவை வரவேற்றார். இரத்தத்தின் நீர்த்த இளஞ்சிவப்பு ஸ்ப்ளேஷ்கள் அவரைச் சுற்றியுள்ள பனியைக் குவித்தன. அவர் கழுவி, கைகளைத் துடைத்து, கத்தியால் நகங்களுக்கு அடியில் ஸ்கூப் செய்து, மிகவும் கடினமாகத் துடைத்து, அவரது தோலில் காயங்கள் திறந்தன. அவர் தனது சொந்த இரத்தம் பாயும் வரை கழுவிக்கொண்டே இருந்தார்; பின்னர் அவர் தனது உடமைகளுடன் ஆற்றின் குறுக்கே திரும்பிச் சென்றார், இரவில் எங்காவது முகாமிடுவதற்கு ஆசைப்பட்டார், அது ஆறுதலையும் அரவணைப்பையும் தரும். அவர் ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருந்தது, அவர் தனது துணிகளை உலர வைக்க வேண்டும். இது குளிர்காலம் அல்ல-இன்னும் இல்லை - ஆனால் உண்மையான குளிர்காலம் வருவதற்கு முன்பு அவர் யூகோனில் இருந்து அணிவகுத்துச் செல்ல வேண்டுமானால், அவர் நகர வேண்டும்.

"நான் ஜாக் லண்டன்," என்று அவர் உரக்க கூறினார்.

தனக்கும் அந்த காடுகளுக்கும் இடையில் தூரத்தை வைத்து மகிழ்ந்தார். அங்கே திரும்பி, லெஸ்யா தனது காட்டை வேட்டையாடினார், வெண்டிகோவின் சடலம் அவருடன் நெருக்கமாக இருந்தது. ஒருவேளை அது இப்போது எதுவும் இல்லாமல் போய்விட்டது, ஆனால் இன்னும் எலும்புகள் இருக்கும், அதன் பசியின் பேய் எப்போதும் அந்த மரங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகளைத் தாக்கும்.

இங்கே தனது சாகசம் முடிந்துவிட்டதாக உணர்ந்த ஜாக், மீண்டும் வென்டிகோ பலரைக் கொன்றதைக் கண்ட பாழடைந்த முகாமுக்கு திரும்பிச் சென்றார். இருள் விழும் முன், அவர் தனது காலால் நெருப்புக் குழியைக் கண்டுபிடித்து அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார்.

அதிகாரம் பதினைந்து

வில்ட் வெளியே

ஜாக் தீப்பிழம்புகளுக்கு எதிராக தனது கைகளை வார்ம் செய்தார், மற்றும் இருள் விரிகுடாவில் நடைபெற்றது. இந்த நெருப்பு சுத்தமாகவும் புதியதாகவும் உணர்ந்தது, இந்த இருள், அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்த காட்டு சத்தங்களால் நிரம்பியிருந்தாலும், எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை. இந்த நிலங்கள் தன்னை நோக்கி வீசக்கூடிய மோசமான நிலையை அவர் எதிர்கொண்டார், அவர் தப்பிப்பிழைத்தார்.

ஆயினும்கூட அவர் வெற்றியின் உண்மையான உணர்வை உணரவில்லை. அப்போதே, அவர் ஒன்றும் உணரவில்லை. அவர் காயமடைந்த விலங்காக இருந்தார், அதன் காயங்களை நக்கினார், அதிர்ச்சி இன்னும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது.

மேலும் அவரது காயங்கள் பல இருந்தன. அவர் குடியேறி, புதிய நெருப்பை எரித்தவுடன், ஜாக் தனது உடலை முதன்முறையாக விரிவாக ஆராயும் வாய்ப்பைப் பெற்றார், மேலும் அவர் கண்டதைக் கண்டு வியப்படைந்தார். அவரது கைகள் மோசமாக சிதைக்கப்பட்டன, காயமடைந்தன, சில வெட்டுக்கள் அவரது சொந்த பிளேடில் இருந்திருக்கலாம், மற்றவர்கள் முட்களிலிருந்து கண்ணீரைப் பொழிந்து, மரத்தை நொறுக்கினர். நெருப்பின் ஒளிரும் ஒளியால் அவர் தனது மாம்சத்திலிருந்து பிளவுகளை எடுக்க சிறிது நேரம் செலவிட்டார், அவற்றில் சில அவரது விரல்களின் பாதி நீளமாக இருந்தன. வலி பிரகாசமாகவும் அப்பட்டமாகவும் இருந்தது, மேலும் அவர் அச .கரியத்தின் கூக்குரல்களைப் பிடிக்கவில்லை.

அவரது முகத்தின் ஒரு பக்கம் ஸ்கேப்களால் தடுமாறியதாக உணர்ந்தது, அவரது வாழ்க்கையில் இதற்கு முன்பு அவர் ஒரு கண்ணாடியை இவ்வளவு விரும்பியதில்லை. அவர் தனது கைகளால் காயங்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியும், ஆனால் அவர் நன்கு அறிந்த முகத்தில் அவற்றை வைக்க முயற்சித்தார்-இளம், தூண்டுதல், நம்பிக்கை-எல்லாம் சாத்தியமற்றது. அவரது தோல் மிகவும் வயதானதாக உணர்ந்தது, அவருடைய வெளிப்பாடும் அவ்வாறே தோன்ற வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

அவரது கைகள் மற்றும் கால்கள் மோசமாக காயமடைந்தன, அவரது இடது காலில் மூன்று கால்விரல்கள் இருட்டாக மாறிவிட்டன, மற்றும் அவரது கால் விரல் நகங்கள் பெரும்பாலானவை விழுந்தன. அவன் வயிறு இடித்தது. அவரது விலா எலும்புகள் வலித்தன, ஒருவேளை அவர் ஒரு ஜோடியை உடைத்திருப்பார் என்று நினைத்தார். அவர் கையில் சத்தமிட்டு, ஃபயர்லைட்டுக்கு அடியில் உள்ள துப்பலை பரிசோதித்தார், அங்கே ரத்தம் இல்லை என்று தன்னை நம்ப வைக்க சிறிது நேரம் எடுத்துக் கொண்டார்.

சந்திரன் தன்னை வெளிப்படுத்தியதும், நட்சத்திரங்கள் வெளியே வந்ததும், கடைசியில் ஜாக் அதிர்ச்சியிலிருந்து நடுங்க ஆரம்பித்தார். பாழடைந்த முகாமைச் சுற்றி அவர் கண்ட சில போர்வைகளில் தன்னை மூடிக்கொண்டார் the நெருப்புக்கு முன்பு தன்னால் முடிந்தவரை உலர்ந்தார் - மேலும் அவர் ஒருபோதும் தூங்க முடியாது என்பதை அறிந்திருந்தார்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து, அவர் விலகிச் சென்றார், அவரது தலை தங்கம் நிறைந்த சாடில் பேக்குகளில் தங்கியிருந்தது. அந்த மாய மஞ்சள் உலோகம் அவரது கனவுகளைத் தெரிவித்ததைப் போல, அவர் சிறந்த காலங்களில் தன்னைக் கண்டுபிடித்தார்.

He knew that he was dreaming, but he had no control over the rush of images that nursed him through sleep. They were recollections from his past, and stuck here bleeding and injured in the wild lands of the north with the cold season rapidly approaching again, he recognized them as some of the most important moments of his life. Here he was walking the roads, riding the rails, and exploring America from the underbelly up. He was poor but happy. He had little but missed nothing. He met some hard people in his dream, and a few who were plain cruel, but Jack always came out the other side wiser and older, and knowing humanity more. Knowing himself more. This was all about growing up.

அவர் முதன்முதலில் அமெரிக்காவை விட்டு வெளியேறும்போது கடல் அவருக்கு அடியில் உருண்டு, பசிபிக் வேட்டை முத்திரைகள், ரத்தம் மற்றும் அவரது முழங்கால்கள் வரை தைரியம், வேட்டைக்காரர்களின் மிருகத்தனமான செயல்களைப் பார்த்து தெளிவான வானம், அவரைச் சுற்றியுள்ள சிறுவர்களும் ஆண்களும் ஒரு அமைதியான, தீய இனம். ஜாக் தனக்குத்தானே வைத்திருந்தார், ஆனால் அவை அனைத்தையும் பார்த்தார், அவருடைய கனவில் அவர் ஒவ்வொன்றையும் அடையாளம் காண முடிந்தது: ஜெஃப், அமைதியான மனிதர், பின்னர் புத்தகங்களைப் பற்றிய அறிவால் அவரை ஆச்சரியப்படுத்துவார்; பீட்டர்ஸ், ஐரோப்பிய மொழி தனக்கு ஏற்றபோது மட்டுமே பேசுவதை ஒப்புக்கொண்டது; தன்னை கிரேபியர்ட் என்று அழைத்தவர்.

அவரை வேட்டையாடியபோது மக்கள் கூச்சலிட்டனர், வேட்டையாடப்பட்ட சிப்பிகளால் அவரது ஸ்லோப் நிரம்பியது, இறுதியில் அவர்கள் அவரைப் பிடிக்கும்போது அவர் தங்கள் பக்கத்திற்குச் சென்று சிப்பி கடற்கொள்ளையர்களை வேட்டையாடுவார் என்று அவருக்குத் தெரியும். ஒருவேளை அது அவரது வரலாற்றின் இருண்ட பகுதியாக இருக்கலாம், மேலும் இந்த நினைவு-அவர் மீன்வள அதிகாரிகளை ஏமாற்றி, கடல் மூடுபனி மற்றும் அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த சேனல்கள் வழியாக தனது திருட்டுத்தனத்தை பறித்தபோது அலைகளை சவாரி செய்தார்-இது மிகச் சிறந்த, நேர்மையான பக்கமாகும்.

அவர் மற்ற விஷயங்களையும், மற்ற இடங்களையும் கனவு கண்டார், மேலும் ஒவ்வொரு நினைவகமும் அவரை நன்றாக உணரவைத்தது. அவர் நன்கு செலவழித்த ஒரு கடுமையான வாழ்க்கையை புதுப்பித்துக்கொண்டிருந்தார், காட்டு யூகோனுக்கு அப்பால் இருந்த அறிவை மீண்டும் ஒரு முறை நிரப்பிக் கொண்டார், மேலும் ஒரு விதத்தில் அவர் திரும்பி வருவதற்கு தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்வது அவரது மனம் என்று நினைத்தார்.

பின்னர் அவரது கனவுகள் நகர்ந்தன, மேலும் பலவற்றைக் கண்டார். டாஸன் நகரத்தில் சிறுவன் ஹாலைப் பாதுகாத்தல். வெண்டிகோ இப்போது கனவு காணும் முகாமில் நண்பர்களையும் எதிரிகளையும் ஒரே மாதிரியாக படுகொலை செய்ததைப் போல பயங்கரத்தில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

Lesya.

கனவு காணும் முன் ஜாக் தன்னை விழித்துக் கொண்டார், இனி இல்லாவிட்டால் முடிவை அடைய விரும்பவில்லை. இப்போது வரை அவரது வாழ்க்கை குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது, ஆனால் இன்னும் நிறைய வாழ வேண்டியிருந்தது, இன்னும் ஒரு மில்லியன் இடங்கள் காணப்படவில்லை. அவர் இங்கே பொய் சொல்லமாட்டார், மேலும் அவரது வாழ்க்கை தனது மனதில் தன்னைத்தானே வெளியேற்ற விடாது, அது முடிவடையும் வரை அங்கும் இங்கும் தொடர்புடைய புள்ளிகளைக் குறிக்கிறது. ஒரு முடிவும் இல்லை, இன்னும் இல்லை, அவர் தன்னால் முடிந்தவரை இருளுக்கு எதிராக போராடுவார், ஆத்திரப்படுவார்.

அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து நிலவொளி நிலப்பரப்பு முழுவதும் வெறித்துப் பார்த்தார், மரணத்தின் அணுகுமுறையைப் பற்றி பயந்தார், ஆனால் மிக நீண்ட காலமாக இருந்ததை விட உயிருடன் உணர்ந்தார். கடைசியாக இந்த உற்சாகத்தை அவர் உணர்ந்தார், அந்த நேரத்தில் சில்கூட் பாஸின் உச்சியில் இருந்தது, மெரிட் மற்றும் ஜிம் முதலில் அவருடன் அமர்ந்து காபியைப் பகிர்ந்து கொண்டபோது, ​​அவர்களுக்கு முன் பொன்னான எதிர்காலம் நீண்டுள்ளது.

ஜாக் அதிக பதிவுகளை நெருப்பின் மீது குவித்தார், நின்று, சந்திரனை நோக்கி அலறினார். அவர் லெஸ்யாவின் போதனைகளையோ அல்லது அவரது மந்திரத்தின் தடயங்களையோ தனது உள் ஓநாய் குரலைக் கண்டுபிடிக்க பயன்படுத்தவில்லை, மாறாக அதன் சொந்த விருப்பப்படி உயர அனுமதித்தார். இது தூய்மையான சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளியேற்றுவதாக இருந்தது, அதற்கு எங்கிருந்தோ பதில் கிடைத்தபோது, ​​ஜாக் இடைநிறுத்தப்பட்டு மெதுவாக முழங்கால்களுக்கு மூழ்கினார். அந்த பதிலில் குரலை அவர் அங்கீகரித்ததால், நீங்கள் அங்கே இருக்கிறீர்கள் என்று அவர் நினைத்தார். அவரது ஆவி வழிகாட்டியாக இருக்கலாம், ஆனால் ஜாக் இன்னும் ஒரு மூச்சை ஈர்த்தது வரை, அது எப்போதும் அவருக்காக இங்கே காடுகளில் காத்திருக்கும், மேலும் அதைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு அவருக்கு எந்த மந்திரமும் தேவையில்லை, அவருடைய சொந்த இதயம் மட்டுமே.