துரந்தர் 2 – பிரசார படம்!

துரந்தர் 2 – பிரசார படம்!

திரைப்படம் என்பது ஒரு கலை வடிவம். அது மனித உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகம். ஆனால் சில நேரங்களில், இந்த கலை வடிவமே ஒரு அரசியல் கருவியாக மாற்றப்படும்போது, அதன் உண்மையான அடையாளம் மங்கிவிடுகிறது. அந்த வரிசையில் பேசப்படும் படங்களில் ஒன்றாக “துரந்தர் 2” திகழ்கிறது.

இந்த படம் ஒரு சாதாரண சினிமா அல்ல; அது ஒரு திட்டமிட்ட சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. கதை, காட்சிகள், உரையாடல்கள்—எல்லாமே ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் நோக்கத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்ற உணர்வு படம் முழுவதும் நம்மை விட்டு நீங்காது. ஒரு படைப்பாளியின் சுதந்திர கலை பார்வையை விட, ஒரு அரசியல் அமைப்பின் கோட்பாடு இதில் பிரதான இடம் பிடித்திருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

 Dhurandhar: The Revenge என்பது 2026 ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்தி மொழி உளவு-ஆக்‌ஷன் திரில்லர் திரைப்படமாகும். இதை Aditya Dhar எழுதி இயக்கியுள்ளார். இந்தப் படம் 2025 ஆம் ஆண்டு வெளியான Dhurandhar திரைப்படத்தின் தொடர்ச்சியாக உருவாகி, அந்த இரட்டைத் தொடரின் இறுதி பகுதியாக திகழ்கிறது. Ranveer Singh, Arjun Rampal, Sanjay Dutt, R. Madhavan உள்ளிட்ட பலர் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர்.

இந்தக் கதையின் மையத்தில், இந்திய உளவுத்துறை அதிகாரி ஒருவர் உள்ளார். அவர் Karachi நகரில் குற்றவியல் வலையமைப்புகளிலும், அரசியல் அமைப்புகளிலும் உட்புகுந்து செயல்படுகிறார். 2008 Mumbai attacks தாக்குதலுக்கான பழிவாங்கும் நோக்கத்துடன் தொடங்கும் இந்தப் பயணம், பின்னர் தென் ஆசிய அரசியல் சிக்கல்கள் மற்றும் பெரிய அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளும் நிலைக்கு மாறுகிறது. இந்தக் கதை பல உண்மையான நிகழ்வுகளால் ஈர்க்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது; குறிப்பாக Operation Lyari, 2014 Indian general election மற்றும் 2016 Indian banknote demonetisation போன்றவை இதில் பின்னணியாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

படப்பிடிப்பு 2024 ஜூலை மாதத்தில் Bangkok நகரத்தில் தொடங்கி 2025 அக்டோபரில் முடிவடைந்தது. Punjab, Chandigarh, Maharashtra, Ladakh, Himachal Pradesh மற்றும் Thailand போன்ற இடங்களில் படப்பிடிப்பு நடைபெற்றது. இதில் சில பகுதிகள் Pakistan இடங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டன. Shashwat Sachdev இசையமைத்துள்ளார்; ஒளிப்பதிவு Vikash Nowlakha மற்றும் எடிட்டிங் சிவ்குமார் வி. பனிக்கர் மேற்கொண்டுள்ளனர். 229 நிமிடங்கள் நீளமுடைய இந்தப் படம் இந்திய சினிமாவில் மிக நீளமான படங்களில் ஒன்றாகும்.

இந்த திரைப்படம் 2026 மார்ச் 19 அன்று உலகம் முழுவதும் வெளியானது. இது Gudi Padwa, Ugadi மற்றும் Eid al-Fitr போன்ற பண்டிகைகளுடன் இணைந்த வெளியீடாக அமைந்தது. படம் நடிகர்களின் நடிப்பு, காட்சியமைப்பு, தயாரிப்பு வடிவமைப்பு மற்றும் இசைக்காக பாராட்டுகளை பெற்றதுடன், அதே நேரத்தில் தேசியவாதப் பிரசாரம் என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் உள்ளானது. மேலும், Gulf Cooperation Council நாடுகளில் இந்தப் படம் தடைசெய்யப்பட்டது.

வர்த்தக ரீதியாக இந்தப் படம் மிகப் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. இது 2026 ஆம் ஆண்டின் அதிக வருமானம் ஈட்டிய இந்திய திரைப்படமாகவும், எல்லா காலத்திலும் அதிக வருமானம் ஈட்டிய இந்திய படங்களில் ஒன்றாகவும் திகழ்கிறது. இப்படம் கலை, அரசியல் மற்றும் வணிக வெற்றி ஆகிய மூன்றின் சந்திப்பில் நிற்கும் ஒரு முக்கியமான திரைப்படமாக பார்க்கப்படுகிறது.

 2000ஆம் ஆண்டில், ஹம்ஸா அலி மசாரி என பின்னர் அறியப்படும் ஜஸ்கிரத் சிங் ரங்கி, தனது சொந்த ஊரான Pathankot நகரத்தை விட்டு இராணுவப் பயிற்சிக்குச் செல்கிறான். அவன் இல்லாத நேரத்தில், உள்ளூர் Member of the Legislative Assembly சுக்விந்தர் சிங் தொடர்பான நிலத் தகராறு கொடூரமான தாக்குதலாக மாறுகிறது. அவன் தந்தை தூக்கிலிடப்படுகிறார்; பெரிய சகோதரி ஹர்லீன் மற்றும் தங்கை ஜஸ்லீன் இருவரும் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகின்றனர்; ஹர்லீன் கொல்லப்படுகிறார், ஜஸ்லீன் கடத்தப்படுகிறார். திரும்பி வரும் ஜஸ்கிரத், தனது நண்பன் குர்பாஸ் உதவியுடன் குற்றவாளிகளை ஒழித்து, ஜஸ்லீனை மீட்கிறான். பின்னர் கைது செய்யப்பட்டு, விசாரணைக்கு பின் மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகிறான். தன் மரணத்திற்கு முன், ஜஸ்லீனின் எதிர்காலத்தை குர்பாஸிடம் ஒப்படைக்கிறான்.

2002இல், சிறை மாற்றத்தின் போது அவன் கடத்தப்பட்டு உளவுத்துறை அதிகாரிகள் சுஷாந்த் பன்சால் மற்றும் அஜய் சன்யால் முன் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். 2004க்குள், அவன் ரகசிய திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டு, “ஹம்ஸா அலி மசாரி” என்ற புதிய அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டு Kabul நகரத்துக்கு அனுப்பப்படுகிறான். அங்கு தனது கடந்தகாலத்தை முற்றிலும் துண்டித்து, முகமது ஆலம் என்ற கையாளுனரின் கீழ் செயல்படுகிறான்.

2009இல், Rehman Dakait மரணத்திற்கு பின் Lyari பகுதியில் உள்ள கும்பல்களை அவன் சூழ்ச்சி மூலம் மோத வைக்கிறான். இதனால் அர்ஷத் பப்பு கொல்லப்படுகிறார்; Uzair Baloch கைது செய்யப்படுகிறார். இதன் மூலம் Karachi நகரில் தனது செல்வாக்கை உறுதிப்படுத்துகிறான். பின்னர் அவன் “படே சாஹப்” என அழைக்கப்படும் Dawood Ibrahim வட்டாரத்தில் நுழைகிறான். பயங்கரவாதத்திற்கான நிதி திரட்ட போதைப்பொருள் வியாபாரத்தை முன்னெடுக்க அவனுக்கு பொறுப்பு கொடுக்கப்படுகிறது. இந்தக் காலத்தில், போதைப்பொருள் தாக்கத்தில் ஏற்பட்ட மோதலில் குர்பாஸையும், தனது மறைமுகம் வெளிப்பட்டதால் ஆலமையும் அவன் கொல்ல வேண்டிய நிலை உருவாகிறது; இது அவனுள் பெரிய மனஅழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

சந்தேகங்கள் அதிகரிக்க, Chaudhary Aslam அவனை விசாரிக்கத் தொடங்குகிறார். ஆனால் ஹம்ஸா திட்டமிட்ட தாக்குதலில் அவர் கொல்லப்படுகிறார். யலினா அவனின் உண்மையான அடையாளத்தை அறிந்தும், அவர்களுடைய மகன் ஜயான் நலனுக்காக அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முடிவு செய்கிறாள். இதற்கிடையில், இந்திய உளவுத்துறை அவனுக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்து, பயங்கரவாத வலையமைப்புகளை உடைக்க அனுமதிக்கிறது. இதன் மூலம் நிதி ஆதாரமாக இருந்த Khanani & Kalia International தொடர்புடைய ஜாவேத் கானானி மற்றும் Indian Airlines Flight 814 hijacking சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய ஜஹூர் மிஸ்திரி போன்றோர் ஒழிக்கப்படுகிறார்கள்.

பின்னர், டாவூத் இந்தியாவை குறிவைத்து பெரிய தாக்குதல் திட்டமிடும் போது, ஹம்ஸா ஆயுத விநியோகத்தில் குண்டு வைத்து அதை உடைத்துவிடுகிறான். அதன்பின், முஜாஹிதீன்களுடன் நடந்த துப்பாக்கிச் சண்டையில் அவன் மேஜர் இக்பாலை கொல்கிறான். ஆனால் ஓமர் அவனின் மறைமுகத்தை வெளிப்படுத்தி, ஜயானை பயன்படுத்தி உண்மையை அறிகிறான். ஹம்ஸா பிடிபட்டு கொடுமைப்படுத்தப்படுகிறான். பின்னர், பாகிஸ்தான் உளவுத்துறை தலைவரான ஷம்ஷாத் ஹசனை மிரட்டி, Uzair Baloch மீது குற்றம் சுமத்தி, இந்திய உளவுத்துறை அவனை விடுவிக்கிறது.

பின்னர், ஜமீல் ஜமாலி என்ற மற்றொரு இந்திய உளவு முகவர், டாவூத் இப்ராஹிமை மெதுவாக விஷம் கொடுத்து கொன்று வருவதாக தெரிய வருகிறது. தனது பணியை நிறைவு செய்த ஹம்ஸா, தனது போலியான அடையாளத்தை விட்டு, மீண்டும் ஜஸ்கிரத் சிங் ரங்கியாக இந்தியாவிற்கு திரும்புகிறான். யலினாவுடன் உள்ள உறவை முறித்து, அதிகாரப்பூர்வ விசாரணைக்கு முன்பே காணாமல் போகிறான். இறுதியில், தனது சிறுபிள்ளை கால வீட்டிற்கு திரும்பி, தன் குடும்பத்தை தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் நிலையில் அவன் வாழ்கிறான்; அவனின் உள்ளார்ந்த சமரசம் தீராத நிலையில் விடப்படுகிறது.

மிட்-கிரெடிட்ஸ் காட்சியில், Research and Analysis Wing அமைப்பில் அவன் பெற்ற பயிற்சிகள் நினைவுப்பதிவுகளாக காட்டப்படுகின்றன. போஸ்ட்-கிரெடிட்ஸ் காட்சியில், ஓமர் உண்மையை வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கையில், National Assembly of Pakistan முன் விஷயத்தை எடுத்துச் செல்லும் முன்பே, அவனை மனநல மருத்துவமனைக்கு அனுப்ப ஷம்ஷாத் உத்தரவிடுகிறார்.

சினிமா ஒரு சுயாதீன வெளிப்பாடு ஆக இருக்க வேண்டும். அது கேள்வி கேட்க வேண்டும், சிந்திக்க வைக்க வேண்டும், சமூகத்தை பிரதிபலிக்க வேண்டும். ஆனால் “துரந்தர் 2” போன்ற படங்கள், சிந்தனையை விரிவுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக, ஒரே கோணத்தில் பார்வையாளரை கட்டுப்படுத்த முயல்கின்றன. இது ஒரு படைப்பின் இயல்பை மட்டுமல்ல, பார்வையாளரின் சுதந்திர சிந்தனையையும் குறைக்கிறது.

மேலும், இந்தப் படத்தில் உண்மை மற்றும் கற்பனை இடையே இருக்கும் எல்லைகள் திட்டமிட்டு மங்கச் செய்யப்பட்டுள்ளன. வரலாறு, அரசியல் நிகழ்வுகள், சமூக உண்மைகள்—all are selectively presented. உண்மையை முழுமையாக சொல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை வலுப்படுத்தும் வகையில் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இதனால், படம் ஒரு கலை வடிவமாக இல்லாமல், ஒரு ‘நேரடி பிரசாரம்’ போல மாறுகிறது.

படத்தின் தலைப்பில் கூட இதன் நோக்கம் வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை. பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் ஒரு சாதாரண சினிமா என்று தோற்றமளித்தாலும், அதன் உள்ளடக்கம் வேறு ஒன்றைச் சொல்கிறது. குறைந்தபட்சமாக, இது ஒரு அரசியல் பிரசார படமாக இருப்பதை வெளிப்படையாகக் கூறியிருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஏற்படுகிறது.

ஒரு நல்ல திரைப்படத்தின் மையம் அதன் கதை. அந்தக் கதை இயல்பாக நகர வேண்டும்; கதாபாத்திரங்கள் தங்களின் வாழ்க்கைச் சூழல்களில் இருந்து உருவாக வேண்டும். ஆனால் “துரந்தர் 2” போன்ற படங்களில், கதை என்பது ஒரு கருவி மட்டுமே—அதன் பின்னால் மறைந்திருப்பது ஒரு திட்டமிட்ட கருத்து திணிப்பு.

இந்தப் படத்தில் நிகழ்வுகள் இயல்பாக வளர்வதில்லை. அவை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு அரசியல் முடிவை நோக்கி நகர்த்தப்படுகின்றன. கதையின் திருப்பங்கள், நாயகனின் முடிவுகள், எதிரிகளின் உருவாக்கம்—இவை அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை வலியுறுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால், கதை சொல்லல் ஒரு உயிருள்ள கலை வடிவமாக இல்லாமல், ஒரு பேச்சாளரின் உரையாக மாறுகிறது.

சாதாரணமாக, ஒரு படம் பார்வையாளரை சிந்திக்க வைக்கும். பல கோணங்களில் உண்மையை பார்க்கத் தூண்டும். ஆனால் இங்கே, பார்வையாளருக்கு ஒரு தயாரான முடிவு கொடுக்கப்படுகிறது. “இதுதான் உண்மை” என்று கூறி, வேறு எந்த பார்வைக்கும் இடமின்றி கதையை வடிவமைத்திருக்கிறார்கள். இது சினிமாவின் ஜனநாயக தன்மைக்கு எதிரானது.

மேலும், கதாபாத்திரங்களின் உருவாக்கம் கூட சமநிலையற்றதாக இருக்கிறது. ஒருபுறம் ‘நல்லவர்கள்’ மிகைப்படுத்தப்பட்ட நாயகத்தன்மையுடன் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்; மறுபுறம் ‘கெட்டவர்கள்’ முழுமையாக எதிர்மறையாக மட்டுமே காட்டப்படுகின்றனர். மனிதர்களின் சிக்கலான மனநிலைகள், நுணுக்கமான உணர்வுகள்—இவை அனைத்தும் இங்கே காணாமல் போய்விடுகின்றன. இந்த எளிமைப்படுத்தல், ஒரு அரசியல் பிரசாரத்தின் அடையாளமாகவே தெரிகிறது.இதன் விளைவாக, படம் ஒரு கலை அனுபவமாக இல்லாமல், ஒரு கருத்தை திணிக்கும் முயற்சியாக மாறுகிறது. பார்வையாளர்கள் கதை உலகத்தில் மூழ்கி உணர்வதற்குப் பதிலாக, ஒரு மறைமுக ‘பாடம்’ கேட்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.

ஒரு திரைப்படத்தின் உண்மையான சக்தி அதன் காட்சிப் பாணியில்தான் இருக்கிறது. ஒளிப்பதிவு, பின்னணி இசை, எடிட்டிங், நிறத் தேர்வு—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு உணர்வை உருவாக்குகின்றன. ஆனால் அந்த உணர்வு இயல்பாக உருவாகிறதா, அல்லது திட்டமிட்டு திணிக்கப்படுகிறதா என்பது முக்கியமான கேள்வி.

“துரந்தர் 2” படத்தில், காட்சிகள் ஒரு கலை நுணுக்கத்தின் வெளிப்பாடு போல இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட மனநிலையை உருவாக்கும் கருவிகளாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக, நாயகனின் காட்சிகள் மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒளி, பின்னணி இசை, மெதுவான இயக்கங்கள் மூலம் ‘வீர உணர்வு’ தூண்டப்படும்படி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இது ஒரு கதை சொல்லும் முயற்சியை விட, ஒரு மனநிலையை கட்டாயப்படுத்தும் முயற்சியாகத் தோன்றுகிறது.

அதேபோல், எதிர்மறை கதாபாத்திரங்கள் வரும் காட்சிகளில் இருண்ட நிறங்கள், கூர்மையான இசை, பதட்டமான எடிட்டிங் போன்றவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால், பார்வையாளர்கள் அவர்களைப் பற்றி முன்கூட்டியே ஒரு எதிர்மறை உணர்வை உருவாக்கிக் கொள்ளத் தள்ளப்படுகின்றனர். இது காட்சிப் பாணியின் இயல்பான பயன்பாடு அல்ல; அது ஒரு உளவியல் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் திட்டமிட்ட முயற்சி.

மேலும், பின்னணி இசை கூட ஒரு சுயாதீன கலை அம்சமாக இல்லாமல், காட்சிகளின் அரசியல் நோக்கத்தை வலுப்படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உணர்ச்சியை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, அது ஒரு ‘அறிவிப்பு’ போல செயல்படுகிறது—எப்போது உற்சாகப்பட வேண்டும், எப்போது கோபப்பட வேண்டும் என்பதை நேரடியாகக் கூறும் விதமாக.

இந்த எல்லாவற்றையும் சேர்த்து பார்க்கும்போது, “துரந்தர் 2” ஒரு காட்சிப் பாணி கொண்ட திரைப்படமாக அல்ல; அது ஒரு ‘மனநிலை வடிவமைப்பு’ முயற்சியாகத் தெரிகிறது. பார்வையாளர்கள் தங்களின் உணர்வுகளை சுயமாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் இடம் இங்கே குறைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரு திரைப்படத்தில் சித்தாந்தம் இருப்பது தவறல்ல. எந்தக் கலை வடிவமும் ஒரு எண்ணம், ஒரு பார்வை, ஒரு உலகக் கண்ணோட்டத்தை தாங்கியே இருக்கும். ஆனால் அந்த சித்தாந்தம் கதையின் இயல்பில் கலந்திருக்கிறதா, அல்லது கதையை முழுவதும் ஆக்கிரமித்து விடுகிறதா என்பதே முக்கியமான வேறுபாடு.

“துரந்தர் 2” படத்தில், சித்தாந்தம் ஒரு பின்னணி அம்சமாக இல்லாமல், முன்னணி சக்தியாக மாறுகிறது. கதை, காட்சிகள், உரையாடல்கள்—அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கோட்பாட்டை ஆதரிக்கும் விதமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால், படம் ஒரு பல்வகை பார்வைகளை கொண்ட கலை வடிவமாக இல்லாமல், ஒரே கோணத்தில் நகரும் பிரசார கருவியாகத் தோன்றுகிறது.

படத்தில் ‘தேசம்’, ‘பாதுகாப்பு’, ‘அடையாளம்’ போன்ற வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் அவை ஒரு விரிவான, உள்ளடக்கிய பார்வையில் பேசப்படுவதில்லை. மாறாக, ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தை நியாயப்படுத்தும் வகையில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால், அந்த வார்த்தைகளின் ஆழமான அர்த்தங்கள் குறுகிய அரசியல் விளக்கங்களாக சுருங்கி விடுகின்றன.

மேலும், வேறுபட்ட கருத்துகள் அல்லது எதிர் குரல்கள் படத்தில் இடம் பெறுவதில்லை. இருந்தாலும், அவை முழுமையாக எதிர்மறையாக மட்டுமே சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இதனால், பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு திறந்த விவாதம் கிடைப்பதில்லை; ஒரு முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட நிலைப்பாடு மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது.

இது ஒரு முக்கியமான சிக்கலை உருவாக்குகிறது:

சினிமா என்பது கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டிய ஒரு இடம். ஆனால் இங்கே, கேள்விகளுக்கு பதில்கள் மட்டும் கொடுக்கப்படுகின்றன—அதுவும் ஒரே திசையில்.இந்த நிலை, ஒரு கலை வடிவத்தின் அடிப்படை தன்மையையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது. சித்தாந்தம் கலைக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டிய நிலையில், கலை சித்தாந்தத்தின் கீழ் அடிமையாக மாறும் போது, அதன் சுதந்திரம் இழக்கப்படுகிறது.

ஒரு திரைப்படத்தை நாம் மதிப்பிடும்போது, அதன் தொழில்நுட்பத் திறன்களையும், நடிப்பையும், காட்சியமைப்பையும் மட்டும் பார்த்து முடிவு செய்ய முடியாது. அதன் உள்ளார்ந்த நோக்கம் என்ன? அது பார்வையாளர்களிடம் என்ன செய்கிறது?—இவையே முக்கியமான அளவுகோல்கள்.

“துரந்தர் 2” பற்றிய இந்த ஐந்து பாக ஆய்வின் முடிவில், இது ஒரு சாதாரண கலை முயற்சி அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட சிந்தனையை வலுப்படுத்தும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பாகத் தோன்றுகிறது. கதை சொல்லல், காட்சிப் பாணி, சித்தாந்த அடுக்குகள்—இவை அனைத்தும் ஒரே திசையில் இயங்குகின்றன. அந்த திசை, சுயாதீன கலை வெளிப்பாட்டை விட, கருத்தை கட்டுப்படுத்தும் நோக்கத்திற்கே அதிகமாக சேவை செய்கிறது.

இதில் மிக முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது, பார்வையாளரின் இடம். ஒரு நல்ல திரைப்படம் பார்வையாளரை இணைபங்காளியாகக் கருதும். அவர் சிந்திக்கவும், சந்தேகிக்கவும், விவாதிக்கவும் இடம் தரும். ஆனால் இங்கே, பார்வையாளர் ஒரு ‘ஏற்றுக்கொள்ளுபவர்’ என்ற நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார். படம் அவரிடம் பேசுவதில்லை; அவனை நம்பச் செய்கிறது.

இது சினிமாவின் அடிப்படை தத்துவத்திற்கே எதிரானது. கலை என்பது சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடு. அது பல குரல்களை, பல பார்வைகளை, பல உண்மைகளை ஏற்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு கலை வடிவம் ஒரே சிந்தனையின் கருவியாக மாறும்போது, அது கலை அல்ல—அது ஒரு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட தகவல் வடிவமாக மாறுகிறது.

அதே நேரத்தில், இது ஒரு பெரிய சமூகப் பிரச்சினையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

நாம் பார்க்கும் சினிமாக்களை எவ்வளவு விமர்சன பார்வையுடன் அணுகுகிறோம்?

ஒரு படம் எதைச் சொல்கிறது என்பதை மட்டும் அல்ல, எப்படி சொல்கிறது, ஏன் சொல்கிறது என்பதையும் கேட்க வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு உள்ளது.

இந்த ஆய்வின் இறுதியில், ஒரு தெளிவான உண்மை வெளிப்படுகிறது:

“துரந்தர் 2” போன்ற படங்கள், சினிமாவின் சக்தியை பயன்படுத்துகின்றன—ஆனால் அந்த சக்தி சுதந்திர சிந்தனையை விரிவுபடுத்துவதற்காக அல்ல; அதை ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் நடத்துவதற்காக.