ஞானபீடம்:சர்ச்சைகள், விமர்சனங்கள், விவாதங்கள்

தக்கலை இலக்கிய வட்டம் ஒருங்கிணைத்த ‘ஞானபீட விருது குறித்த சர்ச்சை’ தொடர்பான விவாதக் கூட்டம் மிகவும் காரசாரமாக அமைந்த நிலையில், விவாதத்தைத் தொடங்கி வைத்துப் பேசிய கவிஞர் மற்றும் விமர்சகரான யவனிகா ஸ்ரீராமின் உரை, தற்காலிகமான சர்ச்சைகளைத் தாண்டி தமிழ் இலக்கியத்தின் ஆழமான வேர்களை நோக்கியும், நவீன இலக்கியப் பரப்பின் பரிணாம வளர்ச்சியை நோக்கியும் நகர்ந்தது.

​அவரது விரிவான உரையின் முக்கியக் கூறுகள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன:

​தமிழ் இலக்கியத்தின் நெடிய வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி

​யவனிகா ஸ்ரீராம் தனது உரையைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் இரண்டாயிரம் ஆண்டு கால வரலாற்றுப் பின்னணியில் இருந்து தொடங்கினார். சங்க இலக்கியங்களில் காணக்கிடைக்கும் திணை சார்ந்த அக, புற வாழ்வியல் கூறுகள் தொட்டு, காப்பியக் காலம், பக்தி இலக்கியக் காலம் எனத் தமிழ் மொழி தன்னை எவ்வாறு ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் சமூக, பண்பாட்டு மாற்றங்களுக்கும் ஏற்பத் தகவமைத்துக் கொண்டது என்பதை விரிவாக விளக்கினார். பழங்கால இலக்கியங்கள் வெறும் செய்யுள்களாக இல்லாமல், அன்றைய சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சியின் பதிவுகளாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

​காத்திரமான இலக்கியத்தின் எழுச்சி

​வெறும் பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவோ அல்லது மேல்தட்டு மக்களுக்கான அழகியல் சார்ந்த ஒன்றாகவோ மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், தமிழ் இலக்கியம் எவ்வாறு ஒரு 'காத்திரமான' (Substantive and Forceful) கருவியாக உருமாறியது என்பதை அவர் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார்.

• ​சமூகப் போராட்டங்களின் குரல்: காலனித்துவ ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான எழுச்சி, திராவிட இயக்கத்தின் சமூக நீதிப் போராட்டங்கள், மார்க்சிய சித்தாந்தங்களின் தாக்கத்தால் உருவான பாட்டாளி வர்க்க இலக்கியங்கள் ஆகியவை தமிழ் இலக்கியப் பரப்பை எவ்வாறு விரிவடையச் செய்தன என்பதைத் தர்க்கரீதியாக விளக்கினார்.
• ​அதிகாரத்தை நோக்கிய கேள்விகள்: எளிய மக்களின் வாழ்வியலையும், விளிம்புநிலை மக்களின் வலிகளையும் பதிவு செய்த தலித் மற்றும் பெண்ணிய இலக்கிய எழுச்சிகள், அதிகார அமைப்புகளை நோக்கிக் கூர்மையான கேள்விகளை எழுப்பும் வலிமையான ஊடகமாக இலக்கியத்தை மாற்றிய விதத்தை அவர் பதிவு செய்தார்.

​சிற்றிதழ் இயக்கமும் நவீன இலக்கியத்தின் உருவாக்கமும்

​அவரது உரையின் மையப்பகுதியாகவும், மிகவும் அழுத்தமான வாதமாகவும் அமைந்தது நவீன தமிழ் இலக்கியத்தை உருவாக்குவதில் 'சிற்றிதழ்களின்' (Little Magazines) பங்களிப்பு குறித்த பகுதியாகும்.

• ​பரிசோதனை முயற்சிகளுக்கான தளம்: பெருந்திரள் வாசகர்களை இலக்காகக் கொண்ட பெரும் வணிக இதழ்கள் (Mainstream Magazines) வணிக சமரசங்களுக்காகச் செய்யத் தயங்கிய இலக்கியப் பரிசோதனைகளுக்கும், புதிய மொழிநடைக்கும் சிற்றிதழ்களே அடைக்கலம் கொடுத்தன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
• ​புதிய சிந்தனைகளின் ஊற்றுக்கண்: உலக இலக்கியப் போக்குகள், இருத்தலியல், பின்நவீனத்துவம், அமைப்பியல் போன்ற புதிய தத்துவார்த்தச் சிந்தனைகளைத் தமிழ் வாசகர்களுக்கும் படைப்பாளர்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்தியது 'மணிக்கொடி' காலந்தொட்டு இன்றுவரை சமரசமின்றி வெளிவரும் சிற்றிதழ்களே என்பதைத் தரவுகளுடன் விளக்கினார்.
• ​படைப்பாளர்களை வார்த்தெடுத்த களம்: இன்றைய பல முன்னணி எழுத்தாளர்களையும், கவிஞர்களையும், கூர்மையான விமர்சகர்களையும் உருவாக்கி, அவர்களைப் புகழுக்காகவோ விருதுகளுக்காகவோ எழுதாமல், சமரசமற்ற இலக்கியப் பாதையில் பயணிக்க வைத்த பெருமை இந்தச் சிற்றிதழ் மரபையே சாரும் என ஆணித்தரமாக வாதிட்டார்.

​ஞானபீட விருது போன்ற அங்கீகாரங்கள் குறித்த சர்ச்சைகள் எழும்போதெல்லாம், நாம் இலக்கியத்தின் அடிப்படை நோக்கத்தையும், அது வணிகத்தைத் தாண்டி கடந்து வந்த நெடிய சிற்றிதழ்ப் பாதையையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்பதே யவனிகா ஸ்ரீராமின் பேச்சின் அடிநாதமாக அமைந்தது. அவரது இந்த உரை, கூட்டத்தின் காரசாரமான விவாதத்திற்கு ஒரு முதிர்ச்சியான, அறிவுபூர்வமான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது.

யவனிகா ஸ்ரீராமின் ஆழமான உரையைத் தொடர்ந்து, ‘காலச்சுவடு’ இதழின் ஆசிரியர் அரவிந்தன் முன்வைத்த வாதங்கள் விவாதத்தை அடுத்த தளத்திற்கு நகர்த்தின. தமிழ் இலக்கியத்தின் பரிணாமத்தையும், வெகுஜனப் புகழுக்கும் தீவிர இலக்கியத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளையும் அவர் மிகவும் கூர்மையாக விமர்சித்தார்.

​அவரது உரையின் முக்கிய அம்சங்களும், அவர் சுட்டிக்காட்டிய சமூகச் சூழலும் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன:

​இலக்கியம் என்பது வாழ்வியலின் வெளிப்பாடு

​தமிழ் இலக்கியம் காலங்காலமாக எப்படிப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து வந்துள்ளது என்பதை விளக்கிய அரவிந்தன், இலக்கியம் என்பது வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களோ அல்லது அலங்காரமான மொழிநடையோ அல்ல என்பதை ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்தார். அது மனித வாழ்வியலின் சிக்கல்களையும், இருத்தலியல் வலிகளையும், சமூக முரண்பாடுகளையும் நுட்பமாகப் பேசுவதாக அமைய வேண்டும். வாழ்வியலின் அடிநாதத்தைத் தொடாத எந்தவொரு படைப்பும் தீவிர இலக்கியமாக நிலைத்து நிற்க முடியாது என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.

​கவிஞர் வைரமுத்து குறித்த விமர்சனம்

​ஞானபீட விருது தொடர்பான சர்ச்சையின் மையப்புள்ளியாக, கவிஞர் வைரமுத்துவின் படைப்புகள் குறித்த தனது கடுமையான விமர்சனத்தை அரவிந்தன் முன்வைத்தார்:

• ​பாடலாசிரியர் vs இலக்கியவாதி: வைரமுத்து அடிப்படையில் ஒரு சிறந்த திரைப்படப் பாடலாசிரியர் மட்டுமே. திரையிசைக்கான சட்டகத்திற்குள் வார்த்தைகளைக் கோர்ப்பதில் அவருக்கு இருக்கும் திறமையை மறுப்பதற்கில்லை என்றாலும், அதுவே அவரை ஒரு நவீன இலக்கியவாதியாக மாற்றிவிடாது என்று வாதிட்டார்.
• ​இலக்கியத் தரம்: நவீன இலக்கியம் கோரும் ஆழமும், தத்துவார்த்தப் பார்வையும், வாழ்வியலின் நுட்பமான படிமங்களும் அவரது எழுத்துகளில் இல்லை என்றும், செவ்வியல் தன்மையற்ற, மேலோட்டமான மொழிப் பிரயோகங்களே அவரது படைப்புகளில் பெருமளவு காணப்படுகின்றன என்றும் விமர்சித்தார்.

​இத்தகைய சர்ச்சைகளுக்கான தற்போதைய சமூகச் சூழல்

​வைரமுத்து அல்லது விருதுகள் குறித்த தனிப்பட்ட விமர்சனங்களைத் தாண்டி, இன்றைய சமூகச் சூழல் எப்படி இதுபோன்ற சர்ச்சைகளைத் தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்கிறது என்பது குறித்து அரவிந்தன் முன்வைத்த ஆழமான சமூகவியல் பார்வை மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது:

​1. வெகுஜனப் புகழும் இலக்கியத் தரமும் ஒன்றெனக் கருதும் பொதுப்புத்தி:

இன்றைய சமூகத்தில், ஒரு படைப்பாளிக்குத் திரைப்படங்கள் அல்லது ஊடகங்கள் மூலம் கிடைக்கும் பிரம்மாண்டமான புகழையே (Mass Popularity), அவனது இலக்கியத் தரத்திற்கான (Literary Merit) அளவுகோலாகப் பொதுச் சமூகம் நம்புகிறது. இந்தத் தவறான புரிதலால், தீவிரமாக இயங்கும் சிற்றிதழ் மரபு எழுத்தாளர்களை விட, வெகுஜனப் பரப்பில் அதிகம் அறியப்பட்டவர்களுக்கே உயரிய விருதுகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற அழுத்தம் உருவாகிறது.

​2. அதிகாரமும் விருது அரசியலும்:

இலக்கிய விருதுகள் என்பவை வெறும் எழுத்துக்கான அங்கீகாரம் மட்டுமல்ல; அவை பல நேரங்களில் அரசியல் சித்தாந்தங்கள், அதிகார மையங்களின் செல்வாக்கு மற்றும் லாபியிங் (Lobbying) ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. அதிகாரம் மற்றும் ஊடகப் பின்புலம் கொண்டவர்கள் விருதுகளை நோக்கி நகரும்போது, உண்மையான இலக்கியச் சூழலில் இயல்பாகவே இந்தச் சர்ச்சைகள் வெடிக்கின்றன.

​3. சமூக ஊடகங்கள் உருவாக்கிய கட்டற்ற வெளி:

முன்பு இதுபோகன்ற இலக்கிய விவாதங்கள் சிற்றிதழ்களுக்குள்ளும், தக்கலை இலக்கிய வட்டம் போன்ற தீவிரமான இலக்கியக் கூட்டங்களுக்குள்ளும் மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டு வந்தன. ஆனால், இன்று சமூக வலைத்தளங்கள் இந்த விவாதங்களைப் பொதுவெளிக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டன. இலக்கியம் சார்ந்த அடிப்படைப் புரிதல் இல்லாதவர்களும் தங்களது அரசியல் அல்லது தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளின் அடிப்படையில் கருத்துக்களைக் கொட்டுவதால், விவாதங்கள் ஆரோக்கியமான தளத்திலிருந்து விலகி, தனிநபர் தாக்குதல்களாகவும், பெரும் சமூகப் பிளவுகளாகவும் உருமாறுகின்றன.

​4. அடையாள அரசியலின் எழுச்சி (Identity Politics):

எந்தவொரு விருதின் அறிவிப்புக்குப் பின்னும் சாதி, மதம், பிராந்தியம் சார்ந்த அடையாள அரசியல் இன்று முதன்மைப்படுத்தப்படுகிறது. ஒருவருக்கு விருது வழங்கப்படுகிறதா அல்லது மறுக்கப்படுகிறதா என்பதை அவரது படைப்பின் தரத்தை வைத்து அளவிடுவதை விட, அவர் சார்ந்த அடையாளத்தின் வழியே மதிப்பிடும் சமூகச் சூழல் இன்று வலுவாக வேரூன்றியுள்ளது.

​அரவிந்தனின் இந்த உரை, பிரச்சனையைக் குறிப்பிட்ட ஒரு நபரிடமிருந்து நகர்த்தி, ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் சமூகத்தின் இலக்கியப் புரிதல் மற்றும் அரசியல் சூழலின் மீது வெளிச்சம் போடுவதாக அமைந்தது.

காலச்சுவடு ஆசிரியர் அரவிந்தன் தனது உரையின் மிக முக்கியமான மற்றும் உணர்வுபூர்வமான கட்டத்தில், கவிஞர் வைரமுத்து மீதான மீ டூ (Me Too) குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்து மிகக் கடுமையான அறம் சார்ந்த கேள்விகளை எழுப்பினார். ஒரு படைப்பாளியின் எழுத்துத் தரத்தை மட்டும் அளவுகோலாகக் கொள்ளாமல், அந்தப் படைப்பாளியின் அறவியலையும் மனித மாண்பையும் உரைத்துப் பார்க்க வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார். குறிப்பாக, இந்திய இலக்கியத்தின் மிக உயரிய அங்கீகாரமாக மதிக்கப்படும் ஞானபீட விருது போன்ற ஒன்றை, பல பெண்களால் தொடர்ந்து பாலியல் சீண்டல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளான ஒருவருக்கு எப்படி வழங்க முடியும் என்ற தார்மீகக் கேள்வியை அவர் கூட்டத்தின் முன் வைத்தார்.

​இலக்கியம் என்பது வெறுமனே வார்த்தைகளைச் சுவைப்பது அல்ல, அது மனிதத்துவத்தைப் பேசுவதாகவும், அதிகாரத்தின் அத்துமீறல்களுக்கு எதிரான அறச்சீற்றமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை அரவிந்தன் சுட்டிக்காட்டினார். அப்படிப்பட்ட இலக்கியப் பரப்பில் இயங்குபவர் எனச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒருவர், தனது அதிகாரத்தையும் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தித் துறையில் உள்ள பெண்களைச் சுரண்டினார் என்ற வலுவான குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்த பின்னும், அதை இலக்கிய உலகம் எப்படி அமைதியாகக் கடந்து செல்ல முடியும் என்று அவர் வாதிட்டார். மீ டூ இயக்கத்தின் மூலம் பல பெண்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்த அநீதிகளை மிகுந்த தைரியத்துடன் பொதுவெளியில் அம்பலப்படுத்திய நிலையில், அதைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் அக்குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளான நபரை ஞானபீட விருதுக்காகப் பரிந்துரைப்பதோ அல்லது கொண்டாடுவதோ என்பது, பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண்களுக்குச் செய்யப்படும் பெருந்துரோகம் என்றும் அவர் விமர்சித்தார்.

​மேலும், ஞானபீடம் போன்ற விருதுகள் ஒரு படைப்பை மட்டும் கௌரவிப்பதில்லை, அந்தப் படைப்பாளியைச் சமூகத்தின் ஒரு பண்பாட்டு அடையாளமாக, முன்மாதிரியாக முன்னிறுத்துகின்றன என்பதை அரவிந்தன் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தார். அறம் சார்ந்த பெரும் வீழ்ச்சியைக் கொண்ட ஒருவரை இவ்வாறு சமூகத்தின் உச்சத்தில் வைத்துக் கொண்டாடும்போது, அது வருங்காலத் தலைமுறைக்கும் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்திற்கும் எத்தகைய மோசமான முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கும் என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அதிகார பலமும் ஊடக பலமும் இருந்தால் எத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளையும் கடந்து ஒருவரால் உயரிய விருதுகளைச் சென்றடைய முடியும் என்ற பிம்பம் கட்டமைக்கப்படுவது, ஒட்டுமொத்த இலக்கியச் சூழலின் நம்பகத்தன்மையையும், விருதுகளின் புனிதத்தன்மையையும் அடியோடு அழித்துவிடும் என்று தனது உரையில் அவர் மிகத் தீர்க்கமாக எடுத்துரைத்தார்.

காலச்சுவடு ஆசிரியர் அரவிந்தனின் அறம் சார்ந்த கேள்விகளைத் தொடர்ந்து, மதுரையிலிருந்து வந்திருந்த தலித் செயற்பாட்டாளர் ஜெகநாதன் முன்வைத்த வாதங்கள், விவாதத்தை அடுத்தக்கட்ட அரசியல் மற்றும் சமூகவியல் தளத்திற்கு நகர்த்தின. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக ஒலித்த அவரது உரை, தமிழ் சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள சாதிய அதிகாரப் படிநிலைகளையும், அதன் தொடர்ச்சியாக அரங்கேறும் ஒடுக்குமுறைகளையும் தோலுரித்துக் காட்டுவதாக அமைந்தது.

​தமிழ் சமூகச் சூழலில் சாதிய ஆதிக்கம் என்பது வெறும் சமூகப் படிநிலை சார்ந்த பிரச்சனை மட்டுமல்ல, அது எப்படிப் பெண்களின் உடலையும் உரிமையையும் சூறையாடும் ஓர் அதிகார ஆயுதமாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறது என்பதை ஜெகநாதன் மிகவும் ஆவேசமாகப் பதிவு செய்தார். அதிகார வர்க்கம் எப்படித் தங்களுக்குச் சாதகமாக அறத்தையும் நீதியையும் வளைத்துக்கொள்கிறது என்பதை விவரித்த அவர், வைரமுத்து மீதான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்து இந்தச் சமூகத்தின் இரட்டை நிலைப்பாட்டைக் கடுமையாக விமர்சித்தார்.

​மீ டூ இயக்கத்தின் மூலம் பல பெண்களால் முன்வைக்கப்பட்ட இத்தகைய தீவிரமான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள், ஒருவேளை ஒரு தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் மீது வைக்கப்பட்டிருந்தால், இந்தச் சமூகம் மற்றும் அமைப்புகளின் எதிர்வினை எப்படி இருந்திருக்கும் என்ற கூர்மையான கேள்வியை அவர் கூட்டத்தின் முன் வைத்தார். அப்படி நடந்திருந்தால், அந்த நபர் இந்நேரம் சமூகத்தால் முழுமையாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டு, சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட்டுக் கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருப்பார் என்று வாதிட்டார். விளிம்புநிலை அரசியல் மற்றும் சமூக நீதியின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, இது அப்பட்டமான முரண்பாடு என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

​ஆனால், அதிகாரமும் ஊடக பலமும் கொண்ட வைரமுத்துவுக்கு எதிராக அத்தனை பெண்கள் வெளிப்படையாகக் குரல் கொடுத்த பின்பும், சமூகத்தின் ஒரு தரப்பு அதைச் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவரைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, இலக்கிய உலகின் உயரிய விருதான ஞானபீடத்தை அவருக்கு வழங்குவது குறித்துப் பரிசீலிப்பதும், மேடைகளில் அவரைத் தொடர்ந்து கொண்டாடுவதும் எத்தகையதொரு சமூக அநீதி என்பதை ஜெகநாதன் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார். குற்றங்களை அணுகுவதில் ஆதிக்கம் எப்படி ஒரு கவசமாகச் செயல்படுகிறது என்பதை அவரது உரை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.

தலித் செயற்பாட்டாளர் ஜெகநாதனின் சமூக அரசியல் விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து, பேராசிரியர் எச். முஜீப் ரஹ்மான் தனது உரையை இலக்கியத்தின் அடிப்படையான 'தரத்தை' (Literary Quality) மையப்படுத்தி மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்தார். புதிய கோட்பாடுகளையும் சிந்தனைகளையும் தமிழ் மண்ணில் தொடர்ந்து விவாதித்து வரும் ஒரு கோட்பாட்டாளராக, அவர் இந்தச் சர்ச்சையை உலகளாவிய மற்றும் தேசிய அளவிலான இலக்கிய மதிப்பீடுகளோடு ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.

​தமிழ் இலக்கியம் இன்று உலக அளவில் எந்த இடத்தில் இருக்கிறது, அதன் தரம் என்ன, அதேபோல் ஒட்டுமொத்த இந்திய இலக்கியச் சூழலில் தமிழ் இலக்கியத்தின் பங்களிப்பும் தரமும் எத்தகைய வீச்சைக் கொண்டிருக்கிறது என்று மிகத் தீவிரமாக விவாதிக்க வேண்டிய காலகட்டம் இது என்பதை அவர் தனது உரையில் வலியுறுத்தினார். உலகளாவிய இலக்கியங்கள் மனித இருத்தலையும், உளவியலையும், தத்துவார்த்தத் தேடல்களையும் மிக நுட்பமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில், தமிழின் தரம் அதற்கிணையாகச் செழுமைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது அவரது பிரதான வாதமாக அமைந்தது.

​இப்படிப்பட்ட ஒரு முக்கியமான அறிவார்ந்த காலகட்டத்தில், இலக்கியத்தின் தரம், தத்துவம், ஆழம் என அனைத்தையும் புறந்தள்ளிவிட்டு, ஒரு கவிஞர் 'குறுக்குசால் ஓட்டி' (Taking shortcuts through influence and lobbying) இலக்கியத்திற்கான மிக உயரிய விருதைப் பெற முயல்வது என்பது ஒட்டுமொத்த இலக்கியச் சூழலுக்கும் இழைக்கப்படும் மாபெரும் அநியாயம் என்று அவர் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தார். தீவிர இலக்கியத்திற்கெனத் தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டு, எந்தவித வணிகச் சமரசமுமின்றி பல காத்திரமான நூல்களைப் படைத்து, புதிய இலக்கியத் தடங்களை உருவாக்கி வரும் உண்மையான படைப்பாளிகள் பலர் இங்கே இருக்கிறார்கள். அவர்களை எல்லாம் இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டு, வெறும் வெகுஜன ஈர்ப்பையும், அரசியல் மற்றும் ஊடகப் பின்புலத்தையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு ஒருவர் உயரிய விருதுகளைச் சென்றடைவது அறமற்ற செயல் என அவர் வாதிட்டார்.

​ஞானபீடம் போன்ற விருதுகள் வெறுமனே ஒரு தனிநபருக்கான அங்கீகாரம் அல்ல; அவை ஒரு மொழியின் சமகால இலக்கியத் தரத்தை உலகிற்கும் தேசத்திற்கும் பறைசாற்றும் அளவுகோல்கள். அங்குச் சமரசங்கள் செய்யப்படும்போது, அது உலக அரங்கில் தமிழ் இலக்கியத்தின் தரத்தையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடும் என்று முஜீப் ரஹ்மான் தனது உரையில் ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார். உண்மையான உழைப்பிற்கும், ஆழ்ந்த வாசிப்பிற்கும், காத்திரமான எழுத்திற்கும் கிடைக்க வேண்டிய அங்கீகாரத்தை, குறுக்குவழியில் அதிகாரத்தின் துணையோடு தட்டிப்பறிப்பது தமிழ் இலக்கியத்தின் எதிர்கால இருப்புக்கே பெரும் அச்சுறுத்தல் என்பதை அவரது உரை பார்வையாளர்களுக்கு மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

பேராசிரியர் முஜீப் ரஹ்மானின் உரை வெறும் விருது அரசியலோடு நின்றுவிடாமல், சமகாலத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலின் ஒட்டுமொத்த வீழ்ச்சி மற்றும் வணிகமயமாக்கல் குறித்த ஒரு விரிவான திறனாய்வாக விரிவடைந்தது. அவர் முன்வைத்த ஆழமான வாதங்கள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன:

​உலகளாவிய இலக்கியத் தரமும் தமிழ்ச் சூழலின் வீழ்ச்சியும்

​முஜீப் ரஹ்மான், பாலஸ்தீனம் போன்ற ஒரு சிறிய நாட்டைச் சுட்டிக்காட்டி முன்வைத்த ஒப்பீடு கூட்டத்தில் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கதாக அமைந்தது. தொடர் போர்களுக்கும், ஆக்கிரமிப்புகளுக்கும், உயிர்வாழ்வதற்கான அன்றாடப் போராட்டங்களுக்கும் இடையே தத்தளிக்கும் பாலஸ்தீனம், உலகத் தரத்திலான மிக உன்னதமான இலக்கியப் படைப்புகளைத் தொடர்ந்து வழங்கி வருகிறது என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். மனித குலத்தின் பெருவலிகளையும், இருத்தலியல் சிக்கல்களையும் அறத்தோடு பேசும் அந்த இலக்கியங்கள் உலக அரங்கில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

​ஆனால், எந்தவொரு பெரும் போர்ச் சூழலோ அல்லது நெருக்கடியோ இல்லாத தமிழ்நாட்டில், எவ்வித தத்துவார்த்த ஆழமுமற்ற, இலக்கியத் தரமற்ற படைப்புகளே தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடப்படுவது மாபெரும் அவலம் என்று அவர் கடுமையாகச் சாடினார்.

​இடைநிலை இதழ்களாகச் சுருங்கிய தீவிர இலக்கிய இதழ்கள்

​தமிழ் இலக்கியத்தின் தரத்தைத் தீர்மானிப்பதில் சிற்றிதழ்களின் பொறுப்பு மற்றும் அவற்றின் தற்போதைய வீழ்ச்சி குறித்தும் அவர் மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்தார். ஒரு காலத்தில் தீவிர இலக்கியத்திற்கான மாற்று வெளிச்சமாகவும், சமரசமற்ற கறுவியாகவும் இயங்கிய ‘காலச்சுவடு’, ‘உயிர்மை’, ‘உயிர் எழுத்து’ போன்ற இதழ்கள் இன்று தங்கள் அடையாளத்தை இழந்துவிட்டன என்று அவர் குற்றஞ்சாட்டினார்.

​சந்தை தேவைகளுக்காகவும் வணிக சமரசங்களுக்காகவும், அவை வெகுஜன ரசனைக்கும் தீவிர இலக்கியத்திற்கும் இடைப்பட்ட வெறும் 'இடைநிலை இதழ்களாக' (Middle-brow magazines) உருமாறிவிட்டன என்றும், இந்தச் சமரசப் போக்கே ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இலக்கியத்தின் தரத்தையும் கெடுத்து சீரழித்துவிட்டது என்றும் அவர் வேதனை தெரிவித்தார்.

​வணிக இலக்கியவாதிகளாக மாறிய படைப்பாளிகள்

​இந்த வணிகமயமாக்கலின் உச்சமாக, தீவிர இலக்கியவாதிகளாகத் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொண்ட பல முன்னணி எழுத்தாளர்களின் இன்றைய நிலைப்பாட்டையும் முஜீப் ரஹ்மான் கூர்மையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கினார்.

​ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன், மனுஷ்யபுத்திரன் போன்றவர்கள் ஒரு காலகட்டத்தில் தரமான இலக்கியங்களைப் படைத்தவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிட்ட அவர், இன்று அவர்கள் அந்தத் தீவிரத் தன்மையை முற்றிலுமாகக் கைவிட்டுவிட்டார்கள் என்று வாதிட்டார். சந்தை மதிப்பிற்காகவும், வெகுஜனப் புகழுக்காகவும் எழுதும் வெறும் 'வணிக இலக்கியவாதிகளாக' அவர்கள் இன்று சுருங்கிப் போய்விட்டார்கள் என்ற அவரது நேரடியான குற்றச்சாட்டு, அரங்கில் இருந்த இலக்கிய வாசகர்களிடையே பெரும் அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியது.

​புதிய கோட்பாடுகளையும் விரிவான தத்துவார்த்தப் பார்வைகளையும் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வரும் ஒரு கோட்பாட்டாளராக அவர் முன்வைத்த இந்த விமர்சனங்கள், தற்போதைய தமிழ் இலக்கியச் சூழல் தன்னைத்தானே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துவதாக அமைந்தன.

பேராசிரியர் முஜீப் ரஹ்மானின் விமர்சனங்களைத் தொடர்ந்து பேசிய 'இலைகள்' இலக்கிய அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர் டி.வி. பாலசுப்ரமணியம், தமிழ் இலக்கியத்தின் தற்போதைய வீழ்ச்சிக்கான அடிப்படைச் காரணங்களில் ஒன்றை வரலாற்றுப் பார்வையோடு முன்வைத்தார். ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ் இலக்கியத்தை எவ்வித வணிக சமரசங்களுமின்றி தாங்கிப் பிடித்து வளர்த்தெடுத்த பெருமை சிற்றிதழ்களையே சாரும் என்பதை அவர் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார். புதிய சிந்தனைகளுக்கும், காத்திரமான படைப்புகளுக்கும், தீவிரமான விவாதங்களுக்கும் பிரதான களமாக அமைந்த அந்தச் சிற்றிதழ் மரபுதான் தமிழ் மொழியில் உண்மையான இலக்கியவாதிகளை உருவாக்கி வளர்த்தது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். ஆனால், இன்றைய காலகட்டத்தில் அப்படிப்பட்ட அர்ப்பணிப்புள்ள சிற்றிதழ்கள் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டன என்றும், அந்தப் பேரிழப்பே தற்போதைய தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் ஏற்பட்டுள்ள மிகப்பெரிய வீழ்ச்சிக்கும் தரக்குறைவிற்கும் முக்கியக் காரணம் என்றும் அவர் மிகவும் வருத்தத்துடன் தெரிவித்தார். சிற்றிதழ்களின் மரணம் என்பது வெறுமனே சில இதழ்களின் முடக்கம் அல்ல, அது ஒட்டுமொத்த தீவிர இலக்கிய மரபினுடைய வீழ்ச்சியின் அடையாளம் என்ற அவரது உரை, கூட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட முந்தைய விமர்சனங்களுக்கு மேலும் வலுசேர்ப்பதாக அமைந்தது.

‘இலைகள்’ இலக்கிய அமைப்பாளர் டி.வி. பாலசுப்ரமணியத்தின் வரலாற்றுப் பார்வையைத் தொடர்ந்து, முனைவர் சௌமியா தனது உரையில் தற்கால இலக்கியச் சூழல் குறித்த ஒரு மிக முக்கியமான திறனாய்வை முன்வைத்தார். தமிழ் இலக்கியம் முற்றிலுமாக வீழ்ச்சியடைந்துவிடவில்லை என்ற ஒரு நேர்மறையான, அதே சமயம் விமர்சனப்பூர்வமான கோணத்தில் அவரது பேச்சு அமைந்தது.

​அவரது உரையின் முக்கியக் கூறுகள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன:

​தரமான படைப்புகளின் தொடர்ச்சி

​தமிழ் இலக்கியம் தனது தரத்தை இழந்துவிட்டது என்ற பொதுவான குற்றச்சாட்டை மறுத்த முனைவர் சௌமியா, இன்றும் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் மிகச் சிறந்த, காத்திரமான படைப்புகள் தொடர்ந்து வெளிவந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன என்பதை ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்தார். எவ்வித சமரசமுமின்றி, மனித வாழ்வியலின் நுட்பங்களையும் உலகளாவிய தத்துவங்களையும் பேசும் உண்மையான படைப்பாளிகள் இன்றும் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

​வெகுஜன இலக்கியம் ஏற்படுத்திய சீரழிவு

​பிரச்சனை தீவிர இலக்கியப் படைப்புகளில் இல்லை; மாறாக, ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் வாசிப்பு ரசனையைத் தீர்மானிக்கும் 'வெகுஜன இலக்கியத்தின்' (Mass Literature) ஆதிக்கத்தில்தான் உள்ளது என அவர் மிகக் கடுமையாகக் குற்றஞ்சாட்டினார். வணிக நோக்கத்திற்காகத் தொடர்ந்து மேலோட்டமான உணர்வுகளையும், மலிவான கவர்ச்சியையும், எவ்வித ஆழமுமற்ற எழுத்துகளையும் வழங்கி, தமிழ் மக்களின் வாசிப்பு மனநிலையையும் அறிவார்ந்த தேடலையும் இந்த வெகுஜன இலக்கியம் முற்றிலுமாகச் சீரழித்துவிட்டது என்று அவர் வேதனை தெரிவித்தார். உண்மையான இலக்கியம் எது என்பதை அடையாளம் காண முடியாத அளவிற்குப் பொதுப்புத்தி மழுங்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றார்.

​வெகுஜன மோகமும் விருதுகளும்

​இந்தச் சீரழிந்த வாசிப்புச் சூழலின் நேரடி விளைவுதான் கவிஞர் வைரமுத்து போன்றவர்கள் இலக்கியத்திற்கான உயரிய விருதுகளைப் பெறும் நிலைக்குப் பரிசீலிக்கப்படுவது என்று அவர் மிகக் கூர்மையாக விமர்சித்தார். உண்மையான இலக்கியத்தின் தரம் மற்றும் ஆழம் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு சமூகம், வெறும் திரைப்படப் புகழையும், வார்த்தை ஜாலங்களையும், வெகுஜன ஈர்ப்பையும் மட்டுமே 'இலக்கியத் தரம்' எனத் தவறாக நம்புகிறது. இந்த வெகுஜன மோகமும், ஊடகங்கள் கட்டமைக்கும் போலி பிம்பங்களுமே, வைரமுத்து போன்றவர்கள் இலக்கியத் தகுதியைத் தாண்டி விருதுகளை நோக்கி நகர்வதற்குக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கின்றன என்று தனது உரையில் அவர் மிகத் தெளிவாக விளக்கினார்.

முனைவர் சௌமியாவின் உரையைத் தொடர்ந்து, இந்த ஒட்டுமொத்த விவாதக் கூட்டத்தையும் ஒருங்கிணைத்த 'தக்கலை இலக்கிய வட்டத்தின்' அமைப்பாளர் பேரா. நட. சிவகுமார் ஆற்றிய உரை, இந்த ஞானபீட விருது சர்ச்சையின் அடிநாதத்தை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதாக அமைந்தது.

​அவர் முன்வைத்த வாதங்களும் விமர்சனங்களும் கீழே விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளன:

​உலக அளவிலான இலக்கிய அளவுகோல்

​பேராசிரியர் நட. சிவகுமார் தனது உரையை உலக இலக்கியப் போக்குகளோடு ஒப்பிட்டுத் தொடங்கினார். சர்வதேச தரம் வாய்ந்த உலக இலக்கியங்கள் தொடங்கி, உள்ளூர் அளவிலான வட்டார மற்றும் விளிம்புநிலை இலக்கியங்கள் வரை, எக்காலத்திலும் உலகெங்கும் கொண்டாடப்படுவது ‘தரமான படைப்புகள்’ மட்டுமே என்பதை அவர் ஆணித்தரமாகச் சுட்டிக்காட்டினார். வாழ்வியலின் ஆழத்தையும், தத்துவார்த்தப் பார்வைகளையும், மனித மனதின் சிக்கல்களையும் நேர்மையாகப் பதிவு செய்யும் படைப்புகளுக்கே உலக அரங்கில் உண்மையான அங்கீகாரமும் விருதுகளும் வழங்கப்படுகின்றன என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.

​தமிழ்ச் சூழலில் நிலவும் பெருமுரண்

​ஆனால், இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் இந்த அளவுகோல் முற்றிலுமாகத் தலைகீழாக மாறியிருப்பதை ஒரு மாபெரும் முரண்பாடு என்று அவர் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தார். தீவிர இலக்கிய வாசிப்போ, தரமான படைப்புகளை மதிப்பீடு செய்யும் திறனோ இல்லாத ஒரு சமூகத்தில், மேலோட்டமான கவர்ச்சியும் வார்த்தை ஜாலங்களும் மட்டுமே கொண்ட வைரமுத்துவின் கவிதைகள் பெருவாரியாகக் கொண்டாடப்படுவது தமிழ்ச் சமூகத்தின் அறிவுபூர்வமான வீழ்ச்சியையே காட்டுகிறது என்று அவர் வேதனை தெரிவித்தார்.

​முரண்பாட்டின் விளைவே இந்த விருதுகள்

​உண்மையான இலக்கியத் தரமுள்ள படைப்புகள் கொண்டாடப்பட வேண்டிய இடத்தில், இலக்கியத் தரமற்ற படைப்புகள் கொண்டாடப்படும் இந்த அடிப்படையான 'முரண்' (Contradiction) தான், வைரமுத்து போன்றவர்கள் உயரிய விருதுகளைப் பெறுவதற்கான அல்லது அந்த விருதுகளுக்குப் பரிசீலிக்கப்படுவதற்கான முக்கியக் காரணம் என்று நட. சிவகுமார் தனது உரையில் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தார். காத்திரமான படைப்புகளைத் தொடர்ந்து வழங்கி வரும் உண்மையான இலக்கியவாதிகள் ஓரங்கட்டப்பட்டு, வெறும் வெகுஜன கொண்டாட்டங்களும், ஊடகப் பிம்பங்களும் மட்டுமே ஒருவருக்கான விருதுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற அவரது கூர்மையான விமர்சனம், ஒட்டுமொத்த விவாதத்தின் மையக்கருத்தை மீண்டும் உறுதி செய்வதாக அமைந்தது.

தக்கலை இலக்கிய வட்டம் ஒருங்கிணைத்த இந்த விவாதக் கூட்டம், வெறுமனே ஒரு தனிநபருக்கு ஞானபீட விருது வழங்கப்படுவது குறித்த சர்ச்சையாக மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், சமகாலத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலின் ஒட்டுமொத்தப் போக்கையும், அதன் அறம் சார்ந்த வீழ்ச்சியையும் சுயபரிசோதனை செய்யும் ஒரு மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவாக அமைந்தது.

​பல்வேறு ஆளுமைகள் முன்வைத்த கருத்துகளின் ஒட்டுமொத்த சாராம்சம் மற்றும் முடிவுரை கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளது:

​சிற்றிதழ்களின் வீழ்ச்சியும் வணிக சமரசங்களும்

​யவனிகா ஸ்ரீராம் மற்றும் டி.வி. பாலசுப்ரமணியம் ஆகியோர் சுட்டிக்காட்டிய சிற்றிதழ் மரபின் வீழ்ச்சிதான், தமிழ் இலக்கியத்தின் இன்றைய தேக்கநிலைக்கு அடிப்படைக் காரணம் என்பது கூட்டத்தில் தெளிவாக நிறுவப்பட்டது. எச். முஜீப் ரஹ்மான் மிகத் துணிச்சலாக முன்வைத்த விமர்சனங்கள், தீவிர இலக்கிய இதழ்கள் எப்படி வணிக நோக்கத்திற்காக 'இடைநிலை இதழ்களாக' உருமாறின என்பதையும், ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்ற தீவிரப் படைப்பாளிகள் எப்படி வணிக இலக்கியவாதிகளாகச் சமரசம் செய்துகொண்டார்கள் என்பதையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தன. உலகளாவிய தரத்திற்கு ஈடுகொடுக்க வேண்டிய தமிழ் இலக்கியம், வணிக நோக்கங்களுக்காகத் தன்னைத்தானே குறுக்கிக்கொண்டது ஒரு மாபெரும் வீழ்ச்சியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது.

​வெகுஜன ரசனையும் பொதுப்புத்தியின் சீரழிவும்

​முனைவர் சௌமியா மற்றும் பேரா. நட. சிவகுமார் ஆகியோரின் உரைகள், சமூகத்தின் வாசிப்புத் தரம் எப்படிக் கீழே இறங்கியுள்ளது என்பதை உணர்த்தின. காத்திரமான படைப்புகளை அடையாளம் காணும் திறனை இழந்துவிட்ட சமூகத்தில், வெகுஜன ஊடகங்கள் கட்டமைக்கும் பிம்பங்களும், வைரமுத்து போன்றவர்களின் வார்த்தை ஜாலங்களும் மட்டுமே 'இலக்கியம்' என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளன. தரமற்ற படைப்புகள் கொண்டாடப்படும் இந்த அடிப்படையான முரண்பாடுதான், தகுதியற்றவர்களை உயரிய விருதுகளை நோக்கி நகர்த்துகிறது என்பது ஆணித்தரமாக விவாதிக்கப்பட்டது.

​அறமும் அதிகார அரசியலும்

​அனைத்திற்கும் மேலாக, காலச்சுவடு அரவிந்தன் மற்றும் தலித் செயற்பாட்டாளர் ஜெகநாதன் எழுப்பிய அறம் மற்றும் சமூக நீதி சார்ந்த கேள்விகள் இந்த விவாதத்தின் ஆன்மாவாக அமைந்தன. இலக்கியத் தரம் என்பதைத் தாண்டி, மீ டூ (Me Too) போன்ற தீவிரமான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளான ஒருவருக்கு எப்படி ஞானபீடம் வழங்க முடியும் என்ற அறச்சீற்றம் கூட்டத்தில் மேலோங்கி நின்றது. இதே குற்றச்சாட்டு ஒரு தலித் மீது வைக்கப்பட்டிருந்தால் சமூகம் அவரைத் தண்டித்திருக்கும்; ஆனால் அதிகாரமும், சாதிய, ஊடகப் பின்புலமும் கொண்ட ஒருவரால் எளிதாகத் தப்பிக்கவும் விருதுகளைப் பெறவும் முடிகிறது என்ற வாதம், இலக்கிய உலகில் படிந்துள்ள இரட்டை நிலைப்பாட்டையும் அதிகார அரசியலையும் தோலுரித்துக் காட்டியது.

​தொகுப்புரை

​ஒட்டுமொத்தத்தில், இந்த ஞானபீட விருது சர்ச்சை என்பது திடீரென முளைத்த ஒரு பிரச்சனையல்ல; மாறாக, அது நீண்டகாலமாகத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலைப் பீடித்துள்ள அதிகாரக் குவிப்பு, வணிகமயமாக்கல், வெகுஜன மோகம் மற்றும் அற வீழ்ச்சி ஆகிய நோய்களின் ஒரு வெளிப்பாடு மட்டுமே என்பதைத் தக்கலை இலக்கிய வட்டத்தின் இந்த விவாதம் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. உண்மையான படைப்பிலக்கியம் என்பது அதிகாரத்தின் நிழலிலோ, வெகுஜனக் கொண்டாட்டங்களிலோ இல்லை; அது சமரசமற்ற அறத்திலும், வாழ்வியலின் ஆழத்தைத் தேடும் தத்துவத்திலுமே நிலைத்திருக்கும் என்பதை இந்தக் கூட்டம் தமிழ் சமூகத்திற்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது.