Wednesday, June 28, 2000

காடு நாவல் #15


அவனது சொந்த கந்தலான சுவாசத்தின் சத்தம் அவன் தலையில் நிரம்பியது. இருள் கனமாகத் தொங்கியது, நிலவொளி மறைந்து போனது, அவர் தலையை இடதுபுறமாக ஆட்டியதும், அங்கே மரங்கள் தத்தளிப்பதைக் கண்டதும் அவரது பார்வை மீண்டும் மங்கலானது, ஆனால் அவர் முன்பு மறைத்து வைத்திருந்த அதே காடுகளல்ல. அவர் பின்னால் இருந்தவர்களை விட்டுவிட்டார். அவர் எவ்வளவு தூரம் ஓடினார்? அரை மைல், குறைந்த பட்சம், வெண்டிகோவின் முனகலும் கூச்சலும் அவனால் இன்னும் கேட்க முடிந்தது.
கர்ஜனை அரை மைல் தூரத்திற்கு மிக அருகில், காற்றின் வாயுவைப் போல அவர் மீது படர்ந்தது… வெண்டிகோ முகாமை கைவிட்டதை அவர் அறிவார். ஜாக் அந்த கறுப்பு மாவை சித்தரித்தார், கோரால் கறைபட்டு, ம silent னமான அலறலில் வாய் திறந்தார்.
ஓடு, பையன், ஓடு! அவன் நினைத்தான். முழு பயங்கரவாதத்தின் பிடியில் அவர் ஒரு கணம் தன்னை ஒரு மனிதர் என்ற உணர்வை இழந்து, உலகின் பிற பகுதிகளின் கருத்துக்களில் பின்வாங்கினார், அவரின் கண்கள் அவரைப் பார்த்து அவனது வயதை மட்டுமே பார்த்தன. ஒரு குழந்தை.
அவர் அதை நிராகரித்தார்.அவர் காடுகளை மீறி, அதன் அரவணைப்பில் இறந்து, இன்னும் வாழ்ந்து, அதன் மோசமான செயல்களைச் செய்ய சவால் விடுத்தார், ஆனால் உயிர் பிழைத்தார். மனிதனுக்கு எதிரான இயற்கையின் போரில், ஜாக் வெற்றியைப் பறித்தான் தோல்வியின் தாடைகளிலிருந்து அல்ல, ஆனால் மரணத்தின் பிடியிலிருந்து. அவர் வெறும் பையன் அல்ல.
அவர் ஓடினார். அவர் நிழல்கள் வழியாகவும் நிலவொளியில் செல்லும்போதும் இரவு மூடியது, மீண்டும் மீண்டும் பின்வாங்கியது. அவர் காடுகளில் தன்னைக் கண்டபோது கிளைகள் அவரது முகத்தில் தட்டிவிட்டன, மற்றும் பாறை சரிவுகளிலும் முகடுகளிலும் அவர் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை தடுமாறினார் - கற்கள் முழங்காலில் சுத்தி, கைகளைத் துடைத்தன - அவர் எழுந்தபோதும் அவரது இரத்தத்தின் ஸ்மியர் ஒரு வாசனை விடும் வெண்டிகோ எளிதில் பின்பற்றும் பாதை.
இன்னும் அவர் நிற்கவில்லை, அவர் மெதுவாகச் சென்றால் அவர் கவனிக்கவில்லை. வேகமான இரவு அவரது எலும்புகளில் நனைந்தது; அவரது வெற்று வயிறு வலிமிகுந்த பிஷ்டத்துடன் இறுக்கப்பட்டது; அவரது விரிசல் விலா எலும்புகள் அரைக்கப்பட்டு, அவரது தாடையை வேதனையான விளிம்பில் அமைத்தன. கடைசியில் அவர் வெண்டிகோ கர்ஜனையை மீண்டும் கேட்டபோது-அல்லது ஒரு சவுக்கை காற்றின் அலறல் மட்டுமே-அது தொலைவில் இருந்தது.
எப்போதும், ஓநாய் முன்னால் ஓடியது அல்லது பின்வாங்கியது. அவர் தடுமாறியபோது அது அவரது கைகளில் முனகியது மற்றும் அவரது பார்வையின் ஓரங்களில் இருள் வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. மூன்று முறை அவர் தடுமாறி ஓடினார், தலை குனிந்தார், உடல் நடுங்கினார், மூன்று முறை ஓநாய் தனது வலது கையை அதன் தாடைகளில் பறித்துக்கொண்டது, தோல்கள் கிள்ளியது, அவரை எழுப்பி, மீண்டும் ஒரு தடுமாறும், எலும்பு குலுங்கும் ஓட்டத்தில் தடுமாறும் வரை அவரை இழுத்துச் செல்லுங்கள்.
அவர் எவ்வளவு தூரம் வந்தார்? மைல்கள், குறைந்தபட்சம், மற்றும் தெளிவான திசையில் இல்லை.
பின்னர், கண்கள் பாதி மூடியிருந்தன, அவர் ஒரு கணம் ஓநாய் பாதையை இழந்து சந்திரனின் குறைந்த, தங்கக் கண்ணை நோக்கமாகக் கொண்டார். ஒரு அடி மற்றொன்றுக்கு முன்னால் - இடது, வலது, இடது - அவனுக்குக் கீழே தரையில் மறைந்து போகும் வரை. அவரது வலது கால் கீழே வந்தது, ஆனால் தரையில் விழுந்துவிட்டது. அவரது குதிகால் வாங்கியதை எதிர்பார்த்ததை விட ஒரு அடி குறைவாக இருந்தது, ஆனால் மிகவும் தாமதமானது. உந்தம் அவரை ஒரு கல்லியின் விளிம்பில் சுமந்து சென்றது, அவர் அதன் அடிப்பகுதியில் ஓய்வெடுக்கும் வரை பாறை சாய்விலிருந்து கீழே விழுந்து, கைகால்கள் சுறுசுறுப்பாக விழுந்தார்.
ஜாக் உயர முயன்றார், ஆனால் இந்த முறை அவரது உடல் கீழ்ப்படியாது. குளிர்ந்த காற்று கல்லியுடன் துடைத்தது, அவர் நடுங்கினார், ஆனால் பின்னர் அவர் தன்னிச்சையான செயல்பாடுகளுக்கான திறனைக் கூட இழந்தார்.
அருகிலுள்ள ஓநாய் அலறல் சத்தம் கேட்டது, ஆனால் காடுகளின் அழைப்புக்கு பதிலளிக்க முடியவில்லை. இந்த முறை அல்ல. வெண்டிகோவின் பதிலைக் குறிக்கும் ஒரு கர்ஜனைக்கு அவர் செவிமடுத்தார், அதனால் அவர் கேட்டார். அவரது பார்வையின் விளிம்பில் இருள் ஒன்றிணைந்தது, மேலும் அதைத் தழுவுவதற்கு சரணடைவதைத் தவிர வேறு எதுவும் அவரால் செய்ய முடியவில்லை.
அவர் வலிக்கு விழித்தார். காயமடைந்த அல்லது குடிபோதையில் தூக்கத்திலிருந்து இடப்பெயர்வு உணர்வைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக மெதுவாக வந்திருந்த நூறு நேரங்களைப் போலல்லாமல், கண்கள் திறந்த உடனடி அனைத்தையும் அவர் நினைவு கூர்ந்தார். வலி அவரது நினைவை புதியதாக வைத்திருந்தது. வெண்டிகோவிலிருந்து அவர் பறக்கும் போது அவர் உணர்ந்த திசைதிருப்பல் இல்லாமல், அவரது எண்ணங்கள் இப்போது மிகவும் தெளிவாக இருந்தன, ஒரு கணம் அவர் ஒருபோதும் மயக்கமடையவில்லை என்று நினைத்தார்.
பின்னர் அவர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தார், உலகம் மீண்டும் சாய்ந்தது.
அவர் தனது கன்னத்திற்கு எதிராக மென்மையான ரோமங்களை உணர்ந்தார், ஆனால் அது ஓநாயின் நேர்த்தியான கோட் அல்ல. மாறாக, விலங்குகளின் மறைவின் சூடாகவும், அவரைச் சுற்றியுள்ள ரோமங்கள் பளபளப்பாகவும், நொறுக்கப்பட்ட மற்றும் நொறுக்கப்பட்ட வடிவத்தில் மென்மையாகவும் ஒரு குழந்தையைப் போல அவர் திணறடிக்கப்பட்டார். மரங்களின் நால்வரும் ஒரு அமைதியான பார்வையாளர்களை உருவாக்கியது, அவற்றின் கிளைகளின் மூலம் விடியற்காலையை வானத்தை ஒளிரச் செய்யும் வாக்குறுதியைக் கண்டார்.
அங்குள்ள ஒரு மரத்தின் அருகே சிறுமி நின்று, அதன் தாயின் கவசத்தின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் ஒரு குழந்தையைப் போல வெட்கத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய கறுப்பு கூந்தல் அவளது தோள்களைக் கடந்தும், பட்டுப் பட்டு போலவும் நன்றாக இருந்தது, காலையின் முதல் குறிப்பில், அவளது பாதாம் வடிவ கண்கள் அந்த கவர்ச்சியான முகத்தின் நேர்த்தியான கோடுகளுக்கு மத்தியில் செப்பு நாணயங்களைப் போல மின்னின. அவர் உள்ளூர் பழங்குடியினரால் விரும்பப்பட்ட பூட்ஸ் மற்றும் ஒரு தந்தம்-பருத்தி பருத்தி ஆடை அணிந்திருந்தார், ஆனால் வேறு ஒன்றும் இல்லை. குளிர் இருந்தபோதிலும் அவளுக்கு ஜாக்கெட் இல்லை, அவள் சுவாசித்தாலும், குளிர்ந்த வசந்த காற்றில் அவள் மூச்சின் புளூவை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை.
அவரது வாழ்நாளில், அவர் ஒரு அழகான பெண்ணைப் பார்த்ததில்லை. அவள் பதினாறு அல்லது இருபது வயதாக இருந்திருக்கலாம் - அவனுக்கு அளவிட வழி இல்லை her அவளைப் பார்த்தது மனதின் தெளிவை கேள்விக்குள்ளாக்கியது.
அவரது மூச்சு மெதுவாகவும் எளிதாகவும் வந்தது, மேலும் அவரது விரிசல் விலா எலும்புகளின் வலியை அவர் அறிந்திருந்தாலும், அது அவருக்கு தொலைவில் இருந்தது. ஒரு விசித்திரமான சுவை அவரது வாயில் நிரம்பியது, மேலும் அவர் தனது நாக்கை ஓடினார், அதன் மீது ஒருவித மண்ணைக் கட்டினார். ஜாக் துப்பினார், மற்றும் ஒரு வளமான வாசனை அவர் மூலிகைகள் சுவைத்தபடி அவரது நாசி நிரப்பப்பட்டது.
சிறுமி பறவையைப் போன்ற ஆர்வத்தோடு தன் தலையைப் பிடித்தாள், இது அவள் செய்த ஒன்று என்று புரிந்துகொண்டாள் these இந்த மூலிகைகள் அவனது வாயில் வைக்கவும் - ஒருவேளை ஒருவித தீர்வாக. அல்லது வேறு யாராவது செய்திருக்கிறார்களா? நிச்சயமாக அவள் இங்கே வனாந்தரத்தில் தனியாக இருக்க முடியாது, ஒரு அழகான இளம்பெண்… வியக்கத்தக்க அழகாக, அவனது மூச்சைத் திருடுகிறாள்… ஒரு கோட் கூட இல்லாமல்?
அவர் சுற்றிப் பார்க்கும் அளவுக்கு தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள முயன்றார், ஆனால் வலிமை இல்லை. அவரது கைகள் அவரைப் பிடிக்காது, மற்றும் அவரது துண்டிக்கப்பட்ட, தாக்கப்பட்ட உடல் மிகச்சிறந்த முயற்சியில் ஒரு வேதனையான பாடலைப் பாடியது. ஒரு கணம் அவரது கண் இமைகள் படபடத்தன, ஆனால் அவர் அவற்றைத் திறந்து கட்டாயப்படுத்தினார், இப்போது அது அவரிடம் திரும்பிவிட்டதால் மீண்டும் நனவைத் துறக்க மறுத்துவிட்டார்.
அவர் பக்கத்தில், அவர் தலையைத் திருப்பி, மரங்களையும் நிலப்பரப்பையும் அப்பால் சிறுமியின் பழங்குடி அல்லது குடும்பத்தின் மற்ற உறுப்பினர்களின் சில அடையாளங்களுக்காக ஸ்கேன் செய்தார், ஆனால் அவர் யாரையும் காணவில்லை.
"நீங்கள் யார்?" அவர் வளைந்து, அவரது குரல் பொங்கி எழுந்தது. "நீங்கள் செய்தீர்களா" - அவர் நடுங்கிய ஒரு உரோமத்துடன் நடுங்கிய கையை ஓடினார் - "நீங்கள் இதைச் செய்தீர்களா, என்னை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்?"
இருபது அடி தூரத்தில், சிறுமி மரத்தின் பின்னால் இருந்து முழுமையாக வெளியேறினாள், ஆனால் அவள் ஒரு கையை அதன் பட்டை மீது வைத்திருந்தாலும் அது அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்தது. அவள் புன்னகைத்தபோது, ​​அவளுக்குள் அவ்வளவு இயல்பான அப்பாவித்தனத்தைக் கண்டான், அவனைப் பார்ப்பதிலிருந்து அவன் இதயம் உடைந்துவிட்டது, அவன் அவளுடன் நெருக்கமாக இருக்கும்படி அந்த நொடி அவனை உயர்த்துவதைத் தடுத்ததற்காக அவன் பலவீனத்தையும் காயங்களையும் சபித்தான்.
ஜாக் அன்பை அங்கீகரிக்க எந்த டச்ஸ்டோன் இல்லை. அவர் இதற்கு முன் மயக்கமடைந்தார், ஈர்க்கப்பட்டார், ஒரு முறை அல்லது இரண்டு முறை சிறுமிகளால் மயக்கமடைந்தார், ஆனால் அவர் ஒருபோதும் காதலிக்கவில்லை. ஆனாலும், அந்த தருணத்தில் தான் உணர்ந்தது காதல் என்று அவர் நினைக்கவில்லை. இது சுத்த ஆச்சரியம் போல் உணர்ந்தேன்.
அவள் புன்னகையின் மனதைத் துடைக்க அவன் கண் சிமிட்ட வேண்டியிருந்தது, அந்த நேரத்தில் அவன் கண்கள் மூடியபோது, ​​ஓநாய், அவன் வழிகாட்டியாகக் கருதிய ஆவி விலங்கு பற்றி நினைத்தான். ஓநாய் அவரை பாதுகாப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றது, ஆனால் இப்போது, ​​கிழக்கு வானம் இண்டிகோ இரவை காலையின் முதல் வெளிச்சத்துடன் விரட்டியடித்ததால், மிருகம் எங்கும் காணப்படவில்லை.
பெண் மட்டுமே. அவளுக்கு கோட் இல்லை, அந்த உடை மற்றும் அவளது பூட்ஸ் மட்டுமே இருப்பது எவ்வளவு வித்தியாசமானது என்று அது மீண்டும் அவரைத் தாக்கியது, ஒரு கணம் அவன் அவளை முறைத்துப் பார்த்தான், அவன் நினைத்தபடி அவன் மனம் எப்படியாவது தெளிவாக இருக்க முடியவில்லையா என்று யோசித்தான். அவரது உணர்வுகள் திசைதிருப்பப்பட்டதா? பெண்ணும் ஓநாய் ஒன்றாகவும் இருக்க முடியுமா?
அவள் மென்மையாகச் சிரித்தாள், வாயை மறைக்க ஒரு கையை உயர்த்தினாள், அவள் அவன் மனதைப் படித்தது போலவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் அவன் கண்களில் கேள்வியைப் பார்த்தது போலவோ.
ஜாக் தன்னை மறைந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார், அவரது விழிப்புணர்வு நழுவியது. அவள் அவனுக்குக் கொடுத்தது எதுவுமே அவனை வடிகட்டிய சோர்வுக்கு ஈடுசெய்ய முடியவில்லை, ஏனென்றால் அவனது உடல் ஓய்வெடுக்கவும், அவன் எடுத்த துடிப்பிலிருந்து மீளவும் உணர வேண்டும். நீண்ட காலமாக குதிரைகள் மிகவும் கடினமாக ஓடியதை அவர் கேள்விப்பட்டார், அது வெறுமனே சரிந்து இறந்துபோனது, சில சமயங்களில் மக்கள் அதே வழியில் செல்வதை அவர் அறிந்திருந்தார். மரணம் அருகிலேயே சுற்றுவதை அவர் உணரவில்லை, ஆனால் அவரது உடல் சரணடைதலுடன் எடையுள்ளதாகத் தோன்றியது. உதவி இல்லாமல், உணவு இல்லாமல், உறுப்புகளை வெளிப்படுத்தினால், அவர் இங்கே இறந்துவிடுவார்.
அல்லது இல்லை, அந்த பெண்ணும் அவளுடைய கோத்திரமும் பொருத்தமாக இருப்பதைப் போல.
இன்னும் ஒரு கோத்திரமும் இல்லை என்று தோன்றியது.
“நீங்கள் யார்?” என்று மீண்டும் கேட்டார்.
காற்று மாறியது, கிளைகளுக்கு மேல் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது, மற்றும் ஜாக் உறைந்தார். தென்றல் ஒரு பழக்கமான வாசனையைச் சுமந்தது: நேற்றிரவு அவர் சுவாசித்த புதிய ரத்தம் மற்றும் அழுகிய இறைச்சியின் குடல் துர்நாற்றம், யூகோனின் சபிக்கப்பட்ட பிசாசுடன் நேருக்கு நேர்.
சிறுமி தடுத்து நிறுத்தியது, நாசி எரியும், கண்கள் அகலமானது, கால்கள் சற்று அகிம்போ, அவளை முறைத்துப் பார்த்தால் அவனுக்குத் தெரிந்த ஒரு மானைப் பற்றி மட்டுமே யோசிக்க முடிந்தது.
“ஓடு,” என்றார். அவன் கடுமையாக விழுங்கினாள், அவள் அவன் வாயில் எதை வைத்தாலும் இலவங்கப்பட்டை போல சுவைத்தாள். பயங்கரவாதம் அவரை சோர்வடையச் செய்தது, மேலும் அவர் தப்பி ஓட முடியாது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். யாரோ அவரை இரவில் நகர்த்தி, அவரை இங்கு அழைத்து வந்தனர், ஆனால் வெண்டிகோ அவரைக் கண்காணித்திருந்தார், அது நெருக்கமாக இருந்தது.
மணம் வீசும் அளவுக்கு மூடு.
ஜாக் ஆர்வமாக தன்னிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தார். இந்த மிளகாய் வசந்த யூகோன் காலையில் காட்டு அவரை உரிமை கோரியிருந்தால், அப்படியே இருங்கள். அவர் தன்னை நிற்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவார், மேலும் அவர் தனது கைகளை உயர்த்த முடிந்தால், அவர் போராடுவார், மேலும் அவர் இங்கே இறந்துவிடுவார், வெண்டிகோவுக்கு இன்னும் ஒரு உணவு.
தூரத்தில், அது கர்ஜித்தது.
"ஓடு, அடடா!" ஜாக் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தான்.
அவள் செய்தாள், ஆனால் விலகி இல்லை. மூன்று இதயத் துடிப்புகளின் இடைவெளியில் அவள் அவற்றுக்கிடையே தரையைத் தாண்டி அவள் முழங்கால்களில் விழுந்தாள், அவள் இடது கையின் விரல்களை அவன் வாயின் மேல் அழுத்தி அவள் அவனைத் தள்ளினாள். ஜாக் வாதிட முயன்றார். வெண்டிகோ இப்போது அருகில் வருவதை அவரால் கேட்க முடிந்தது, கிளைகள் வெகு தொலைவில் இல்லை. அது நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அதன் குறைந்த கூச்சலையும் அதன் பற்களைப் பிடுங்குவதையும் கேட்டதாக அவர் நினைத்தார்.
முட்டாள் பெண். அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று அவள் நினைத்தாள்? அவன் அவளிடம் மன்றாடுவான், அவளைக் கூச்சலிடுவான், அவளை ஓடுவான்.
அவர் தன்னை முழங்கால்களுக்கு கட்டாயப்படுத்தி, திணறினார், அவருக்கு கீழ் ஒரு அடி கிடைத்தது. அத்தகைய திடீர் சக்தியால் வலி அவர் மீது படர்ந்தது, ஒவ்வொரு காயத்தையும் அவர் புதிதாகப் பெற்றது போல் உணர்ந்தார், கண்ணுக்குத் தெரியாத வீச்சுகளால் துடித்தார். பற்கள் அரைக்கின்றன, விரைவாக காற்றை எடுத்துக்கொள்கின்றன, ஏனெனில் சுதந்திரமாக சுவாசிப்பது அவரை வாந்தியெடுக்கக்கூடும், அவர் உயரத் தொடங்கினார்.
அவரது வாழ்நாளில், ஒரு பணியை அவர் மிகவும் கடினமாக கற்பனை செய்ததில்லை.
சிறுமி அவனை இழுத்துச் சென்றாள். அவள் உதடுகளுக்கு ஒரு விரலை வைத்து, அவள் இருவரையும் கொன்றிருக்கலாம் என்று அவளிடம் சொல்ல, அவன் அவளைக் கத்த விரும்பினான். அவர் தரையில் அடித்தபோது அவரது நுரையீரலில் இருந்து ஒரு பயங்கரமான வெளியேற்றம் வெடித்தது, ஆனால் அந்த பெண் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தாள், இரவில் அவனை மூடியிருந்த உரோமங்களை இழுத்துக்கொண்டாள். இப்போது அவள் இருவரையும் அவர்கள் மீது இழுத்து, ஜாக் மேல் ஏறி தன் உடலால் அவனைப் பாதுகாப்பது போல. மிகவும் நெருக்கமான, மிகவும் நெருக்கமான, அவளது மூச்சு அவனது தொண்டையில் சுவையாக சூடாக, அவளது உடல் முழுவதும் இலவங்கப்பட்டை வாசனை.
“இல்லை” என்று சிணுங்கினான்.
அறிவும் நோக்கமும் நிறைந்த அவனை அமைதிப்படுத்தும் ஒரு பார்வையுடன் அவள் அவனை சரிசெய்தாள். "ஹஷ்," என்று அவர் தனது சொந்த மொழியில் ஒரு வார்த்தையால் ஆச்சரியப்படுத்தினார்.
ஜாக் தள்ளிவிட்டார்.
அவர்கள் அந்த உரோமங்களின் கீழ் இன்னும் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள், இதயங்கள் மிகவும் நெருக்கமாக துடிக்கின்றன. அவனுடைய எல்லா வேதனையும், அவனது பயங்கரமும் இருந்தபோதிலும், அவளுடைய அருகாமை பற்றிய விழிப்புணர்வு, அவளது உடல் அவனுடன் ஒட்டிக்கொண்டது போன்ற உணர்வு, பயத்தைத் தவிர வேறு எதையாவது அவனை நடுங்கச் செய்தது.
வெண்டிகோ கர்ஜித்தது, மிக நெருக்கமாக அந்த நான்கு மரங்களால் உருவாக்கப்பட்ட சதுக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும், அவற்றுக்கு மேலே உயர்ந்தது. காலை வெளிச்சம் அதை முழுவதுமாக ஒளிரச் செய்திருக்கலாம், அது தன்னை மூடிமறைத்திருந்த சில இருண்ட மர்மங்களை ஒதுக்கித் தள்ளியிருக்கலாம். ஆனால் ஜாக் அசுரன் திடத்தை விட அதிக ஆவி, சபத்தால் கொடுக்கப்பட்ட சபம், மற்றும் பார்க்க விரும்பவில்லை என்று அஞ்சினார்.
அதன் துர்நாற்றம் அவரைத் திணறடித்தது. பின்வாங்குவதைத் தடுக்கவும், தன்னை ஒரு சத்தம் போடுவதை நிறுத்தவும் அவர் உதட்டைக் கடித்தார். எந்த நேரத்திலும் அது உரோமங்களைக் கிழித்து, அவனையும் பெண்ணையும் பறித்தெறிந்து, அந்த வளைந்த தலன்களால் அவர்களைக் குறைத்து, அவற்றின் சதைகளை அகற்றி, எலும்புகளைப் பறிக்கும். ஒரு ரோமத்தின் அடியில் நடுங்குகிறதா? பெண் பைத்தியமாக இருக்க வேண்டும்.
அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார், நீண்ட, மெதுவான சுவாசத்தை எடுத்துக் கொண்டார். உள்ளிழுக்க. வளர்ந்தவர்கள். உள்ளிழுக்க. வளர்ந்தவர்கள். அவரது உலர்ந்த, விரிசல் நிறைந்த உதடுகளை நாக்கின் ஸ்வைப் மூலம் ஈரமாக்கி, அவருடன் இருந்த பெண்ணுடன் நடுங்க, அவர் வெண்டிகோவின் முணுமுணுப்பு மற்றும் கசப்பைக் கேட்டு, அந்த சத்தங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு பைத்தியக்காரனின் ரகசிய இன்பம் போல அமைதியான சக்கை கேட்டது. ஒரு காலத்தில், அசுரன் மனிதனாக இருந்தான், அதன் கொடூரமான பசி ஆத்மா இல்லாத மனித தேவையின் எழுத்துருவிலிருந்து கிளம்பியது.
அது அவர்களைத் தேடியது. இது வேர்களைத் துடைத்து, மரங்களின் டிரங்க்களில் குத்தியது. ஆயினும், எப்படியாவது, விடியற்காலை ஒவ்வொரு காலத்திலும் காலையில் மலர்ந்தாலும், அவை அங்கேயே வெளிப்பட்டாலும், உரோமங்களால் மட்டுமே மூடப்பட்டிருந்தாலும், வெண்டிகோ அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
ஆச்சரியப்பட்டு, ஒவ்வொரு கணமும் தனது அதிர்ஷ்டம் முடிவடையும் போல உணர்கிறான், ஜாக் கண்களைத் திறந்து அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தான், அவளுடைய அழகு மிகவும் மாசற்றது மற்றும் வேறொரு உலக. அவள் தலையை லேசாகப் பிடித்தாள், அவளுடைய கண்கள் கேளிக்கைக்கு ஒத்த ஏதோவொன்றைக் கொண்டு பிரகாசிக்கின்றன. அவன் ம silence னத்தை உறுதிப்படுத்த அவள் மீண்டும் ஒரு உதட்டை அவன் உதடுகளுக்கு அழுத்தினாள், ஆனால் அந்த விரல் தாடியின் சிக்கலால் அவனது பயணம் அவனுக்கு சம்பாதித்ததைக் கண்டுபிடித்தது.
இது மந்திரம் போல் உணர்ந்தது, அவை இரண்டும் மறைக்க முடியாதவை.
வெண்டிகோவின் இருப்பை அவனால் உணர முடிந்தது. ஆனால் பின்னர் அவர் பறவைகளின் குழாய் பதிவதைக் கேட்டார், அவற்றின் பாடல் அசுரனின் பசியுள்ள புல்லுடன் ஒன்றிணைந்தது, அதன் சொந்த ஒலிகளும் மாறின. வெண்டிகோ குழப்பத்தில் வளர்ந்தது, அது தொடர்ந்து வந்த வாசனையை இழந்ததில் கலக்கமடைந்தது. அல்லது காலையின் உண்மையான வருகை அதைத் தீர்க்கவில்லை, ஏனென்றால் அத்தகைய ஒரு உயிரினம் நிச்சயமாக இரவைச் சேர்ந்தது.
கிளைகள் விரிசல் அடைந்தன, பறவைகள் சத்தமாக சிறகுகளுடன் பறந்தன, ஆனால் ஜாக் அதன் படிகள் குறைந்து வருவதைக் கேட்டார், அசுரன் வேட்டையை கைவிட்டதை அறிந்தான்.
விரைவில் அவர் கேட்கக்கூடியது பறவைகள், காற்று மற்றும் சிறுமியின் மென்மையான சுவாசம், மற்றும் அவர் உணர முடிந்ததெல்லாம் அவர்களின் இதயங்களைத் துடித்தது மற்றும் அலைக்குப் பின் அலைகளில் அவருக்குத் திரும்பிய வலி.
"நான் இப்போது உன்னைக் கொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவர் கூறினார். "நீங்கள் என்னுடன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள்."
அவள் விரல்களின் நுனிகளை முத்தமிட்டு ஒரு ஆசீர்வாதம் போல அவன் நெற்றியில் தொட்டாள். ஒரு பெனடிஷன். பின்னர் அவள் உரோமங்களைத் திருப்பி எறிந்தாள், பிரகாசமான சூரிய ஒளி அவனது கண்களை மூடிக்கொண்டது, அவனுடன் மூடியிருந்த ஆறுதலைக் கண்டான்.
அவர் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று அவரது உடல் கோரியது, அந்தப் பெண் அவருடன் மண்டியிட்டு, அவரது தலைமுடியை மெதுவாகத் தொட்டு, வடக்கு பழங்குடியினரால் பேசப்பட்டதைப் போலல்லாமல் ஒரு மொழியில் அவரிடம் கிசுகிசுத்தார், அவர் கடைசியில் இறந்தார். மயக்கமடைதல் அவரைக் கூறியது போல, ஒரு தவறான எண்ணம் அவரது மனதில் சிதறியது; இந்த பெண், உண்மையில் ஒரு விஷயத்தை நழுவ விடாமல், முந்தைய இரவில் அவர் இடிந்து விழுந்த கல்லியில் இருந்து நான்கு மரங்களை அகற்றுவதற்கு அவரை எவ்வாறு அழைத்துச் சென்றார் என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார்.
பின்னர் அவரது எண்ணங்கள் அமைதியாக இருந்தன, அவரது மனதின் திரைச்சீலைகள் வரையப்பட்டன, விளக்குகள் அவரது தலையில் வெளியேறின. இனிமையான பறவைகள் மட்டுமே அவருடன் இருளில் நுழைந்தன, அவளது மெல்லிய கைகளின் தொடுதல்.
"நான் இப்போது உன்னைக் கொண்டிருக்கிறேன்," என்று அவர் கூறினார். "நீங்கள் என்னுடன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள்."
அவர் ஒரு விசித்திரக் கதைக்கு விழித்தார்.
முதலில் அவர் தனது கன்னத்திற்கு எதிரான ரோமங்களை மட்டுமே உணர்ந்தார், ஆனால் உணர்வு மெதுவாக திரும்பியபோது, ​​days நாட்களில் முதல் முறையாக அவர் சூடாக இருந்தார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். வெப்பமான, இதுவரை, அவர் டாசன் பட்டியில் இருந்ததை விட. உண்மையில், முந்தைய கோடையில் சான் பிரான்சிஸ்கோவை விட்டு வெளியேறியதிலிருந்து ஜாக் தன்னிடம் இருந்ததை விட வெப்பமாக உணர்ந்தார், மேலும் அவர் அங்கு ரோமங்களில் படுத்து அந்த வெப்பத்தில் ஆடம்பரமாக இருந்தார்.

Tuesday, June 20, 2000

காடு நாவல் #14


நாய்கள் விலகிச் சென்றன. அவர்கள் வெளியேறியதில் ஜாக் ஒரு கணம் வருத்தத்தை உணர்ந்தார், அவர் அவர்களை திரும்ப அழைத்தார். ஆனால் இந்த இரவு அவர்கள் விளையாடும் எந்தப் பகுதியும் முடிந்துவிட்டது, மேலும் என்ன வரப்போகிறது என்பதைக் காண அவர் ஆர்வமாக இருந்தார். ஏதோ நடக்கிறது, என்று அவர் நினைத்தார். அவர் தூங்கவில்லை என்று மீண்டும் தன்னை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார்; அவரது புலன்களின் அதிர்வு அவரை அதை உறுதிப்படுத்தியது. அடிமைகள் அவரைத் தாக்கிய இடத்திலிருந்து அவரது மண்டை ஓடு, கழுத்து, கைகால்கள் மற்றும் விலா எலும்புகள் காயமடைந்தன. ஆனால் வலி புதியதாகவும், இன்றியமையாததாகவும் தோன்றியது, கிட்டத்தட்ட மரணத்திற்கு உறைந்தபின் திரும்பி வரும் உணர்வை எரிப்பது போல திடுக்கிட வைக்கிறது.
அவர் முகாமுக்கு அப்பால் பார்த்தார், ஏனென்றால் அடுத்து என்ன நடந்தாலும் அங்கிருந்து வரும் என்று அவருக்குத் தெரியும். பின்னர் அவர் ஓநாய் பார்த்தார்.
இது முகாமில் இருந்து நூறு அடி உயரத்தில் இருந்த மரங்களின் வரிசைக்குக் கீழே நின்று, செங்குத்தான சாய்வாக, சிற்றோடைக்கு வெளியேயும், மலைப்பகுதிகளிலும் உயர்ந்தது. புதிதாக வெளிவந்த சந்திரனைத் தொடுவதற்கு இது சரியான இடத்தில் நின்றது, மேலும் அதன் சாம்பல் நிற சாம்பல் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.
"அங்கே நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்," ஜாக் கிசுகிசுத்தான், அவன் குரலின் சத்தத்தில் ஓநாய் நடக்க ஆரம்பித்தது. இது முகாமுக்கானது. இல்லை! அவன் நினைத்தான். இல்லை, அவர்கள் உங்களைப் பார்ப்பார்கள், அவர்கள் உங்களைச் சுடுவார்கள்! அவர் பாதை நாய்களுக்காக வெறித்தனமாகப் பார்த்தார், ஆனால் அவை ஏற்கனவே முகாமுக்குள் கரைந்து, சூரியனுக்கு அடியில் நிழல்கள் போன்ற மறைக்கப்பட்ட இடங்களுக்குத் திரும்பின.
ஜாக் ஓநாய் தலையையும் அதன் வால் நுனியையும் மட்டுமே சிறிது நேரம் பார்க்க முடிந்தது, அது நெருங்கி வந்ததும், அதன் படி நம்பிக்கையுடனும், அதன் அணுகுமுறையில் எந்த தயக்கமும் இல்லை.
"அவர்கள் உங்களைப் பார்ப்பார்கள்," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார், அனுப்பியவர்களுக்காக தீவிரமாகப் பார்த்தார். ஆனால் அவர்கள் இன்னும் இல்லாமல் இருந்தனர். கூடாரங்களிடையே எதுவும் கிளறவில்லை; நெருப்பைச் சுற்றி எதுவும் நகரவில்லை.
ஓநாய் கூடாரங்களில் ஒன்றின் பின்னால் மறைந்து பின்னர் மூடிய மடல் அருகில் வெளிப்பட்டது. அது கூடாரத்தில் பதுங்கிக் கொண்டது, பின்னர் ஜாக் நோக்கித் தொடங்கியது. அது அழகாக இருந்தது. உயிரினம் அழகாக நகர்ந்தபோது, ​​அதன் ரோமங்கள் நிலவொளியை உருளும் கோடுகளில் பிடித்தன, நிழல்கள் அதன் கோட் முழுவதும் புகை மூச்சு போல நடனமாடுகின்றன. அதன் கண்கள் மிகச்சிறிய முகாம் தீயை விட பிரகாசமாக இருந்தன, அவை ஒருபோதும் ஜாக் முகத்திலிருந்து நகரவில்லை.
ஓநாய் அவரிடமிருந்து பத்து இடங்களை நிறுத்தியதால் "நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீர்கள்" என்று ஜாக் கூறினார். அவர் முனகினார், அவர் விலங்குகளின் நறுமணத்தை உணர முடியும்; அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டார், ஓநாய் சுவாசிப்பதை அவர் கேட்க முடிந்தது.
அது அருகில் வந்து ஜாக் தொண்டைக்கு எதிராக அதன் முகத்தை அழுத்தியது.
அவர் கண்களைத் திறந்து, ஓநாய் முகத்தில் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அது மெதுவாக அதன் தாடைகளைத் திறந்து, அவற்றை ஜாக் கோட்டின் காலரில் மூடியது. பின்னர் அது இழுத்தது.
நான் வெளியேற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். "ஆனால்…"
ஓநாய் வளர்ந்தது, மிகவும் மென்மையாக, பின்னர் அது ஜாக் காலுக்கு சென்றது. சில நொடிகளில் அது அவரது கால்களை ஒன்றாக இணைக்கும் கயிறுகள் வழியாகக் கடித்தது, மேலும் சில இதயத் துடிப்புகளில் அது அவரை தரையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டது. அது தலையைத் திருப்பி, ஜாக் கடந்ததைப் பார்த்தது, அது தோன்றிய காட்டில் திரும்பியது. அது சற்று சத்தமாக மீண்டும் வளர்ந்தது.
“மெரிட்,” ஜாக் கிசுகிசுத்தான். "நான் சென்று அவர் பின்னால் இருந்தால், அவர்கள் அவரைக் கொல்வார்கள்."
ஓநாய் தனது தாடைகளில் கையைப் பிடித்தது, மின்னல் வேக இயக்கம். அதன் ஈரமான நாக்கையும், அதன் உட்புறங்களின் வெப்பத்தையும், அதன் பற்கள் அவரது தோலில் அழுத்திய நம்பமுடியாத சூடான புள்ளிகளையும் அவர் உணர்ந்தார். இது என்னை இழுக்கப் போகிறது! அவர் நினைத்தார், பீதியடைந்தார், அத்தகைய செயலை அவர் எதிர்த்துப் போராட எந்த வழியும் இல்லை. ஆனால் அது ஒரு முறை பிட், பின்னர் போகட்டும், அது வந்த வழியில் சில படிகள் பின்னால் நடந்தேன்.
ஜாக் வளைந்துகொண்டு, அவரது கால்களுக்கு புழக்கத்தில் திரும்பியதால் வென்றார். அவர் இப்போதே காணப்பட்டிருக்க வேண்டும், ஓநாய் கூட இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவருக்கு இங்கே ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது, தப்பித்து உதவி பெற வாய்ப்பு. இந்த பரந்த வடக்குப் பகுதிகளில் காவல்துறையினர் ரோந்து சென்றதாக ஹால் கூறியிருந்தார், அவர் தப்பிச் சென்று அவர்களைக் கண்டுபிடித்தால், அவர்களை மீண்டும் கொண்டு வரலாம், ஒருவேளை…ஜாக் மற்றும் காடுகளுக்கு இடையில் முன்னும் பின்னுமாக பார்த்தபோது ஓநாய் ஹேக்கல்கள் உயர்ந்தன. அது கூடாரங்களை நோக்கி திரும்பிச் சென்றது… பின்னர் அதன் பற்களில் ஒன்றின் மடல் பிடித்து இழுக்கப்பட்டது.
"இல்லை!" ஜாக் கூறினார், அவர் நினைத்ததை விட சத்தமாக. யாரும் கிளறவில்லை, ஓநாய் மடல் விட்டுவிட்டு அவனை முறைத்துப் பார்த்தது. நான் போகலாம், என்று அவர் நினைத்தார். நான் அதை முகாமில் இருந்து எளிதாகப் பின்தொடர முடியும், நான் நடந்து செல்வதைப் பார்த்தேன், நான் விலகிச் சென்றவுடன், இந்த மனிதர்களுக்காக என்னால் முடிந்ததைச் செய்ய முடியும். நான் உதவி பெற முடியும். அப்போதே, வில்லியமின் ஆட்களை எப்போதாவது முறியடிப்பதற்கான வாய்ப்பை எதிர்த்துப் போராடுவது-அவர்களைப் பற்றி அவர் எவ்வளவு அறிந்திருந்தாலும், அவருடைய அறிவு எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும்-உண்மையான மாற்று எதுவும் இல்லை.
தவிர, ஓநாய் தனது உயிரைக் காப்பாற்றியது இது முதல் முறை அல்ல.
நான் முகாமை விட்டு வெளியேறுவேன், அது போய்விடும், என்று அவர் நினைத்தார். எங்கிருந்து வந்தாலும் மீண்டும் மறைந்து போனது. அவர் சென்றார், விரைவாக ஆனால் கவனமாக நகர்ந்தார், அவர் இரண்டு கூடாரங்களுக்கு இடையில் செல்லும்போது, ​​ஆண்கள் உள்ளே குறட்டை விடுவதைக் கேட்க முடிந்தது. ஓநாய் அவருக்கு முன்னால் நின்று, அதன் நட்சத்திரக் கோட்டில் மென்மையாக இருந்தது. அவர் பின்தொடர்ந்தார், அவர் புற்களைக் கடந்து காட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​எந்த நேரத்திலும் ஒரு துப்பாக்கியின் விரிசலையும், தோள்பட்டை கத்திகளுக்கு இடையில் ஒரு தோட்டாவின் தாக்கத்தையும் அவர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால் யாரும் வரவில்லை.
ஓநாய் இடைநிறுத்தப்படவில்லை. அது அவரை சாய்வாக வழிநடத்தியது, சிற்றோடை படுக்கையிலிருந்து வெளியேறி, எந்த வனப்பகுதியையும் தாண்டி சென்றது, ஆனால் ஜாக் சுதந்திரம் பறித்தது நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை.
காட்டில் நுழைந்த சில நிமிடங்களில், தன்னைப் பின்தொடர்வதை உணர்ந்தார்.
அதன்பிறகு சில நிமிடங்கள் கழித்து, இருளைப் பின்தொடர்ந்தது மனிதனுக்கு எங்கும் இல்லை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.
அவர் அதை மணக்க முடியும்: அழுகிய இறைச்சி, தரமான சதை, இன்சைடுகள் மாறிவிட்டன. அது அவரைப் பின்தொடர்ந்தது, அதன் முகத்தைப் பார்க்க அவர் திரும்பினார். ஆனால் அவர் எவ்வளவு விரைவாக திரும்பினாலும், விஷயம் எப்போதும் அவருக்கு பின்னால் இருந்தது. அது சத்தம் போடவில்லை, ஆனால் அது எப்போதும் இருந்தது. ஜாக் ஓடினார். ஓநாய் வழிநடத்தியது, அது அவரை விட்டு விலகும் என்று அவர் அஞ்சும்போதெல்லாம், அது மெதுவாகச் சென்று, அவரைப் பிடிக்க நேரம் கொடுத்தது. அவரைப் பின்தொடர்ந்த விஷயம் வில்லியமின் ஆட்களில் ஒருவர் என்று ஒரு கணம் கூட அவர் நம்பவில்லை. அவர் அதை நம்பியிருந்தால், அவர் சண்டைக்கு திரும்பியிருப்பார். இந்த விஷயம் அவனது முகத்தை அவரிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருந்தது, அவனது சொந்த எதிரொலி போல அவனைச் சுற்றி ஒலித்தது. ஜாக் ஓடினார்.
சாய்வு செங்குத்தானதாக இருந்தது, ஆனால் அவர் தனது கைகளையும் கால்களையும் மென்மையான நிலத்தில் தோண்டி தன்னை மேலே இழுத்தார். ஓநாய் அவருக்கு முன்னால் நெருக்கமாக இருந்தது, அவர் அதை மீண்டும் வாசனையடையச் செய்தார், அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​அவரது கண்ணின் மூலையில் இருந்து விரைவான அசைவைக் கண்டபோது, ​​ஓநாய் ஜாக் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதைப் போல ஒரு தாழ்ந்த, துக்ககரமான அலறலைத் தளர்த்தினார்.
அவனுக்குப் பின்னால் உள்ள சிற்றோடையில் தாழ்வாக அவர் மின்விளக்கின் ஒளியைக் கண்டார்.
சாய்வு சிறிது சமன், மற்றும் ஜாக் வேகமாக நகர முடிந்தது. ஓநாய் அவருடன் இல்லாதிருந்தால், அவர் கத்தியிருப்பார் என்று அவர் நம்பினார், அவரைப் பின்தொடர்ந்தவர் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார். அவர் அதன் துர்நாற்றத்தை மணக்க முடியும், அவர் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு மரத்துடனும், ஒவ்வொரு நிழலுடனும் தனக்குச் சென்றதை உணர்ந்தார். அவர் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தார், அவருக்குப் பின் வரும் விஷயம் மீண்டும் ஒரு முறை அவரது பார்வையில் இருந்து பறந்தது. அவர் ஒரு கணம் இடைநிறுத்தப்பட்டு, இடது மற்றும் வலது பக்கம் திரும்பி, நட்சத்திரங்களின் கிளைகள் வழியாகவும், அவரது கால்களுக்கு இடையில் உள்ள சேற்றிலும் கீழே பார்த்தார். இன்னும் அவரைப் பின்தொடர்பவர் தனது பார்வையைத் தவிர்த்தார்.
நான் அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்தேன்! அவன் நினைத்தான். என்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களும் நெருப்பும், நான் பாதுகாப்பாக இருந்தேன்!
இந்த விஷயம், அது எதுவாக இருந்தாலும், அவருடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. அது எந்த நேரத்திலும் அவரை மூடியிருக்கலாம், அது அவரைக் கொல்ல நினைத்திருந்தால், அது அப்படியே செய்திருக்க முடியும்.
ஜாக் கத்தினான். அவரது குரல், ஆத்திரம் மற்றும் விரக்தி மற்றும் பயத்தின் ஒரு வார்த்தையற்ற அலறல், சிற்றோடை முழுவதும் எதிரொலித்தது. தூங்கும் ஆண்களின் தலையில் நான் என்ன கனவுகளை விதைப்பேன்? அவர் நினைத்தார், பின்னர் அவரது சொந்த கனவு அவருக்கு முன் தோன்றியது.
முதலில், அவர் தூங்க வேண்டும், கனவு காண வேண்டும் என்று அவர் அறிந்திருந்தார். இது எப்போதும் மிகவும் யதார்த்தமான கனவாக இருந்தது, ஆனால் அவர் அடிப்பதில் இருந்து வலிப்பதை எழுப்புவார், மேலும் அவரது கனவில் இருந்து பயத்தில் நடுங்குவார், பின்னர் அவர் மீண்டும் சிற்றோடைக்குச் சென்று தங்கத்திற்காகத் திரும்பத் தொடங்குவார். இந்த யோசனை அவருக்கு ஒருவித ஆறுதலளித்தது, ஏனென்றால் குறைந்தபட்சம் ஆபத்து அவர் பழகிய மற்றும் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒன்று: மனிதனின் மிருகத்தனம். இங்கே, இந்த இருண்ட காடுகளில் அவருக்கு முன்னால் நின்று, கண்களைத் திரும்பிப் பார்த்தால், அவர் அனைவரையும் நன்றாக அடையாளம் கண்டுகொண்டார், ஆபத்து அறியப்படவில்லை.
அவன் தன்னை முறைத்துப் பார்த்தான். ஹாகார்ட், மந்தமான, பலவீனமான, அவரது தோல் மிகவும் மெல்லியதாக இருந்தது, இரத்தம் தோய்ந்த ஈறுகளில் இருந்து பற்கள் காணவில்லை, தளர்வான உச்சந்தலையில் இருந்து கொத்துகளில் விழுந்த முடி, கழுத்து மற்றும் ஜவ்ல்கள் தாழ்வாகவும், காலியாகவும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன, மற்றும் ஜாக் லண்டனின் கண்கள் - அவருக்காக இருந்தன வயதானவர், அவர் எப்போதும் நம்பியதை விட இருண்டவர். நரகத்தின் குழியைக் கண்ட ஒரு மனிதனின் முகம், அதன் வெறித்தனத்துடன் அவன் மீது பதிந்தது.
வெண்டிகோ, ஜாக் நினைத்தார், ஆச்சரியப்பட்டார் மற்றும் பயந்துவிட்டார், ஓநாய் அவரது கணுக்கால் பிட். அவர் கத்தி விழுந்தார், அவர் மீண்டும் மேலே பார்த்தபோது, ​​விஷயம் போய்விட்டது. அவர் சிறிது தூரத்தில் ஒரு நிழலைக் கண்டார், அது முகாமை நோக்கி கீழ்நோக்கி நகர்ந்தபோது, ​​அது வளர்ந்து, உடல் ரீதியாக விரிவடைந்து அதன் உண்மையான, பிரமாண்டமான, பயங்கரமான வடிவத்தைக் கண்டறிந்தது. அண்டர்கிரோட் அதன் கடந்து செல்லும் போது துருப்பிடித்தது. மரம் டிரங்குகள் விரிசல்.
அது என்ன செய்யும் என்று ஜாக் அறிந்திருந்தார். முகாமில் உள்ள அனைவரும்,
“இல்லை,” என்றார். "மெரிட், இல்லை!"
ஜாக் ஓடினார், இந்த நேரத்தில் அவர் கீழ்நோக்கிச் சென்றார். அவர் மீண்டும் முகாமுக்கு வந்தபோது என்ன செய்ய முடியும் என்பதில் அவருக்கு எந்தவிதமான தகவலும் இல்லை, அவருடைய செயல்களில் உண்மையான தர்க்கமும் இல்லை, ஆனால் அவரால் மெரிட்டை மட்டும் தனியாக விட்டுவிட முடியவில்லை. இதனுடன் இல்லை… உடன் இல்லை…
வெண்டிகோ என்னை ஏன் சாப்பிடவில்லை? அவன் நினைத்தான்.
ஓநாய் மீண்டும் அவனுக்குப் பின்னால் அலறியது. ஜாக் பின்தொடர்தலின் சத்தங்களைக் கேட்டார், இந்த நேரத்தில் என்ன வந்தது என்று அவருக்குத் தெரியும். அது அவரது உயிரைக் காப்பாற்றியது, அவர் நிச்சயமாக இறந்துபோகும் முகாமில் இருந்து அவரை அழைத்துச் சென்றார்… ஆனால் அந்த மரணம் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.
“இல்லை!” என்றான் குரல் நடுங்கியது. "மெரிட் அல்ல!" நிலவொளியால் மட்டுமே எரியும் காட்டில், அவர் சாய்விலிருந்து தலைகீழாக ஓடினார். எந்த நேரத்திலும் அவர் ஒரு பாறையைத் தாக்கி, காலை உடைக்கலாம், அல்லது ஒரு மரத்தில் ஓடி, மண்டை ஓட்டை திறக்க முடியும். ஆனால் ஓநாய் அவருக்குப் பின்னால் இருந்தது, அவருடைய ஆவி வழிகாட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது; அவர் ஒரு கணம் அதிலிருந்து விலகிச் சென்றிருந்தாலும், அதன் செல்வாக்கை அவர் இன்னும் நம்பினார்.
அசுரன் தனக்கு முன்னால் இருந்த மரங்கள் வழியாக நகர்ந்தான், ஆனால் அது இப்போது வெகு தொலைவில் இருந்தது, சாய்விலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருந்தது. சிமிட்டல்களுக்கு இடையில் அது மறைந்துவிட்டது, அடுத்த கணம் அவன் முதுகில் ஒரு பெரிய எடை வீழ்ச்சியை உணர்ந்தான், அவனை தரையில் தட்டினான். ஓநாய் அவருடன் உருண்டு, அவரைக் கீழே இறக்கியது. ஜாக் அதற்கு எதிராக வீசினார், எப்படியாவது அவர் மீண்டும் எழுந்து ஓடினார், முகாமுக்கு வழிவகுத்த புல் சமவெளிக்கு முன்னால் கடைசி வரிசையான மரங்களை இலக்காகக் கொண்டார்.
அலறல்களில் முதல் எழுந்தது. பீதியடைந்த, பயந்து, பயங்கரமான ஈரமான, கிழித்தெறியும் சத்தத்தால் துண்டிக்கப்பட்டது.
“இல்லை!” ஜாக் கத்தினான்.
ஓநாய் அவரை மீண்டும் கீழே தள்ளியது, இந்த நேரத்தில் அதன் எடை அவருக்கு அதிகம். அது அவரைத் திசைதிருப்பியது, படுகொலை தொடங்கியவுடன் ஜாக் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. மரங்கள் அவரது பார்வையில் சிலவற்றை மறைத்துவிட்டன, அதற்காக அவர் நன்றியுடன் இருந்தார்.
சந்திரன் மீண்டும் மேகங்களுக்குப் பின்னால் பின்வாங்கினார், முகாம் நெருப்பு விரைவில் வெளியேற்றப்பட்டது, முகாமின் வழியாக ஏதோ முத்திரை குத்தப்பட்டது. தீப்பொறிகள் மற்றும் தீப்பிழம்புகள் இரவு முழுவதும் ஒரு கணம் நடனமாடின, மேலும் சில புள்ளிகள் தென்றலைப் பிடித்து நீரோடைக்குச் சென்றன.
முகாம் முழுவதும் நிழல் முன்னும் பின்னுமாக ஓடியது, இவ்வளவு பெரிய விஷயத்திற்கு விரைவாக நகர்ந்தது.
துப்பாக்கி குண்டுகள் அடித்தன, முதலில் ஒற்றை அறிக்கைகள், பின்னர் தொடர்ச்சியான விரைவான விரிசல்கள். ஒவ்வொரு முகவாய் குண்டுவெடிப்பு நிழலை ஒரு வித்தியாசமான பார்வையில், வேறுபட்ட அம்சத்தில் காட்டியது, மேலும் அவற்றில் பல ஒன்றாக சேர்ந்து முகாமைச் சுற்றி ஒரு தெளிவற்ற வடிவத்தின் சிமிட்டலை வெளிப்படுத்தின. பெரிய மற்றும் வெள்ளை நிற உரோமங்கள், கறுப்பு நிற மாவட் மற்றும் இரத்தக்களரி, ஓரியண்டின் வளைந்த வெடிகுண்டுகள் போன்ற நகங்கள்.
துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு அடியில், அவற்றுக்கிடையேயான இடைவெளிகளை நிரப்புவதன் மூலம், இறக்கும் மனிதர்களின் அலறல் வந்தது. சிலர் தங்கள் குரல்கள் துண்டிக்கப்படுவதற்கு சற்று முன்னரே கூக்குரலிட்டனர். மற்றவர்கள் கூச்சலிட்டனர், அவர்களின் அழுகை எலும்பை நசுக்கி, மாமிசத்தை கிழிக்கும் சத்தங்களுடன் குறுக்கிட்டது.
வடிவம் அங்கும் இங்கும் நகர்ந்தது… இன்னும் அது அளவு வளர்ந்தது. அது சாப்பிட்ட ஒவ்வொரு உணவிலும் அது பெரிதாகியது.
மேலும் துப்பாக்கிச்சூடுகள், பின்னர் ஜாக் இரண்டு வடிவங்கள் தனது வழியில் ஓடுவதைக் கண்டார்.
"இங்கே!" அவர் அழுதார், அவர்கள் அடிமைகளா அல்லது அடிமைகளா என்று கவலைப்படவில்லை. அவர்களில் ஒருவர் விழுந்து, வரையறுக்க முடியாத ஏதோவொன்றால் தடுமாறினார், அவரது கூச்சல் தரையில் மண்ணில் இறங்கியது. மற்றொன்று தூரமானது, ஆனால் அதிகம் இல்லை. அவர் பின்தங்கிய நிலையில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது அவரது கைகளும் கால்களும் வெளியேறின, அவர் பார்வையில் இருந்து மறைந்ததைப் போலவே - அவரது மறைவு மிகப்பெரிய ஏதோவொன்றால் மறைக்கப்பட்டது - ஜாக் அவரது தலையை தனது உடற்பகுதியில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.
அது சாப்பிட்ட ஒவ்வொரு உணவிலும் அது பெரிதாகியது.
அவர் மெரிட்டைத் தேடினார், ஆனால் அது மிகவும் இருட்டாகவும் தனிப்பட்ட முகங்களை உருவாக்க குழப்பமாகவும் இருந்தது.
குழப்பம் பல நிமிடங்கள் நீடித்தது. கூடாரங்களில் ஒன்று உயரமாக உயர்ந்து, தென்றலில் மடிந்து கீழே இறங்கி, நெருப்பின் எச்சங்கள் முழுவதும் ஓய்வெடுக்க வந்தது. துணி புகைபிடித்தது மற்றும் புகைபிடித்தது ஆனால் தீப்பிழம்புகளாக வெடிக்கவில்லை. யாரோ ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார்கள், அவருடைய ஜெபம் சிறிது நேரம் தொடர்ந்தது. இந்த மனிதன் தப்பிக்க முயற்சிக்காததால், அசுரன் அவனை சிறிது நேரம் தனியாக விட்டுவிட்டு, ஓடியவர்களை படுகொலை செய்திருக்கலாம். கடைசியில் பிரார்த்தனை நிறுத்தப்பட்டது, வெளியேற்றப்படுவதைக் காட்டிலும் நிறுத்தப்பட்டது. சில நிமிடங்கள் கழித்து, ஏதோ நொறுங்கியது.
மரங்களுக்கு செய்யப்பட்ட மற்றொரு வடிவம். ஜாக் இது ஒரு மனிதர் என்று நினைத்தார், ஆனால் அது இரண்டு மிக நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டார். மெர்ரிட்! அவர் நினைத்தார், தனது நண்பரின் முகத்தைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டார். ஆனால் அவர்கள் நெருங்கி வந்தபோது, ​​அவர் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்: ஆர்ச்சி தனது மரக்கட்டைகளில் இருந்து, வில்லியம் பெரிய மனிதனின் தோள்களில் ஒட்டிக்கொண்ட விதத்திலிருந்து.
இது மிகவும் அபத்தமான பார்வை, ஆனால் ஜாக் ஒரு புன்னகையை கூட சேகரிக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை வில்லியம் கால்களில் காயம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அல்லது ஒருவேளை அவரது பீதியின் உச்சத்தில், ஆர்ச்சி தனது முதலாளியை அழைத்துக்கொண்டு அவருடன் ஓடினார், அத்தகைய பைத்தியக்காரத்தனத்தின் முகத்தில் இறுதி பக்தி.
ஓநாய் இன்னும் ஜாக் தரையில் ஒட்டியது, மேலும் அது நெருங்கி வந்த இருவரையும் நோக்கி வளர்ந்தது.
"இந்த வழியில்!" ஜாக் அழைத்தார், ஓநாய் மீண்டும் வளர்ந்தது.
ஆர்ச்சி தடுமாறி விழுந்து, வில்லியத்தை நீண்ட புல்லில் கொட்டினான். மரங்களுக்கு இடையில், அதன் உண்மையான மொத்த விதானத்தால் மறைக்கப்பட்ட ஜாக், அசுரனின் தறிக்கும் வடிவத்தை நெருங்கி வருவதைக் கண்டார்.
ஆர்ச்சி உதவிக்காக ஒரு கையை அடைந்தார். வில்லியம் நின்று, துப்பாக்கியை இழுத்து, சுட்டுக் கொன்றார், பின்னர் திரும்பி ஜாக் மற்றும் ஓநாய் பார்த்த மரங்களின் வரிசையில் நேரடியாக ஓடினார். அவரது கால்களில் எந்தத் தவறும் இல்லை, அது தோன்றியது, ஆனால் அவர் நெருங்க நெருங்க, இடைநிறுத்தப்பட்டு, தடுத்து நிறுத்தினார்.
அவர் என்னைப் பார்க்கிறாரா? ஜாக் ஆச்சரியப்பட்டார். நிச்சயமாக இல்லை; அது மிகவும் இருட்டாக இருந்தது. ஆனால் வில்லியமின் கண்கள் அகலமாக இருந்தன, அவனது கையை சுட்டிக்காட்டுவது போல் தூக்கியது, அந்த வடிவம் அவனை இரண்டு பிரமாண்டமான கைகளில் பிடித்து அவனைக் கிழித்து எறிந்தது.
ஜாக் முகத்தை அவன் கைகளில் புதைத்தான். பார்வையில் இருந்து அவரைக் காப்பாற்றுவது போல் ஓநாய் அவன் மீது படுத்துக் கொண்டது. ஆனால் அவனால் இன்னும் கேட்க முடிந்தது. அலறல்கள் முடிந்துவிட்டன, தாக்குதல் முடிந்தது, ஆனால் இந்த நீண்ட இரவு சிறிது நேரம் முடிவடையாது.
விருந்து, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தொடங்கியது.
அதிகாரம் ஒன்பது
அழகின் கைகளுக்குள்
அவர் நீண்ட நேரம் கேட்காதபோது-வெண்டிகோ அதன் இரவு உணவில் கிழித்தெறியும் சத்தமும் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தபோது - ஜாக் எழுந்து ஓடினார். ஓநாய் அவரை விடுவிக்க அனுமதித்தது. உலகம் முழுவதும் அவரது கால்களுக்கு அடியில் சாய்ந்து அவரைச் சுற்றி மங்கலாகத் தெரிந்தது, அவர் எப்படியாவது விழித்தெழுந்து ஒரு பயங்கரமான கனவுக்குள் நுழைந்ததைப் போல உணர்ந்தார், அதை உணராமல், கனவுகளின் அரங்கில் அடியெடுத்து வைத்தார். அவனது சதை மற்றும் எலும்புகளின் எடையுடன் அவன் கண்ட கொடூரங்களை அவன் மனதினால் சரிசெய்ய முடியவில்லை.
இது எப்படி உண்மையானதாக இருக்கும்?
அவர் கரடுமுரடான நிலத்தை கவனித்து, தனது உயிருக்கு மட்டுமல்ல, அவரது நல்லறிவுக்காகவும் தப்பி ஓடினார். பாதி பட்டினி கிடந்து மோசமாக அடிபட்டது, விலா எலும்புகள் நொறுங்கியது, கால்கள் உணர்ச்சியற்றவை, உழைப்புடன் மார்பு எரியும் மற்றும் சோர்வுடன் உடல் நடுங்குகிறது, ஜாக் லண்டன் பிழைப்புக்காக ஓடியது, ஓநாய் அவருடன் ஓடியது. சில நேரங்களில் மிருகம் தனது பக்கத்தில் ஓடியது, மற்ற நேரங்களில் அது சிரமமின்றி முன்னேறியது, அவரைத் தூண்டுவதற்கான வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தது.

Saturday, June 10, 2000

காடு நாவல் #13


"ஜோனாஸ், ரீஸ் உன்னைக் கொன்றுவிடுவான்." அந்த மனிதனின் முகம் வீழ்ச்சியைக் கண்ட ஜாக், அங்குள்ள அவநம்பிக்கையை அவனால் உணர முடிந்தது. அவர் வீட்டில் யார் திரும்பிச் சென்றார்? ஒரு மனைவி மற்றும் குழந்தை? ஜாக்ஸைப் போன்ற ஒரு தாய், தனது தங்க வேட்டை மகனிடம் உதவி எதிர்பார்க்கிறாரா? இங்கே ஜோனாஸ் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, அவனுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களைப் போலவே அடிமைத்தனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டான், அவனுக்கு சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பே, அவனை விடுவிக்க போராட ஒரு மனிதன் இருந்தான். ரீஸின் மயக்கத்தையும் அவரது திட்டங்களையும் ஜாக் பார்க்க முடிந்தது. அதை அவர் தானே உணர்ந்தார். ஆனால் பெரிய மனிதர் தனது திட்டத்தில் செயல்பட அனுமதிக்கப்பட்டால், அவர்களில் பெரும்பாலோர் நள்ளிரவுக்குள் இறந்துவிடுவார்கள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்.
ஜாக் முதல்வராக இருப்பார்.
அவர் பேசுவதைக் கேள்விப்படாத இரண்டு ஆண்களால் உணவு வந்தது. ஜாக் எல்லோருக்கும் கிடைத்த அதே பங்கைப் பெற்றார். வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சி அவர்களின் மனதில் வேறு விஷயங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும்.
ஆண்கள் சாப்பிட்டபோது, ​​ஜாக் மெதுவாக தங்கள் குழுவின் மையத்திற்குள் நுழைந்தார். அங்கே மெரிட் அமர்ந்தார், அவருக்கு அருகில் ரீஸ். ஜாக் அணுகுமுறையை அவர்கள் முழுமையாக அறிந்திருந்தனர்."மெரிட்," ஜாக் மற்றொரு கடினமான ஜெர்க்கியை மென்று கூறினார். மெரிட் அவரை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை; ஒரு விரைவான பார்வை, ஒரு சிமிட்டல்.
"குழந்தை," ரீஸ், "நீங்கள் இன்னும் ஒரு முட்டாள்தனமாக இருக்கிறீர்களா?"
"நான் முட்டாள் இல்லை," ஜாக் கூறினார். "நீங்கள் எங்களைக் கொல்லத் தயாராகிவிட்டீர்கள், நான் முதலில் கீழே போடுவேன்." அவர் இதைச் சொன்னபோது மெரிட்டைப் பார்த்தார், சில எதிர்வினைகளை எதிர்பார்த்து, ஆனால் எதுவும் இல்லை.
"நீங்கள் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தவர் என்று நீங்கள் நினைப்பது எது?" என்று ரீஸ் கேட்டார்.
"நான் ஏற்கனவே ஆர்ச்சியிலிருந்து நரகத்தை வென்றேன்," என்று ஜாக் கூறினார். “மீண்டும் டாசனில். அவர் ஒரு கோபத்தை வைத்திருக்கிறார், விரைவில் அவர் அதைச் செய்யத் தயாராக உள்ளார். இன்றிரவு நீங்கள் திட்டமிட்டதைச் செய்யுங்கள், நான் முதல் புல்லட்டைப் பெறுவேன். ”ரீஸ் முணுமுணுத்து, சுருங்கி, ஜாக் கால் வெளியேறி பெரிய மனிதனின் கீழ் காலுடன் இணைக்கப்பட்டது. ரீஸ் அவரைப் பார்த்தார். "நீங்கள் இரண்டாவது பெறுவீர்கள்," ஜாக் கூறினார். "வில்லியம் தனது அடிமைகள் கிளர்ச்சி செய்வதற்கு ஒருவித பழிவாங்கலை விரும்புவார் என்று நான் பந்தயம் கட்டியிருக்கிறேன். இன்னும் பலவற்றைப் பெற அவர் டாசனுக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருக்கும், அல்லது அவர் இங்குள்ள மற்ற வருங்கால முகாம்களில் ஒன்றைத் தாக்குவார், ஒருவேளை பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் இருக்கலாம். எனவே உங்கள் புல்லட் இடுப்பு அல்லது குடலில் இருக்கும், உங்களுக்கு குளிர்ச்சியைத் தடுக்க ஏதாவது. எல்லோரும் இறந்துவிட்டால், அவர்கள் உங்களிடம் சரியாக வேலை செய்வார்கள். ”அவர் இன்னொரு துண்டு துண்டாக மென்று மென்று தின்றார். மெரிட் கண்களைக் குறைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
"நாங்கள் அவர்களை ஆச்சரியப்படுத்துவோம்," என்று ரீஸ் கூறினார். "அவர்கள் இப்போது மேல் கை பெற்றுள்ளனர்; எங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று குழப்பமடைந்து நாங்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியடைகிறோம். அவர்கள் அதை நம்பியிருக்கிறார்கள். நாங்கள் இப்போது செயல்படுகிறோம், இது எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும் சிறந்த வாய்ப்பு. நீண்ட காலமாக நாங்கள் அதை விட்டுவிடுகிறோம், மேலும் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். ”
"நீங்கள் முதலில் யார் எடுப்பீர்கள்?" ஜாக் தனது துவக்க-லேஸ்களை மறுபடியும் கேட்டார். அவரும் ரீஸும் ஒருபோதும் கண் தொடர்பு கொள்ள முடியாது, ஒரு உரையாடல் நடந்து கொண்டிருப்பதை காவலர்களுக்கு ஒருபோதும் தெரியப்படுத்த வேண்டாம்.
“அருகில் ஒன்று. அவரது துப்பாக்கிகளைப் பெறுங்கள், பின்னர் செல்லுங்கள். "
"நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு மனிதனை சுட்டுக் கொன்றீர்களா?" என்று ஜாக் கேட்டார், அவர் ஏற்கனவே பெரிய மனிதனின் கண்களில் பதிலைக் காண முடிந்தது. ஒரு கணம், அவர் உண்மையில் பயந்துவிட்டார்.
"இன்னும் இல்லை," ரீஸ் கூறினார்.
ஜாக் மற்ற ஆண்கள் கேட்பதை அறிந்திருந்தார். அடிமைகள் யாரும் கேட்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த அவர் சுற்றிப் பார்த்தார், அவர்கள் இப்போது பாதுகாப்பாகத் தெரிந்தனர்.
"நீங்கள் முதலில் வலுவானவருக்கு செல்ல வேண்டும்," ஜாக் கூறினார். "சத்தமாகவோ அல்லது கொடூரமாகவோ அல்ல, ஆனால் ஒரு மனிதனை குளிர்ந்த இரத்தத்தில் பின்னால் சுட்டுக் கொல்வவர். அவற்றில் ஒன்றை நாங்கள் ஏற்கனவே அறிவோம், ஆனால் இன்னும் நிறைய இருக்கும். அவற்றைக் குறிக்க நாங்கள் நேரத்தை செலவிட வேண்டும். ”
"நீங்கள் ஒரு மோசமான குழந்தை!" ரீஸ் கூறினார்.
"நீங்கள் ஒரு கரடி இல்லை."
"யாரும் என்னிடம் அப்படி பேசுவதில்லை!"
"நான் செய்தேன்," ஜாக் கூறினார். அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அவர் அப்போது உணர்ந்தார். அவர் சிறிது நேரம் தெரிந்திருப்பார், அந்த நாளின் பெரும்பகுதி என்று அவர் கருதினார், ஆனால் இங்கேயும் இப்போதும், இது விளையாடும் வழியைக் கண்டார். பெரும்பாலான ஆண்கள் ரீஸின் பின்னால் இருந்தனர், ஏனென்றால் எச்சரிக்கையின் ஞானத்தை விட சுதந்திரத்தின் கவரும் அதிகமாக இருந்தது. ஆகவே, அவர் புத்திசாலி, வலிமையானவர் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களை உண்மையிலேயே சுதந்திரத்திற்கு இட்டுச்செல்லக்கூடியவர்களை அவர் அவர்களுக்குக் காட்ட வேண்டியிருந்தது, மேலும் காடுகளில், அரசியல் பேசுவதன் மூலம் அது செய்யப்படவில்லை.
ரீஸ் ஏற்கனவே போராட ஆர்வமாக இருந்தார்.
ஜாக் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்தார், மற்றவர்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார்-எதிர்பார்ப்பு முகங்கள், சோகமான கண்கள், அவர்களில் சிலர் ஏற்கனவே ஆண்களைத் தாக்கினர்-பின்னர் அவரது பார்வை மெரிட்டில் நிலைபெற்றது.
ஜாக் என்ன செய்யப் போகிறார் என்பதைப் பார்த்த அவரது நண்பரின் கண்கள் விரிந்தன. “ஜாக், வேண்டாம்”
ஜாக் தன்னை முன்னோக்கித் தள்ளி, ரீஸின் தலையில் ஒரு கனமான உரிமையை ஆட்டினான். மண்டை ஓடுக்கு எதிரான முஷ்டியின் தண்டு மற்றும் மனிதர்களின் உற்சாகமான கூச்சலுடன், அவரது வாழ்க்கையின் சண்டை தொடங்கியது.
ரீஸ் அதற்கு தயாராக இல்லை. அவர் கடினமான மனிதராக நடித்திருந்தாலும், அவர் ஜாக் சந்தேகித்ததைப் போலவே இருந்தார்: தலைமைத்துவத்தின் வாசனையை அனுபவிக்கும் ஒரு கோழை. ஜாகின் சுறுசுறுப்பான கைமுட்டிகள் அவரை பக்கவாட்டாக ஓட்டிச் சென்றன, மேலும் அவை இரண்டும் ஆபத்தான முறையில் நெருப்புக்கு அருகில் விழுந்தன.
குரல்கள் அவர்களைச் சுற்றி எழுந்தன, ரீஸ் குணமடைந்து ஜாக் தோளில் ஒரு கனமான முஷ்டியைத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் ஜாக் தூக்கி எறிந்தார், நெருப்பிலிருந்து எரியும் குச்சியைப் பிடித்து அதைத் தலைக்கு மேல் ஊசலாடினார்.
ஜாக் உருண்டு, குச்சி தன் கால்களுக்கு அருகில் தரையில் அடிப்பதை உணர்ந்தான். அவரது ஈரமான சாக்ஸுக்கு மேலே வெற்று தோலைத் தீப்பொறி தாக்கியது. வெப்பம் கிட்டத்தட்ட வரவேற்கத்தக்கது. அவர் தனது கால்களைப் பெற்றுத் திரும்பினார், தாக்குதலைத் தடுக்கத் தயாராக இருந்தார். ஆனால் ரீஸ் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான், இன்னும் புகைபிடிக்கும் குச்சியை ஒரு பெரிய ஊசல் போல இடது மற்றும் வலதுபுறமாக ஆட்டினான்.
முகாம் முழுவதும் பார்க்க கூடிவந்தது. அடிமைகள் நின்று மீண்டும் ஒரு இறுக்கமான வட்டத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர், வன்முறையைத் தவிர்ப்பதற்குப் பதிலாக மக்களின் காற்றைப் பாதித்தனர். ஜாக் அங்கு மெரிட்டைப் பார்த்தார், அவர் பார்த்ததைப் பற்றி விரக்தியடைந்தார்.
அவர் இன்னும் என் நண்பர், ஜாக் நினைத்தார். மெரிட்டின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதைப் பற்றிய ஒரு சண்டையின் நடுவே, அந்த யோசனை அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.
அடிமைகளுக்கு அப்பால், வில்லியமின் ஆட்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் கூடாரங்களின் வட்டத்திற்குள் கூடிவந்ததை ஜாக் கண்டார், வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சி ஆகியோர் அடங்குவர். மற்றவர்கள் இன்னும் அப்பால் பாதுகாப்புக் கடமையில் இருந்திருக்க வேண்டும், திடீர் வன்முறையால் ஈர்க்கப்படவில்லை, ஏற்கனவே அவர்கள் எவ்வளவு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை ஜாக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார். நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? அவர் ரீஸைக் கத்த விரும்பினார்.
ஆனால் ரீஸ் அப்போது அவரிடம் வந்து கொண்டிருந்தார், கறுக்கப்பட்ட கிளை மீண்டும் அகலமாக ஆடியது.
ஜாக் வாத்து மற்றும் ரீஸை வயிற்றில் குத்தியுள்ளார். அவரது கை மடிப்புக்குள் மூழ்கியது, பெரிய மனிதர் கூச்சலிட்டு பக்கவாட்டில் தடுமாறி, காற்று வீசினார். ஜாக் அவனைப் பின் தொடர்ந்து சென்று தலையின் குறுக்கே தாக்கினான், ஆனால் ரீஸ் அவனை ஒதுக்கித் தள்ளி ஆச்சரியப்படுத்தினான். ஜாக் தடுமாறி தரையில் கடுமையாக தாக்கினார்.
சண்டையில் யார் வெல்வார்கள் என்று அடிமைகள் பந்தயம் கட்டுவதை அவர் கேட்டார். அவரது வீழ்ச்சி முரண்பாடுகளை மாற்றியிருக்க வேண்டும்.
நின்று, ஜாக் மற்றொரு தாக்குதலுக்கு தன்னைத் தானே இணைத்துக் கொண்டார். ஆனால் ரீஸ் பின்னால் தொங்கினார். அவரது காட்டுத் தலைமுடியின் கீழ் எங்கோ இருந்து ரத்தத்தின் ஒரு தந்திரம் கீழே ஓடி, அவரது கன்னத்தின் குறுக்கே வரைந்து, அவரது சமமான தாடிக்குள் நுழைந்தது. அவர் புராணக் காடுகளின் காட்டு மனிதனைப் போல தோற்றமளித்தார், ஆனால் அவரது கண்கள் முற்றிலும் மென்மையான வளர்ப்பைப் பற்றி பேசின. ஒரு உடனடி ஜாக், ரீஸ் எங்கிருந்து வந்தான், யார் அவருக்காக வீட்டிற்கு காத்திருந்தார் என்று யோசித்தார். பெரிய மனிதர் மீண்டும் அவருக்காக வந்தார்-ஒருவேளை இங்கே ஆபத்தில் இருப்பதை உணர்ந்திருக்கலாம்-ஜாக் பக்கவாட்டில் இறங்கினார்.
சண்டை மிகவும் சீரானது, மேலும் கொடூரமானது. ரீஸ் வேறு சில ஆண்களின் கண்களில் தோற்றத்தைக் கண்டார், மேலும் பெக்கிங் வரிசையின் உச்சியில் தனது நிலையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள இந்த போராட்டத்தில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். மெரிக் இழந்த, ஏங்குகிற வெளிப்பாட்டை ஜாக் கவனித்தார், மேலும் அவர் தனது நண்பரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அறிந்திருந்தார். முதல் புல்லட் அவருடையது, ஆம், ஆனால் ஜாக் அவரைப் பாதுகாக்க முடியாததால் மெரிட் இறக்கும் எண்ணம்… அது தாங்க முடியாதது.
ஆண்கள், இப்போது, ​​ஒரு நாய்கள் அல்லது ஓநாய்களைப் போல காடுகளாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தனர், எந்த போராளி ஆதிக்கம் செலுத்துவார், மற்றும் அவரது தொண்டையை வழங்குவார் என்று காத்திருக்கிறார்கள். அவனுடைய சக ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் அனைவரும் ஆரவாரம் செய்து கேலி செய்தனர். ஆனால் அதையும் மீறி வேறு ஒன்று இருந்தது. ஒரு பெரிய விழிப்புணர்வு, மலைகள் மற்றும் ஆறுகளின் நேரமின்மையில் ஒரு இடைநிறுத்தப்பட்ட துடிப்பு, இந்த சண்டையின் நீளத்திற்கு, நேரம் நிறுத்தப்பட்டது, அதன் மூச்சைப் பிடித்தது, மற்றும் ஜாக் திடீரென வனாந்தரத்தில் ஒரு புள்ளியை விட அதிகமாக இருந்தார். அவர் தான் மலைகள், தேட போதுமான தைரியமுள்ளவர்களுக்கான பிரகாசமான தங்க ரகசியங்களை வைத்திருக்கும் ஆழமான ஆறுகள், மற்றும் மலைகளிலிருந்து அந்த பார்வையாளர் அவருக்கு வலிமையைக் கொடுத்தார், அது பயத்திலிருந்து வந்த ஒரு பலம்.
ஏனென்றால் பார்த்த விஷயம் ஓநாய் அல்ல.
ரீஸுக்கு வலிமை இருந்தது, ஆனால் ஜாக் இளமையும் வேகமும் கொண்டிருந்தார், மற்ற மனிதனுக்கு இல்லாத ஒரு மிருகத்தனமான உள்ளுணர்வு-அவர் இதற்கு முன்பு ஆண்களை காயப்படுத்தியிருந்தார், கப்பல்துறை சண்டைகள் மற்றும் பின்-சந்து சண்டைகளில் இரத்தக்களரி அடிபணியச் செய்தார். அந்த வரலாற்றில் அவர் பெருமிதம் கொள்ளவில்லை; இன்றுவரை அவர் வழிநடத்திய வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கான வழி இதுதான், அது இந்த இரவு முழுவதும் அவரைப் பெறும்.
அவனுள் காட்டு. ஓநாய். அவர்கள் முன்பைப் போலவே மேற்பரப்புக்கு வந்தார்கள், அவர் பேக்கைப் பற்றி யோசித்தார், அவர்களைச் சுற்றி, அலறினார், இந்த சண்டை முடிவடைய ஒரே ஒரு வழி இருப்பதாக அவர் அறிந்திருந்தார். அவர் ரீஸை வென்றார், பெரிய மனிதர் வீழ்ந்தபோது, ​​ஜாக் அவரை இன்னும் சிலவற்றை அடித்தார். தோற்கடிக்கப்பட்ட ரீஸ், வேண்டுகோளில் கைகளை உயர்த்தினார். இன்னும் ஜாக் அவன் மீது விழுந்து, துர்நாற்றம் வீசும் தாடியின் அடியில் கீழே விழுந்து, மனிதனின் தொண்டையை பற்களுக்கு இடையில் பிடிக்கிறான். அவர் வளர்ந்தார்.
“ஆம்,” ரீஸ் பதறினான்.
ஜாக் மீண்டும் கூச்சலிட்டான், அடிமைகளின் முகாமில் விழுந்த திடீர் ம silence னத்தைக் கேட்டான்.
“ஆம்,” ரீஸ் இந்த முறை கிசுகிசுத்தான். “நான் சமர்ப்பிக்கிறேன். நான் சமர்ப்பிக்கிறேன். ”
ஜாக் அவரை விடுவித்தார், அவரது நாக்கில் வெற்றியின் வியர்வையையும் இரத்தத்தையும் சுவைத்தார். அவன் மெதுவாக நின்றான். ஆர்ச்சியும் மற்ற மூன்று மனிதர்களும் தங்கள் கைமுட்டிகள் மற்றும் கிளப்புகளுடன் அவரை நோக்கி வருவதற்கு முன்பு, மற்ற அடிமைகளின் பசுமையான, மரியாதைக்குரிய கண்களை அவர் மீது உணர்ந்தார்.
அதிகாரம் எட்டு
விருந்து
ஜாக் தூங்க முடியாது. அவர்கள் அவருக்குக் கொடுத்த துடிப்பு போதுமானதாக இருந்தது, எலும்புகள் எதுவும் உடைக்கப்படவில்லை என்று அவர் நன்றி கூறினார். அவர் ஏற்கனவே இருந்ததைப் போலவே பலவீனமாக இருந்தார், அவர் எப்போதும் இருந்ததை விட மெல்லியவர், ஸ்கர்வியின் ஆரம்பத்திலிருந்தே மீண்டும் அவதிப்படுவார் மற்றும் அவரது பற்கள் எவ்வளவு தளர்வானதாகிவிட்டன என்பதை உணர்ந்தால், அந்த நாளில் அவர் செலவழித்த ஆற்றல் அவரை ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நழுவவிட்டிருக்க வேண்டும். சிறிய உணவுடன் பன்னிரண்டு மணி நேரம் பான் செய்த பிறகு, ரீஸுடன் சண்டையிட்டு, ஆர்ச்சியிடமிருந்தும் மற்ற குண்டர்களிடமிருந்தும் அடித்துக்கொண்டார்…
அவர் எப்போதுமே சோர்வடைந்ததை நினைவுபடுத்த முடியவில்லை, ஆனால் தூக்கம் அவரைத் தவிர்த்தது. அவன் முதுகில் படுத்து நட்சத்திரங்களை முறைத்துப் பார்த்தான். இரவு வானம் தரையிலிருந்தும், ஜாக்கிடமிருந்தும் வெப்பத்தை ஈர்த்தது, எத்தனை தோல்களை அவர் தன் மேல் மூடிக்கொண்டார் - மற்றும் சில ஆண்கள் தங்களைத் தாங்களே எறிந்தனர் - அவனால் சூடாக இருக்க முடியவில்லை. அங்குள்ள நட்சத்திரங்களின் எண்ணிக்கையைப் பற்றி அவர் ஆச்சரியப்பட்டார், மேலும் யூகோன் பிரதேசத்தின் குறுக்கே இன்னும் எத்தனை நம்பிக்கைக்குரிய மக்கள் இப்படிப் படுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்தார், இருட்டில் வெறித்துப் பார்த்து, இன்னும் வரவிருக்கும் பொன்னான நாட்களைக் கனவு காண்கிறார். ஜாக் நிலைமை மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தபோதிலும் - காயங்கள், அவரது கணுக்கால் தரையில் ஒரு பங்குடன் கட்டப்பட்டிருந்தன - அவர் இன்னும் சுதந்திரமாக உணர்ந்தார். ஒரு மனிதனின் ஆத்மாவை கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அடிபணிய வைப்பதை விட சிக்கியிருப்பது அதிகம்.
ஜாக் கண் சிமிட்டினார், கண்கள் கனமாகவும் சோர்வோடு புண்ணாகவும் இருந்தன. தன்னைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களிடமிருந்து குறட்டை கேட்ட அவர், மெரிட் நன்றாக தூங்குவார் என்று நம்பினார். இன்று உங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றினார், அவர் நினைத்தார், மெரிட் புரிந்து கொண்டார் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார். அவர்கள் அனைவரும் ரீஸ் கூட செய்தார்கள் என்று அவர் நம்பினார். அவர் பெரிய மனிதருக்கு நீடித்த தீங்கு விளைவிப்பதில்லை.
அவர் தனது மனதை முகாமுக்கு அப்பால் வெளியேற்ற முயன்றார், சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்களையும் கைதிகளையும் விட்டுவிட்டு, சண்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எதையும் தேட இருளை ஆராய்ந்தார். ஆர்ச்சி அவரை முஷ்டிகளாலும், ஒரு மரக் கிளப்பினாலும் அடித்திருந்தாலும், ஜாக் வெகு தொலைவில் எதையாவது கவனித்திருப்பதை உணர்ந்தார், அந்த பயங்கரமான விஷயம் அவரை மிகவும் ஆர்வமாகக் கொண்டிருந்தது. மேலும், கிட்டத்தட்ட மயக்கத்தில் தட்டினார், அவர் பார்வையாளரைப் போல உணர்ந்தார். அவர் தனது வலிக்கு ஒரு தூரத்தை உணர்ந்தார், அவர் இருவரும் அதை இங்கே அனுபவிப்பதைப் போலவும், தூரத்திலிருந்து அதைப் பார்ப்பது போலவும்.
அவருக்குள் ஒருபோதும் அனுபவிக்காத பசி அவருக்குள் இருந்தது. இது உணவுக்கான பசி மட்டுமல்ல - நல்ல இறைச்சி, இது அறையில் இருந்து வேட்டையாடியதிலிருந்து அவருக்கு இல்லை; பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள், அவை டாசனில் குறைவாகவே இருந்தன-ஆனால் இன்னும் ஆன்மீகத்திற்காக. ஏதோ ஆழமானது.
ஓநாய்களின் பழக்கமான அலறலுக்காக மிகவும் கவனமாகக் கேட்பதுடன், அவற்றைக் கேட்க முடியாதபோது, ​​அவர் தனது வாழ்க்கையில் முன்பு இருந்ததை விட தனிமையாக உணர்ந்தபோது, ​​ஜாக் கடைசியாக தூங்குவதற்காக நகர்ந்தார்.
அவன் கனவில் ஏதோ அவன் முகத்தைத் தொட்டது. அது குளிர்ச்சியாகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது, அதைத் துலக்க ஜாக் ஒரு கையை உயர்த்தினார். அவரது வெளிப்பட்ட பாதத்திற்கு எதிராக வேறு ஏதோ துலக்கப்பட்டது, மற்றும் அவரது உடல் முழுவதும் குவிந்திருந்த தோல்களுக்கு அடியில் ஒரு வடிவம் அவருக்கு நெருக்கமாக வேலை செய்தது. அவர் சிக்கியதாகவும் தாக்கப்பட்டதாகவும் உணர்ந்தார், மேலும் விஷயம் நெருங்கி வருவதை உணர்ந்ததால் அவர் பீதியடைய ஆரம்பித்தார். அதன் விசித்திரமான வெப்பத்தை அவனால் உணர முடிந்தது, ஆனாலும் அது அவன் வயிற்றைத் தொட்டபோது, ​​அதுவும் குளிர்ச்சியாகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது.
கண்களைத் திறந்தான். நிழல்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றன, பலவீனமான கேம்ப்ஃபையரின் வெளிச்சத்தில் வெறுமனே தெரியும், முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தன. அவர் மூச்சுத்திணறல் மற்றும் உட்கார்ந்து, அவர் அடித்த வேதனையின் போது, ​​இது ஒரு கனவு அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
பத்து டிரெயில் நாய்கள் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவர்கள் அவரை மூக்கால் அழுத்துவார்கள், இப்போது அவர் விழித்துக் கொண்டிருப்பதால், அவர்கள் வெறுமனே பார்த்தார்கள். இந்த விலங்குகள் ஜாக் மற்றும் மெரிட் மற்றும் பிற மனிதர்களைப் போலவே வில்லியம் மற்றும் ஆர்ச்சிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அடிமைகளாக இருந்தன. ஜாக் மற்றும் மெரிட் அவர்களை முதலில் சந்தித்தபோது அவர்கள் ஹாலின் மங்கை மடத்தை திருட முயற்சித்ததைப் போலவே அவர்கள் நாய்களையும் திருடிவிட்டார்கள்.
அவர் ஒன்றிலிருந்து அடுத்தவரைப் பார்த்தார், ஒவ்வொரு நாய்களும் அதன் இருண்ட, ஈரமான கண்களில் நிலவொளியைப் பிரதிபலித்தன. அவர்களில் யாரும் சத்தம் போடவில்லை. தோல்களுக்கு அடியில் இருந்து தனது கைகளை கொண்டு வந்து மார்பின் குறுக்கே மடித்தபோதும், அவர்களில் யாரும் ஒரு முறை கூட விலகிப் பார்க்கவில்லை. இது மிகவும் குளிராக இருக்கிறது, அவர் நினைத்தார், அவர் நெருப்பைப் பார்த்தார். அது எரிக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது, அதைச் சுற்றி அவர் தூங்கும் சக அடிமைகளின் வடிவங்களை உருவாக்க முடியும். அவற்றைச் சுற்றிலும், நட்சத்திர ஒளியில் வெளிர் மங்கலாகத் தெரியும், அடிமைகளின் கூடாரங்கள். எங்காவது கூடாரங்களுக்கு அப்பால், குறைந்தது மூன்று அடிமைகளாவது காவலில் இருப்பதாக அவருக்குத் தெரியும்.
அல்லது இருந்திருக்க வேண்டும்.
"இப்போது என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க அவர்கள் வந்திருப்பார்கள்," என்று அவர் கிசுகிசுத்தார், நாய்களில் ஒன்று நெருக்கமாக இருந்தது.
ஜாக் பின்னால் இழுத்தான். டிரெயில் நாய்கள் எவ்வளவு தீயவை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஆனால் பின்னர் அவர் இங்கு எந்த அச்சுறுத்தலையும் உணரவில்லை. அவர்கள் அவரைச் சுற்றி இருந்தார்கள், ஆனால் அவரைச் சுற்றி இல்லை. அவர் ஒரு தற்காலிக கையை அடைந்தார், ஒரு நாய் அதன் திறந்த உள்ளங்கைக்கு எதிராக அதன் தலையை உருட்டியது.
“ஏய், பையன்,” ஜாக் கிசுகிசுத்தான். "உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது?"
நாய் சிணுங்கியது, குறைந்த மற்றும் அமைதியானது, மற்றும் ஜாக் அதன் குரல் தனது உள்ளங்கைக்கு எதிராக ஒலிப்பதை உணர்ந்தார். மற்றவர்கள் நெருக்கமாக விளிம்பில் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் அவரை முனகினார், மற்றொருவர் புண்படுத்தும் நாயைப் பார்த்தார்.
இது என்ன?
சிதறிய மேக மூடியின் பின்னால் இருந்து சந்திரன் வெளிப்பட்டது. அது பாதி நிரம்பியிருந்தது, அதன் வெள்ளி ஷீன் பனிப்பொழிவு போல நிலப்பரப்பு முழுவதும் விழுந்தது. கூடாரங்கள் இலகுவாக வளர்ந்தன, நிழல்கள் குறைந்த அடர்த்தியைத் தாண்டின. ஜாக் சுற்றிப் பார்த்தார், வில்லியமின் காவலர்களின் நகரும் வடிவங்களை உருவாக்க முயன்றார், ஆனால் அவரால் அவற்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் எங்காவது உட்கார்ந்து, அமைதியான முகாமைப் பார்த்து, அசைவில்லாமல், எந்த இயக்கத்தையும் அது நடந்த உடனேயே உளவு பார்ப்பார்கள் என்று நம்புகிறார்கள்.

அரபு சிந்தனையாளர் சமீர் அமீன்

சமீர் அமீன் (3 செப்டம்பர் 1931 - 12 ஆகஸ்ட் 2018) ஒரு எகிப்திய-பிரெஞ்சு மார்க்சிய பொருளாதார நிபுணர் , அரசியல் விஞ்ஞானி மற்றும் உலக அமைப்புகள்...