Monday, October 30, 2000

காடு நாவல் #25


சண்டை ஒரு மங்கலாக மாறியது. வெண்டிகோ கத்தினார், ஜாக் அவ்வாறே செய்தார். வானமும் பூமியும் இடங்களை மாற்றின, மரக் கிளைகள் அவன் முகம் முழுவதும் தட்டிவிட்டன, அசுரனின் அதிகப்படியான மூச்சு அவன் கண்களை உலர்த்தி அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. அவரது கை இரத்தத்தால் சூடாகவும், இன்சைடுகளின் மென்மையாய் தொட்டதாகவும் இருந்தது. அவர் இன்னும் கத்தியை வைத்திருந்தாலும், அவரும் கத்தியும் ஒன்றாக பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல, பிடியில் கையை இனி உணர முடியவில்லை.
அவர் தரையில் அடுக்கிய இரத்தம் தோய்ந்த பனியின் குறுக்கே உருண்டு, வெட்டினார், குத்தினார், இடது மற்றும் வலதுபுறம் திசைதிருப்பும்போது, ​​தன்னைச் சுற்றியுள்ள நில மாற்றத்தை உணர்ந்தார், கீழே குதித்து, குதித்தார். புதிய தாக்குதல்களைத் தொடங்க வனாந்தரத்தின் திடத்தை அவர் பயன்படுத்தினார், ஒரு கட்டத்தில் சண்டைக்கு சில நிமிடங்கள் அல்லது மணிநேரம் இருக்கலாம்-வெண்டிகோவின் அலறல் மீண்டும் வந்தது, இந்த முறை வித்தியாசமாக ஒலிக்கிறது.
எங்கோ ஜாக் பயம் கேட்டது.
அவர் தனது தாக்குதல், கோபம் மற்றும் ஆத்திரத்தை அதிகரித்தார். அவர் சிறிது காலம் ஒரு காட்டு மனிதராக இருந்தார், நிகழ்காலத்தால் மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டு, கடந்த காலத்தைப் பற்றியோ அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றியோ எந்த சிந்தனையும் கொடுக்கவில்லை - அவர் ஜாக் லண்டன் அல்ல, அவருக்கு குடும்பம் இல்லை, நாளை ஒரு அறியப்படாத இடம்.
ஒரு கட்டத்தில், அலறல் மற்றும் கத்தி நிறுத்தப்பட்டதை ஜாக் உணர்ந்தார். அவர் இன்னும் ஈரமான, சூடான நிலத்தின் குறுக்கே நகர்ந்துகொண்டிருந்தார், மீண்டும் குத்தினார் மற்றும் வாத்து விட்டு வெளியேறினார், மேலும் அந்த மைதானம் காடுகளின் தளம் அல்ல என்பதை உணர அவருக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. அவர் வியர்வை மற்றும் இரத்தத்தால் நனைக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு புதிய மரணத்தை மணக்க முடியும். அவர் வெண்டிகோவின் வீழ்ச்சியடைந்த சடலத்தின் மீது நின்றார்.
ஜாக் வாயை மூடிக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்று, சுற்றிலும் பார்த்தான். அவர் அசுரனின் மார்பில் நின்று கொண்டிருந்தார், இடது கால் அடர்த்தியான, இருண்ட இரத்தத்தின் ஒரு குட்டையில். அவரைச் சுற்றிலும் பொருளின் கைகால்கள் தெறிக்கப்பட்டன, அவை அனைத்தும் வெட்டப்பட்டு வறுத்தெடுக்கப்பட்டன, ஒரு கை மணிக்கட்டில் கிட்டத்தட்ட துண்டிக்கப்பட்டது, அதன் விரல்கள் ஒரு மரத்தின் தண்டு சுற்றி பிடித்து பட்டைக்குள் தோண்டப்பட்டன. அவரது இடதுபுறத்தில் விஷயத்தின் தலையை வைத்து, அதன் கொடூரமான வாயைத் திறந்து பின்னால் எறியுங்கள். வாயிலிருந்து நீராவி உயர்ந்தது. அதன் தொண்டை மற்றும் கழுத்து மாறியிருந்த நாசத்திலிருந்து நீராவியும் வெளியேறியது.
ஏதோ விசில், குமிழ்கள் வெடித்தன, வெண்டிகோவின் இறுதி மூச்சை ஜாக் கேட்டான்.
நான் இப்போது மீண்டும் நானாக இருக்க முடியும், அவர் நினைத்தார், ஆனால் அவர் அதை உறுதியாக நம்பவில்லை, ஏனென்றால் விஷயங்கள் இன்னும் சரியாக உணரவில்லை. அவரது இதயம் அவரது மார்பில் இடிந்தது, கையை கைவிட அவரது கை மறுத்துவிட்டது. அந்த வாசனை…
அழுகிய மாமிசத்தின் துர்நாற்றம் நீங்கியது, அதன் இடத்தில் புதிய உணவின் வாய்வழி வாசனை. ஏதோ சமைத்துக்கொண்டிருந்தது-அதன் இனிப்பு, மாமிச நறுமணம், கொழுப்புச் சத்து போன்றவற்றை அவர் மணக்க முடியும்-அதற்குக் கீழே, வேர் காய்கறிகளை வறுத்தெடுக்கும் நுட்பமான நறுமணம். அவர் பெருமூச்சுவிட்டு கீழே மூழ்கி, கண்களை மூடிக்கொண்டு, லெஸ்யாவின் தீர்வுக்குத் திரும்பிச் சென்றார், அங்கு அவர் அன்றைய கொலையைத் தயாரித்து சமைப்பதைப் பார்த்தார். அவர் எடுத்த ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு பணக்கார வாசனையைக் கொண்டுவந்தது, மேலும் அவரது வாய் கட்டுப்பாடில்லாமல் பாய்ச்சியது.
"நான் இனி பசியுடன் இல்லை என்று நினைத்தேன்," ஜாக் கிசுகிசுத்தான், ஆனால் அவனைச் சுற்றியுள்ள உணவின் வாசனை அதில் உள்ள பொய்யை அம்பலப்படுத்தியது. அவர் இதுவரை நினைத்ததை விட அவர் பசியுடன் இருந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை லெஸ்யா அவனைப் பட்டினி கிடந்ததோடு, அவளுடைய பூமிக்குரிய தந்திரங்களையும் அவனுக்குக் கற்பித்திருக்கலாம்? ஒரு வேளை அவள் அவனது மனதில் உணவைப் பரிந்துரைத்திருக்கலாம், நாட்கள் செல்ல செல்ல அவனுடைய கொழுப்பின் அடுக்கில் அடுக்குகளை அகற்றிவிட்டு, அவனுடைய வெற்று மையத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கலாம்….
அவரைச் சுற்றிலும், காட்டின் சத்தம் மீண்டும் தொடங்கியது. பறவைக் கூட்டங்களில் செழுமையும், வளர்ச்சியிலிருந்து சிறிய பாலூட்டிகளின் சலசலப்புகளும் சிணுங்கல்களும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தன. பூச்சிகள் பறந்தன, ஈக்கள் ஒலித்தன, ஜாக் எல்லாவற்றிற்கும் மையமாக உணர ஆரம்பித்தாள். வெண்டிகோவுடனான தனது சண்டையின் போது பல பறவைகள் கிளைகளில் விழுந்ததை அவர் கண்டார், மேலும் அவர்கள் பாடும் பாடலைக் கேட்க முயன்றார். அவர் தனது மனதை நீட்டினார், அவற்றின் இணக்கத்தில் சேர முற்பட்டார், ஆனால் அவருக்கு முன்பும் சுற்றிலும் இருண்ட ஒன்று தத்தளித்தது, அவரது உணர்வுகளைத் தடுத்து, வெளியில் எதையும் தொடர்பு கொள்ள மறுத்தது.
"நான் ஜாக் லண்டன்," என்று அவர் கூறினார், ஆனால் இந்த வார்த்தைகளுக்கு சிறிய அர்த்தம் இல்லை. வெண்டிகோவில் அவர் உணர்ந்த பயங்கரமான பசிக்கு அனுதாபம் காட்டுவது போல் அவரது வயிறு சத்தமிட்டு கர்ஜித்தது. அவரது தொண்டை வளைந்திருந்தது. சதை என் பசிக்கு சேவை செய்யும், என்று அவர் நினைத்தார். இரத்தம் என் தாகத்தைத் தணிக்கும்.
அவனுக்குக் கீழே தரை மாறிக்கொண்டிருந்தது, எல்லா இடங்களிலும் மரங்கள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவர் சிறிது நேரம் குழப்பத்துடன் பார்த்தார், பின்னர் தோற்கடிக்கப்பட்ட அசுரனின் சடலம் சுருங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். சதை மற்றும் தோல் சுருக்கப்பட்டு விழுந்தது. கைகால்கள் சுருங்கியதால் மூல இறைச்சியிலிருந்து இரத்தம் துடித்தது, மார்பு மற்றும் வயிறு மூடியது, மற்றும் விஷயத்தின் தலை ஒரு பக்கமாக சாய்ந்தது.
விரைவில், வெண்டிகோவில் எஞ்சியவை அனைத்தும் போய்விடும். ஜாக் வலைகள் மற்றும் பொறிகளை அமைத்து, ஒரு முயல், தோல் மற்றும் குடலை வேட்டையாடி சமைக்க வேண்டும், அதையெல்லாம் செய்வதற்கு முன்பு, பசி அவரை அழைத்துச் செல்லக்கூடும், மேலும் இந்த காட்டு வானங்களுக்கு அடியில் ஒரு இழிவான மரணத்தை அவர் இறக்க நேரிடும்.
ஆனால் இல்லை என்றால்…
அவர் சுருங்கிக்கொண்டிருந்த சடலத்தை விட்டு வெளியேறி, தனது வலது கையால் அடைந்து, இரத்தக்களரி சதை மற்றும் தோலின் ஒரு மடலை விஷயத்தின் மார்பிலிருந்து வெட்டினார். அதை வெளிச்சம் வரை பிடித்து, இறைச்சியை ஆய்வு செய்தார். அது கனமாகவும் இருட்டாகவும் இருந்தது, இன்னும் பணக்கார இரத்தத்தால் சொட்டியது. அவர் அதை மூக்கிலிருந்து வைத்து, தனது நாசியிலிருந்து ஒரு விரல் அகலத்தை விட்டு, உள்ளிழுத்தார். அது இனிமையாக இருந்தது; சமைக்கப்படாதது, ஆனால் அதன் மூலப்பொருள் எந்த ஆபத்துகளையும் கொண்டிருக்கவில்லை.
ஜாக் பெருமூச்சுவிட்டு வாய் திறந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டார், நாக்கு சாய்ந்தது.
அவரது வயிறு மிகவும் தீவிரமாக சத்தமிட்டது. அவர் கூக்குரலிட்டு சுவாசித்தார், மற்றும் அழுகிய மாமிசத்தின் துர்நாற்றம் அவரது தொண்டையின் பின்புறத்தில் தாக்கியது. அவர் தயார் செய்வதற்கு முன்பு, அவர் வாந்தியெடுத்தார், ஒருபுறம் விழுந்து, கெட்ட சதைகளை கைவிட்டார். அவர் உருண்டவுடன் மீண்டும் வாந்தியெடுத்தார், ஜாக் தனது கையைத் திறந்திருப்பதை உணர்ந்தார், கடைசியில் கத்தியை அப்புறப்படுத்தினார். அவர் ஒரு மரத்திற்கு எதிராக ஓய்வெடுக்க வந்தார், வானத்தைப் பார்த்தார், சிமிட்டினார், பின்னர் அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து இரத்தத்தை நனைத்த துப்புரவுகளைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.
வெண்டிகோ அதன் மையத்தில் இறந்து கிடந்தது, அதன் அழுகல் துரிதப்படுத்தப்பட்டது. ஒரு மில்லியன் ஈக்கள் சடலத்தைச் சுற்றிலும் சலசலப்பதாகத் தோன்றியது, அதன் சதை கருப்பு நிறமாக மாறியது, அதன் தோல் வாடியது, அது ஒரு மனிதனின் வடிவத்திற்கு பயங்கரமாக திரும்பியது.
ஜாக் அருகில் சென்று அந்த மனிதர் யாரைப் போல இருக்கக்கூடும் என்று பார்க்க விரும்பவில்லை, எனவே அவர் மீண்டும் கரடி குகைக்குச் சென்று, அவர் கிட்டத்தட்ட செய்ததைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது என்று முயன்றார்… கிட்டத்தட்ட ஆகிவிட்டார். அவர் துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு, சாடில் பேக்குகளை ஏற்றினார், சண்டையின்போது தனது தசைகளில் அமைந்திருந்த வலியைப் பார்த்து உறுமினார். வெண்டிகோ இறந்துவிட்டார் என்று இப்போது துப்பாக்கி மீண்டும் உறுதியளிக்கிறது, ஏனென்றால் அவர் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஆபத்துகள் மிகவும் இயல்பானதாக இருக்கும். அவருக்கு ஒரு பானம் தேவைப்பட்டது. அவரது கேண்டீனில் ஒரு ஸ்பிளாஸ் தண்ணீர் இருந்தது, மலையடிவாரத்தில் அவர் மீண்டும் ஆற்றில் நிரப்பப்படுவார், ஒருவேளை அவர் வழியில் ஒரு முயலில் சில காட்சிகளை எடுக்க முடியும், தோல் மற்றும் குடல், சமைக்க இன்று மதியம்….
அவர் முழங்காலில் விழுந்தார். நான் கிட்டத்தட்ட சாப்பிட்டேன்! அவர் வெண்டிகோவின் மாமிசத்தை சாப்பிட்டிருந்தால், அவர் ஒருவராக மாறியிருப்பார், இந்த காடுகளை வேட்டையாடுவதற்கும் எதிர்கால பயணிகளின் அப்பாவி மாமிசத்தை இரையாக்குவதற்கும் சபிக்கப்பட்ட ஒரு ஆவி. அவர் துணிச்சலான மற்றும் வலிமையான ஒருவரை சந்திக்கும் வரை அவரது பசி என்றென்றும், அவரது துன்பம் நித்தியமாகவும் இருக்கும். கத்தியால் யாரோ.
வெண்டிகோவுடனான தனது போரின்போது ஜாக் தன்னை ஒருபோதும் காட்டு மற்றும் மிருகத்தனமானவர் என்று அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில் அது மிகவும் சரியாக உணர்ந்தது, ஆனால் பின்னர் அந்த வனப்பகுதி அவரை வென்றவர்களின் மாமிசத்தை சாப்பிட வழிவகுத்தது. ஏதோ அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது, மனிதகுலத்தின் சில இடங்கள், அதற்காக அவர் என்றென்றும் நன்றி செலுத்துவார்.
"நான் ஜாக் லண்டன்," நான் ஒரு மனிதனாக இருக்கிறேன் "என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். காடு அவருக்கு ஒரு சிறிய ம silence னத்துடன் பதிலளித்தது, ஆனால் அவர் ஆற்றை நோக்கி கீழ்நோக்கிச் செல்லும்போது, ​​அது மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. இயல்பான, தடையற்ற வாழ்க்கை.
அவர் ஆற்றுக்கு வந்தபோது புயல் குறைந்தது, அவர் வெண்டிகோவிலிருந்து தப்பி ஓடிய இடத்திலிருந்து லேசான பனிப்பொழிவில் அவரது கால்தடங்களை இன்னும் காண முடிந்தது. இது வாரங்களுக்கு முன்பே உணர்ந்தது, ஆனால் அது மணிநேரங்கள் மட்டுமே இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் யூகித்தார். வெண்டிகோவின் அச்சிட்டுகளையும் அவர் பார்க்க முடிந்தது, அது அவருக்கு இடைநிறுத்தத்தை அளித்தது. ஏற்கனவே துரத்தல் மற்றும் சண்டை ஒரு கனவு போல் தோன்றியது, மேலும் உயிரினத்தின் இருப்புக்கான உடல் ஆதாரங்களை இங்கே பார்ப்பது மீண்டும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அவர் தனது கைகளில் ரத்த பூச்சு பார்த்து விரல் நகங்களுக்கு கீழே சிக்கி, அதில் சிலவற்றை விழுங்கினால் என்ன நடக்கும் என்று யோசித்தார். அவன் பீதியடைய ஆரம்பித்தான். அவரது முகம் மற்றும் தொண்டை முழுவதும் இரத்தத்தை உலர்த்துவதற்கான மேலோட்டத்தை அவர் உணர முடிந்தது, மேலும் அவர் அதில் சிலவற்றை தனது வாய்க்குள் எடுத்திருக்க வேண்டும், அது தெளிக்கப்படும்போது மற்றும் தாராளமாக மீண்டும் மரத்தில் தெறிக்கும் போது இருக்க வேண்டும்.
அவர் ஆற்றின் ஓரத்தில் முழங்காலில் விழுந்து, ஒரு சில உறைபனி நீரை ஸ்கூப் செய்து, அதை முகம் மற்றும் தலைக்கு மேல் தெறித்தார், குளிரில் அதிர்ச்சியில் மூழ்கினார், ஆனால் அதன் சுத்திகரிப்பு விளைவை வரவேற்றார். இரத்தத்தின் நீர்த்த இளஞ்சிவப்பு ஸ்ப்ளேஷ்கள் அவரைச் சுற்றியுள்ள பனியைக் குவித்தன. அவர் கழுவி, கைகளைத் துடைத்து, கத்தியால் நகங்களுக்கு அடியில் ஸ்கூப் செய்து, மிகவும் கடினமாகத் துடைத்து, அவரது தோலில் காயங்கள் திறந்தன. அவர் தனது சொந்த இரத்தம் பாயும் வரை கழுவிக்கொண்டே இருந்தார்; பின்னர் அவர் தனது உடமைகளுடன் ஆற்றின் குறுக்கே திரும்பிச் சென்றார், இரவில் எங்காவது முகாமிடுவதற்கு ஆசைப்பட்டார், அது ஆறுதலையும் அரவணைப்பையும் தரும். அவர் ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருந்தது, அவர் தனது துணிகளை உலர வைக்க வேண்டும். இது குளிர்காலம் அல்ல-இன்னும் இல்லை - ஆனால் உண்மையான குளிர்காலம் வருவதற்கு முன்பு அவர் யூகோனில் இருந்து அணிவகுத்துச் செல்ல வேண்டுமானால், அவர் நகர வேண்டும்.
"நான் ஜாக் லண்டன்," என்று அவர் உரக்க கூறினார்.
தனக்கும் அந்த காடுகளுக்கும் இடையில் தூரத்தை வைத்து மகிழ்ந்தார். அங்கே திரும்பி, லெஸ்யா தனது காட்டை வேட்டையாடினார், வெண்டிகோவின் சடலம் அவருடன் நெருக்கமாக இருந்தது. ஒருவேளை அது இப்போது எதுவும் இல்லாமல் போய்விட்டது, ஆனால் இன்னும் எலும்புகள் இருக்கும், அதன் பசியின் பேய் எப்போதும் அந்த மரங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகளைத் தாக்கும்.
இங்கே தனது சாகசம் முடிந்துவிட்டதாக உணர்ந்த ஜாக், மீண்டும் வென்டிகோ பலரைக் கொன்றதைக் கண்ட பாழடைந்த முகாமுக்கு திரும்பிச் சென்றார். இருள் விழும் முன், அவர் தனது காலால் நெருப்புக் குழியைக் கண்டுபிடித்து அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார்.
அதிகாரம் பதினைந்து
வில்ட் வெளியே
ஜாக் தீப்பிழம்புகளுக்கு எதிராக தனது கைகளை வார்ம் செய்தார், மற்றும் இருள் விரிகுடாவில் நடைபெற்றது. இந்த நெருப்பு சுத்தமாகவும் புதியதாகவும் உணர்ந்தது, இந்த இருள், அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்த காட்டு சத்தங்களால் நிரம்பியிருந்தாலும், எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை. இந்த நிலங்கள் தன்னை நோக்கி வீசக்கூடிய மோசமான நிலையை அவர் எதிர்கொண்டார், அவர் தப்பிப்பிழைத்தார்.
ஆயினும்கூட அவர் வெற்றியின் உண்மையான உணர்வை உணரவில்லை. அப்போதே, அவர் ஒன்றும் உணரவில்லை. அவர் காயமடைந்த விலங்காக இருந்தார், அதன் காயங்களை நக்கினார், அதிர்ச்சி இன்னும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
மேலும் அவரது காயங்கள் பல இருந்தன. அவர் குடியேறி, புதிய நெருப்பை எரித்தவுடன், ஜாக் தனது உடலை முதன்முறையாக விரிவாக ஆராயும் வாய்ப்பைப் பெற்றார், மேலும் அவர் கண்டதைக் கண்டு வியப்படைந்தார். அவரது கைகள் மோசமாக சிதைக்கப்பட்டன, காயமடைந்தன, சில வெட்டுக்கள் அவரது சொந்த பிளேடில் இருந்திருக்கலாம், மற்றவர்கள் முட்களிலிருந்து கண்ணீரைப் பொழிந்து, மரத்தை நொறுக்கினர். நெருப்பின் ஒளிரும் ஒளியால் அவர் தனது மாம்சத்திலிருந்து பிளவுகளை எடுக்க சிறிது நேரம் செலவிட்டார், அவற்றில் சில அவரது விரல்களின் பாதி நீளமாக இருந்தன. வலி பிரகாசமாகவும் அப்பட்டமாகவும் இருந்தது, மேலும் அவர் அச .கரியத்தின் கூக்குரல்களைப் பிடிக்கவில்லை.
அவரது முகத்தின் ஒரு பக்கம் ஸ்கேப்களால் தடுமாறியதாக உணர்ந்தது, அவரது வாழ்க்கையில் இதற்கு முன்பு அவர் ஒரு கண்ணாடியை இவ்வளவு விரும்பியதில்லை. அவர் தனது கைகளால் காயங்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியும், ஆனால் அவர் நன்கு அறிந்த முகத்தில் அவற்றை வைக்க முயற்சித்தார்-இளம், தூண்டுதல், நம்பிக்கை-எல்லாம் சாத்தியமற்றது. அவரது தோல் மிகவும் வயதானதாக உணர்ந்தது, அவருடைய வெளிப்பாடும் அவ்வாறே தோன்ற வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.
அவரது கைகள் மற்றும் கால்கள் மோசமாக காயமடைந்தன, அவரது இடது காலில் மூன்று கால்விரல்கள் இருட்டாக மாறிவிட்டன, மற்றும் அவரது கால் விரல் நகங்கள் பெரும்பாலானவை விழுந்தன. அவன் வயிறு இடித்தது. அவரது விலா எலும்புகள் வலித்தன, ஒருவேளை அவர் ஒரு ஜோடியை உடைத்திருப்பார் என்று நினைத்தார். அவர் கையில் சத்தமிட்டு, ஃபயர்லைட்டுக்கு அடியில் உள்ள துப்பலை பரிசோதித்தார், அங்கே ரத்தம் இல்லை என்று தன்னை நம்ப வைக்க சிறிது நேரம் எடுத்துக் கொண்டார்.
சந்திரன் தன்னை வெளிப்படுத்தியதும், நட்சத்திரங்கள் வெளியே வந்ததும், கடைசியில் ஜாக் அதிர்ச்சியிலிருந்து நடுங்க ஆரம்பித்தார். பாழடைந்த முகாமைச் சுற்றி அவர் கண்ட சில போர்வைகளில் தன்னை மூடிக்கொண்டார் the நெருப்புக்கு முன்பு தன்னால் முடிந்தவரை உலர்ந்தார் - மேலும் அவர் ஒருபோதும் தூங்க முடியாது என்பதை அறிந்திருந்தார்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து, அவர் விலகிச் சென்றார், அவரது தலை தங்கம் நிறைந்த சாடில் பேக்குகளில் தங்கியிருந்தது. அந்த மாய மஞ்சள் உலோகம் அவரது கனவுகளைத் தெரிவித்ததைப் போல, அவர் சிறந்த காலங்களில் தன்னைக் கண்டுபிடித்தார்.
He knew that he was dreaming, but he had no control over the rush of images that nursed him through sleep. They were recollections from his past, and stuck here bleeding and injured in the wild lands of the north with the cold season rapidly approaching again, he recognized them as some of the most important moments of his life. Here he was walking the roads, riding the rails, and exploring America from the underbelly up. He was poor but happy. He had little but missed nothing. He met some hard people in his dream, and a few who were plain cruel, but Jack always came out the other side wiser and older, and knowing humanity more. Knowing himself more. This was all about growing up.
அவர் முதன்முதலில் அமெரிக்காவை விட்டு வெளியேறும்போது கடல் அவருக்கு அடியில் உருண்டு, பசிபிக் வேட்டை முத்திரைகள், ரத்தம் மற்றும் அவரது முழங்கால்கள் வரை தைரியம், வேட்டைக்காரர்களின் மிருகத்தனமான செயல்களைப் பார்த்து தெளிவான வானம், அவரைச் சுற்றியுள்ள சிறுவர்களும் ஆண்களும் ஒரு அமைதியான, தீய இனம். ஜாக் தனக்குத்தானே வைத்திருந்தார், ஆனால் அவை அனைத்தையும் பார்த்தார், அவருடைய கனவில் அவர் ஒவ்வொன்றையும் அடையாளம் காண முடிந்தது: ஜெஃப், அமைதியான மனிதர், பின்னர் புத்தகங்களைப் பற்றிய அறிவால் அவரை ஆச்சரியப்படுத்துவார்; பீட்டர்ஸ், ஐரோப்பிய மொழி தனக்கு ஏற்றபோது மட்டுமே பேசுவதை ஒப்புக்கொண்டது; தன்னை கிரேபியர்ட் என்று அழைத்தவர்.
அவரை வேட்டையாடியபோது மக்கள் கூச்சலிட்டனர், வேட்டையாடப்பட்ட சிப்பிகளால் அவரது ஸ்லோப் நிரம்பியது, இறுதியில் அவர்கள் அவரைப் பிடிக்கும்போது அவர் தங்கள் பக்கத்திற்குச் சென்று சிப்பி கடற்கொள்ளையர்களை வேட்டையாடுவார் என்று அவருக்குத் தெரியும். ஒருவேளை அது அவரது வரலாற்றின் இருண்ட பகுதியாக இருக்கலாம், மேலும் இந்த நினைவு-அவர் மீன்வள அதிகாரிகளை ஏமாற்றி, கடல் மூடுபனி மற்றும் அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த சேனல்கள் வழியாக தனது திருட்டுத்தனத்தை பறித்தபோது அலைகளை சவாரி செய்தார்-இது மிகச் சிறந்த, நேர்மையான பக்கமாகும்.
அவர் மற்ற விஷயங்களையும், மற்ற இடங்களையும் கனவு கண்டார், மேலும் ஒவ்வொரு நினைவகமும் அவரை நன்றாக உணரவைத்தது. அவர் நன்கு செலவழித்த ஒரு கடுமையான வாழ்க்கையை புதுப்பித்துக்கொண்டிருந்தார், காட்டு யூகோனுக்கு அப்பால் இருந்த அறிவை மீண்டும் ஒரு முறை நிரப்பிக் கொண்டார், மேலும் ஒரு விதத்தில் அவர் திரும்பி வருவதற்கு தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்வது அவரது மனம் என்று நினைத்தார்.
பின்னர் அவரது கனவுகள் நகர்ந்தன, மேலும் பலவற்றைக் கண்டார். டாஸன் நகரத்தில் சிறுவன் ஹாலைப் பாதுகாத்தல். வெண்டிகோ இப்போது கனவு காணும் முகாமில் நண்பர்களையும் எதிரிகளையும் ஒரே மாதிரியாக படுகொலை செய்ததைப் போல பயங்கரத்தில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
Lesya.
கனவு காணும் முன் ஜாக் தன்னை விழித்துக் கொண்டார், இனி இல்லாவிட்டால் முடிவை அடைய விரும்பவில்லை. இப்போது வரை அவரது வாழ்க்கை குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது, ஆனால் இன்னும் நிறைய வாழ வேண்டியிருந்தது, இன்னும் ஒரு மில்லியன் இடங்கள் காணப்படவில்லை. அவர் இங்கே பொய் சொல்லமாட்டார், மேலும் அவரது வாழ்க்கை தனது மனதில் தன்னைத்தானே வெளியேற்ற விடாது, அது முடிவடையும் வரை அங்கும் இங்கும் தொடர்புடைய புள்ளிகளைக் குறிக்கிறது. ஒரு முடிவும் இல்லை, இன்னும் இல்லை, அவர் தன்னால் முடிந்தவரை இருளுக்கு எதிராக போராடுவார், ஆத்திரப்படுவார்.
அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து நிலவொளி நிலப்பரப்பு முழுவதும் வெறித்துப் பார்த்தார், மரணத்தின் அணுகுமுறையைப் பற்றி பயந்தார், ஆனால் மிக நீண்ட காலமாக இருந்ததை விட உயிருடன் உணர்ந்தார். கடைசியாக இந்த உற்சாகத்தை அவர் உணர்ந்தார், அந்த நேரத்தில் சில்கூட் பாஸின் உச்சியில் இருந்தது, மெரிட் மற்றும் ஜிம் முதலில் அவருடன் அமர்ந்து காபியைப் பகிர்ந்து கொண்டபோது, ​​அவர்களுக்கு முன் பொன்னான எதிர்காலம் நீண்டுள்ளது.
ஜாக் அதிக பதிவுகளை நெருப்பின் மீது குவித்தார், நின்று, சந்திரனை நோக்கி அலறினார். அவர் லெஸ்யாவின் போதனைகளையோ அல்லது அவரது மந்திரத்தின் தடயங்களையோ தனது உள் ஓநாய் குரலைக் கண்டுபிடிக்க பயன்படுத்தவில்லை, மாறாக அதன் சொந்த விருப்பப்படி உயர அனுமதித்தார். இது தூய்மையான சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளியேற்றுவதாக இருந்தது, அதற்கு எங்கிருந்தோ பதில் கிடைத்தபோது, ​​ஜாக் இடைநிறுத்தப்பட்டு மெதுவாக முழங்கால்களுக்கு மூழ்கினார். அந்த பதிலில் குரலை அவர் அங்கீகரித்ததால், நீங்கள் அங்கே இருக்கிறீர்கள் என்று அவர் நினைத்தார். அவரது ஆவி வழிகாட்டியாக இருக்கலாம், ஆனால் ஜாக் இன்னும் ஒரு மூச்சை ஈர்த்தது வரை, அது எப்போதும் அவருக்காக இங்கே காடுகளில் காத்திருக்கும், மேலும் அதைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு அவருக்கு எந்த மந்திரமும் தேவையில்லை, அவருடைய சொந்த இதயம் மட்டுமே.

Wednesday, October 25, 2000

காடு நாவல் #20


வெவ்வேறு பறவைகளின் விமானங்களை எவ்வாறு கண்காணிப்பது, அவற்றின் பாதைகளை எதிர்பார்ப்பது மற்றும் அவற்றின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் இயல்புகளைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருப்பது எப்படி என்று அவரிடம் சொன்னாள். அவர்களின் சில அழைப்புகள் அவர் கற்றுக்கொள்வது மிகவும் எளிதானது, ஆனால் மற்றவை மிகவும் கடினமானவை. லெஸ்யா அவருடன் இவற்றில் பணிபுரிந்தார், மேலும் அவளது மந்திரம் அவனுக்குள் மேலும் மேலும் கதவுகளைத் திறப்பதை உணர்ந்தான். அவர் கற்றுக்கொண்டவற்றில் சில மந்திரம் அல்ல, இருப்பினும், இது எப்போதும் மிகவும் தெளிவற்ற ஆலோசனையாக இருந்தது, இது விஷயங்களை இடத்தில் கிளிக் செய்யத் தோன்றியது. ஒரு கடாயில் வெண்ணெய் உருகுவதைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள், அடுத்த முறை அவர் ஒரு வடக்கு ஷிரீக்கின் அழைப்பை விசில் அடிக்க முயன்றபோது, ​​அவர் பறவையாக இருந்திருக்கலாம். ரோஜாவின் பூவை வாசனை, அவள் பரிந்துரைத்தாள், அவன் விசில் அடிக்கும்போது, ​​மஞ்சள் நிற போர்வீரர்கள் துடைப்பதைச் சுற்றியுள்ள மரங்களிலிருந்து பதிலளிப்பதைக் கேட்டார்.
அவர்கள் காட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள், எல்க், கரடி, பைசன், கரிபூ, மூஸ், கூகர் போன்ற அழைப்புகளை அவள் அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தாள். சிலவற்றை அவர் மற்றவர்களை விட எளிதில் பின்பற்றுவதாகக் கண்டார், ஆனால் அது ஒருபோதும் அவரது வாய் அல்லது தொண்டையின் வடிவம் அல்ல. இயற்கையானது அவருக்குக் கொடுத்த உடல் ரீதியான தடைகளைத் தாண்டி லெஸ்யா அவருக்கு வழிகாட்டினார், மேலும் இந்த விலங்குகளுடன் செய்ய அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்த ஒரு ஆன்மீக தொடர்பு இருந்தது. அவர் நீட்டினார், அவரது வழியை வழிநடத்த அவரது குரலைக் கேட்டார், சில சமயங்களில் தொடர்பு விரைவாக வந்தது. அந்த தொடுதல் முடிந்தவுடன், அவர் கேள்விக்குரிய விலங்கின் வாசனையை வாசனை செய்வார், அதன் இரையின் பாதையைத் தேடும் தரையெங்கும் பதுங்குவதைக் கேட்பார் அல்லது அதன் அரைக்கும் பற்களுக்கு இடையில் கடுமையான புல்லை நசுக்குவார். அவர் அதை தனது மனதின் கண்ணில் பார்ப்பார், மேலும் அவர் அதன் அழைப்பை முயற்சிக்கையில், அந்த உயிரினத்தின் அவரது உருவம் அதன் சொந்த கர்ஜனை, சிணுங்கு அல்லது கூச்சலை உச்சரிக்கும்.
மற்ற நேரங்களில், ஒரு விலங்கைத் தேடுவது மிகவும் கடினம், மேலும் சில விலங்குகளின் திருட்டுத்தனம் தான் அவற்றை மறைத்து வைத்திருப்பதை அவர் விரைவில் உணர்ந்தார். அவர் ஒரு கூகரைத் தேடுவதில் நீண்ட நேரம் செலவிட்டார், சூரியன் மேற்கில் உள்ள காடுகள் மற்றும் மலைகளை நோக்கி நீராடியபோது, ​​ஒன்றை எப்போதும் உணர்ந்து கொள்வதில் அவர் விரக்தியடையத் தொடங்கினார். அவர் ஒரு கரடுமுரடான கரடியின் கர்ஜனையையும், ஓநாய் ஒன்றின் துக்ககரமான அலறலையும் உச்சரித்திருந்தார், ஆனால் ஒரு கூகரைத் தொட முடியாவிட்டால் இதுபோன்ற நம்பமுடியாத சாதனைகள் திடீரென்று முக்கியமற்றதாகத் தோன்றின. அவர் அவ்வாறு நினைத்ததற்கு ஒரு முட்டாள் போல் உணர்ந்தார், ஒருவேளை அவரது புதிய திறமையில் திமிர்பிடித்தவர், ஆனால் அந்த நாளின் முடிவில் தோல்வியின் உணர்வு அவருடன் சரியாக அமரவில்லை.
"ஒருவேளை அவர்கள் வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்கள்," என்று அவர் கூறினார். "ஒருவேளை எனக்கு போதுமானதாக இல்லை ..." இன்னும் அவர் என்ன செய்கிறார் என்று குரல் கொடுக்க முடியவில்லை, ஏனென்றால் அவருக்கு உண்மையில் தெரியாது.
ஆனால் லெஸ்யா தலையை ஆட்டினாள், அவளது அழகான கூந்தல் மங்கலான ஒளியைப் பிடித்தது. "இப்போது ஒருவர் நம்மைப் பார்க்கிறார்," என்று அவர் கூறினார்.
ஜாக் அவனை முறைத்துப் பார்த்து மூச்சைப் பிடித்தான். "எங்கே?"
லெஸ்யா கண்களை மூடிக்கொண்டு, “என்னுடன் இதைக் கண்டுபிடி” என்று சிணுங்கினாள்.
ஜாக் முயற்சித்தார். அவர் நீட்டினார், தனது புலன்களை அடைந்தார், இந்த நேரத்தில் அவர் எதையும் உணரவில்லை, அவர் ஆழமாக ஆய்வு செய்தார். லெஸ்யா அவளது கையை அவன் சுற்றிலும் மூடிக்கொண்டான், அவன் நகங்களை உணர்ந்தான், பின்னர் அவன் கூகரைத் தொட்டு, தொண்டையில் தாழ்வாக வளர்ந்து, உயரமான மலைகளிலிருந்து பள்ளத்தாக்குக்கு கீழே பார்த்தான், சிறிய தீர்வு மற்றும் அங்குள்ள மக்கள் மீது கவனம் செலுத்தினான்.
அவர் வாயை மூடிக்கொண்டு, கண்களைத் திறந்து, மீண்டும் மரத்திற்கு எதிராக அமர்ந்தார்.
"எனவே நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள்," லெஸ்யா கூறினார், ஆனால் அவள் இனி இல்லை.
"ஆமாம்," ஜாக் தலையசைத்தார். "ஆனால் நான் நம்புகிறேன் என்று எனக்கு இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை."
"நீங்கள் இங்கே காத்திருங்கள்," என்று அவர் கூறினார். “நான் போய் இரவு உணவு சமைப்பேன். கொண்டாட இன்று இரவு ஏதோ ஒரு சிறப்பு, மற்றும் நாங்கள் ஆகிவிட்டதை மூடுவதற்கு ஒரு கிளாஸ் மது. ”அவள் விலகிச் சென்றாள், ஜாக் அவள் செல்வதைப் பார்த்தாள். நாங்கள் என்ன ஆனோம், அவள் சொன்னாள்.
ஜாக் முகம் சுளித்தார், குளிர்ந்தார்.
நாம் என்ன ஆகிவிட்டோம்.
ஜாக் தீர்வுக்காக காத்திருந்து சூரிய அஸ்தமனம் பார்த்தார். தனக்கு என்ன நேர்ந்தது, அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதைப் பற்றி அவர் யோசித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் புதுப்பிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தார், தனது பழைய சுயத்தின் பெரிய, விரிவான பதிப்பாக மறுவடிவமைக்கப்பட்டார், மேலும் அவர் அடைந்த விஷயங்கள் ஆச்சரியமாக இருந்தது. யாரும் நம்ப மாட்டார்கள், அவர் நினைத்தார், ஆனால் அந்த யோசனை அவரைப் பொருட்படுத்தவில்லை. இது பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்றல்ல, அவரது ஸ்லீவ் அணிந்து, குளிர்ந்த இரவுகளில் சூடான தீ பற்றி பெருமை பேசும் திறன். இது தீவிரமாக தனிப்பட்டதாக இருந்தது, மேலும் இது காட்டுடனான அவரது தொடர்பை வலுப்படுத்தியது.
மரங்கள் மற்றும் முகடுகளால் துகள்களாக உடைக்கப்பட்ட, காடுகள் நிறைந்த, மலைப்பாங்கான அடிவானத்தில் சூரிய ஒளி தெறித்தபோது, ​​லெஸ்யா காட்டியபடி அவர் மீண்டும் தனது மனதை வெளியேற்றினார், அவள் வசித்த காடுகளை கடந்த காலத்தை உணர முயன்றார். அவ்வாறு பயத்தின் ஒரு சிலிர்ப்பை அவர் உணர்ந்தார், ஏனென்றால் அவளுடைய எல்லா போதனைகளிலும் அவள் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்திற்கு அப்பால் சென்றதில்லை. இது ஆபத்தானது, அவள் சொல்வாள், அல்லது, அது இதுவரை வேலை செய்ய முடியாது. ஆனால் ஜாக் ஒரு மனிதர், இதுபோன்ற விஷயங்களை தனக்காக அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது.
லெஸ்யாவின் வார்த்தை கூட அனுபவத்திற்கு ஒத்ததாக இல்லை.
எனவே அவர் வெளிப்புறமாக ஆய்வு செய்தார், கண்கள் பாதி மூடியது மற்றும் பாதி திறந்திருந்தது, இதனால் அவர் கேபினைப் பார்க்க முடியும். அங்கு எண்ணெய் விளக்குகள் எரிந்தன, லெஸ்யா அவர்களின் உணவைத் தயாரிக்கச் செல்லும்போது உள்ளே நிழல் அசைவைக் கண்டார். நான் என்ன செய்கிறேன் என்று அவள் உணருவாள், அவன் நினைத்தான். ஆனால் அது அவரை பயமுறுத்த விடவில்லை. அவளுக்காக அவன் உணர்ந்தவற்றின் ஒரு பகுதி பயம், ஆம், அவனைப் பற்றி இன்னும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது, அவன் விரும்பியதைப் போல அவனால் தெளிவாக உணர முடியவில்லை… ஆனால் அவன் தன் சொந்த மனிதனாகவே இருந்தான்.
பழக்கமான காடுகளை அவர் அதிகம் அறியப்படாத நிலங்களுக்கு வெளியே தள்ளினார். அவருக்கு முன்னால் எங்காவது ஒரு முன்னிலையில் அவர் நன்றாக அறிந்திருந்தார்-ஓநாய்! அது அவரது ஊடுருவலில் தொடங்கியது, அலறியது; அது வெகு தொலைவில் இருந்தது, அவர் அதை மங்கலான காற்றில் கேட்க முடியவில்லை.
ஜாக் புன்னகைத்து, மகிழ்ச்சியடைந்து, தனது ஆவி வழிகாட்டியாக அவர் அறிந்த மிருகத்தின் மனதை இணைக்க முயன்றார். ஆனால் பின்னர் அவர் முகம் சுளித்தார். தொடர்பு இருந்தது, ஆனால் ஓநாய் அவரது மனதில் முன்னும் பின்னுமாக வேகமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது, லெஸ்யாவின் களத்தின் எல்லையை நுழைய ஆர்வமாக இருந்தது, ஆனால் முடியவில்லை. அவர் அக்கறையையும் பயத்தையும் உணர்ந்தார், மேலும் அதன் ஆற்றலில் கிட்டத்தட்ட வன்முறையாக இருந்த ஒரு விரக்தி.
"அது என்ன?" அவர் முணுமுணுத்தார், அவரது மனதில் ஓநாய் வளர்ந்தது.
“ஜாக்!” லெஸ்யா அழைத்தாள்.
அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து கண்களை முழுவதுமாக திறந்து, கேபினில் உள்ள கிளியரிங் முழுவதும் பார்த்தார்.
“ஜாக்!” அவள் குரல் அவசரமாக ஒலித்தது.
"ஆம்," அவர் கூறினார், சோர்வு பாதிக்க முயற்சிக்கிறது. "நான் மயங்கிக்கொண்டிருந்தேன்."
"டஸிங்," அவள் எதிரொலித்தாள். "சரி, உணவு இப்போது தயாராக உள்ளது, நீங்கள் உங்களைத் தூண்டினால்." அவள் மீண்டும் அறைக்குள் மறைந்தாள்.
ஜாக் நின்று, நீட்டி, ஓநாய் நோக்கி திரும்பி வருவதை உணர முயன்றான். ஒருவேளை அவர் தொந்தரவு செய்யப்பட்டிருப்பதால், அல்லது கண்டுபிடிப்பு பயம் காரணமாக, இந்த சிறிய தீர்வுக்கான எல்லைக்கு அப்பால் எங்கும் தனது புலன்களுடன் விசாரிக்க முடியாமல் இப்போது எப்படியாவது தடுக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தார். லெஸ்யா தனக்குள் வைத்திருந்த மந்திரத்தின் தடயங்கள் அவனது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பது போல இருந்தது.
நீங்கள் ஏன் என்னிடம் வரவில்லை? அவன் நினைத்தான். அவர் ஓநாய் கூச்சலையும் அதன் வேகத்தையும் நினைவு கூர்ந்தார், அதுதான் அதைச் செய்ய முயற்சிக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
வறுத்த காய்கறிகளுடன் லெஸ்யா வறுத்த இறைச்சியின் ஒரு உணவைத் தயாரித்திருந்தார் - ஜாக் ஆட்டிறைச்சி என்று நினைத்தார். அது நேர்த்தியானது, அவர்கள் நாற்காலிகளில் அமர்ந்து சாப்பிட்டபோது அவரது வயிறு இடித்தது. லெஸ்யா அமைதியாக, சிந்தனையுடன் இருந்தாள். அவள் கூட அப்படி அழகாக இருந்தாள், அவளுடைய அழகை திருடும் எந்த வெளிப்பாடும் இல்லை என்று ஜாக் அறிந்தாள்.
"அது என்ன?" அவர் கடைசியாக கேட்டார். தட்டுகள் காலியாகிவிட்டன, குவளைகள் மதுவில் நிரம்பின, அவை திறந்த நெருப்பால் ஆழமான மென்மையான விரிப்புகளில் அமர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் சாய்ந்தன. அவர்கள் இருவரும் தீப்பிழம்புகளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
"இந்த நேரத்தில் அது தவறாகப் போக நான் விரும்பவில்லை," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.
ஜாக் முகம் சுளித்தார். அவள் என்னுடன் பேசுகிறாளா? தீப்பிழம்புகள் பறந்தன; பதிவுகளில் ஒன்றில் ஒரு சப் குமிழ் உரத்த ஒட்டுடன் துப்பின.
"ஜாக்," அவள் கடைசியாக அவனிடம் திரும்பினாள். "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்."
அவரது இதயம் துடித்தது, அவர் தனது பார்வையை அழிக்க பல முறை சிமிட்டினார்.
"நீங்கள் இப்போது என்னுடன் இருக்க வேண்டும்."
"என்ன? தங்குவீர்களா? ”நான் இங்கே இல்லை, என்று அவர் நினைத்தார். இது எனது வீடு அல்ல, வீடு நான் இருக்க வேண்டிய இடம், மற்றும் இதுபோன்ற பிற எண்ணங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தடுமாறின, லெஸ்யா அந்த ஒற்றை வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது அவரது மனதில் ஒரு கதவைத் திறந்துவிட்டது போல, அதன் பின்னால் அவர் தனது உண்மையான இயல்பு கைதியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்.
இப்போது அவர் இங்கு எவ்வளவு காலம் இருந்தார்? பல வாரங்கள், நிச்சயமாக. காலப்போக்கில் அவர் வீடு திரும்ப வேண்டியிருக்கும், மற்றும் சில நாட்களுக்கு முன்பு அவர் லெஸ்யாவுடன் என்றென்றும் இருக்க முடியும் என்று விரும்புவதாகக் கூறியிருப்பார் என்ற அறிவை அவர் மனதின் பின்புறம் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் ஏதோ மாறிவிட்டது. அவர் மூலமாக அச e கரியத்தின் சிற்றலைகளை அனுப்பிய ஒன்று.
"ஆமாம், ஜாக்," அவள் சாய்ந்தாள், அதனால் அவளது மூக்கு கிட்டத்தட்ட அவனைத் தொட்டது. அவள் கண்கள் அகலமாக இருந்தன, அவளது மேல் உதட்டின் குறுக்கே வியர்வை வீசுவதை அவன் கண்டான். லெஸ்யா உண்மையிலேயே பதட்டமாக இருந்தாரா? "ஏனென்றால் நான் உன்னை நேசிக்கிறேன், நீ என்னை நேசிக்கிறாய், நான் உங்களுக்கு பல ரகசியங்களை சொன்னேன்."
"அன்பு," என்று அவர் தனது குவளையில் உள்ள நல்ல ஒயின் போன்ற வார்த்தையைச் சேமித்தார். அந்த நல்ல மது எங்கிருந்து வருகிறது?
"இந்த இடம் ... இது மாயாஜாலமானது, அது என்னுடையது, ஆனால் ... நான் மிகவும் தனிமையாக இருக்கிறேன்." அவள் வெறித்துப் பார்த்தாள்.
"லெஸ்யா, என்னால் முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை"
"அவர் உன்னைக் கொன்றுவிடுவார்," அவள் சிணுங்கினாள். “நீங்கள் தனியாக காடுகளுக்கு வெளியே சென்றால், அவர் உங்களைக் கொல்வார். அவரது கோபம் அங்கு வளர்ந்து வருவதை நான் உணர்ந்தேன், அவனது பொறாமை, அவன் பலவீனமாக இருக்கலாம், ஆனால் பைத்தியம் அவனுக்கு பலத்தைத் தருகிறது. ”
"உங்கள் தந்தையிடமிருந்து என்னைப் பாதுகாப்பீர்கள் என்று சொன்னீர்கள்," என்று அவர் கூறினார்.
“நான் செய்வேன். ஆனால் நீங்கள் சொந்தமாக வெளியே சென்றால் அல்ல. ”
அங்கே அது இருந்தது. ஒரு அச்சுறுத்தல். லெஸ்யாவின் சில பகுதிகளை வெளிப்படுத்த ஒரு திரை மீண்டும் வரையப்பட்டதைப் போல அது ஜாக் உணர்ந்தது. அவன் மெதுவாக தலையாட்டினாள், அவள் கண்களைப் படிக்க முடியாதபடி நெருப்புக்குத் திரும்பினாள்.
லெஸ்யா மீண்டும் அவனுக்கு எதிராக சாய்ந்து, ஒரு கையை காலில் வைத்துக்கொண்டு தன்னைத்தானே வடிவமைத்துக் கொண்டாள். அவளுடைய வாசனை அவனை மூழ்கடித்தது, அவளுடைய தலைமுடி அவன் கழுத்துக்கும் கன்னத்துக்கும் எதிரான ஒரு புத்திசாலித்தனமான சுவாசமாக இருந்தது, அவளது சுவாசத்தின் நிலையான தாளத்தை அவன் கேட்க முடிந்தது. லவ், ஜாக் நினைத்தார், மேலும் அவர் லெஸ்யாவுக்காக உணர்ந்ததைக் கொண்டு அந்த வார்த்தையை இணைக்க முயன்றார்.
நீங்கள் சொந்தமாக வெளியே சென்றால் அல்ல…
"நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்று அவர் கேட்டார், அவள் கிட்டத்தட்ட அவநம்பிக்கையுடன் ஒலித்தாள்.
"ஒன்றுமில்லை," ஜாக் கூறினார்.
கைதி, அவர் நினைத்தார்.
அடுத்த நாள் காலை உணவுக்குப் பிறகு, ஜாக் துப்புரவு விளிம்பிற்கு நடந்து சென்றார். லெஸ்யாவின் மறுப்பை அவர் உணர்ந்தார், மேலும் அவரது கண்களை அவன் தலையின் பின்புறத்தில் உணர முடிந்தது, பார்த்துக்கொண்டிருந்தது, காத்திருந்தது. ஆனால் கடந்த சில நாட்கள் அவருக்கு பல அற்புதமான விஷயங்களை அம்பலப்படுத்தியிருந்தாலும், முன்பை விட அவர் முழுதாக உணர்ந்திருந்தாலும், நேற்றிரவு லெஸ்யாவின் எச்சரிக்கைகள் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு தூரத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன.
அவர் ஒரு பாறைக்கு அருகில் அமர்ந்து கேபினுக்கு திரும்பிப் பார்த்தார், அவர் அசைந்தபோது, ​​லெஸ்யா பதிலளித்தார். அவள் தோட்டத்தை வளர்த்துக் கொண்டாள். அவள் ஒருபோதும் அவனைத் திருப்பவில்லை.
நான் பாதுகாக்கப்படுகிறேன், என்று அவர் நினைத்தார். அவள் எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். எனவே அவர் பாறைக்கு எதிராக சாய்ந்து வானத்தைப் பார்த்து, கண்களை மூடிக்கொண்டு ஓய்வெடுக்கத் தயாராக இருந்தார். ஓடும் எண்ணம் அவன் மனதில் படர்ந்தது, ஆனால் வேறு ஏதோ அதன் பாதையைத் தாண்டியது.
ஜாக் கண்கள் திறந்தன. அவர் ஆழமாக சுவாசித்தார், தனது புலன்களைத் திறந்தார், வாசனையிலும் ஒலிகளிலும் வரவேற்றார், காற்றின் உணர்வும் சுவையும், லெஸ்யா அவருக்குக் காட்டியது போல. பாறைக்கு பின்னால் பத்து அடி ஒரு வால்வரின் நின்று இருப்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.
அவர் சமமாக சுவாசிக்க முயன்றார், உற்சாகத்துடன் இதய ஓட்டம். இப்போது முயற்சி செய்ய வேண்டிய நேரம் இது என்று அவர் நினைத்தார், மேலும் அவர் தனது மனதுடன் வெளிப்புறமாக ஆராய்ந்தார், உயிரினத்தின் புலன்களை தனது சொந்தமாக வரவேற்றார். அது அவனைப் பார்க்கவோ அல்லது மணக்கவோ முடியாவிட்டாலும் அவரது இருப்பை உணர்ந்தது. ஜாக் உறைந்தார். பின்னர் அந்த உயிரினம் திடுக்கிட்ட அழுகையை விட்டுவிட்டு, திரும்பி மரங்களுக்கு இடையில் தப்பி ஓடியது.
ஜாக் தீர்ந்துவிட்டார். அவரது முகம் மற்றும் பக்கங்களில் வியர்வை சொட்டியது, திடீரென்று அவர் மைல்களுக்கு ஓடுவதைப் போல உணர்ந்தார். பாண்டிங், அவர் பாறை மீது சாய்ந்து மீண்டும் கண்களை மூடினார்.
அடிச்சுவடுகள் நெருங்கியபோது, ​​அவன் அவளைக் கேட்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.
"இது நேரம் எடுக்கும்," என்று அவர் கூறினார்.
ஜாக் கண்களைத் திறந்தான். "நேற்றுக்குப் பிறகு, கூகருடன், நான் நினைத்தேன்-"
"நான் உங்களுக்கு உதவினேன், ஜாக், நினைவிருக்கிறதா?"
“ஆம்,” என்றார். "எனக்கு நினைவிருக்கிறது." இது நேரம் எடுக்கும். ஆனால் ஒருவேளை அவர் இனி எதுவும் இல்லை. காலப்போக்கில் இந்த புதிய நினைவூட்டல் அவர் இருந்த சூழ்நிலையை அவரிடம் கொண்டு வந்தது.
அவர் லெஸ்யாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தார், அவர் தப்பிப்பது விரைவில் இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்திருந்தார்.
அன்று இரவு, ஜாக் தனியாக காட்டுக்குள் நுழைந்தார், லெஷி அவரைக் கொல்ல வந்தார். வனத்தின் இறைவன் அவரைச் சுற்றி மரங்களை நட்டு, இருளில் சிக்கி, கிளைகளையும், டிரங்குகளையும் அவனை நோக்கி தடுமாறச் செய்து, தூரத்திலிருந்தே லெஸ்யா தனது இனிமையான பாடலைப் பாடுவதைக் கேட்டான். அவர் உதவிக்காக அவளை அழைத்தார், ஆனால் அவள் கேட்கவில்லை, லெஷி நிழல்களுக்கு மத்தியில் இருளாக வெளிப்பட்டார். அவள் சொன்னது போல் அவன் வயதாகிவிட்டான், பைத்தியம் பிடித்தான், அவன் ஒரு பொறாமை கொண்ட கடவுள்.
ஜாக் தனது மரக் கூண்டுக்கு அப்பால் தான் கற்றுக்கொண்ட புலன்களுடன் அடைய முயன்றார், ஆனால் அவர் ஒரு மனிதர் மட்டுமே.
லெஷி கூர்மையான கிளைகளுடன் வெளியே வந்து காலில் விழுந்தபோது, ​​ஜாக் அலற வாய் திறந்தார்.
அவர் ஒரு மூச்சில் மூச்சுத்திணறினார் மற்றும் உயிருள்ள அறையின் மர உச்சவரம்பை முறைத்துப் பார்த்தார். மரக் கூண்டில் சிக்கி! அவர் நினைத்தார், மற்றும் லெஸ்யா தூக்கத்தில் அவனருகில் நகர்ந்தாள். கடவுளுக்கு நன்றி. ஒரு கனவு மட்டுமே.
கடினமாகவும் வேகமாகவும் சுவாசிக்க, லெஷி தனது கனவில் அவரைப் பின்தொடர்ந்த இடத்திலிருந்து அவரது காலில் வலியை உணர்கிறார், ஜாக் தன்னை அமைதிப்படுத்த முயன்றார். ஒரு கனவு மட்டுமே. ஒரு…
ஏதோ நகர்த்தப்பட்டது.
ஜாக் எழுந்து உட்கார முயன்றார், ஆனால் இப்போது அவர் கால்களில் ஒரு எடையை உணர்ந்தார், அவரை கீழே வைத்திருந்தார். ஏதோ போர்வையின் அடியில் நகர்ந்தது, மற்றும் பயங்கரவாதம் அவனது வயிற்றில் ஒரு இறுக்கமான பந்தாக சுருண்டது. மூச்சு அவரது தொண்டையில் சிக்கியது, அவர் போர்வையை கிழிக்க நடுங்கிய கையால் கீழே வந்தார்.
ஜன்னல் வழியாக ஓடிய நிலவொளியில், அவரைக் கீழே வைத்திருந்ததைக் கண்டார், சறுக்கி, அவரது கீழ் உடலின் குறுக்கே ஊர்ந்து, வீட்டின் வாழ்க்கை தரை பலகைகளில் வேரூன்றினார். அந்த உருவம் அதன் தலையை உயர்த்தியது, கிளைகள் மற்றும் இலைகள், பாசி மற்றும் தழைக்கூளம் ஆகியவற்றால் ஆன முகத்தை அவர் கண்டார், இப்போது அவரை யார் வைத்திருப்பது அவருக்குத் தெரியும்.
Leshii.
ஜாக் கால்கள் மற்றும் கணுக்கால் சுற்றி நெகிழ் டெண்டிரில்ஸ். அவர் அலற வாய் திறந்தார், ஆனால் லெஷி ஒரு கிளை போன்ற கையை உயர்த்தி, தனது உதடுகளுக்கு குறுக்கே ஒரு முடிச்சு விரலைப் பிடித்து, அவரை அசைத்தார். ஷ்ஹ்… வெண்டிகோவிலிருந்து லெஸ்யா அவரை முதன்முதலில் மீட்டபோது ஜாக் மிகவும் நினைவூட்டினார், அந்த அலறல் அவரது மார்பில் உறைந்தது. லெஷியின் கண்கள், இலைகளால் கட்டப்பட்ட இருண்ட துளைகள், அகலமாக திறக்கப்பட்டன… பின்னர் பக்கமாக திரும்பின.
அவரைக் கொல்ல வனத்தின் கடவுள் அங்கு வரவில்லை. ஆனால் அவர் ஏன் வந்தார்?
லெஸ்யா விழித்தெழுந்து தன் ஆவி தந்தையை நோக்கி கூச்சலிட ஆரம்பித்தாள், பின்னர் ஜாகின் சொந்த அலறல் கடைசியாக வந்தது, அவளது கோபத்தால் மேலும் திடுக்கிட்டது மற்றும் லெஷியின் கண்கள் திடீரென்று திகைப்புடன் இருட்டாகிவிட்டது.
அதிகாரம் இருபது
வாழும் கிரேவ்யார்ட்
அவள் அவனை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தாள். லெஷி இலைகளின் சலசலப்புடனும், பிளவுபட்ட மரத்தின் விரிசலுடனும் கேபினிலிருந்து தப்பிச் சென்றபின், லெஸ்யா கதவுகள் மற்றும் ஜன்னல்களுக்குச் சென்று ஒரு எழுத்துப்பிழை இருந்திருக்கலாம். பின்னர் அவள் மீண்டும் ஜாக் பக்கம் வந்து அவனைக் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, அவனைக் கட்டிப்பிடித்து, படுக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு அவன் தலையை அவள் மடியில் படுத்துக் கொண்டாள்.

Friday, October 20, 2000

காடு நாவல் #24


முன்னால், புயல் வழியாக, அதிகமான மரங்களின் இருண்ட நிழல்களைக் கண்டார். இந்த காடுகளின் நீளம் ஆற்றின் விளிம்பிற்கு வலதுபுறம் வருவது போல் தோன்றியது, எனவே அவர் தெற்கே தொடர மரங்களுக்கு இடையில் கிட்டத்தட்ட கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கும். இன்னும் அவருக்கு வேறு வழியில்லை. புயல் முடியும் வரை அவர் காத்திருந்தால், அவரைப் பின்தொடர்பவர் அவரை முறியடிப்பார். எனவே ஜாக் நடந்துகொண்டே இருந்தார், அவர் நெருங்கும்போது மரங்களைப் படித்து, கிளைகளையும், மிகச்சிறிய இயக்கத்திற்கான இடைவெளிகளையும் கவனித்தார்.
காற்று நகர்ந்தது, இப்போது அவரது முதுகில் வீசுகிறது, அவரைத் தூண்டியது, புயல் தனக்கு சாதகமாக மாறியது என்று ஒரு கணம் நிம்மதியை உணர்ந்தார்.
பின்னர் அவர் மாற்றும் காற்று கொண்டு வந்த வாசனையைப் பிடித்தார், ஒரு பழக்கமான வாசனை அவரை பயங்கரவாதத்தால் உறைத்தது: அழுகிய இறைச்சியின் துர்நாற்றம்.
வெண்டிகோ அவரைக் கண்டுபிடித்தார்.

அதிகாரம் நான்கு
மிருகத்தனத்தின் ஆவி
அவரது வாழ்க்கைக்காக ஜாக் லண்டன் ரான், மற்றும் வெண்டிகோ தொடர்ந்து வந்தார். அவர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை-அதற்கு முன், இரவில் அவர் அதைக் கண்டார், இப்போது புயல் தனது பார்வையை ஓரளவு பாதுகாக்கக்கூடும் என்றாலும், பகல் நேரத்தைத் தொட்ட இந்த விஷயத்தைக் காண அவருக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் அவர் பார்க்கவில்லை என்றாலும், அவரது மற்ற புலன்கள் குறைந்துவிட்டன, மேலும் அந்த பயங்கரமான வடிவம் இப்போது அவரின் பார்வையில் இருப்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். தென்றலை மாற்றுவதால் அதன் துர்நாற்றம் ஏற்கனவே அவரிடம் சிக்கியிருந்தது; அதன் துடிக்கும் அடிச்சுவடுகள் பனி மற்றும் பிளவுபட்ட தாவரங்களை நசுக்கியது; மற்றும் காற்று வேறுபட்ட சுவை போல் தோன்றியது. குளிர்கால புயலால் இனி சுத்தப்படுத்தப்படவில்லை, ஜாக் சுவாசித்த காற்று மரணத்தால் களங்கப்படுத்தப்பட்டது.
அவர் திரும்பி சுட முடியும், ஆனால் அது எந்த நன்மையும் செய்யாது என்று அவர் உறுதியாக இருந்தார். ஆனாலும், அவர் தனது துப்பாக்கியைப் பிடித்துக் கொண்டார், ஏனென்றால் அவர் நம்பிக்கையை விட்டுவிட்டார் என்று நினைப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. எத்தனை பயணிகள், ஆய்வாளர்கள் மற்றும் முத்திரை குத்தப்பட்டவர்கள் அதன் தாக்குதலுக்கு முன்னர் பீதியடைவதைக் கண்டிருக்க வேண்டும், பைகள் மற்றும் ஆயுதங்களை இடது மற்றும் வலதுபுறமாக சிதறடிக்கிறார்கள். அவருக்குத் தெரிந்துகொள்ள எந்த வழியும் இல்லை, கண்டுபிடிக்க விருப்பமும் இல்லை. இன்று அவர் இங்கே இறந்தால், அவர் கண்ணியத்துடன் அவ்வாறு செய்வார்.
நான் மரங்களை உருவாக்க வேண்டும், அவர் நினைத்தார், ஒரு திட்டம் அவரது மனதில் படபடக்கிறது.
லெஸ்யா அவருக்காக என்ன விதியை நோக்கினாலும், அவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதற்கு அவனுக்கு நிறையவே இருந்தது, அவனைக் கண்டுபிடித்ததிலிருந்து அவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த உணவும் அல்ல. அது இல்லாதிருந்தால், அவர் இப்போதே சரிந்துவிட்டார் அல்லது இறந்திருப்பார், மேலும் அவர் பயந்துபோனார், ஜாக் ஒரு சிறிய பகுதியை ஆழமாக உணர்ந்தார், அவர் உணர்ந்த வலிமையையும், அவர் ஓடிய வேகத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். வேட்டையாடுபவர்களால் துரத்தப்பட்ட அனைத்து பாதிக்கப்பட்டவர்களும் ஒரு கணம் இதை உணர்ந்தார்களா என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார்.
ஜாக் மரங்களின் அட்டையை அடைந்து உடனடியாக திசையை மாற்றினார். அவர் வெளிப்புறமாக உணர்ந்தார், ஒரு நரி நூறு படிகள் தொலைவில் பயத்தில் ஓடுவதை உணர்ந்தார், மேலும் நரி மற்றும் அதன் குடும்பத்தினரால் ஆற்றில் இருந்து வெளியேறும் ஒரு வழக்கமான பாதையை நெருங்கினார். அவர் இந்த பாதையில் தன்னைத் தானே வழிநடத்திக் கொண்டார், தனது வளர்ந்து வரும் திறன்களை வரவழைத்து, அவர் செல்லும்போது ஒரு நரி போன்ற பட்டைகளை உச்சரித்தார். இங்குள்ள ஆற்றில் இருந்து நிலம் சாய்ந்தது, அவரது வேகம் குறைந்தது… பின்னர் பின்னால் இருந்து வெண்டிகோ வந்தவுடன் மரங்கள் மற்றும் கிளைகள் பிளவுபடுவதைக் கேட்டார்.
இது எந்த நேரத்திலும் என்னை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம், அவர் நினைத்தார், விரைவாக திசையை மாற்றினார், நரி குடும்பம் கூச்சலிட்டதை அவர் அறிந்திருந்த துளைக்கு மேல் குதித்தார். இது புயல் வழியாக என்னைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது, அது என்னை மூடிவிட்டு என்னைத் துண்டித்திருக்கலாம்.
அவர் ஒரு கல்லியைத் தாண்டி, பின்னர் நரி பாதையில் இருந்து விலகி இடதுபுறம் சென்றார். அவர் ஓடும்போது நரியின் கஸ்தூரி அரவணைப்பை மனதில் வைத்திருந்தார், மேலும் அவரது தொண்டையில் கூச்சலிடும் கூச்சல்கள் அவருடையவை அல்ல. நாட்டத்தின் அழுத்தங்களில், அவரது திட்டத்திற்கு உறுதியான வடிவம் இல்லை: அவர் வெண்டிகோவை குழப்ப முயன்றார். அவரால் அதைச் செய்ய முடிந்தால், தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பு தன்னைத்தானே முன்வைக்கும்.
ஜாக் வலது மற்றும் இடதுபுறமாகத் திரும்பி, தரையில் தாழ்வாக வைக்க முயன்றார். விழுந்த ஒரு பெரிய மரத்தை அவர் தட்டினார், அதன் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளும் சோதனையை நிராகரித்தார். அவர் தன்னை முழுவதுமாக மறைத்துக் கொள்ள முடிந்தாலும், அசுரன் அவரைக் கண்டுபிடிப்பார் என்று அவருக்குத் தெரியும். அவர் இலைகளால் அல்லது ஒரு நரியின் கற்பனையான பண்புகளால் தன்னைத் தானே புகைபிடிக்க முடியும், ஆனால் அவரது திறமைகள் இன்னும் இளமையாக இருந்தன, மேலும் அவரது இரத்தத்தின் உண்மையான வாசனையையோ அல்லது அவரது மனித துடிப்பின் ஒலியையோ ஒருபோதும் மறைக்க முடியாது.
அவர் இடைநிறுத்தப்பட்டு, தனது கவனத்தை நரியிலிருந்து முயலுக்கு மாற்றுவதில் கவனம் செலுத்தினார், பின்னர் மீண்டும் ஓடத் தொடங்கினார். அது வாசனை அல்லது அந்த விஷயங்களை அறிய முடியுமா? அவன் நினைத்தான். அது அவர்களை ஒப்புக்கொள்கிறதா? வெண்டிகோவைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றிலிருந்தும், அது மனித சதைகளைத் தேடியது, வேறு யாருமில்லை. விலங்குகள் அதற்கு ஒரு கவனச்சிதறலாக இருக்கலாம். ஆனால் அவர் முயற்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது.விழுந்த அடுத்த மரத்தில், ஜாக் இடைநிறுத்தப்பட்டு முதல் முறையாக அவனுக்குப் பின்னால் பார்த்தான்.
வெண்டிகோ சாய்வு வரை பொங்கி எழுந்தது. அது மரங்களுக்கிடையில் வந்து, அதன் பெரிய கைகால்களைத் துடைத்து, தட்டியது, ஒரு நொடிக்கு அது ஒரு உயிருள்ள மரத்தைப் போலவே இருந்தது. அதன் அளவு நிச்சயமாக பொருந்தியது, ஒவ்வொரு முறையும் முன்னேற ஒரு காலைத் தூக்கும்போது, ​​காடுகளின் வழியாக ஒரு கூர்மையான கண்ணீர் ஒலி எதிரொலித்தது, அவற்றின் உரிமையாளர் தரையில் இருந்து தன்னை இழுத்துச் செல்லும்போது வேர்கள் நொறுங்குவது போல. அதைச் சுற்றியுள்ள காற்று இரத்தத்தால் தெறிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது-அது வளிமண்டலத்தில் தவறாகப் பரவியது, சுற்றியுள்ள மரங்களின் துருவங்களைத் தெளித்தது - மற்றும் ஜாக் உணர்ந்தது, காயத்தின் சத்தம் தொடர்ந்து உடலின் உடற்பகுதி முழுவதும் திறக்கிறது.
அவர் அதன் முகத்தைத் தேடினார், அதன் வலியைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார், ஆனால் பகல்நேர நிழல்களிடையே அத்தகைய பார்வை இழந்தது.
அது கர்ஜித்தது. ஒருவேளை அது அவரைப் பார்த்திருக்கலாம் அல்லது உணர்ந்திருக்கலாம், மற்றும் ஒரு துடிப்புக்குப் பிறகு அது இடைநிறுத்தப்பட்டு, அவரை வெளியேற்றும்போது மிகுந்த மூச்சுத்திணறல்களை எடுத்துக் கொண்டது. அதன் தலையை இடது மற்றும் வலது பக்கம் திருப்பியதால் கிளைகள் சிதைந்தன, இலைகள் விழுந்தன, பின்னர் ஜாக் அதன் முழு கவனத்தையும் தன் மீது வைத்திருப்பதை உணர்ந்தான்.
அவர் சுவாசிக்க முயன்றார், ஆனால் முடியவில்லை. அவர் திரும்பி மீண்டும் ஓடத் தொடங்கியபோது, ​​அவர் தனது கொடூரமான தவறை உணர்ந்தார்: இந்த விஷயத்தை என்னால் ஒருபோதும் மிஞ்ச முடியாது!
விரைவில், அவர் அறிந்திருந்தார், அவர் நிறுத்தி போராட வேண்டும்.
ஆனால் முதலில் அவர் தனது எண்ணங்களை மார்ஷல் செய்ய வேண்டியிருந்தது, அதற்காக அவர் மறைக்க ஒரு இடம் தேவை.
அவர் ஓடும்போது அவருக்கு முன்னும் பின்னும் ஆராய்ந்தார், லெஸ்யாவின் படிப்பினைகளையும், காட்டு விலங்குகளின் பண்புகளை வரவழைக்க அவர் அவனுக்குள் வைத்திருந்த மந்திரத்தின் சிறிய பரிசையும் பயன்படுத்த முயன்றார். ஜாக் அவரிடம் வளர்த்த விசித்திரமான திறமைகளைப் பற்றி தனக்குத் தெரிந்திருப்பதை உணர்ந்தான், ஏனென்றால், அவனது விமானத்தின் பயங்கரத்தில், அவை எவ்வளவு பயனுள்ளவை என்பதை உண்மையாக மதிப்பிடுவதற்கு வழி இல்லை. இன்று இரண்டாவது வாய்ப்புகள் இருக்காது.
அவரது துப்பாக்கியைப் பற்றிக் கொண்டு, தங்கத்தின் எடை அவரைக் கீழே இழுத்துச் சென்றது. விரைவில் அவர் தனக்கு முன்னால் எங்காவது ஒரு குகையை உணர்ந்தார், ஒரு காலத்தில் அதில் வசித்திருந்த மங்கலான வாசனை. அவர் அந்த திசையில் விரைவாக நகர்ந்தார், அதன் முன்னாள் குடியிருப்பாளர் அந்த தருணத்தை திரும்பத் தேர்வுசெய்தால் பதட்டத்துடன் சுற்றிப் பார்த்தார். ஆனால் அத்தகைய அச்சங்கள் முட்டாள்தனமாக இருந்தன, அவர் கிட்டத்தட்ட சத்தமாக சிரித்தார். அவர் பின்தொடர்ந்த வெண்டிகோவைச் சுற்றிப் பார்த்தார்-மரங்கள் மட்டுமே சாய்விலிருந்து கீழே இறங்குவதைக் கண்டன, அதன் மொத்தம் காடு வழியாக மங்கலாக இருந்தது-பின்னர் அவர் குகைக்குச் சென்றார்.
கருப்பு கரடியின் குகையின் எச்சங்கள் இன்னும் இருந்தன, மேலும் ஜாக் விரைவாக தீங்கு விளைவிக்கும் இடையில் உருண்டார். அவர் தன்னை கரடி என்று கற்பனை செய்துகொண்டார், தொண்டையில் முணுமுணுத்து, முணுமுணுத்தார், கைகள் தரையில் பாய்ந்தார், நெருங்கியதைப் பற்றி எச்சரிக்கையுடன் கோபத்தில் உரோமம் வீசினார். வெண்டிகோ நெருங்கி வருவதைக் கேட்டதும், ஜாக் இன்னும் வளர்ந்தார்.
இது குகைக்கு அப்பால் எங்காவது இடைநிறுத்தப்பட்டது.
ஜாக் ஒரு கரடியைப் போல கனமாகவும் தொண்டையாகவும் சுவாசித்தார், அந்த சத்தத்தை அவரது பயம் களங்கப்படுத்த விடக்கூடாது என்று முயன்றார். இது ஒரு இதய துடிப்புக்காக இதை நம்பாது, அவர் நினைத்தார், அசுரனின் கால்கள் பார்வைக்கு அடியெடுத்து வைத்தது போலவே அவரது நம்பிக்கை தோல்வியடைந்தது.
குகை வாய் குறைவாக இருந்தது மற்றும் தொங்கும் தாவரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் அங்கு இல்லாதிருந்தாலும், ஜாக் அந்த விஷயத்தின் மேல் உடலையும் தலையையும் பார்க்க முடியாது. அது மிகவும் உயரமாக இருந்தது, அதன் கால்கள் இரத்தக் கசிவுகள், மெல்லிய, முடிச்சு, ஆழமான காயங்களால் அங்கும் இங்கும் பஞ்சர் போன்றவை. அதன் கால்கள் ஒழுங்கற்ற இறைச்சியின் அடுக்குகளைப் போல இருந்தன, பிளவுபட்ட எலும்புகள் நீண்டுகொண்டிருந்தன, அங்கு ஜாக் அதன் கால்விரல்களைக் காட்டினார். புண்கள் மற்றும் காயங்களிலிருந்து இரத்தம் மற்றும் பிற திரவங்கள் பாயின, அதன் கால்களுக்கு மேலேயும் கீழேயும் பல புள்ளிகளில் விசித்திரமான, கூர்மையான வளர்ச்சிகள் இருந்தன. அவை முடிகளாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அவை ஜாக் விரல்களைப் போல தடிமனாக இருந்தன.
அவர் தனது மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார், உணர்ந்தவுடன் ஒரு மூச்சுத்திணறல் வந்தது. வெண்டிகோ முணுமுணுத்தது, கால்கள் முறுக்குவது அதன் மேல் உடலை ஜாக் பார்வைக் கோட்டிற்கு மேலே எங்காவது திருப்பியது. அது என்னைக் கேட்டது, அவர் நினைத்தார், திடீரென்று குகை வாய் மிகவும் தொலைதூரமாகவும் விலைமதிப்பற்றதாகவும் மாறியது. அவரது இருண்ட உலகில் அவர் காணக்கூடிய ஒரே ஒளியின் ஒளி அதுதான், மேலும் மரணம் பார்வையிடும் இடமும் இதுதான். எனவே அவர் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டு, தன்னை மீண்டும் லெஸ்யாவின் வனப்பகுதி துப்புரவுக்குள் செலுத்தினார், மேலும் அவரைச் சுற்றி ஒரு கருப்பு கரடியின் வாசனையையும் ஒலிகளையும் சேகரிப்பதில் கவனம் செலுத்தும்போது அவர் அவருக்கு முன் பார்த்த அழகான முகம் அது. அவள் சிரித்துக்கொண்டே அவளது ஒப்புதலைப் பற்றிக் கொண்டாள், ஜாக் அவளிடம் ஏதோ சொன்னபோது, ​​அது ஒரு கூச்சலாக வெளிவந்தது.
கண்களைத் திறந்தான். வெண்டிகோ கரடி குகைக்கு அப்பால் உறைந்ததாகத் தோன்றியது, மேலும் அதன் தலையை ஒரு பக்கமாக சாய்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கற்பனை செய்தார். எனவே ஜாக் மீண்டும் கூச்சலிட்டார், குறைந்த, தொண்டை ஒலி, அது பயத்தின் தடயத்தையும் வைத்திருந்தது. இந்த விஷயத்தைப் பார்க்கும் எந்த கரடியும் பயப்படும் என்று அவர் கற்பனை செய்தார்.
வெண்டிகோ கர்ஜிக்கிறது-வலி மற்றும் துயரத்தால் நிறைந்த ஒரு சத்தம்-பின்னர் விலகிச் சென்றது.
ஜாக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு குகையின் வாய்க்கு விரைவாக ஊர்ந்து சென்றார். நான் அதை நீண்ட காலமாக இழக்க வழி இல்லை, என்று அவர் நினைத்தார். இது விரைவில் ஏமாற்றத்தை உணரும், அது அதை வாசனை செய்யும், பின்னர் அது எனக்கு திரும்பி வரும்போது, ​​ஆச்சரியத்தின் உறுப்பை நான் இழந்திருப்பேன். அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்பது முட்டாள்தனமாக உணரப்பட்டது, ஒருவேளை அவரை அழித்துவிடும், ஆனால் பின்னர் அவர் ஓடுவதில் சோர்வாக இருந்தார். இறுதியில் விஷயம் அவனைத் துரத்திச் சென்று அவன் மீது விழும், சோர்வு மற்றும் பயத்தை அறிந்து அவன் இறந்துவிடுவான், வேறு ஒன்றும் இல்லை. குறைந்தபட்சம் இந்த வழியில், அவர் மேல் கையால் சண்டையைத் தொடங்குவார்.
அவர் குகை வாயிலிருந்து தவழ்ந்து மெதுவாக நின்றார், இப்போது அவரது காலடியில் சேணம் மூட்டைகளை விட்டுவிட்டார். வெண்டிகோ குகையிலிருந்து மேல்நோக்கி இருந்தது, மரத்தின் டிரங்க்களைப் பிடித்துக் கொண்டு தன்னை உயர்த்திக் கொண்டது. அதன் தலை ஒரு மனித தலையின் கொடூரமான கேலிக்கூத்தாக இருந்தது, மேலும் ஒரு துடிப்புக்காக ஜாக் பல உடல்களால் உருட்டப்பட்டு ஒன்றாக முறுக்கப்பட்டதாக நினைத்தார். அவர் விரைவாக கண் சிமிட்டினார், அந்த யோசனையை அகற்ற முயன்றார், ஆனால் அது அவரை விடாது.
துப்பாக்கியைக் குறிவைத்து, அவர் சுவாசத்தை அமைதிப்படுத்தி, அந்த பாரிய தலையின் பின்புறத்தில் காட்சிகளை ஓய்வெடுத்தார்.
வெண்டிகோ அடுத்த மரத்தை அடைய இடைநிறுத்தப்பட்டபோது, ​​ஜாக் தூண்டுதலை இழுத்தார்.
இந்த அறிக்கை அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் சத்தமாக இருந்தது, காடுகள் எவ்வளவு அமைதியாகிவிட்டன என்பதை ஜாக் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தனர். அவரும் வெண்டிகோவும் ம silence னமாக, வன உயிரினங்களால் பார்க்கப்பட்டனர். இந்த கொடூரமான, சபிக்கப்பட்ட விஷயம் நிலப்பரப்பு முழுவதும் ஒரு சதை மற்றும் இரத்த மனிதனைப் பின்தொடர்ந்ததால் அவர்கள் இதற்கு முன்பு பலமுறை பார்த்த ஒரு காட்சியாக இருக்கலாம், அந்த விஷயத்தில் விலங்குகளுக்கு என்ன விளைவு இருக்கும் என்று தெரியும். வெண்டிகோவின் கதைகள் மிகவும் பரவலாக இருக்க, அதன் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் சிலர் தப்பிப்பிழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது இன்னும் புராணமாகவும் புராணமாகவும் கருதப்பட்டது… எனவே உயிர் பிழைத்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்க வேண்டும்.
புல்லட் வீட்டைத் தாக்கியது ஜாக் உறுதியாக இருந்தது, ஆனால் அதன் ஒரே விளைவு வெண்டிகோவிற்கு தனது நிலையை வெளிப்படுத்துவதாகும். மிகப்பெரிய விஷயம் அதன் அளவை மறுத்து, அதை சுற்றி சுழன்று ஜாக் வந்தது. இடைநிறுத்தம் இல்லை, மனிதனை அதன் உணர்வுகளில் பிரதிபலிக்கவோ அல்லது பின்னிப்போக்குவதற்கோ எந்த தருணமும் இல்லை… அது சதை மற்றும் எலும்பின் பனிச்சரிவு போன்ற கீழ்நோக்கி கட்டணம் வசூலித்தது, மேலும் ஜாக் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சண்டை தொடங்கியது.
இந்த விஷயத்தை என்னால் தோற்கடிக்க முடியும் என்று நினைத்தேன்? அவர் துப்பாக்கியைக் கைவிட்டு தரையில் நிற்கும்போது அவர் நினைத்தார். ஆனால் உண்மையில் அவருக்குத் தெரியும். லெஸ்யா அவருக்குக் கற்பித்த ஏமாற்றுகள் மற்றும் சாயல்களுடன் இது குறைவாகவே இருந்தது, மேலும் வனப்பகுதியுடன் அவர் உணர்ந்த ஒற்றுமை உணர்வோடு மேலும் பலவற்றைச் செய்தார், மேலும் கப்பல் முதன்முதலில் சாயத்தில் வந்ததிலிருந்து மேலும் மேலும் உணர்கிறேன். இதற்கு ஒரு சரியானது இருந்தது, இந்த பயணத்தைத் தொடங்குவதன் மூலம் ஜாக் தான் விளையாடிய விதிகளை மறுக்கிறார்.
அவர் காட்டைக் கைப்பற்றவில்லை, அதைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. அவர் அதன் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டார், அது அவருக்கு ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
ஜாக் கர்ஜித்தார். அவரது குரலில் ஒரு குறிப்பிட்ட விலங்கு ஒலி இல்லை, அது தெளிவாக மனிதனாகவும் இல்லை. இது காடுகளின் அழுகை, அவர் விட்டுச் சென்ற ஒவ்வொரு அவுன்ஸ் ஆற்றலையும் தனது கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் உச்சரிக்க வைத்தார். அவர் வானத்தை நோக்கி தனது அலறலை இலக்காகக் கொண்டதால் அது அவரது உடல் முழுவதும் நடுங்கியது; அவரது தலைமுடி முடிவில் நின்றது, அவரது தோல் முட்கள் கொண்டது, மற்றும் அவரது எலும்புகள் கீறலுடன் அதிர்வுறுவது போல் தோன்றியது.
வெண்டிகோ ஒரு ஓட்டத்திலிருந்து ஒரு நடைக்கு மெதுவாகச் சென்றார், ஆனால் இன்னும் அது வந்தது. அதன் மிஷேபன் தலை ஒரு பக்கம் சாய்ந்தது, அந்த பைத்தியக்கார கண்கள் ஜாக் ஒரு சக பைத்தியக்காரனைப் போலவே கருதின. அவர் வாதிட யார்? அவர் மீண்டும் கத்தினார், இந்த முறை நேரடியாக அசுரனை நோக்கி. ஒரு துடிப்புக்காக அதன் தடங்களில் இடைநிறுத்தப்படுவது போல் தோன்றியபோது, ​​ஜாக் அலறலுடன் ஒரு படி மேலே சென்றார்.
வெண்டிகோ பின்வாங்கினார். இது ஒரு ஆச்சரியமான இருமலை உச்சரித்தது, பின்னர் கீழே குனிந்து தலையை முன்னோக்கி நீட்டியது. அது முனகியது, பெரிய ஈரமான நாசி அதன் தலையில் திறக்கிறது. ஜாக் தனது கைகளை தனது பக்கமாக முட்டினார். அவரது இதயம் விறுவிறுப்பாக இருந்தது, அவரது உடலில் ரத்தம் மிக வேகமாக உந்தி, இந்த சீரான புயலில் அவர் மயக்கமடைந்தார்.
வெண்டிகோவின் கண்கள் அப்போது அவர்களின் உண்மையான பைத்தியக்காரத்தனத்தைக் காட்டிக் கொடுத்தன. அது ஜாகின் சதை மற்றும் இரத்தத்தின் வாசனையைக் கத்தியது, அடிமைப்படுத்தியது, அதன் கைகள் முன்னோக்கித் தட்டின, அதைச் சுற்றியுள்ள மரங்களிலிருந்து கிளைகளைத் தட்டியது. அவர் யூகித்ததை விட கைகள் நீளமாக இருந்தன, அதன் விரல்கள் இன்னும் நீளமாக இருந்தன, மற்றும் ஜாக் பின்னால் விழுந்தாலும், அதன் விரல்களின் குளிர்ச்சியான முத்தத்தை அவன் முகத்தை அழுத்துவதை உணர்ந்தான். அவரது உதடுகள் மற்றும் வாய் மீது இரத்தம் சொட்டியது.
அவர் தனது நாக்கை வெளியேற்றி, தனது சொந்த ரத்தத்தை ருசித்து, “இதுதான் விரும்புகிறது” என்று நினைத்தார்.
வெண்டிகோ அவருக்காக வந்தார், ஜாக் தனது கத்தியை தனது பெல்ட்டிலிருந்து இழுத்தார். அவர் அதன் ஸ்விங்கிங் கையை வாத்து, குதித்து, அதன் காலில் ஹேக் செய்து, ஒரு காலைத் தூக்கி கீழே முத்திரை குத்தும்போது மீண்டும் பின்வாங்கினார். அது அவரை சாப்பிடுவதற்கு முன்பு மகிழ்ச்சியுடன் நசுக்கும்; அவரது இரத்தம் சூடாக இருக்கும்.
அவர் அதன் பின்னால் சுற்றி, ஒரு கிளை அல்லது வால் இருக்கக்கூடிய ஒன்றை வாத்து, அசுரனை நோக்கி சாய்ந்து, பிளேடால் இடமிருந்து வலமாக துடைத்து, உலோகம் பிரிந்த தோலாக இரத்தத்தின் சூடான துடிப்பை உணர்ந்தார். வெண்டிகோ கவனிக்கத் தெரியவில்லை, காயங்கள் மற்றும் புண்கள் ஏற்கனவே அதன் உடலில் கசிந்தன, அது ஜாக் கீழே சென்றது.
அவர் அதன் பிணைக்கப்பட்ட கால்களுக்கு இடையில் ஓடி, வலதுபுறம் கூர்மையாகத் திரும்பி, பனியின் அடியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மர வேரைத் தட்டினார். இப்போது அது அவனது பகுதிகளை உயர்த்துவதற்கும், அதன் உட்புறங்களை அதன் வாய்க்குள் காலியாக்குவதற்கும் முன்பு மெதுவாக அவனைக் கிழித்துவிடும். அவர் அதைத் துரத்தும்போது, ​​ஒரு மரத்தை கடந்தும், நுரையீரலிலும், எட்டாத நிலையில் இருந்தபோதும் அதை அவர் தலையில் படம்பிடிக்க முடியும்.
வெண்டிகோ அவருக்காக வந்தார், ஜாக் தனது கத்தியை தனது பெல்ட்டிலிருந்து இழுத்தார்.
வெண்டிகோவின் துர்நாற்றம் பயங்கரமானது: அழுகிய இறைச்சி, இறப்பு, சிதைவு, அசுத்தம், அதன் மறைவைத் தூண்டும் ரன்சிட் திரவங்கள். அது உருவாக்கிய ஒலிகளும் வெறுக்கத்தக்கவை: அது அவரைத் தேடியது, ஆம், ஆனால் ஆழமான, தொலைதூரமானது அதன் வயிற்றில் இருந்து முணுமுணுக்கிறது, ஒரு நித்திய பசியின் எதிரொலிகள் ஒருபோதும் அமைய முடியாது. எங்கோ, ஜாக் நண்பர்கள் மற்றும் எதிரிகளின் எலும்புகள் ஒன்றாக இணைகின்றன.
அது அவருக்காக ஒரு மரத்தை சுற்றி வந்தபோது, ​​அவர் மீண்டும் கத்தியால் அடித்தார், இந்த நேரத்தில் வெண்டிகோ கத்தினார்.
ஜாக் உள்ளுணர்வுக்கான தனது எதிர்விளைவுகளைக் கொடுத்தார், நனவான சிந்தனையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அவரது ஆரம்ப இயல்பை முன்னணியில் அனுமதித்தார். பெரும்பாலான ஆண்கள் தங்கள் விலங்குகளின் கடந்த காலத்தை அவர்கள் கீழே நம்பியதால் தவிர்த்துவிட்டனர், ஆனால் இப்போது ஜாக் தனது முன்னோர்களின் முழு இறக்குமதியை யுகங்கள், அவர்களின் எண்ணங்கள், அவர்களின் உள்ளுணர்வு மற்றும் உயிர்வாழும் விருப்பம் ஆகியவற்றின் மூலம் உணர்ந்தார். அவருக்குப் பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள், காட்டு ஆண்களும் பெண்களும் இயற்கையை சவால் செய்து தேர்ச்சி பெற்றனர், இப்போது ஜாக் அதையே செய்து கொண்டிருந்தார்.
கத்தி அவரது பல் மற்றும் நகம், அவரது கூட்டாளியை வேகப்படுத்துதல், அச்சமற்ற தன்மை அவரது இயக்கி. மரண அச்சுறுத்தல் எப்போதுமே இருந்தது, மேலும் ஒரு இதய துடிப்பு அடுத்ததைக் காணும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. ஆனால் அத்தகைய ஆபத்து ஜாக் சக்தியைக் கொடுத்தது, ஏனென்றால் இயற்கையின் பிரதான இயக்கங்கள் வாழ்க்கை மற்றும் இறப்பு.

கௌதுல் அஃலம் முஹியுதீன் அப்துல் காதிர் ஜிலானி கத்தசல்லாஹு ஸிர்ரகுல் அஸீஸ்

ஹஸ்ரத் அபு முஹம்மது முஹியுதீன் ஷேக் அப்துல் காதிர் ஜிலானி (ர) (ஜீலானி, கிலானி, கிலானி, அல்-கிலானி என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறார்) ...