எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தொடக்கப் புள்ளி இருக்கிறது. அந்தப் புள்ளி, எந்த அறத்தை இந்த சமூகம் காப்பாற்றும் என்று இளைஞர்கள் நம்பினார்களோ, அதே இடத்திலிருந்து ஒரு சாட்டையடியாக வந்து விழுந்தது. மே 15, 2026. இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு விசாரணை நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த் அவர்களின் வாயிலிருந்து உதிர்ந்த வார்த்தைகள், இந்திய இளைஞர்களின் இதயங்களில் ஒரு நிரந்தர வடுவை ஏற்படுத்தின. எந்த வேலைவாய்ப்பும் இன்றி, தங்களின் தகுதிக்கான அங்கீகாரம் இன்றி, சமூகத்தின் ஒரு ஓரத்தில் தள்ளப்பட்டிருக்கும் இளைஞர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் சமூக வலைத்தளங்களிலும் பிற தளங்களிலும் அரசை விமர்சிப்பதைக் குறிப்பிட்டு, அவர்களை "கரப்பான்பூச்சிகள்" என்றும் "சமூகத்தின் ஒட்டுண்ணிகள்" என்றும் அவர் வர்ணித்தார். இது ஏதோ தற்செயலாக வெளிவந்த வார்த்தை அல்ல; அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள், வேலையில்லாத சாமானிய இளைஞர்களை எந்த அளவுக்குக் கீழ்த்தரமாக, ஒரு மதிப்பற்ற பூச்சியினமாகப் பார்க்கிறார்கள் என்பதன் வெளிப்பாடு அது. ஃபிரான்ஸ் காஃப்காவின் 'உருமாற்றம்' நாவலில் வரும் கிரிகோர் சாம்சா, ஒருநாள் காலையில் கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது தன்னை ஒரு ராட்சசக் கரப்பான்பூச்சியாக உணர்வானே, அதே போன்றதொரு உளவியல் நெருக்கடியைத்தான் இந்திய இளைஞர்களும் அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்தார்கள். தாங்கள் இத்தனை ஆண்டுகளாகப் படித்த படிப்பு, எழுதிய தேர்வுகள், கண்ட கனவுகள் என அனைத்தும் அதிகார வர்க்கத்தின் கண்களுக்கு வெறும் ஒட்டுண்ணிகளாகவே தெரிகின்றன என்ற யதார்த்தம் அவர்களை உலுக்கியெடுத்தது.
ஆனால், இம்முறை இளைஞர்கள் அந்த அவமானத்தைத் தலைகுனிந்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அவர்களின் கோபம் வீதிக்கு வந்து வன்முறையாக மாறவில்லை; மாறாக, அது கூர்மையான ஓர் அரசியல் பகடியாக உருமாறியது. அடுத்த நாளே, மே 16 அன்று, ஆம் ஆத்மி கட்சியில் முன்பு பணியாற்றியவரும், பாஸ்டன் பல்கலைக்கழக மாணவரும், அரசியல் தகவல் தொடர்பு வியூக வகுப்பாளருமான முப்பது வயது இளைஞர் அபிஜீத் டிப்கே என்பவரால் எக்ஸ் தளத்தில் ஓர் அறிவிப்பு வெளியானது. "உலகெங்கும் உள்ள அனைத்துக் கரப்பான்பூச்சிகளுக்குமான ஒரு தளம்" என்று அந்த அறிவிப்பு முழங்கியது. அந்தக் கணத்தில்தான் 'காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி' (கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி) பிறந்தது. "சோம்பேறிகள் மற்றும் வேலையில்லாதவர்களின் குரல்" என்ற முழக்கத்தோடு அதன் இணையதளம் தொடங்கப்பட்டபோது, அது இத்தனை பெரிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்தும் என்று அரசும் எதிர்பார்க்கவில்லை, அதைத் தொடங்கியவர்களும் முழுமையாக உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு கட்சியின் அடிப்படைத் தகுதிகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவர்கள் விதித்த நிபந்தனைகளே அந்த நையாண்டியின் உச்சம். இந்தக் கட்சியில் உறுப்பினராக இணைய ஒருவர் கட்டாயம் வேலையில்லாதவராக இருக்க வேண்டும் (அது சூழ்நிலையாலோ, தேர்விலோ அல்லது கொள்கை ரீதியாகவோ இருக்கலாம்), உடல்ரீதியாக சோம்பேறியாக இருக்க வேண்டும், தினமும் குறைந்தது பதினொரு மணி நேரமாவது இணையத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பவராக இருக்க வேண்டும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சமூக அவலங்களைக் கண்டு ஆக்ரோஷமாகப் புலம்பும் திறன் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும் என்று அந்த நிபந்தனைகள் பட்டியலிட்டன. இந்த நிபந்தனைகள், அதிகார வர்க்கம் இளைஞர்கள் மீது சுமத்தும் அத்தனை முத்திரைகளையும் அப்படியே உள்வாங்கி, அதையே ஒரு அரசியல் ஆயுதமாக மாற்றியதின் சான்றாகும்.
தொடங்கப்பட்ட 48 மணி நேரத்திற்குள் நாற்பதாயிரம் பேர் இந்தக் கட்சியில் தங்களை அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்துகொண்டார்கள். அடுத்த சில நாட்களில் அந்த எண்ணிக்கை எழுபதாயிரத்தைக் கடந்து, பின்னர் மூன்றரை லட்சத்தை எட்டியது. அவர்களின் இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தின் வளர்ச்சி, இந்தியாவின் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆணிவேரையே அசைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு விஸ்வரூபம் எடுத்தது. வெறும் ஐந்து நாட்களுக்குள் பத்தரை மில்லியனுக்கும் அதிகமான பின்தொடர்பாளர்களை ஈர்த்து, ஆளும் கட்சியான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வப் பக்கத்தையே பின்னுக்குத் தள்ளியது காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. மே 21-ம் தேதி நிலவரப்படி, பதினெட்டு மில்லியன் பின்தொடர்பாளர்களைக் கடந்து ஒரு இணையப் சுனாமியாக அது மாறியது. இது வெறும் எண்களின் விளையாட்டு அல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த ஏமாற்றத்தின் அளவுகோல். இளைஞர்கள் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக ஒரு நையாண்டிக் கட்சியை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார்கள் என்பதற்கான விடை, அவர்களின் அன்றாட வாழ்வியலின் வலிகளில் புதைந்துகிடக்கிறது. இந்தியாவின் பட்டதாரி வேலையின்மை விகிதம் 29.1 சதவீதமாக உயர்ந்திருக்கிறது. பள்ளிப் படிப்பையே தொடாதவர்களை விட, பல ஆண்டுகள் கடினமாகப் படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களின் வேலையின்மை விகிதம் ஒன்பது மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. இதற்கிடையில், மருத்துவக் கனவோடு காத்திருந்த மாணவர்களுக்கு நீட் (NEET) தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு, க்யூட் (CUET) தேர்வுக் குளறுபடிகள் என கல்வித்துறையில் அரங்கேறிய ஊழல்கள் இளைஞர்களைப் பொறுமையின் விளிம்பிற்கே தள்ளியிருந்தன. இத்தனை துயரங்களுக்கும் மத்தியில், தங்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டிய உச்ச நீதிமன்றத்திலிருந்தே 'கரப்பான்பூச்சிகள்' என்ற வசவுச்சொல் வந்தபோது, அவர்கள் வேறு வழியின்றித் தங்களை அந்தச் சொல்லிலேயே அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.
இந்த இயக்கத்தின் வேர்கள் வெறும் இணையத்தோடு சுருங்கிவிடவில்லை. இணையத்தில் தொடங்கிய இந்தப் போராட்டம் மெல்ல மெல்ல வீதிகளுக்கும் பரவியது. கரப்பான்பூச்சி போன்ற ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு இளைஞர்கள் வீதிகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணிகளிலும், அமைதிப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபடத் தொடங்கினார்கள். பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் இமாச்சலப் பிரதேசம் என நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் இந்தத் தீ பரவியது. வரவிருக்கும் பீகார் பாங்கிபூர் சட்டமன்ற இடைத்தேர்தலில் கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி போட்டியிடுமா என்ற பேச்சுகளும் அடிபடத் தொடங்கின. நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த், தனது முந்தைய கருத்துக்கு மே 16 அன்று ஒரு விளக்கமளித்தார். தனது வார்த்தைகள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டதாகவும், தான் போலிப் பட்டங்களை வைத்துக்கொண்டு வழக்கறிஞர் தொழிலுக்கு வருபவர்களைத்தான் விமர்சித்தேன் என்றும், இந்தியாவின் இளைஞர்கள் நாட்டின் தூண்கள் என்றும் அவர் கூறினார். ஆனால், அம்பு வில்லிலிருந்து புறப்பட்டு பல மைல்கள் கடந்துவிட்டிருந்தது. அபிஜீத் டிப்கே இதற்கு அளித்த பதிலடி மிகவும் கூர்மையானது. பிரதமரோடு தனக்குக் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அவரை அவமதிக்க தலைமை நீதிபதிக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்றும், முறையான பட்டம் இல்லை என்பதற்காக சக குடிமக்களை 'ஒட்டுண்ணிகள்' என்று அழைப்பது ஏற்புடையதல்ல என்றும் அவர் கூறினார். கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அரசியலமைப்பின் பாதுகாவலரே, தங்களைக் கரப்பான்பூச்சிகள் என்று அழைப்பதுதான் எங்களை மிகவும் காயப்படுத்தியது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இது ஒரு தலைமுறையின் அரசியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் அவர்கள் இனிமேலும் மௌனமாக இருக்கத் தயாராக இல்லை என்பதன் முதல் எச்சரிக்கை மணி. அதிகாரத்தின் மையங்களில் இருப்பவர்கள் சாமானியர்களை எந்தப் பார்வையோடு அணுகுகிறார்கள் என்ற கேள்வியை இந்த இயக்கம் மிக அழுத்தமாக முன்வைத்தது. அந்தப் பார்வைக்கும் இளைஞர்களின் நிதர்சனமான வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான இடைவெளிதான் கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் முதல் அத்தியாயம் எழுதப்படக் காரணமாக அமைந்தது.
இந்த அமைப்புமுறையின் மீதான இளைஞர்களின் ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையின்மையும்தான் ஒரு பகடி இயக்கத்தை இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களின் ஆதரவைப் பெறும் மாபெரும் சக்தியாக மாற்றியிருக்கிறது என்பதை நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் அசுர வளர்ச்சி ஒரு வெற்றிடம் சார்ந்தது. அது பல ஆண்டுகளாக அரசியல்வாதிகளாலும், கொள்கை வகுப்பாளர்களாலும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் வசதியாக மறக்கப்பட்ட ஓர் இருண்ட பெருவெளி. அந்தப் பெருவெளியில்தான் இன்று இந்தியாவின் பல கோடி இளைஞர்கள் தங்களின் தொலைந்துபோன எதிர்காலத்தைத் தேடித் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தலைமை நீதிபதியின் அந்த ஒரு வார்த்தை வெறும் தீப்பொறிதான்; ஆனால், அந்தப் பொறி விழுந்து பற்றிக்கொள்ளும் அளவுக்கு இளைஞர்களின் மனநிலையை ஒரு காய்ந்த சருகாக மாற்றி வைத்திருந்தது இந்த சமூகப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புதான். இதை வெறும் கோபத்தின் வெளிப்பாடாகவோ அல்லது இணையத்தின் அடுத்த பரபரப்பாகவோ குறுக்கிப் பார்த்துவிட முடியாது. இது, இந்தியாவின் ஆழமான கட்டமைப்புச் சிக்கல்கள் வெடித்துச் சிதறும் ஒரு அபாயகரமான புள்ளி.
வேலையின்மை என்பது இன்று இந்திய இளைஞர்களைப் பீடித்திருக்கும் ஆகப்பெரிய உளவியல் மற்றும் பொருளாதார நோய். புள்ளிவிவரங்கள் நம் முகத்தில் அறைகின்றன. இந்தியாவின் பட்டதாரி வேலையின்மை விகிதம் இருபத்தொன்பது புள்ளி ஒரு சதவீதமாக உயர்ந்திருக்கிறது என்பது வெறும் எண் அல்ல; அது ஒவ்வொரு வீட்டின் வரவேற்பறையிலும் அமர்ந்து சமூகத்தின் முகத்தைப் பார்த்துப் பழிக்கும் ஒரு நிதர்சனம். ஒரு குழந்தை பிறந்தது முதல், அவனது அல்லது அவளது கல்வியில் முதலீடு செய்யும் நடுத்தர மற்றும் விளிம்புநிலை குடும்பங்கள், அந்தப் பட்டப்படிப்பு தங்களின் வறுமையைப் போக்கும் ஒரு மந்திரக்கோல் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால் பள்ளிப் படிப்பையே தொடாதவர்களை விட, கல்லூரிக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களின் வேலையின்மை விகிதம் ஒன்பது மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது என்பது எவ்வளவு பெரிய முரண். ஆண்டுதோறும் எண்பது லட்சம் புதிய பட்டதாரிகளை நமது கல்விக்கூடங்கள் பெருமிதத்தோடு உருவாக்கி வெளியே அனுப்புகின்றன. ஆனால், அவர்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளவோ, அவர்களின் திறமைக்கான வாய்ப்புகளை வழங்கவோ திராணியற்றதாக நமது பொருளாதாரம் சுருங்கிப்போய்க் கிடக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் உறுப்பினர் தகுதிகளில் ஒன்றான வேலையில்லாதவராக இருக்க வேண்டும் என்ற அந்த நையாண்டி முலாமுக்குப் பின்னால், பல லட்சம் இளைஞர்களின் ரத்தக்கண்ணீர் உறைந்துகிடக்கிறது. அவர்கள் சூழ்நிலையால் வேலையின்றித் தவிக்கிறார்கள், சில சமயம் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் அற்ப வேலைகளைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் தாங்களாகவே வேலையின்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள், அல்லது இந்தச் சுரண்டல் அமைப்புமுறையில் ஒரு அடிமையாக இருக்க மறுத்து கொள்கைரீதியாக வேலையின்மையைத் தழுவுகிறார்கள்.
இது ஒரு தேசம் தனது மனிதவளத்திற்குச் செய்யும் மன்னிக்க முடியாத பெருந்துரோகம்.
இந்த ஏமாற்றத்தின் இன்னொரு பக்கம் நமது தேர்வு முறைகளில் உள்ள அப்பட்டமான ஊழல்கள். காக்ரோச் ஜனதா கட்சி உருவான அதே காலகட்டத்தில்தான், தேசியத் தகுதி மற்றும் நுழைவுத் தேர்வான நீட் வினாத்தாள் கசிவு அம்பலமாகி, நாடெங்கிலும் உள்ள மாணவர்களை வீதிக்குக் கொண்டு வந்திருந்தது. பல ஆண்டு கால உழைப்பு, பல லட்சம் ரூபாய் செலவு செய்து தனியார் பயிற்சி மையங்களில் படித்தது என எல்லாம் ஒரு கணத்தில் கானல் நீராகிய அதிர்ச்சி அது. தேர்வுகள் ஒத்திவைக்கப்பட்டன என்ற அறிவிப்பு, மாணவர்களின் விரக்தியை மேலும் அதிகமாக்கியதே தவிர அவர்களுக்கு எந்த நம்பிக்கையையும் தரவில்லை. சிபிஎஸ்இ தொடங்கி நீட் வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நடக்கும் இந்தத் தேர்வு முறைகேடுகள், இளைஞர்களுக்கு இந்த அமைப்பின் மீதிருந்த கொஞ்சநஞ்ச மரியாதையையும் சிதைத்துவிட்டன. இதைக் கையிலெடுத்த காக்ரோச் ஜனதா கட்சி, "ஹான் மெயின் ஹூன் காக்ரோச்" அதாவது ஆம், நான் ஒரு கரப்பான்பூச்சிதான் என்ற பெயரில் வெளியிட்ட போராட்டப் பாடல், இந்திய இளைஞர்களின் புதிய அரசியல் கீதமாகவே இணையத்தில் எதிரொலித்தது. நீட் வினாத்தாள் கசிவு, மாணவர்கள் மீதான உளவியல் அழுத்தம், தேர்வு முறையின் மீதான ஆவேசம் ஆகியவற்றை நேரடியாகப் பேசிய அந்தப் பாடல், வெறுமனே ஒரு பகடிப் பாடலாக இல்லாமல், ஒரு தலைமுறையின் போர்க்குரலாக மாறியது. தங்களின் கொள்கை அறிக்கையில், நீட் மற்றும் சிபிஎஸ்இ போன்ற தேர்வு மோசடிகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மாணவருடனும் நாங்கள் நிற்கிறோம் என்று அந்தக் கட்சி அறிவித்தபோது, அது எந்தவொரு பிரதான அரசியல் கட்சியையும் விட மாணவர்களுக்கு நெருக்கமாகத் தோன்றியது. இதுதான் ஆளும் வர்க்கம் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய மாபெரும் அரசியல் மாற்றம்.
இவை அனைத்திற்கும் அடிநாதமாக இருப்பது, இந்தியாவில் நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வும், பெருமுதலாளித்துவச் சார்பும் ஆகும். கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு என்பது, கௌதம் அதானி மற்றும் முகேஷ் அம்பானி போன்ற சிலரின் லாபத்திற்காக மட்டுமே மிகக் கவனமாக வளைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு இன்று விளிம்புநிலை மக்கள் வரை சென்று சேர்ந்துவிட்டது. நாளுக்கு நாள் வளரும் அவர்களின் சாம்ராஜ்யங்களுக்கு மத்தியில், நசுங்கிப் போகும் சாமானியனின் குரல்தான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. மூத்த வழக்கறிஞரும், சமூகச் செயற்பாட்டாளருமான பிரசாந்த் பூஷண் இந்தக் கட்சிக்குத் தனது முழு ஆதரவைத் தெரிவித்தபோது, அவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் மிகவும் ஆழமானவை. அம்பானி மற்றும் அதானி போன்ற பெருமுதலாளிகளின் நலனுக்காக இந்தியப் பொருளாதாரமும் சமூகமும் இன்று ரத்தம் சிந்திச் சாகிறது என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நாளுக்கு நாள் பெருகும் வறுமைக்கும், வேலையின்மைக்கும், மறுபுறம் குவியும் அளவற்ற செல்வத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை இளைஞர்கள் இப்போது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டார்கள்.
இந்த ஆக்ரோஷத்தின் வெளிப்பாடுதான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கையிலும் எதிரொலித்தது. அதானி குழுமம் மற்றும் ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்ட்ரீஸ் ஆகியோரின் உரிமையிலுள்ள அனைத்து ஊடக நிறுவனங்களின் உரிமங்களும் உடனடியாக ரத்து செய்யப்பட்டு, சுதந்திரமான ஊடகங்களுக்கு வழிவிட வேண்டும் என்ற அந்தத் தீவிரமான கோரிக்கை, கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள் எவ்வாறு ஆளும் வர்க்கத்தின் பிழைகளை மூடிமறைத்து, இளைஞர்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளை இருட்டடிப்பு செய்கின்றன என்ற கோபத்தின் விளைவாகும். அதுமட்டுமின்றி, ஆளுங்கட்சிக்குச் சாதகமாகச் செயல்படும் தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளர்களின் வங்கிக் கணக்குகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அந்தக் கட்சி கோரியது. ரகசிய நன்கொடைகளையோ அல்லது தேர்தல் பத்திரங்களையோ தாங்கள் ஏற்கப் போவதில்லை என்ற அவர்களின் அறிவிப்பு, இந்தியாவின் ஊழல் மலிந்த தேர்தல் நிதியளிப்பு முறையின் மீதான மிகக் கடுமையான விமர்சனமாகும். இந்த இளைஞர்கள் வெறும் பகடிக்காகக் கூடித் கலையும் கூட்டமல்ல; அவர்கள் தங்களைச் சுற்றி நடக்கும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களை, கொள்கை அளவிலான முடிவுகள் எவ்வாறு தங்களுக்கு எதிராகத் திருப்பப்படுகின்றன என்பதை மிகத் துல்லியமாக அவதானித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை கரப்பான்பூச்சிகள் என்று முத்திரைகுத்திய சமூகத்தின் முகத்தில், அதே பெயரைக் கொண்டே விழித்தெழச் செய்யும் ஒரு விபரீத விளையாட்டை அவர்கள் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இது ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கும் மாபெரும் விழிப்புணர்வின் இரண்டாம் அத்தியாயம்.
ஜனநாயகத்தின் மீதான நம்பிக்கை என்பது அதன் நிறுவனங்கள் எவ்வளவு நேர்மையாகச் செயல்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது. ஒரு சமூகத்தில் சட்டமன்றங்களும், கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்தில் சிக்கிய பெருநிறுவன ஊடகங்களும், அதிகாரத்தின் கைப்பாவையாக மாறும் விசாரணை அமைப்புகளும் சாமானியர்களின் நம்பிக்கையை இழக்கும்போது, மக்களின் கடைசிப் புகலிடமாக இருப்பது நீதித்துறை மட்டும்தான். ஆனால், அந்த நீதித்துறையின் மாண்பும் நம்பகத்தன்மையும் இன்று எந்த அளவுக்குச் சரிந்திருக்கிறது என்பதை காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் கோரிக்கைகள் பட்டவர்த்தனமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் முதல் தேர்தல் அறிக்கை, ஓய்வுபெறும் தலைமை நீதிபதிகளுக்கு மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவியோ அல்லது வேறு எந்த அரசுப் பதவியோ ஒரு வெகுமதியாக வழங்கப்படுவதை முற்றிலுமாகத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று முழங்குவது எதார்த்தத்தில் எவ்வளவு பெரிய அரசியல் விமர்சனம்! சமீபத்திய ஆண்டுகளில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் மிக உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்தவர்கள், ஓய்வு பெற்ற சில வாரங்களிலேயே நாடாளுமன்ற மேலவை உறுப்பினராகச் செல்வதும், மாநிலங்களின் ஆளுநர்களாகப் பதவியேற்பதும் சாதாரண நிகழ்வுகளாகிவிட்டன. முன்னாள் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் ஓய்வு பெற்ற பதினாறே வாரங்களில் மாநிலங்களவை உறுப்பினராகப் பதவியேற்றதும், அதற்குக் கட்டியமாக முன்னாள் தலைமை நீதிபதி பி. சதாசிவம் கேரள ஆளுநராகச் சென்றதும் இந்த அமைப்பின் மீதான மக்களின் புனிதமான பிம்பத்தை சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன. தற்போதைய நீதிபதிகளில் ஒருவரான பி.ஆர். கவாய் கூட, இத்தகைய ஓய்வுக்கால நியமனங்கள் மிகக் கடுமையான நெறிமுறை சார்ந்த கவலைகளை எழுப்புகின்றன என்றும், நீதிபதிகளின் தீர்ப்புகள் எதிர்கால அரசுப் பதவிகளை எதிர்பார்த்து வழங்கப்பட்டவை என்ற தோற்றத்தை இது உருவாக்கிவிடும் என்றும் வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். நீதித்துறைக்கும் நிர்வாகத்துறைக்கும் இடையிலான கோடு அழிக்கப்பட்டு, இரண்டுமே ஓரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக மாறிவிட்டன என்ற இளைஞர்களின் ஆழமான விரக்திதான், தலைமை நீதிபதியின் சிறு கருத்தைக் கூட பெரும் போராட்டமாக மாற்றிய உளவியல் காரணியாகும். இது வெறும் கோபமல்ல; தங்களைக் காக்க வேண்டிய கடைசித் தூணும் சாய்ந்துவிட்டதோ என்ற ஒரு தலைமுறையின் அச்சம்.
இந்த அச்சமும் அந்நியப்படுதலும் இந்திய அரசியலின் கட்டமைப்பிலேயே ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது. உலகின் மிக இளமையான நாடு என்று நாம் பெருமைப்படுகிறோம். நமது நூற்று நாற்பது கோடி மக்கள்தொகையில் சரிபாதிப் பேர் முப்பது வயதுக்கு உட்பட்ட இளைஞர்கள். ஆனால், இந்த இளைஞர்களுக்கான அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் எங்கே இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு நம்மிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை. பாரம்பரியமான அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் வயது முதிர்ந்த தலைவர்களாலும், வாரிசுகளாலும், பெருமுதலாளிகளின் பின்புலம் கொண்டவர்களாலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு சாமானிய இளைஞன் இந்த அரசியல் அமைப்புக்குள் நுழைந்து, தனக்கான ஒரு குரலைப் பதிவு செய்வது என்பது ஏறக்குறைய சாத்தியமற்ற ஒன்றாகிவிட்டது. பிபிசி செய்தியறிக்கை மேற்கோள் காட்டிய ஒரு கணக்கெடுப்பு, இந்தியாவின் இளைய தலைமுறையினரில் இருபத்தொன்பது சதவீதத்தினர் அரசியலில் ஈடுபடுவதையே முழுமையாகத் தவிர்க்கிறார்கள் என்றும், வெறும் பதினொரு சதவீதத்தினர் மட்டுமே ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியில் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள் என்றும் கூறுகிறது. இந்தத் தரவுகள் உணர்த்துவது இளைஞர்களின் சோம்பேறித்தனத்தையோ அல்லது அரசியல் மீதான அக்கறையின்மையையோ அல்ல; மாறாக, அவர்கள் இந்த அரசியல் அமைப்பின் மீது கொண்டுள்ள ஆழமான அவநம்பிக்கையையும், அது தங்களை ஒருபோதும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப் போவதில்லை என்ற தெளிவையும்தான். தாங்கள் எவ்வளவுதான் இணையத்திலும் சமூக ஊடகங்களிலும் கூக்குரலிட்டாலும், அதிகாரத்தின் செவிப்பறைகளை அது எட்டுவதில்லை என்ற சோர்வு அவர்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறது. அபிஜீத் டிப்கே ஒரு நேர்காணலில் இதையே மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார். தற்போதைய பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகளைத் தங்கள் அமைப்பிற்குள் கொண்டுவர தங்களுக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை என்றும், அது இந்தத் தலைமுறை இளைஞர்களுக்குப் பிடிக்காது என்றும் அவர் ஆணித்தரமாகக் கூறினார். தங்களுக்கு எந்த முற்போக்கு முகமூடியும் தேவையில்லை, தங்களை ஆளும் வர்க்கம் எந்தப் பெயரைக் கொண்டு இழிவுபடுத்துகிறதோ அந்தப் பெயரிலேயே தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு, ஒரு புதிய அரசியல் மொழியை உருவாக்குவதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது.
இந்த இடத்தில் நாம் இன்னொரு மிக முக்கியமான அரசியல் யதார்த்தத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது, இந்தியாவில் நாளுக்கு நாள் சுருங்கிவரும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான வெளியாகும். கடந்த பத்தாண்டுகளில், அரசாங்கத்தை நேரடியாக விமர்சிப்பவர்கள், கொள்கை முடிவுகளை எதிர்ப்பவர்கள், மாணவர் தலைவர்கள், செயல்பாட்டாளர்கள் எனப் பலரும் 'தேசத்துரோகிகள்' என்றும் 'நகர்ப்புற நக்ஸல்கள்' என்றும் முத்திரை குத்தப்பட்டு, மிகக் கடுமையான சட்டங்களின் கீழ் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவிதமான அச்ச உணர்வு நாடு முழுவதும் பரவலாக்கப்பட்டிருக்கிறது. முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரியான ஆசிஷ் ஜோஷி அல் ஜசீரா ஊடகத்திடம் பேசியபோது, "கடந்த பத்தாண்டுகளில் நாட்டில் பெருமளவு அச்சம் நிலவுகிறது. மக்கள் பேசுவதற்கே பயப்படுகிறார்கள். இந்தியா மிகவும் வெறுப்பு நிறைந்த நாடாக மாறிவிட்ட சூழலில், காக்ரோச் ஜனதா கட்சி ஒரு தூய காற்றைப் போல வந்திருக்கிறது" என்று குறிப்பிட்டார். நேரடியாக எதிர்த்தால் சட்டத்தின் இரும்புக்கரங்கள் கழுத்தை நெரிக்கும் என்ற சூழலில்தான், இளைஞர்கள் நையாண்டியைத் தங்கள் மாபெரும் ஆயுதமாகக் கையிலெடுத்தார்கள். 'மீம் அரசியல்' (Meme Politics) என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது அதிகாரத்தின் அகங்காரத்தைத் துளைத்தெடுக்கும் ஒரு ஜனநாயக ஊசி. நேரடியான கோபத்தை விட, கிண்டலும் பகடியும் ஆட்சியாளர்களை அதிகம் அச்சுறுத்துகின்றன. பல ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட அரசியல் கட்டுரைகள் செய்ய முடியாத தாக்கத்தை, ஒரு ஒற்றை மீம் செய்துவிடுகிறது. கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டுக்கொண்டு இளைஞர்கள் வீதிகளைச் சுத்தம் செய்தபோது, அவர்களை எந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு கைது செய்வது என்று காவல்துறை குழம்பியது. இதுதான் பகடியின் வலிமை. ஆபத்தான அரசியல் சூழலில் தங்களைத் தற்காத்துக்கொண்டே, எதிராளியின் தார்மீக அடித்தளத்தை ஆட்டம் காணச் செய்யும் இந்த உத்தியை இந்தியாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தியதில் காக்ரோச் ஜனதா கட்சிக்கு ஒரு முக்கியப் பங்கு உண்டு.
இது வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட இளைஞர்களின் இணைய விளையாட்டு என்று சில விமர்சகர்கள் ஒதுக்கித்தள்ள நினைத்தார்கள். அபிஜீத் டிப்கே முன்பு ஆம் ஆத்மி கட்சியில் பணியாற்றியவர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, இது எதிர்க்கட்சிகளின் திட்டமிட்ட இணைய வியூகம் மட்டுமே என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார்கள். ஆனால், எந்தவொரு வியூகமும் மக்களிடம் அதற்கான களம் தயாராக இல்லாதவரை இத்தனை பெரிய வெற்றியைப் பெற முடியாது. பல தசாப்தங்களாகத் தேங்கியிருந்த ஒரு மாபெரும் ஏமாற்றத்தின் அணையை, ஒரு சிறு நையாண்டி கல் உடைத்துவிட்டது என்பதுதான் நிதர்சனம். தங்களை அச்சுறுத்தும் ஒரு மாபெரும் அமைப்பைப் பார்த்து, அதைவிட ஒரு அபத்தமான வடிவத்தின் மூலமாக பதிலடி கொடுப்பது என்பது, உலகெங்கிலும் நடக்கும் ஒரு ஜனநாயகப் பரிணாமத்தின் தொடர்ச்சிதான். இத்தாலியில் பெப்பே கிரில்லோ என்ற நகைச்சுவையாளர் தொடங்கிய 'ஃபைவ் ஸ்டார் மூவ்மென்ட்' என்ற இயக்கம் எப்படி அந்த நாட்டின் பாரம்பரிய அரசியலைப் புரட்டிப் போட்டதோ, உக்ரைனில் ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரில் அதிபராக நடித்த வோலோடிமிர் ஜெலன்ஸ்கி எப்படி உண்மையான அதிபராக உருவெடுத்தாரோ, அதே போன்றதொரு அரசியல் மாற்றத்தின் விதையாகவே இந்த கரப்பான்பூச்சி இயக்கமும் பார்க்கப்பட்டது. அமைப்புக்கு வெளியிலிருந்து வரும் இந்தத் தாக்குதல்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியாமல் பாரம்பரிய அரசியல் தத்தளித்தது. இளைஞர்கள் முட்டாள்கள் அல்ல; தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கரப்பான்பூச்சி என்ற வசவை அவர்கள் ஒரு கேடயமாக மட்டுமல்ல, ஆளும் வர்க்கத்தின் மனசாட்சியைக் குத்தும் ஈட்டியாகவும் மாற்றினார்கள். அதுவரை அரசியல் என்பது சில மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின், அறிவுஜீவிகளின், மூத்த தலைவர்களின் ஏகபோக உரிமையாக இருந்த நிலையில், அதை ஒரு முப்பத்துச் சொச்சம் வயது இளைஞனும், அவனது கைபேசியும், பல லட்சம் 'சோம்பேறி' இளைஞர்களும் இணைந்து கைப்பற்றியது, இந்திய ஜனநாயகத்தின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.
அரசியல் சித்தாந்தங்கள் என்பவை ஒரு காலத்தில் பெரும் தத்துவவியலாளர்களாலும், புரட்சியாளர்களாலும், மக்கள் தலைவர்களாலும் எழுதப்பட்டவையாக இருந்தன. ஆனால், ஒரு தேசத்தின் அரசியல் சூழல் அதன் உச்சக்கட்ட அபத்தத்தை எட்டும்போது, சித்தாந்தங்களும் ஒரு பெரும் பகடியாக உருமாற வேண்டிய கட்டாயம் எழுகிறது. காக்ரோச் ஜனதா கட்சி தன்னை மதச்சார்பற்ற, சமதர்ம, ஜனநாயக மற்றும் 'சோம்பேறித்தனமான' ஒரு இயக்கமாகப் பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டது. இந்த 'சோம்பேறித்தனம்' என்ற வார்த்தையை அவர்கள் வலிந்து பயன்படுத்தியதன் பின்னணியில் ஒரு மாபெரும் அரசியல் விமர்சனம் புதைந்திருக்கிறது. ஓய்வின்றி உழைத்து, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்தை மட்டுமே பெருக்கி, இறுதியில் எந்த சமூகப் பாதுகாப்பும் இன்றி நடுத்தெருவில் நிற்கப்போகும் ஒரு தலைமுறை, இந்தச் சுரண்டல் அமைப்புக்கு எதிராகச் செய்யும் அமைதியான ஒரு கலகமே அந்தச் சோம்பேறித்தனம். தாங்கள் இன்னொரு பிஎம் கேர்ஸ் நிதியையோ அல்லது வரிப்பணத்தில் டாவோஸ் நகருக்குச் சுற்றுலா செல்வதையோ அல்லது ஊழலை 'வியூக ரீதியான செலவு' என்று பெயர் மாற்றுவதையோ செய்ய வரவில்லை என்று அந்தக் கட்சியின் நிறுவனரான டிப்கே அறிவித்தபோது, அது வெறும் வார்த்தை ஜாலமாக இல்லாமல், கடந்த பத்தாண்டுகால இந்திய அரசியலின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடியாகவே இருந்தது. மக்கள் பணம் எங்கே போனது என்று சத்தமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும், எழுத்துப்பூர்வமாகவும் கேட்பதே தங்களின் நோக்கம் என்று அவர்கள் அறிவித்தார்கள். எங்கள் நோக்கம் ஒன்றுதான், அது தொடர்ந்து சோம்பேறிகள் என்றும், எந்நேரமும் இணையத்தில் இருப்பவர்கள் என்றும், கரப்பான்பூச்சிகள் என்றும் இழிவுபடுத்தப்படும் இளைஞர்களுக்காக ஒரு கட்சியை உருவாக்குவது மட்டுமே, மற்றவை அனைத்தும் வெறும் நையாண்டிதான் என்று அவர் கூறியதில் இருந்த அந்த எள்ளல், எந்தவொரு அரசியல் தத்துவப் புத்தகத்தையும் விட வலிமையானதாக அமைந்தது.
அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கையைப் பார்க்கும்போது, இந்த அமைப்புமுறையின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் கோபத்தின் ஆழம் நமக்குப் புரியும். எந்தவொரு தலைமை நீதிபதிக்கும் அவர்கள் ஓய்வுபெற்ற பிறகு மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவி ஒரு வெகுமதியாக வழங்கப்படக் கூடாது என்ற கோரிக்கையைத் தாண்டி, அவர்கள் முன்வைத்த பிற கோரிக்கைகள் இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை வேர்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கின.
ஒரு குடிமகனின் நியாயமான வாக்கு எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீக்கப்பட்டால், அதைச் செய்த தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மீது உபா எனப்படும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப்பதிவு செய்து கைது செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரினார்கள். ஏனெனில், ஒருவரின் வாக்குரிமையைப் பறிப்பது என்பது பயங்கரவாதத்திற்குச் சற்றும் சளைத்ததல்ல என்ற அவர்களின் வாதம், சமீபகாலத் தேர்தல்களில் தொடர்ந்து எழுப்பப்படும் வாக்காளர் பட்டியல் முறைகேடுகள் குறித்த சாமானியர்களின் அச்சத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாகும். நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை முப்பத்து மூன்று சதவீதமாக இல்லாமல், நாடாளுமன்றத்தின் மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்காமலேயே ஐம்பது சதவீதமாக வழங்க வேண்டும் என்றும், அமைச்சரவையில் சரிபாதி இடங்களைப் பெண்களுக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் முன்வைத்த யோசனை, பெண்களை வெறும் வாக்கு வங்கியாக மட்டுமே பார்க்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு சவுக்கடியாக அமைந்தது. அதேபோல, தேர்தலில் ஒரு கட்சியிலிருந்து வென்றுவிட்டுப் பிறகு பணத்துக்காகவோ பதவிக்காகவோ கட்சி மாறும் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அடுத்த இருபது ஆண்டுகளுக்குத் தேர்தலில் போட்டியிடவோ அல்லது எந்தப் பொதுப் பதவியையும் வகிக்கவோ தடை விதிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை, இந்தியாவின் ஆன்மாவை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் கட்சி தாவல் அரசியலுக்கான நிரந்தரத் தீர்வாக மக்களால் பார்க்கப்பட்டது. சமூகச் செயற்பாட்டாளரான அஞ்சலி பரத்வாஜ் அளித்த ஆலோசனையை ஏற்று, தங்களின் கட்சி தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது என்றும், தாங்கள் எந்தவொரு ரகசிய 'காக்ரோச் கேர்ஸ்' நிதியையும் உருவாக்க மாட்டோம் என்றும் அவர்கள் அறிவித்தது, வெளிப்படைத்தன்மையற்ற தற்போதைய ஆட்சிமுறையின் மீதான மிகத் துல்லியமான தாக்குதலாகும். சாதி, மதம், பாலினம் என எந்த பேதமும் இன்றி அனைவரும் இதில் இணையலாம் என்ற அவர்களின் அறிவிப்பு, பிளவுபட்டுக்கிடக்கும் இந்தியச் சமூகத்திற்கு ஒரு புதிய மாற்று வழியைக் காட்டியது.
இந்த இயக்கம் ஒரு சில இளைஞர்களின் இணையக் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், இந்தியாவின் மைய நீரோட்ட அரசியலிலும், சிவில் சமூகத்திலும் ஏற்படுத்திய தாக்கம் மிகப்பெரியது. ஒரு பகடிக் கட்சி இவ்வளவு பெரிய ஆதரவைப் பெறுகிறது என்றால், அதற்கு அர்த்தம் மக்கள் உண்மையான எதிர்க்கட்சிகளின் மீது நம்பிக்கை இழந்துவிட்டார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, மாறாக, எந்த வடிவத்திலாவது இந்த அதிகார அமைப்பை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க யாராவது வரமாட்டார்களா என்ற அவர்களின் தவிப்பும்தான் அதற்குக் காரணம். திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான மஹுவா மொய்த்ரா மற்றும் கீர்த்தி ஆசாத் ஆகியோர் இந்தக் கட்சியில் இணைய விருப்பம் தெரிவித்ததும், தேசத்துரோகக் கட்சி என்ற ஒன்றில் நான் ஏற்கனவே உறுப்பினராக இருந்தாலும், இதிலும் இணைய விரும்புகிறேன் என்று மஹுவா மொய்த்ரா பகடியாகக் குறிப்பிட்டதும், ஆளும் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான ஒரு கூட்டுக்குரலாகவே ஒலிக்கத் தொடங்கியது. உத்தரப் பிரதேசத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சித் தலைவரான சமாஜ்வாதி கட்சியின் அகிலேஷ் யாதவ், பிஜேபி பனாம் சிஜேபி அதாவது பாஜகவுக்கு எதிராக காக்ரோச் ஜனதா கட்சி என்று தனது சமூக வலைத்தளப் பக்கத்தில் பதிவிட்டு இந்த இளைஞர் போராட்ட இயக்கத்திற்கும் ஆளும் கட்சிக்கும் இடையிலான அரசியல் முரண்பாட்டை மையப்படுத்தினார். அரசியல்வாதிகளைத் தாண்டி, இந்தியாவைத் தாண்டி உலக அளவில் தொழில்நுட்பத்துறையில் சாதித்தவர்களும்கூட இந்த இளைஞர்களின் பக்கம் நின்றார்கள். ஹாட்மெயில் நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனரும், இந்திய-அமெரிக்கத் தொழிலதிபருமான சபீர் பாட்டியா இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு காணொளியை வெளியிட்டு, இந்த இயக்கத்திற்குத் தனது நூறு சதவீத ஆதரவைத் தெரிவித்தார். இந்திய இளைஞர்களை கரப்பான்பூச்சிகள் என்று அழைத்தது தமக்கு மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளிப்பதாகவும், எவரும் உங்களை அப்படி அழைக்க அனுமதிக்காதீர்கள், உங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடுங்கள் என்றும் அவர் அறைகூவல் விடுத்தது இளைஞர்களுக்கு ஒரு மாபெரும் உளவியல் பலத்தைக் கொடுத்தது. யூடியூபர் துருவ் ராட்டி போன்ற பல லட்சம் பின்தொடர்பாளர்களைக் கொண்ட இணையச் செயற்பாட்டாளர்களும், இந்த அமைப்போடு கைகோர்க்க முன்வந்தனர்.
திரைத்துறை மற்றும் கலைத்துறையைச் சேர்ந்த பலரும் எந்தவித அச்சமுமின்றி இந்த இயக்கத்திற்குத் தங்களின் ஆதரவைத் தெரிவித்தார்கள். திரைப்பட இயக்குநர் அனுராக் காஷ்யப், நகைச்சுவைக் கலைஞர் குணால் கம்ரா, நடிகைகள் கொங்கனா சென் சர்மா, பாத்திமா சனா ஷேக், தியா மிர்சா மற்றும் ஈஷா குப்தா ஆகியோர் காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ சமூக வலைத்தளப் பக்கங்களைப் பின்தொடர்ந்து, அவர்களின் பதிவுகளைப் பகிர்ந்து தங்களின் தார்மீக ஆதரவை வெளிப்படுத்தினார்கள். இதிலிருக்கும் மிக முக்கியமான அரசியல் என்னவென்றால், கரப்பான்பூச்சி என்ற வார்த்தையைத் தங்களின் அரசியல் அடையாளமாக இளைஞர்கள் மீட்டெடுத்ததுதான். வரலாற்றில் பல நேரங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள், தங்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக அதிகார வர்க்கம் பயன்படுத்திய அதே வசவுச்சொற்களைத் தங்களின் கவசமாக மாற்றிக்கொண்ட நிகழ்வுகள் உண்டு. ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூற்று நான்காம் ஆண்டில் ருவாண்டாவில் நடந்த இனப்படுகொலையின்போது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக மக்களைக் கொன்றொழிப்பதற்காக கரப்பான்பூச்சி என்ற வார்த்தை அங்குள்ள அதிகார மையங்களால் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஊடகங்கள் சுட்டிக்காட்டின. தலைமை நீதிபதியின் வார்த்தைகள் அந்த அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டவை இல்லை என்றாலும், ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் விளிம்புநிலையிலிருக்கும் இளைஞர்களை அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் அந்தப் பார்வையில்தான் அணுகுகிறார்கள் என்ற உண்மையைத் தோலுரித்துக் காட்டியது. அதனால் அந்த வார்த்தையைத் துடைத்தெறியாமல், அதையே ஒரு அரசியல் குறியீடாக மாற்றி, கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டு வீதிகளில் இறங்கி அவர்கள் போராடியது, தங்களை நிராகரிக்கும் ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியின் மீது அவர்கள் வீசிய ஒரு மாபெரும் அறச்சீற்றத்தின் குறியீடு. ஒரு வசவுச்சொல் எப்படி மாபெரும் அரசியல் ஆயுதமாக மாறும் என்பதை அவர்கள் நிரூபித்துக் காட்டினார்கள். அது இந்திய இணைய கலாச்சாரத்தையும், மீம் அரசியலையும் ஒரு புதிய பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. தங்களை அவமதித்த அதே அதிகாரத் தரப்பைத் தங்களை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் ஓர் அதிர்வலையை இந்த மீட்கப்பட்ட சொல் உருவாக்கியது. இது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டல்ல; ஒரு முழுத் தலைமுறையின் சுயமரியாதைப் போராட்டம். அதிகாரத்தின் கண்களுக்குத் தாங்கள் கரப்பான்பூச்சிகளாகத் தெரிந்தாலும், ஒன்றுதிரண்டால் அந்த அதிகாரத்தின் அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கும் வல்லமை தங்களுக்கு உண்டு என்பதை அவர்கள் அமைதியாகவும், ஆனால் மிக ஆழமாகவும் உணர்த்தினார்கள்.
ஒரு மாபெரும் அரசியல் போராட்டம் என்பது அதன் உச்சக்கட்டத்தை எட்டும்போது, அது உள்ளூர் எல்லைகளைத் தாண்டி உலகளாவிய கவனத்தைப் பெறுவது வரலாற்று இயல்பு. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் பரிணாம வளர்ச்சியிலும் அதுதான் நிகழ்ந்தது. இந்தியாவின் தெருக்களில் கரப்பான்பூச்சி வேடமிட்டு இளைஞர்கள் குப்பைகளை அள்ளிக்கொண்டும், அமைதியாகப் பதாகைகளை ஏந்திக்கொண்டும் நின்ற காட்சிகள், வெறும் உள்ளூர் ஊடகங்களின் செய்தியாக மட்டும் சுருங்கிவிடவில்லை. ராய்ட்டர்ஸ், அசோசியேட்டட் பிரஸ், டாய்சே வெல்லே, ஃபோர்ப்ஸ் மற்றும் அல் ஜசீரா போன்ற சர்வதேசப் பெருநிறுவன ஊடகங்கள் இந்த வினோதமான அரசியல் நிகழ்வை உலகரங்கில் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டின. ஒருபுறம் பொருளாதாரத்தில் உலக வல்லரசாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் ஒரு தேசம், மறுபுறம் வேலையின்மை, பணவீக்கம், கல்வித்துறையின் சீர்கேடுகள் மற்றும் அரசியல் அந்நியப்படுதல் ஆகியவற்றால் விரக்தியின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்ட கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் என்ற முரண்பாட்டை அந்தச் சர்வதேச ஊடகங்கள் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தன. இந்தியாவின் இளைய தலைமுறை, அதாவது ஜெனரேஷன் இசட் (Gen Z) என்று அழைக்கப்படும் தலைமுறை, பாரம்பரிய அரசியல் கட்டமைப்புகளுக்கு வெளியே தங்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை எப்படி சமூக வலைத்தளங்கள் மற்றும் இணைய கலாச்சாரத்தின் ஊடாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பதற்கான ஆகச்சிறந்த உதாரணமாக இந்த இயக்கம் உலகளாவிய அளவில் விவாதிக்கப்பட்டது. உலகெங்கிலும் டிஜிட்டல் தளங்களில் உருவாகும் மக்கள் திரள் எழுச்சிகளுக்கும், ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கும் இணையான ஒரு முன்னுதாரணமாக காக்ரோச் ஜனதா கட்சி பார்க்கப்பட்டது. தங்களின் வலிகளை மீம்ஸ் எனப்படும் இணையப் பகடிகளின் வழியே அவர்கள் கடத்திய விதம், அரசியல் தகவல் தொடர்புத் துறையிலேயே ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இது வெறும் புள்ளிவிவரங்களின் வெற்றியல்ல; இது ஒரு தலைமுறையின் அரசியல் மொழிமாற்றம். கோபத்தைக் கண்ணீராகவோ, வன்முறையாகவோ வெளிப்படுத்தாமல், மிகக் கூர்மையான எள்ளலாக மாற்றிய அவர்களின் உத்தி, அதிகார வர்க்கத்தை நிலைகுலையச் செய்தது.
அதிகாரம் எப்போதுமே கேள்விகளைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை; ஆனால், அது பகடியைக் கண்டு பெருமளவில் நடுங்குகிறது. தங்களைக் கண்டு மக்கள் பயப்பட வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கு, மக்கள் தங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்ற யதார்த்தம் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு உளவியல் நெருக்கடியை உருவாக்குகிறது. அந்த நெருக்கடியின் வெளிப்பாடுதான் 2026 மே 21 அன்று அரங்கேறியது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ இன்ஸ்டாகிராம் பக்கம் ஆளுங்கட்சியான பாரதிய ஜனதா கட்சியின் பின்தொடர்பாளர்களின் எண்ணிக்கையான எண்பத்தேழு லட்சத்தை அசாதாரணமாகக் கடந்து, ஒரு கோடியே இருபது லட்சம் என்ற மாபெரும் இலக்கை எட்டிய சில மணி நேரங்களிலேயே, அரசின் இரும்புக்கரம் அதன் மீது பாய்ந்தது. காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் எக்ஸ் (முன்பு ட்விட்டர்) கணக்கு இந்தியாவிற்குள் முடக்கப்பட்டது. ஒரு சட்டரீதியான கோரிக்கையின் அடிப்படையில் அந்தத் தணிக்கை நடவடிக்கையை எக்ஸ் நிறுவனம் மேற்கொண்டதாக அறிவித்தது. ஒரு முதலமைச்சரோ, பிரதமரோ அல்லது பல பத்தாண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு தேசியக் கட்சியோ அல்லாத, வெறும் ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு இளைஞனால் இணையத்தில் தொடங்கப்பட்ட ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் கணக்கை முடக்கும் அளவுக்கு அரசு இயந்திரம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்? என்ற ஒற்றைக் கேள்விதான் இந்த மொத்த இயக்கத்தின் வெற்றியின் சாட்சி. தங்களின் கைகளில் அதிகாரம் இருக்கிறது, தங்களை மீறி இந்த நாட்டில் ஓர் அணுவும் அசைய முடியாது என்று நம்பியவர்களின் முகத்தில், பல லட்சம் சோம்பேறி இளைஞர்கள் வீசிய மாபெரும் ஜனநாயக அறைதான் அந்தக் கட்சியின் அசுர வளர்ச்சி. கணக்கு முடக்கப்பட்டதன் மூலம், அரசுக்கு இணையப் பகடிகள் மீதிருக்கும் அச்சம் அம்பலமானது. கருத்துச் சுதந்திரத்தின் கழுத்தை நெரிப்பதன் மூலமாக எழும் ஒரு தற்காலிக அமைதியை, தேசத்தின் நிரந்தர அமைதி என்று அவர்கள் தவறாகக் கணக்கிட்டார்கள். ஆனால், முடக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சமூக வலைத்தளக் கணக்கும், பல ஆயிரம் புதிய கரப்பான்பூச்சிகளை வீதிகளில் உருவாக்கியது என்பதுதான் அரசு உணராத சமூக அறிவியல்.
எல்லா மாபெரும் எழுச்சிகளையும் போலவே, காக்ரோச் ஜனதா கட்சியும் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கும், சந்தேகங்களுக்கும் உள்ளானது. இது வெறும் இணையத்தில் நடக்கும் ஒரு அரசியல் நாடகம் என்றும், ஆழமான கொள்கைகளோ, அடித்தட்டு மக்களுடனான நேரடித் தொடர்போ இல்லாத ஒரு தற்காலிகக் குமிழி என்றும் அரசியல் நோக்கர்கள் சிலர் விமர்சித்தார்கள். பல லட்சம் பேர் இணையத்தில் ஒரு பக்கத்தைப் பின்தொடர்வதால் மட்டுமே அவர்கள் அனைவரும் அரசியல் ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுவிட்டார்கள் என்று அர்த்தமல்ல என்றும், இதுபோன்ற இணைய வழிப் போராட்டங்கள் முதல் சில நாட்களுக்குக் கிடைக்கும் கவனத்தைத் தாண்டி ஒரு தொடர் இயக்கமாக மாறுவது மிகக் கடினம் என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்கள். இது வெறும் ‘மீம் அரசியல்’ என்றும், உண்மையான தேர்தல் களத்தின் யதார்த்தங்கள் வேறு என்றும் பலரும் முணுமுணுத்தார்கள். ஆனால், ஆச்சரியப்படும்விதமாக இந்தக் கட்சியின் நிறுவனரான அபிஜீத் டிப்கேவே இதைப் பற்றி மிகத் தெளிவான புரிதலைக் கொண்டிருந்தார். தான் எந்தவொரு மாயையிலும் வாழவில்லை என்றும், இந்த இயக்கம் இன்னும் சில நாட்களிலேயே கூட காணாமல் போகலாம் என்பது தனக்குத் தெரியும் என்றும் அவர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். இதை ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பாக மாற்ற வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தாலும், குறைந்தபட்சம் இளைஞர்கள் தங்களின் வலிகளைப் பேசுவதற்கும், தங்களின் குரலை உலகிற்கு ஒலிக்கச் செய்வதற்கும் ஒரு தளத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்துள்ளேன் என்ற அவரது தன்னிலை விளக்கம், பாரம்பரிய அரசியல்வாதிகளின் வெற்று வாக்குறுதிகளை விட நேர்மையானதாக இருந்தது. அவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக வரவில்லை; மாறாக, அதிகாரம் யார் கையில் இருந்தாலும் அவர்களைக் கேள்வி கேட்பதற்கான ஒரு நிரந்தரமான பண்பாட்டை இளைஞர்கள் மத்தியில் விதைக்கவே வந்தார்கள். அந்தப் பணியை அவர்கள் மிகச் சிறப்பாகவே செய்து முடித்தார்கள். அதுவரை தங்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை பொதுவெளியில் பேசத் தயங்கிய பல லட்சம் இளைஞர்களை, ஒரு கரப்பான்பூச்சி முகமூடிக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டு உரக்கப் பேச வைத்ததுதான் அந்த இயக்கத்தின் மாபெரும் சாதனை.
காக்ரோச் ஜனதா கட்சி எதிர்காலத்தில் ஒரு முறைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கட்சியாக உருவெடுத்துத் தேர்தல்களில் போட்டியிடுமா அல்லது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக இணையப் பக்கங்களில் மட்டும் உறைந்துபோகுமா என்பது காலத்தின் கைகளில் இருக்கிறது.
ஆனால், அது இந்திய ஜனநாயகத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் அதிர்வலைகள் அவ்வளவு எளிதில் மறைந்துவிடக் கூடியவை அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் அடித்தளத்திலிருக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளை, கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்தின் கோர முகத்தை, நீதித்துறையின் மீதான வீழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை, கல்வித்துறையின் மாபெரும் தோல்விகளை, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக வேலையின்மை என்ற தீராத பெருவலியை மிகச் சாதாரண மீம்கள் மூலமாக சாமானியனுக்கும் புரியும் மொழியில் அவர்கள் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார்கள். இது ஒரு தலைமுறைக்கும், அதிகார எந்திரத்திற்கும் இடையிலான போர். இதில் இளைஞர்களின் கைகளில் இருக்கும் ஆயுதம் என்பது நையாண்டியும், தங்களைத் தாங்களே சுயமாக எள்ளி நகையாடிக்கொள்ளும் ஒரு முதிர்ச்சியான மனநிலையும்தான். தலைமை நீதிபதி போன்ற உயரிய பதவிகளில் இருப்பவர்கள் வீசும் வசவுச்சொற்களை, அழுதுகொண்டே கடந்துபோகும் தலைமுறை இதுவல்ல; அந்தச் சொற்களைச் சேகரித்து, அதை ஒரு மாபெரும் அரசியல் சித்தாந்தமாக மாற்றி, அதிகாரத்தின் முகத்திலேயே திருப்பி வீசும் துணிச்சல் கொண்ட தலைமுறை இது என்பதை காக்ரோச் ஜனதா கட்சி ஆணித்தரமாக நிறுவியிருக்கிறது.
கரப்பான்பூச்சி என்ற உயிரினத்திற்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இந்த பூமியில் பல மாபெரும் பேரழிவுகளைக் கடந்தும், தட்பவெப்ப மாறுபாடுகளைத் தாங்கியும் தன் இனத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மூத்த உயிரினம் அது. அணுகுண்டு வெடிப்பைக் கூடத் தாங்கி உயிர்வாழும் திறன் கரப்பான்பூச்சிகளுக்கு உண்டு என்று அறிவியல் சொல்கிறது. இந்திய இளைஞர்களும் அப்படித்தான்.
அரசியல்வாதிகளின் பொய்கள், முதலாளிகளின் சுரண்டல்கள், அதிகார வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைகள், தேர்வு முறைகேடுகள் என எந்தப் பேரழிவு வந்தாலும், அவர்கள் அத்தனையையும் தாங்கிக்கொண்டு இந்த அமைப்பின் ஓசைகளின் ஊடாகத் தங்களின் இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் எங்கும் செல்லப்போவதில்லை. காக்ரோச் ஜனதா கட்சி என்ற அமைப்பு ஒருவேளை நாளை காணாமல் போகலாம், அதன் தலைவர்கள் பின்வாங்கலாம், அதன் இணையக் கணக்குகள் நிரந்தரமாக முடக்கப்படலாம். ஆனால், அது எழுப்பிய கேள்விகள் இந்தத் தேசத்தின் காற்றில் நிரந்தரமாகக் கலந்திருக்கின்றன. அந்த நாற்பத்தெட்டு மணிநேரங்களில், அந்த ஐந்து நாட்களில், பல கோடி இளைஞர்கள் ஒரு சேரச் சிந்தித்த அந்த மாபெரும் அரசியல் விழிப்புணர்வு என்பது, இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஆழமான அடுக்குகளில் ஒரு நிரந்தர மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. எந்தவொரு அதிகாரமும் நிரந்தரமில்லை, எந்தவொரு தணிக்கையும் இளைஞர்களின் கோபத்தை முழுமையாகக் கட்டிப்போட முடியாது என்ற பாடத்தை அது கற்பித்திருக்கிறது. வேலையில்லாத, சோம்பேறியான, நாள்முழுவதும் இணையத்தில் கிடக்கும் இளைஞர்கள் என்று ஆளும் வர்க்கத்தால் ஏளனமாகப் பார்க்கப்பட்ட அதே இளைஞர்கள்தான், நாளைய இந்தியாவின் உண்மையான சரித்திரத்தை எழுதப்போகிறார்கள். அந்தச் சரித்திரத்தின் முன்னுரையாகவே மே 2026-ல் உருவான இந்த காக்ரோச் ஜனதா கட்சியை நாம் பார்க்க வேண்டும். இது கரப்பான்பூச்சிகளின் காலத்தின் தொடக்கம்; அதிகாரத்தின் அகந்தைகள் அழியப்போகும் ஒரு புதிய விடியலுக்கான மாபெரும் எச்சரிக்கை. இதுதான் இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம், இதுதான் வீழாத கரப்பான்பூச்சிகளின் மகத்தான சரித்திரம்.
எந்தவொரு பேரியக்கமும் அதன் வீரியத்தின் உச்சத்தைத் தொட்ட பிறகு, அது எதை நோக்கிச் செல்கிறது அல்லது என்னவாக உருமாறுகிறது என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வரலாற்றுப் பதிவு அடங்கியிருக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி என்ற இந்த இணையவழி அரசியல் சுனாமி, தற்காலிகமாக ஆளும் வர்க்கத்தின் அதிகாரக் கோட்டைகளில் மோதி ஓய்ந்திருக்கலாம்; அல்லது அடுத்தடுத்த அரசியல் நகர்வுகளுக்காகத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், அது இந்திய ஜனநாயகப் பரப்பில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் அதிர்வலைகள் அத்தனை எளிதில் அடங்கிவிடக்கூடியவை அல்ல. இது வெறும் ஒரு தேர்தல் காலக் காய்ச்சலோ அல்லது சமூக வலைத்தளங்களின் குறுகிய காலப் பரபரப்போ அல்ல. மாறாக, பல தசாப்தங்களாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு மாபெரும் அரசியல் மோசடிக்கு எதிராக, மிகச் சாதாரண விளிம்புநிலை இளைஞர்கள் ஒன்றிணைந்து நிகழ்த்தியிருக்கும் ஒரு உளவியல் புரட்சி. ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சி எப்போதெல்லாம் உறங்கிப் போகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அதைத் தட்டியெழுப்ப ஏதேனும் ஒரு வடிவில் ஒரு கலகம் தோன்றும் என்பது வரலாற்று நியதி. இம்முறை அந்தக் கலகம் ஆயுதங்களைத் தாங்கி வரவில்லை; அது நையாண்டியையும், தங்களைத் தாங்களே எள்ளி நகையாடிக்கொள்ளும் அபாரமான பகடியையும் சுமந்து வந்திருக்கிறது. அந்தப் பகடிதான் இன்று அதிகாரத்தின் இரும்புச் சிம்மாசனங்களை அசைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
அரசியல் என்பது கொள்கைகளின் மோதலாக இருந்த காலம் மலையேறி, அது பெருமுதலாளிகளின் லாப வெறிக்கான ஒரு கருவியாகச் சுருங்கிப்போனதை இந்த இளைஞர்கள் மிகத் துல்லியமாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அம்பானிகளுக்கும் அதானிகளுக்கும் நாட்டின் வளங்கள் அனைத்தும் தாரைவார்க்கப்படும்போது, அதைக் கேள்வி கேட்க வேண்டிய எதிர்க்கட்சிகளும், ஊடகங்களும், ஏன் நீதித்துறையும் கூட மௌனம் காப்பது அல்லது அந்த அதிகாரத்திற்குத் துணைபோவது என்ற யதார்த்தம் ஒரு சாமானிய இளைஞனை எவ்வளவு தூரம் அந்நியப்படுத்தும் என்பதன் வெளிப்பாடுதான் இது. வேலையின்மை என்ற பெருநெருப்பில் வெந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறையைப் பார்த்து, ‘கரப்பான்பூச்சிகள்’ என்று சொல்லும் அளவுக்கு அதிகாரத்தின் கண்கள் குருடாகிப் போயிருக்கின்றன என்றால், அந்த அமைப்புமுறையை அடியோடு மாற்றுவதை விடக் கொச்சைப் படுத்துவதுதான் சரியான பதிலடி என்று அவர்கள் முடிவெடுத்தார்கள். ஜனநாயகத்தின் மீது அவர்களுக்குக் கோபம் இல்லை; ஆனால், ஜனநாயகத்தின் பெயரால் நடைபெறும் இந்த கார்ப்பரேட்-அரசியல்-நீதித்துறை கூட்டுச் சதிக்கு எதிராகவே அவர்கள் கொதித்தெழுந்திருக்கிறார்கள். நீட் வினாத்தாள் கசிவு தொடங்கி, தேர்தல் பத்திரங்கள் ஊழல் வரை ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் தாங்கள் எப்படி முட்டாள்களாக்கப்படுகிறோம் என்பதை அவர்கள் ஆழமாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால்தான், ஆளுங்கட்சிக்கு எதிராக மட்டுமன்றி, பாரம்பரிய எதிர்க்கட்சிகளின் மீதும் அவர்கள் ஒருவித அவநம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களைச் சோம்பேறிகள் என்று அழைத்த சமூகத்தின் முகத்தில், அதே பெயரைக் கொண்டு ஒரு அரசியல் பேரெழுச்சியை உருவாக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.
இந்த இயக்கத்தின் இறுதி மற்றும் மிக முக்கியமான செய்தி இதுதான்: இளைஞர்கள் இனிமேல் எவருக்காகவும், எந்த இரட்சகருக்காகவும் காத்துக்கொண்டிருக்கப் போவதில்லை. அதிகார வர்க்கம் தங்களை முட்டாள்கள் என்றும், இணையத்தில் மட்டுமே வாழ்பவர்கள் என்றும் எவ்வளவுதான் தரம் தாழ்த்திப் பேசினாலும், அந்த இணையத்தையே ஒரு மாபெரும் அரசியல் களமாக மாற்றும் வித்தை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியின் எக்ஸ் கணக்கு முடக்கப்பட்டிருக்கலாம், அதன் தலைவர்கள் மீது அச்சுறுத்தல்கள் ஏவப்படலாம், ஆனால் அந்த அமைப்பு விதைத்திருக்கும் அரசியல் விழிப்புணர்வை எந்தச் சட்டத்தாலும் முடக்கிவிட முடியாது. அதிகாரத்தின் மொழியில் கரப்பான்பூச்சி என்பது ஒரு அருவருப்பான, நசுக்கப்பட வேண்டிய ஒட்டுண்ணியாக இருக்கலாம். ஆனால், அறிவியலின்படி எப்பேர்ப்பட்ட அணுகுண்டு வெடிப்பையும், பேரழிவையும் தாங்கிப் பிழைத்திருக்கும் ஆற்றல் கரப்பான்பூச்சிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. இந்த இந்திய இளைஞர்களும் அப்படித்தான். வேலையின்மை, வறுமை, ஊழல், ஒடுக்குமுறை என ஆளும் வர்க்கம் ஏவும் அத்தனை பேரழிவுகளையும் தாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இந்த ஜனநாயகத்தை மீட்டெடுப்பதற்காகப் பிழைத்திருப்பார்கள். அவர்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவார்கள், குப்பைகளை அள்ளுவார்கள், எள்ளி நகையாடுவார்கள், இறுதியில் இந்த அதிகார அமைப்பை அதன் வேரோடு சாய்த்துப் புதியதொரு அறத்தின் ஆட்சியை நிறுவுவார்கள். அந்தப் புதிய விடியலுக்கான ஆகப்பெரிய முன்னறிவிப்புதான் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி. இந்திய அரசியல் வரலாறு இனி இந்த நிகழ்வுக்கு முன், இந்த நிகழ்வுக்குப் பின் என்றுதான் எழுதப்பட வேண்டும்; ஏனென்றால், இது வெறும் ஒரு நையாண்டிக் கட்சியின் கதையல்ல, இது வீழ மறுக்கும் மாபெரும் இளைய சமுதாயத்தின் மீண்டெழுந்த சரித்திரம்.
No comments:
Post a Comment