Monday, September 30, 2019

சக்கரவர்த்தியின் மகள் / அத்தியாயம் 4

 சக்கரவர்த்தியின் மகள் - அத்தியாயம். 4

… நீ பைத்தியம். நான் உண்மையில் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஏய், நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்? அவர் பயமாக இருந்தார். நீங்கள் என்னிடம் அழுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை. நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஏனென்றால் நான் உண்மையிலேயே ஊமையாக இருந்தேன்.
"ம்ம்."
இந்த பரிதாபகரமான கெட்டவன். ஆமாம், அவர் என்னை அழும்படி சொன்னதால் நான் அழுகிறேன்.
மனித வார்த்தைகளை இன்னும் பேச முடியாமல் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் சொன்ன இந்த விஷயம் அன்னிய மொழி அல்ல, ஆனால் அவர் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய மொழி என்றால், நான் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டேன், ஹ்ம்.
நீங்கள் வெளியேறவில்லையா?
ஆர்வமுள்ள கண்ணால் என்னைப் பார்த்தபடி நான் பதட்டமாக என் அமைதிபடுத்தியை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். அது என் தந்தை. அதுதான் தினமும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.
என் வாழ்க்கை திருகப்பட்டது.
எப்படியிருந்தாலும், நான் கண்டுபிடித்த இரண்டாவது விஷயம் அது.
அவர் தனது எந்த வேலையும் செய்யவில்லை! இல்லையெனில், சக்கரவர்த்தி ஏன் இவ்வளவு சுதந்திரமாக இருந்தார்? அந்த பரந்த பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த மக்களை அவர் ஆளவில்லையா?
"உங்கள் மாட்சிமை."
என்னால் எதுவும் கேட்க முடியவில்லை, ஆனால் வேறொருவர் இருப்பதைக் கண்டு என் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் திறந்தன. வெளிப்பாட்டின் அந்த மாற்றத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த பகதூர்ஷா, முகத்தில் இருந்து புன்னகையை அகற்றினார். அவர் முதலில் ஒரு அமைதியான வெளிப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் வாடிய முகத்துடன், அவர் திரும்பினார். அவன் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், ஐஷாவின் உடல் அவன் கண்களைத் தொட்டது.
நான் தொட்டிலில் அசைந்து, ஆர்வமுள்ள கண்ணால் ஐஷாவை முறைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது, பின்னர் நான் விசித்திரமாக உணர வேண்டியிருந்தது. அவன் கண்கள் ஐஷாவை பயமுறுத்தியதா? நான் ஒரு குழந்தையாக இருந்தபோது கூட அவர் என்னைப் போன்ற ஒரு பயங்கரமான தோற்றத்துடன் சுட்டுவிடுவாரா? என்ன ஒரு அறிவற்ற கெட்டவன்.
"காந்தஹாரிலிருந்து சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்."
"ரஹீம் அதை கவனித்துக் கொள்ளட்டும்."
அவர் ஆர்வம் காட்டாதது போல் தலையைத் திருப்பி, திடீரென்று தனக்கு ஏதேனும் நேர்ந்ததா என்று திரும்பிப் பார்த்தார்.
" காத்திருங்கள்."
அவர் சிரித்தார். இது ஒரு புன்னகையாக இருந்தது, ஆனால் அது ஒரு கேலிக்கூத்தாக உணர்ந்தது, ஏனெனில் அவர் உதடுகளின் நுனியை மட்டுமே நகர்த்தினார். அவரது அழகின் காரணமாக அது சிலிர்ப்பாக இருந்தது.
“இப்போதைக்கு, அவர்கள் அனைவரையும் சிறை முகாம்களில் நிறுத்துங்கள். நான் அவர்களை கவனித்துக்கொள்வேன். ”
"காந்தகார் மன்னர் பற்றி என்ன ..."
அவர் பேசுவதை முடிக்கவில்லை என ஐஷா கேட்டார், ஆனால் சக்கரவர்த்தி ஆர்வத்தை இழந்துவிட்டார் என்று தோன்றியது. அவர் மீண்டும் என்னைப் பார்த்தார், அவர் சிரித்தபடி என்னை அடைந்தார்.
ஏய், ஏய், அவர் பயமாக இருந்தார். அவர் என்னிடமிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும்.
"ஒரு தேதியை அமைத்து அவரை தூக்கிலிடவும்."
அவரது குரல் முன்னெப்போதையும் விட கடுமையானது. நான் கூட பயந்தேன், ஆனால் அவர் என் கன்னத்தைத் தொட்ட விதம் எப்போதும் போலவே கிருபையாக இருந்தது. அவர் என் கன்னத்தை பாசமாக அடிப்பதைப் பார்த்தபோது நான் உணர்ந்த திகில் விழுங்கினேன், கொடூரமான வார்த்தைகளை இனிமையான தொனியில் சொன்னேன்.
என் திகில் உணர்வை கவனித்ததைப் போல சக்கரவர்த்தி சிரித்தார். அவரது பிறை-சந்திரன் வடிவ  கண்கள் என் மீது இருந்தன.
"உங்கள் தந்தை எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்று தெரியாமல் நீங்கள் பிறந்ததற்காக நான் வருந்துகிறேன்."
ஆம், அது உண்மைதான். அவர் அதை அறிந்ததில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.
"ஆனால் அது எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தாது."
 தயவுசெய்து என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
திடீரென்று, அவர் என் தலையைத் தட்டினார். என் தலையைத் தட்டுவதை நிறுத்து, என்னை ஒரு பொம்மை போல நடத்துவதை நிறுத்து!
"உன்னைப் பெற்றெடுக்க முயன்ற பெண்ணை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்."
நீங்கள் அவளை உண்மையில் நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்களா? ஆமாம், நீங்கள் மனிதர்கள் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்?
நான் சக்கரவர்த்தியை பார்த்தேன். அவர் சிரித்தார், பின்னர் அவர் மீண்டும் ஒரு வெற்று வெளிப்பாட்டுடன் என்னைப் பார்ப்பார். நான் ஒரு சிறுமியாக இருந்ததால், அவர் அடிக்கடி என்னை ஒரு முகத்துடன் பார்ப்பார்.  வெற்று முகம்.
"நீ அழு."
இல்லை
நான் சத்தியம் செய்ய விரும்பவில்லை, ஆனால் அவர் என்னைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார் !!
"ஒவ்வொரு குழந்தையும் இடைவிடாமல் அழுவதை நான் கேட்டேன்."
ஆம், அது சாதாரணமானது. நான் தலையாட்டினேன், அவருடன் உடன்பட்டேன். நிச்சயமாக அவரது பார்வையில், நான் அதை விரும்புகிறேன் என்று தோன்றியது. ஐஷா, நான் ஏன் ஒரு குழந்தையாக இருந்தேன்?
என்னால் என் வருத்தத்தைத் தாங்க முடியவில்லை, என் தலையை அவரிடமிருந்து விலக்கினேன், அந்த நேரத்தில் அவனது தீவிரமான குரல் என் மேல் விழுந்தது.
"உங்கள் உளவுத்துறை கொஞ்சம் குறைவாக இயங்குகிறதா?"
 ஒரு பிச்சின் மகனே!
கேடுகெட்டவனே
"இது ஒரு நல்ல நாள், இல்லையா?"
எப்படியோ நான் பிறந்து ஏற்கனவே மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒன்றரை மாதங்கள் எப்படி கடந்துவிட்டன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை… இல்லை, நான் நினைவில் கொள்ள விரும்பாததைப் போல… நான் எப்படி மறக்க முடியும்?
மோசமான நினைவுகள், மறைந்துவிடும்!
"இந்த நேரத்தில், வானிலை எப்போதும் தெளிவாக இருக்கும் மற்றும் வானம் பிரகாசமாக இருக்கும். அப்படியிருந்தும், இலையுதிர் காலம் வரும்போது, ​​இலைகள் சிவந்தவுடன் அவை விழும். பின்னர் மீண்டும் குளிராக இருக்கும். ”
அவளுடைய மென்மையான குரல் என்னிடம் பேசியது. இந்த நாட்களில் செரிரா என்னிடம் நிறைய பேசினார், ஏனென்றால் இந்த நேரத்தில், குழந்தைகள் ஒலிக்கு உணர்திறன் உடையவர்கள் என்று கேள்விப்பட்டாள். நிச்சயமாக, பைத்தியக்கார சக்கரவர்த்தி என்னுடன் பேசினார், ஆனால் அவர் தன்னுடன் பேசுவதைப் போன்றது.
சுட்டுக்கொல், கடந்த ஒன்றரை மாதமாக அவனை துன்புறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் திடீரென்று என்னை வெறித்தனமாக்கியது. கேடுகெட்ட மகனே, நான் அவரை சிறார் பள்ளிக்கு அனுப்ப விரும்பினேன், ஒரு குழந்தையை எப்படி நடத்துவது என்று கற்றுக் கொள்ளும்படி அவரிடம் சொல்ல விரும்பினேன்.
"இளவரசி, உங்களுக்கு சங்கடமாக இருக்கிறதா?"
ஒரு இனிமையான குரல் என்னிடம் பேசியது. நான் கண்களைத் திறந்து செரிராவைப் பார்த்தேன்.
செரிரா ஒரு சாதாரண ஆயா அல்ல என்பதை நான் அறிந்தேன். இல்லை, திருத்தம். அவள் ஒரு சாதாரண ஆயா, ஆனால் அவள் சாதாரணமாக இல்லை.  அவளுடைய நிலையைப் பற்றி நான் முதலில் கண்டறிந்தபோது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
"நீங்கள் ஏன் அப்படி இருக்கிறீர்கள், வெளியில் இது மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறதா?"
இல்லை, நான் உன்னைப் பற்றி ஆர்வமாக இருந்தேன்.
23 வயதான  விதவை எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு போரில்  வீழ்ச்சியடைந்த பிறகு, அரண்மனைக்கு வருவதன் மூலம் தனது நிலத்தையும் பட்டத்தையும் பாதுகாக்க பேரரசரால் அழைக்கப்பட்டாள். இறுதியில், அவள் என் ஆயாவானாள். நான் காரணமாக அவள் குழந்தையை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அவள் என் ஆயா என்று திருப்தி அடைந்தாள்.
"எங்கள் அன்பான இளவரசி மிகவும் மென்மையானவர் ..."
அவள் உதட்டில் தொங்கும் ஒரு பரிதாபமான புன்னகை. அப்போது நான் சொன்னது போல், செரிரா எப்போதுமே எப்படியாவது பரிதாபமாகவும்,  சோகமாகவும் இருந்தாள். ஏன் என்று நான் ஆச்சரியப்பட்டேன், ஆனால் இப்போது அவளுடைய நிலைமை எனக்குத் தெரிந்ததால், நான் அவளுக்கு மோசமாக உணர்ந்தேன். 
"உலகம் இல்லை."
"அன்பே. அது பரவாயில்லை."
"நீங்கள் அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்."
நான் அவளுடைய அம்மாவை அழைக்க விரும்பினேன், ஆனால் என் நாக்கு சரியாக வேலை செய்யாததால் என்னால் அதை உச்சரிக்க முடியாது. அது வெறும் குமிழி என்று அவள் நினைக்கலாம், ஆனால் செரிரா உட்கார்ந்து வெளியே பார்த்து என்னை கவனமாகக் கேட்டாள். அவள் அப்படிப்பட்டவள்.
அத்தகைய தயவை நம்பியதற்கு நான் வருந்தினேன்.
"அன்பே, உங்கள் கண்களில் ஏதேனும் ஏற்பட்டதா?"
என் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. முந்தைய உலகில் நான் யார் என்பதை செரிரா எனக்கு நினைவூட்டினார். என் முகத்தில் ஒரு மோசமான தோற்றம் இருந்தது.
என் அம்மாவும் அப்பாவும்,  கொலை செய்யப்பட்டதைக் கண்டு அவர்கள் மிகவும் அதிர்ச்சியடைய வேண்டும்.
அது ஒரு விபத்து அல்ல. அது கொலை. உந்துதல் இல்லாத குற்றம். குற்றவாளி வைத்திருந்த கத்தியால் கசக்கப்பட்ட வேதனையை நான் இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். நிச்சயமாக, இது நிறைய வேதனை அளித்தது, ஆனால் என் பெற்றோரிடம் விடைபெற நான் கூட வரவில்லை என்று மோசமாக உணர்ந்தேன். நான் அங்கே இறக்க நேரிட்டாலும்,  கடவுளே, அவர்கள் குறைந்தபட்சம் என்னை விடைபெற அனுமதிக்க வேண்டும்.
"அது பரவாயில்லை. அழ வேண்டாம். ”
செரிரா என்னைக் கட்டிப்பிடித்தாள். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு போலல்லாமல், நான் மிகவும் பெரியவளாக இருந்தேன். எனக்கு அதிக முடி இருந்தது, முன்பை விட நீண்ட நேரம் நான் விழித்திருக்க முடியும். ஆயா என்னைக் கீழே போட்டால், நான் மிகவும் கடினமாக இருந்தபோதிலும், என் தலையைத் தூக்கி என் உடலை தலைகீழாக மாற்ற முடியும்.
இருப்பினும் எதுவும் மாறவில்லை. அது பரவாயில்லை. நான் அழமாட்டேன்! நான் ஒரு நல்ல குழந்தை!
“ஹெலன் விரைவில் சுவையான உணவைக் கொண்டு வருவார். அவள் திரும்பி வந்ததும், நாங்கள் அங்கே அந்த பெஞ்சில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவோம். ”
என் முதல் நடை பற்றி அவள் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தாள். இருப்பினும், முதல் முறையாக புதிய காற்றைப் பெற வெளியில் செல்வது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. சில நேரங்களில், எனக்கு ஒரு வினாடி வெளியே வர ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது, ஆனால் இப்போது வரை, நான் மொட்டை மாடியில் மட்டுமே இருந்தேன். ஒரு இழுபெட்டியை  இழுத்து புதிய காற்றை சுவாசிப்பது  முதல் முறையாகும்.
மற்ற சாதாரண குழந்தைகள் ஒரு மருத்துவமனையில் தடுப்பூசி போடும்போது, ​​அல்லது அவர்கள் உறவினரின் வீட்டிற்குச் செல்லும்போது, ​​அல்லது அவர்களின் தாய்மார்கள் அவர்களுடன் வெளியேற வேண்டியிருக்கும் போது வெளியே சென்றிருப்பார்கள். இருப்பினும், நான் வளர்ந்த பின்னணி மிகவும் வித்தியாசமானது. அரண்மனையில், என் சொந்த மருத்துவர் அலுவலகத்தில் 24 மணிநேரமும் காத்திருப்புடன் இருந்தார், மேலும் எனது உறவினர்களின் வீட்டிற்கு செல்ல முடியவில்லை, ஏனென்றால் எனக்கு உறவினர்கள் யாரும் இல்லை. தவிர, எனக்காக எல்லாவற்றையும் வழங்கியவர் செரிரா, ஒரு அவசர நிகழ்வு நடந்தாலும் அவளுக்கு எந்தவிதமான மனநிலையும் இல்லை, ஒரு நிகழ்வில் அவள் உண்மையிலேயே வெளியேற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால் வேறு யாரோ என்னைக் கவனித்துக் கொள்ள காத்திருந்தார்கள்.
இது மிகவும் இறுக்கமான பிணைப்பு. இது ஒரு பெரிய அதிகப்படியான பாதுகாப்பு விஷயம் என்று நான் நினைக்கிறேன். இது உண்மையில் அதிகமாக இருந்தது.
" அவள் வெளியில் இருப்பதை விரும்புகிறாள் என்று நினைக்கிறேன்."
செரிராவின் கண்கள்  சந்தித்தபோது நான் பிரகாசமாக சிரித்தேன். நான் சிரித்தபோது அவள் பிரகாசமாக சிரித்தாள். அவள் வழக்கமான சோகமான நடத்தை விட இப்போது நன்றாகவே இருந்தாள்.
ஆமாம், இப்போது அவள் வயது இருபத்தி மூன்று. ஏகாதிபத்திய சட்டம்  தடை செய்யாவிட்டால் இரண்டாவது திருமணம் செய்வது நல்லது என்று நான் நினைக்கிறேன்…
நான் வயதாகும்போது அவளை சம்மதிக்க வைக்க முயற்சிப்பேன் என்று நினைத்து கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.
"ஷெரிரா!"
ஹெலன்
அவள் சொல்வதைக் கேட்பதன் மூலம் அவள் யார் என்று என்னால் யூகிக்க முடிந்தது.
ஒரு பெருமூச்சுடன், நான் கண்களைத் திறந்தேன். செரிரா திரும்பியபோது, ​​ஹெலன் ஓடுவதை என்னால் காண முடிந்தது.
அவளைப் பார் - அவள் விழப் போகிறாள்.
நான் என் நாக்கை உதைத்து சமாதானம்  செய்யவிருந்தேன், ஹெலன் உண்மையில் விழுந்தான். அச்சச்சோ, நான் சபிக்க விரும்பவில்லை.
"ஹும் ?!"
இருப்பினும், பிரச்சனை அவள் விழுந்ததல்ல, அவள்  தவறாக இறங்கியபின்  விழவில்லை என்பதே காரணம். ஹெலன் விழுந்தார். அவள் யாரோ ஒருவரை நோக்கி ஓடியதால் அவள் விழுந்தாள்.
"இளவரசி ஷஹீரா?!"
பின்னால் இருந்து கூர்மையான குரலைக் கேட்டு, நான் இயல்பாகவே  உணர்ந்தேன்.  சக்கரவர்த்தியின் முன் குனிந்து வணங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஒரு ராஜ்யத்தின் இளவரசி இருக்க வேண்டும். மேலும் ...
"என்ன கொடுமை அது?"
இது மிகவும் எரிச்சலூட்டும். என்னால் என் நெற்றியைக் கூட சுட்டிக்காட்ட முடியவில்லை, ஆனால் நான் அதை செய்ய விரும்பினேன். ஒரு பெருமூச்சு வெளியே வந்தது.
இது சக்கரவர்த்தியின் கெட்ட பழக்கம். அவர் கைப்பற்றிய ராஜ்யங்களிலிருந்து இளவரசிகளையும் விசுவாசமான பெண்களையும் அழைத்து வந்து விளையாடுவார்… அதாவது, அவர்களை அவரது காமக்கிழத்திகளாக ஆக்கிவிடுவார்.
இருப்பினும், இது அவமானகரமானது  இது அவர்களின்  பாலியல் துஷ்பிரயோகம் செய்வது பற்றி அல்ல.
"இளவரசி ஷஹீரா, நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா?!"
அந்த இளவரசியின் பெயர் நிச்சயமாக ஒரு கவர்ச்சிமிக்க கௌரவமான அரசுவம்சத்து பெயர். ஒருவேளை அந்த இளவரசியின் உண்மையான பெயர் வேறுபட்டதாக இருக்கலாம்.
நான் என் அமைதிப்படுத்தியை உறிஞ்சினேன். என் அழகான அமைதிப்படுத்தி. ஒரு உண்மையான தாயின் மார்பகத்தைப் போன்ற மென்மையான தொடுதலுடன் என் அமைதிப்படுத்தி இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது.
உங்களுக்கு எவ்வளவு தைரியம்! நீங்கள் யாருடன் பேசுகிறீர்கள் தெரியுமா? ”
அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த வேலைக்காரிகளுக்கு பைத்தியம் பிடித்தது. செரிரா பெருமூச்சு விட்டாள்.
ஆம், எனக்குத் தெரியும். அந்த உணர்வு எனக்கு புரிந்தது, ஆயா.
இது ஒரு பெருமூச்சு மதிப்புள்ள நிகழ்வு. ஹெலன் விறைப்பாக எழுந்து நின்றான்.
இளவரசி கண்ணாடியால் செய்யப்பட்டவரா? அவள் ஏன் இன்னும் எழுந்திளவரசிருக்கவில்லை? இது ஒரு கடினமான வீழ்ச்சி அல்ல என்பதால் நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நான் ஒரு கணம் யோசித்தேன். அவள் விரைவில் தலையை உயர்த்தினாள். அவளுடைய அழகு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. அவளது கலங்கிய நீல முடி அசைந்தது. அவள் எழுந்து நின்று, பணிப்பெண்களால் ஆதரிக்கப்பட்டு, தலைமுடிக்கு பொருந்திய ஒரு நீல நிற ஆடையின் கோணலைப் பிடித்தாள்.
அவள் எல்லா வழிகளிலும் இந்தோ பேரரசுக்கு வந்திருந்தாலும், இன்னும் ஒரு இளவரசி என்று அழைக்கப்பட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அவள் பேரரசின் இளவரசி என்று தோன்றியது. ராஜா பகதூர்ஷாவுக்கு இறக்க விரும்பவில்லை என்றால், அவர்கள் ராஜாவின் நேரடி சந்ததியினரை அனுப்பியிருப்பார்கள், அல்லது அவர்கள் வைத்திருந்த அனைத்து விசுவாசமான பெண்களையும் அனுப்பினார்கள். எப்படியிருந்தாலும், அவளது முதிர்ச்சியடைந்த தோற்றம் உருவாகத் தொடங்கியது.
அவள் நேர்த்தியாக இருந்தாள். அவள் ஒரு துருவ நட்சத்திரம் போல தோற்றமளித்தாள்.
"உன் பெயர் என்ன?"
அவளுடைய கூர்மையான குரல் மிகவும் பதட்டமாக இருந்தது.
ஹெலனுக்கு பதிலளிக்க முடியவில்லை, ஆனால் அவள் கண்ணீருடன் கீழே விழுந்தாள்.
அன்பே. ஹெலன், நீங்கள் இப்போது குனிந்து நின்று பிச்சை எடுக்க வேண்டும். அங்கே மட்டும் நிற்க வேண்டாம்!
அவளுடைய பரிதாபத்தை நான் கவனித்ததால் நான் முகம் சுளித்தேன். நான் இங்கே பெரிய உடலுடன் இருந்தால், நான் அவர்களைப் புறக்கணித்து விட்டு விடுவேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் ஒரு குழந்தையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, என்னை பிடித்தது செரிரா தான். செரிரா லேசான நடைப்பயணத்துடன் அந்த இடத்திற்கு வந்தார்.
"மன்னிக்கவும், இளவரசி."
பாவம் செய்ய முடியாத மரியாதையுடன் இளவரசிக்கு வாழ்த்து தெரிவித்தபின், செரிரா தலையை உயர்த்தினாள். அவள் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதால் அவள் மிகவும் தாழ்ந்து குனிந்ததற்கு அவள் மிகவும் சங்கடமாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவளுடைய நடத்தை மென்மையாக இருந்தது.
ஓ,  கடவுளே, அந்த நடத்தை எனக்குக் கற்றுக்கொள்ளும்படி பேரரசர் அவளிடம் உத்தரவிட்டாரா? இது இருக்க வேண்டும்…
"அவள் என் கட்டளைப்படி ஒரு வேலைக்காரி, ஆனால் அவள் ஒரு பெரிய தவறு செய்தாள். தயவு செய்து என்னை மன்னித்து விடுங்கள்."
ஒருமுறை ஹெலனை அடிக்கவிருந்த இளவரசி ஒரு கணம் வேகத்தை மென்மையாக்கினாள். ஹெலன் கவனிக்கத்தக்க வகையில் வெளியேற்றினார்.
நீங்கள் பயந்தீர்களா?
ஒவ்வொரு நாளும் சக்கரவர்த்தியை வாழ்த்தும் ஒரு பெண்ணுக்கு இது ஒரு சிறிய கல்லீரல் மட்டுமே இருக்கிறது. நீங்கள் என் அப்பாவிடம் சிக்கினால் என்ன செய்வது? சரி, என் அப்பா சாதாரண அப்பா மட்டுமல்ல.
"யார் நீ?"
இளவரசி ஷஹீரா செரிராவை மேலிருந்து கீழாக விரும்பத்தகாத முறையில் பார்த்தார். அவளுடைய அப்பட்டமான விழிகள் எனக்கு அதிருப்தி அளித்தன.
அவளை ஒரு பொருளைப் போல என் ஆயாவைப் பார்க்க நீங்கள் யார்? அவளுடைய ஆணவக் கண்கள் என்னைப் பார்த்தபோது நான் இறக்க விரும்பினேன் என்று உணர்ந்தேன். நான் ஒரு மனிஷியாக இல்லாமல் மற்றவர்களால் விலை நிர்ணயம் செய்யப்பட்டு விற்கப்பட்ட ஒரு பொருளாக மாறிவிட்டேன் என்று உணர்ந்தேன். சரி, இது எனது முந்தைய வாழ்க்கையிலும் இருந்தது.
“எனது பெயர் வங்க தேசத்தின் மாட்சிமை மிக்க இளவரசியான செரிரா. பேரரசரின் கட்டளையின் கீழ் இளவரசி ஆதிராவை நான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். ”
"ஆதிரா?"

சக்கரவர்த்தியின் மகள் / அத்தியாயம். 3

சக்கரவர்த்தியின் மகள் -  அத்தியாயம். 3

என் அம்மா வடக்கில் ஒரு ராஜ்யத்தைச் சேர்ந்த இளவரசி. அவர் பொதுவாக  பிபி ஜெரினாபேகம் என்று அழைக்கப்பட்டார், ஆனால் அது அவரது பெயர் அல்ல. ஆரம்பத்தில், அவளுடைய பெயர் இன்னும் வடக்கே கடினமான தொனியைக் கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், அவளுடைய ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சியைத் தடுப்பதற்காக அவளுடைய தந்தை அவளை விற்றபோது அவர்கள் அவளுடைய பெயரை மாற்றினார்கள், அதுவே இந்த அரண்மனைக்கு அழைத்து வரப்பட்டபோது. இங்கே, அவளுக்கு ஒரு உண்மை பெயர் இருந்தது. அவளுக்கு வழங்கப்பட்ட பெயர் பிபி ஜெரினா. இதனால், அவளைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் அவளை பிபி ஜெரினாபேகம் என்று அழைத்தனர்.
"ஆதிரா, உங்கள் பெயர் மிக நீளமானது."
காலையிலிருந்து, ஹெலன் என் பெயரைக் கண்டு வேதனைப்படத் தொடங்கினார். நான் என் வாயில் பாட்டில் பாலை கடுமையாக உறிஞ்சுவதால் அவளிடமிருந்து என் கண்களைத் தவிர்த்தேன்.
"நான் உங்களை லியா  என்று அழைக்க விரும்புகிறீர்களா?"
அவர்கள் இருவரும் வித்தியாசமானவர்கள். நான் இருவரையும் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்ல முயற்சித்தேன், ஆனால் நான் ஒரு குழந்தை மட்டுமே. நான் இளமையாக இருந்ததால், என் கருத்து புறக்கணிக்கப்பட்டது. நீங்கள் அழுக்கு உலகம்!
"உங்களை லியா என்று அழைப்போம்.".....”வேண்டாம் குழ்ந்தைக்கு ஒருவேளை எதிர்காலத்தில் இந்த பெயர் பிடிக்காமல் போனால்..’’
ஆமாம், ஆதிராவை லியா சிறந்தது என்று நான் நினைக்கவில்லை, ஆனால் அவர்கள் இருவரையும் நான் விரும்பவில்லை!
நான் பாட்டிலை கடினமாக உறிஞ்சியதால் உள்நோக்கி அழுதேன். இல்லை, இது சுவையாக இருந்தது, அது முடிந்தது. நான் அப்படிப்பட்ட குழந்தை.
"இளவரசி ஆதிரா."
ஆயா என்னை சாப்பிட்டு முடிப்பதற்கும், எனக்கு உதவுவதற்கும் என்னை உயர்த்தியபோது, ​​ஹெலனால் என்னை நீண்ட நேரம் நிற்கவைக்க  முடியவில்லை, அவள் முகத்தை என்னை நோக்கி சாய்ந்தாள். அவள் முகத்தைப் பார்த்தவுடனேயே நான் முகம் சுளித்தேன். எனக்கு அவளைப் பிடிக்கவில்லை!
"இளவரசி அதை விரும்பவில்லை."
எதிர்பார்த்தபடி, நீங்கள் என் சிறந்த குழந்தை. ஆயா என் மனதை அங்கீகரித்த ஒரு மந்திரவாதி. அவள் என் அம்மா போல இருந்தாள்.
செரிரா, நீங்கள் எனக்கு மட்டும் தான்.
ஒரு சிறிய உடலால் என் கன்னத்தை அடித்து நொறுக்கும் அழகிய செயலைக் காட்டி, நான் ஆயாவின் கைகளில் ஒட்டிக்கொண்டேன். இதற்கிடையில், ஹெலன்அதிர்ச்சியடைந்தார். அவள்  ஒரு குழந்தையைப் போல புகார் செய்தாள்.
"இளவரசி என்னை வெறுக்கிறாள்!"
நான் உன்னை வெறுக்கவில்லை, ஆனால் நீ ஒருவித எரிச்சலூட்டும் பெண். நான் அவளை விட பொறாமைப்பட்டேன், ஏனென்றால் அவள் என்னை விட மிகவும் வளர்ந்த உடலைக் கொண்டிருந்தாள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளால் பேச முடிந்தது. என் பொறாமை என்னை உட்கொண்டதால் நான் சிணுங்கினேன். செரீரா ஹெலனின் முகத்தை உள்வாங்கினார். அந்த முகத்தில் அவள் வாயை மூடிக்கொண்டு ஒரு மெல்லிய முகத்துடன் என் அருகில் அமர்ந்தாள். நான் ஒரு இளவரசி என்றாலும், அவள் எனக்கு கிடைத்த ஒரே வேலைக்காரி. ஒரு வகையில் நான் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்தேன். சரி, ஒருவர் அதை நினைத்தால், அரண்மனையில் அதிகமான பணிப்பெண்கள் இருந்தால், அது இப்போது என் சூழ்நிலைகளை விட இரு மடங்கு எரிச்சலூட்டும். எனவே இது சிறந்தது.
“ஆனால் இது கொஞ்சம் விசித்திரமானது. அவள் ராஜாவின் முன் அழுவதில்லை. அவள் வழக்கமாக அழுவதில்லை, ஆனால் இன்னும். ”
"அவள் இளமையாக இருக்கும்போது கூட அவள் அடையாளம் காண்கிறாள்."
அவர்களின் விழிகள் என் ஆன்மாவைத் தொட்டன. பதிலுக்கு நான் அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய புருஷனையும் பிரகாசமான புன்னகையையும் கொடுத்தேன். இது கிட்டத்தட்ட என் விஷயத்தில் ஒரு உள்ளுணர்வு நடத்தை போன்றது.
"அவர் அவளுடைய தந்தை என்று."
சரி, அது பற்றி.
எனக்கு அது தெரியும், ஆனால் என் உள்ளுணர்வு அவரை அடையாளம் காணவில்லை. நான் நன்றாக உணரவில்லை, ஏனென்றால் நான் ஒரு மேதை குழந்தை என்ற எண்ணத்தில் இருந்தேன், ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என் சொந்த தந்தையை அடையாளம் காண முடியும். இந்த வகையான மாயை நன்றாக இல்லை!
"என்ன தவறு, இளவரசி?"
என் ஆயா வேறு விதமாக என் சிணுங்கலை எடுத்து ஆர்வத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள்.
அட, இல்லை, இல்லை. இதை நான் கவனித்துக்கொள்வேன்.
ஆனாலும், நான் சங்கடமாக இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த ஆயா என் உடைகளை சரிபார்த்தார். அவளுடைய மென்மையான மற்றும் அக்கறையுள்ள கை அசைவுகள் அவள் வளர்த்த முதல் குழந்தை நான் அல்ல என்பதைக் காட்டியது. முதல் குழந்தையைப் பெற்ற ஒரு தாயின் திறமை அதுவல்ல.
"... உண்மையில்."
அவளது கைகளில் தொட்டிலாக இருக்க  அமைதிப்படுத்தியை மீண்டும் என் வாயில் வைத்தார். இந்த அமைதிப்படுத்தி குழந்தைகளின் அடையாளமாக இருந்தது. முதலில், என் வாயில் இந்த மாதிரியான விஷயத்தில் எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது, ஆனால் அது சலிப்படையாமல் இருக்க எனக்கு உதவியது.
"அவள் என் பெண்ணைப் போல் இல்லை."
ஹெலன் அப்படிச் சொன்னபோது, ​​ஆயாவின் முகம் கருமையாகியது. அவர்களின் கடுமையான முகங்களைப் பார்க்கும்போது நான் என் அமைதிப்படுத்தியை உறிஞ்சினேன். உங்கள் இருவரும் என்ன நேர்ந்தது?
"அவளுடைய திகைப்பூட்டும் பொன்னிறம் அல்ல, அவளுடைய பச்சை கண் நிறம் அல்ல.  ”
"யாராவது சொன்னால் ஒழிய அதை அங்கீகரிக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை."
"நானும் அப்படி நினைக்கின்றேன்."
ஓ, என் தோற்றம்.
அவர்கள் எதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, என் வயது ஒரு வாரத்தின் வாசலைக் கூட தாண்டாதபோது நான் எப்படி யாரையும் போல் இருக்க முடியும். நிச்சயமாக, நான் ஒரு குழந்தையைப் பார்த்தபோது, ​​அவர்கள் சொன்னதைத்தான் நான் சொல்வேன். இருப்பினும், குழந்தையின் பார்வையில் இந்த விஷயங்களை நான் பார்த்தபோது, ​​அவை ஒரு முட்டாள்தனம் என்பதை எனக்கு உணர்த்தியது.
"பிபி ஜெரினா ஏன் அதை செய்தார்?"
ஹெலன் எப்படியோ முரண்பட்டவளாகத் தெரிந்தது. நான் அவளுடன் ஒத்துழைக்க மறுத்து வந்ததால் அவள் மனச்சோர்வடைந்தாள்? அவள் புத்திசாலி என்பதால் அவள் காயமடைய மாட்டாள் என்று நினைத்தேன். அவள் எரிச்சலூட்டிய போதிலும் நான் அவளிடம் தயவுடன் இருக்க வேண்டுமா என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் சோர்வடைந்த கண்களை மூடிக்கொண்டேன், ஆயாவின் குரல், பெருமூச்சுடன் கலந்து, என் மேல் விழுந்தது.
"அவள் சொல்வதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று நாங்கள் எப்படி அறிந்து கொள்வோம்?"
இந்த இருவரும் பேசுவது எப்போதுமே ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருந்தது. அது என்னைப் பற்றியும், என் அம்மா மற்றும் என் தந்தையைப் பற்றியும் இருந்தது. அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதை நான் விரைவாகப் பிடிக்க முடியும், ஏனெனில் நான் வாரம் முழுவதும் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.
பைத்தியக்கார சக்கரவர்த்தியான பகதூர்ஷா தனது குழந்தையைப் பெற்ற ஒவ்வொரு பெண்ணையும் கொன்றார். அவரிடமிருந்து ஏதாவது பெற முயற்சிக்கும் அனைத்து பெண்களையும் அவர் கொன்றார். அவர்கள் குழந்தை பெற்றெடுக்கும் வரை அரசனிடம் மறைக்க முயன்ற பெண்கள் இருந்தனர். இருப்பினும், அவர்களைப் பற்றி அறிந்த பிறகு, அரசன் அவர்களின் வயிற்றை வெட்டினார்.அவர்  என்ன ஒரு பைத்தியம் .
அதே பழைய கதையால் நான் சோர்ந்து போயிருந்தேன், அவர் எப்படி தனது சொந்த குழந்தையை இவ்வளவு சாதாரணமாக தூக்கி எறிவார் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். விரைவில், என் வாழ்க்கையில் எனக்கு ஒரு வன்முறை உணர்வு ஏற்பட்டது. எனவே நான் வந்த முடிவு என்னவென்றால், 'நீங்கள் இப்போது என்னைக் கொன்றுவிடுவீர்கள் என்றால், எந்த வலியும் இல்லாமல் மரணமுறுவேன்.'
ஆமாம், எனக்கு தெரியும், நான் மிகவும் அடிமையாக இருக்கிறேன்.
"நான் விரும்புகிறேன் ..."
தீவிரமான முகத்துடன் என் ஆயா என்னை பார்க்க நான் அவளைப் பார்த்து சிரித்தேன். ஒரு மென்மையான புன்னகை அவள் உதடுகளில் விரைவாக பரவியது.
"இந்த சிறிய குழந்தையை நேசிக்க அவருக்கு கொஞ்சம் அரவணைப்பு இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்."
வெந்நிறம் ...
நான் கடினமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவரிடம் அது இல்லை. அவர் தனது சொந்த குழந்தைகளைப் பெற்ற பெண்களைக் கொன்றார். நிச்சயமாக, அவர் அத்தகைய காரியத்தைச் செய்ய மிகவும் நேரடி காரணம் அவரது பனி போன்ற மனநிலையால் தான். இன்னும், அவரிடமிருந்து சிறிது அரவணைப்பை எதிர்பார்ப்பதை விட, வறண்ட நாட்களில் வானத்தை மழை பெய்யச் சொல்வது நல்லது.
அவர் பெற்றோர்களையும் அவரது உடன்பிறப்புகளையும் கவனித்துக் கொள்ளாத ஒரு வறண்ட மனிதர். அவர் தனது உயிரியல் தந்தையை தனது கைகளால் கொன்று அரியணையை கைப்பற்றியது மட்டுமல்லாமல், தனது சகோதரிகள் அனைவரையும் வெளிநாடுகளுக்கு விற்றார். அவர் தனது சகோதரர்களை ஒரே இடத்தில் கூட்டி அவர்களைக் கொன்றார். இருப்பினும், தனது குடும்பத்தை விடுவிப்பதற்கான அவரது முயற்சிகள் போதுமானதாக இல்லை என்று அவர் உணர்ந்தார், எனவே அவர் தனது சகோதரிகளைக் கொல்ல ஒரு போரைத் தொடங்கினார். அவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தவற்றின் முடிவு அது.
காற்று போன்ற அனைத்து போர்க்களங்களையும் கடந்து, கண்டத்தை வெறித்தனமாக வீழ்த்திய முக்கிய குற்றவாளி அவர்தான்.
 பகதூர்ஷா ஹிட்லரைப் போன்ற ஒரு பைத்தியம் .
அவர் தனது குழந்தைகளிடம் வித்தியாசமாக இருப்பார் என்று சொன்ன சிலர் இன்னும் இருந்தார்கள். ஒரு முள்ளம்பன்றி கூட தங்கள் குழந்தையைப் பற்றி இரக்கப்படுவதை நான் கேள்விப்பட்டேன். இருப்பினும், பேரரசர் தனது குழந்தையைப் பெற்ற ஒரு பெண்ணின் கழுத்தை வெட்டியபோது அந்த வார்த்தைகள் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டன. பிரியாவிடை.
"பிபி ஜெரினா மற்றும் பேரரசர் இந்த இருவரும் எப்படியும் ஆச்சரியமான மனிதர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்."
பகதூர்ஷா ஒரு சக்கரவர்த்தியாக இருந்ததால், அத்தகைய ஒரு நபரிடமிருந்து என்னைப் பாதுகாத்த என் அம்மா, அரண்மனையில் ஒரு அழகான பெண்மணியாக கருதப்பட்டார். சரி, ஒரு இரவில்  கர்ப்பமாக இருந்த என் அம்மா, அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தவுடனேயே அரண்மனையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டாள். அவள் தனிமைச் சிறையில் இருந்ததைப் போலவே இருந்தாள்.
அரண்மனையின் முடிவில், அதன் மிகவும் ஒதுங்கிய பகுதியின் மூலையில், அந்த மென்மையான உடலுடன் அவள் என்னை வளர்த்தாள். நான் பிறப்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே சக்கரவர்த்தி அதைக் கண்டுபிடித்தார். நிச்சயமாக, பேரரசர் அவளைக் கொல்ல முயன்றாரா. இல்லையா, உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
இளவரசி பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து, என்னைப் பெற்றெடுத்த பிறகு இறந்துவிட்டார் என்பது எனக்குத் தெரியும். இதற்கிடையில், பேரரசர் பிறந்த நேரத்தில் தெற்கு ராஜ்ஜியத்தை கைப்பற்ற சென்றார்.
நான் செரிராவைப் பார்த்தேன். அவள் மென்மையாக சிரித்தாள். எத்தனை மாதங்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் என் நினைவுகளில் பெரும்பாலானவை அவளைப் பற்றியவை. எனக்கு விசித்திரமாக இருக்கிறது. ஒருவரை நான் என் தாயாகக் கருதினால், செரிரா சிறந்தவராக இருப்பார், அவர்கள் பேசும் பெண்மணி அல்ல.
"ஒரு  வதந்தி பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?"
"என்ன?"
"சக்கரவர்த்தி சபிக்கப்பட்டதாக நான் கேள்விப்பட்டேன்."
"ஆ."
செரிராவின் வெளிப்பாடு ஹெலனின் வார்த்தைகளில் இருட்டாகிவிட்டது. நான் நேராக ஹெலனை முறைத்துப் பார்த்தேன். என் ஆயாவிடம் நீங்கள் அதை செய்ய எவ்வளவு தைரியம்! ஹெலன் மீண்டும் மந்தமானாள்.
நான் அவளுக்கு அழகாக இருக்க முடிவு செய்தேன், பின்னர் நான் அவளை மீண்டும் பயமுறுத்துகிறேன். நான் கொஞ்சம் வருந்தினேன். அவள் என்னை மிகவும் விரும்பினாள்.
அந்த நேரத்தில் செரிரா என்னை கட்டிலில் போட்டாள். நான் தூங்க வேண்டிய நேரம் இது என்று நினைக்கிறேன்.
"இது ஒரு சாபம் அல்ல."
ஷெரிராவின் வெளிப்பாடு கடுமையானது. அவள் நினைவு கூர்ந்தாள்.
"நான் பெயரிட முடிந்தால் ..."
அவள் கை என் சிறிய கையை பிடுங்கியது.
அவளுடைய பெரிய கையின் தயவில் நான் பரிதாபப்பட்டேன். நான் என் கையைப் பிடிக்க முயன்ற அவளது சிறிய விரலைப் பிடித்தேன்.
"நான் அதை எப்படி  அழைப்பேன்."
கலங்குவது…
வலையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட ஒரு மீனைப் போல என் மனதின் கடல்களின் மேற்பரப்பில் ஒரு நினைவுகள் ஓடியபோது, ​​அதனுடன் வந்த ஒரு குரல் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஒருவரின் துக்கமான, மெல்லிய குரல்.
“சக்கரவர்த்தி, நான் உன்னை உண்மையிலேயே வெறுக்கிறேன். என் உடலும் என் இரத்தமும் உங்களை மன்னிக்காது. என்னுடைய இந்த உடல் வாடி அழுகிவிட்டால், என் இரத்தத்தோடு இருக்கும் இந்த குழந்தை என் இடத்தில் இருந்து உன்னை சபிக்கும். ”
கண்களை மூடிக்கொண்டு நானே முணுமுணுத்தேன்.
ஒரு சிறு குழந்தையை என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?
எங்கள் பயங்கரமான முதல் சந்திப்புக்குப் பிறகு, சக்கரவர்த்தி எதிர்பாராத விதமாக என்னைப் பார்க்க வந்தார்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, அவர் கழுத்தில் ஒரு வலி, ஆனால் ஹெலனும் ஆயாவும் அவருக்கு உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்தது. சரி, ஏன் என்று எனக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் நான் ஒரு இளவரசி, ஆனால் எல்லா கணக்குகளிலும், எனது நிலை தெளிவற்றதாகவும், சமமானதாகவும் இருந்தது, ஏனெனில் நான் அதிகாரப்பூர்வமாக திருமணமான தம்பதியரின் மகள் அல்ல. அதனால்தான், அவர்களின் எரிச்சலூட்டும் வாய்களை ஒரே நேரத்தில் மூடுவதற்கு எனக்கு எந்த நியாயமும் இல்லை என்பது ஒரு வருத்தமான உண்மை, சில குப்பைகள் "இந்த வகையான காரணங்களுக்காக அவள் ஒரு இளவரசி அல்ல!"
ஆமாம், அதுதான்  அப்பா தனது மகளாக என்னைப் பார்க்க வந்தார் என்பது எனக்கு பிடித்திருந்தது. அவர் ஒரு தந்தையைப் போல இல்லை, ஆனால் அவரது அழகு உண்மையிலேயே ஆச்சரியமாக இருந்தது.
அவர்  எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவருடைய மகள். அவர் என்னைக் கொல்ல மாட்டார். சரியா?
"நீங்கள் தூங்கவில்லை."
ஓ, ஆமாம், மன்னிக்கவும். நான் உங்களை தவறாக எண்ணினேன். உங்கள் மகளை கொல்வது நீங்கள்தான்.
நான் தலையை உயர்த்தினேன், எங்களுக்கு கண் தொடர்பு இருந்தது. நான் அவரை முதன்முதலில் பார்த்ததிலிருந்து நான் முதலில் இருந்ததைப் போல பதட்டமாக இருக்கவில்லை, ஆனால் அது பயத்தின் அளவிற்கு ஒரு வித்தியாசம் மட்டுமே, மேலும் அவரைப் பார்க்கும்போது என் இதயம் ஏற்ற இறக்கமாக இருப்பது இயல்பானது.
அவர் மிகவும் அழகாக இருந்ததால் எனக்கு மூச்சு விடுவது கடினமாக இருந்தது, நான் அவரின் பெருமூச்சை அனுபவிக்கிறேன். நான் இறந்துவிடுவேன் என்று நினைத்ததால் என் இதயம் துடிக்கிறது. கடவுளே, என்ன நடக்கிறது?
அவர் என்னைக் கொல்ல விரும்புவதால் அவர் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை, ஆனால் அவரது கண்கள் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது இது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஆமாம், அவர் பயந்துவிட்டார்!
"நான் இங்கே இருப்பதால் தான்?"
அவரது புன்னகையை அழுகிய தோற்றத்துடன் நான் தலையைத் திருப்பினேன், நான் என் அமைதியை உறிஞ்சினேன். ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு தாய்ப்பால் கொடுப்பது நல்லது என்று நான் கேள்விப்பட்டேன், ஆனால் என் அம்மா ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதால் அதை வழங்குவதற்கான வழி இல்லை.
நான் குடிக்கும் பால் எல்லாம் அம்மாவின் பால் என்று சொல்ல வேண்டாம். வேறுவழி இல்லை. இது மிகவும் நன்றாக இருந்தது.
ஒருவேளை, இது ஒரு நல்ல குழந்தை பால் தூள் மட்டுமே?
"அப்பொழுது?"
நான் கிட்டத்தட்ட மயக்கமுள்ள உலகில் விழுந்தேன், ஆனால் நான் உணரும் முன்பே, என் அமைதிப்படுத்தி என் வாயில் போய்விட்டது. என் அமைதிப்படுத்தியின் வாயிலாக காணாமல் போன வானத்தைப் பார்த்தேன். ஓ, என் கடவுளே!
"உங்களுக்கு இது வேண்டுமா?"
… கடவுளே, இந்த வன்முறை மனநிலையை நான் இப்போது உணர்கிறேனா?
அந்த கேடுகெட்டவன் உங்கள் மகளின் சமாதானத்தை எப்படி எடுக்க முடியும்! நான் கோபமாக மேலே பார்த்தேன். நிச்சயமாக, அந்த அழகான குழந்தை முகத்தை நீங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? அவர் கையில் என் சமாதானத்துடன் ஆவேசமாக சிரித்தார்.
 நான் அதை வெறுக்கிறேன்!
ஆம். இதுதான் பிரச்சினை. அவர் என்னை அடிக்கடி சந்திப்பது நன்றாக இருந்தது, அந்த அழகான முகத்தைப் பார்ப்பது நல்லது, அது எல்லாம் நன்றாக இருந்தது! இருப்பினும், பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர் என்னை ஒரு மகளாக அல்ல, மாறாக அவரது சலிப்பைத் தணிக்கும் ஒரு பொம்மை என்று நினைத்தார்.
நீங்கள் பைத்தியம் 
"உங்களுக்கு விரும்பத்தகாத சிவப்பு கண்கள் உள்ளன."
அந்த கண் உங்களிடமிருந்து கிடைத்தது. நீங்கள் சிவப்பு கண்கள் கொண்ட அசுரன்.
"இது மிகவும் சிவப்பு."
ஓ, சரி, நான் உங்களிடமிருந்து அதைப் பெற்றேன்.
"நான் அதை வரைய விரும்புகிறேன்."
என்ன. நான் அதிர்ச்சியில் என் வாயைத் திறந்தேன், அவர் குளிர்ச்சியாக சிரிக்கிறார். உண்மையிலேயே பளபளக்கும் அழகைக் கொண்ட அவரது புன்னகையே என் கண்களை குளிர்ச்சியடையச் செய்தது, ஆனால் அது அவ்வளவு அழகாகத் தெரியவில்லை.
அங்கே ஒரு அரக்கன் இருந்தான்.
அவர் அப்படிச் சிரித்துக் கொண்டே என் அமைதிபடுத்தியை என் வாயில் வைத்தார். அவர் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தார், அவர் அந்த அமைதிப்படுத்தியால் என்னை வெட்டுவார் என்று நினைத்தேன்.
… சரி மன்னிக்கவும் நான் சந்தேகித்தேன்.
தனது 2 மாத குழந்தைக்கு அவர் சொல்வது என்ன ஒரு கலை விஷயம். நான் என் உதடுகளை சுருட்டி என் அமைதிப்படுத்தியை உறிஞ்சினேன். எங்களுக்கு மற்றொரு கண் தொடர்பு இருந்தது.
ஆமாம், நீங்கள் என் கண்களைப் பார்க்க விரும்பினால் என்னைப் பாருங்கள். அவர் என்ன சொல்வார் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும். மதிப்பீடு, மதிப்பீடு, பாராட்டு. அவர் என்னைப் பார்த்தபோது சொன்னார்.
நான் ஒருவித சிலையா?
அவருடைய எல்லா வார்த்தைகளையும் பொய் என்று கருதும் நிலைக்கு நான் வந்திருந்தேன். கடவுளே, இந்த பைத்தியக்காரனிடமிருந்து என்னை விடுவிக்கவும்.  சில மணி நேரங்களுக்கு ஒரு முறை அவர் கூறினார்.
நான் அதை மிகவும் கவனமாக கேட்க முயற்சித்தேன். நான் ஒரு முட்டாள்.
"இது மிகவும் சிறியது."
இன்னும், அவரது வருகைகளிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட சில விஷயங்கள் இருந்தன. இது ஹெலன் அல்லது செரிராவின் உரையாடலில் இருந்து எனக்குத் தெரியாத ஒன்று, எனவே புதிய கண்டுபிடிப்புகளை வேடிக்கையாகவும் பொழுதுபோக்காகவும் கண்டேன்.
"ஹ்ம்ம்."
முதலாவதாக, அவர் நான் நினைத்ததை விட அதிக பகுத்தறிவுள்ள ஒரு சைக்கோ. அவருக்கு அறநெறி அல்லது நெறிமுறைகள் கூட இருந்தன.
இருப்பினும், பிரச்சனை அவரது மனப்பான்மை அல்லது மனநிலையை மனதில் வைக்க முயற்சிக்கவில்லை. அவரது பெயரை கேலி செய்ய மக்கள் அவரை பைத்தியம் என்று அழைத்ததிலிருந்து இது சற்று வித்தியாசமானது, ஆனால் அது அனைத்தும் நடந்தது.
ஆமாம், அதனால் அவர் ஒரு பைத்தியக்காரர் என்ற உண்மையை மாற்ற முடியாது, ஆனால் அது எலிசபெத் பாத்தரி (16 ஆம் நூற்றாண்டில் திரான்சில்வேனியாவின் கான்டெஸா, கன்னிப்பெண்களைக் கொன்று அவர்களின் இரத்தத்தில் குளித்தவர்) போன்ற வெறித்தனத்திலிருந்து வேறுபட்டது. 3 வது விளாட் (ருமேனியாவின் இரண்டாவது இளவரசர், வாலாச்சியாவின் டியூக்ஸ், டிராகுலாவின் பின்னால் உள்ள உத்வேகம்) தனது எதிரிகளை இரும்பு ஈட்டிகளால் தூக்கி எறிந்தார்.
அவர் அத்தகைய வக்கிரமானவர் அல்ல என்பதை அறிவது நல்லது, ஆனால் அவர் பைத்தியம் இல்லை என்றால், அது இல்லை…
நான் அவரை வரையறுக்க வேண்டியிருந்தால், அவர் ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமாக இருப்பார்.
இல்லை, அது ஒரு வரையறை அல்ல.
"ஏய், ."


அரபு சிந்தனையாளர் சமீர் அமீன்

சமீர் அமீன் (3 செப்டம்பர் 1931 - 12 ஆகஸ்ட் 2018) ஒரு எகிப்திய-பிரெஞ்சு மார்க்சிய பொருளாதார நிபுணர் , அரசியல் விஞ்ஞானி மற்றும் உலக அமைப்புகள்...