சிறுகதை… ஒரு சுருக்கமான வரலாறு

இல்: செப்டம்பர், 2020இல்: கலாச்சாரம் மற்றும் இலக்கியம்

 மின்னஞ்சல் அச்சு

சிறுகதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலும் அதன் முடிவில் அன்டன் செக்கோவாலும் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது.செக்கோவ் கொண்டு வந்த புரட்சி, கதைகளை மாற்றும் ஒரு சிறுகதையை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.செக்கோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் அனைத்தும் அவனால் ஏதோ ஒரு வகையில் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்று நாம் இங்கே சொல்லலாம்

சிறுகதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பத்திரிகைகளின் அச்சிடலுடன் திடீரென பரவலான பிரச்சாரத்தைத் தொடர்ந்து தொடங்கப்பட்டது, மேலும் அன்டன் செக்கோவின் கதைகளை வெளியிடுவதன் மூலம் அதன் ஒருங்கிணைந்த மாதிரியை அடைந்தது, பின்னர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கிய இலக்கிய வடிவங்களில் ஒன்றாக மாறியது.

சிறுகதையின் வரலாற்றைத் தொடங்குவதற்கு முன், அது தொடர்பான ஒரு அறிமுகத்திற்கு வருவோம். என் மனதில், நியண்டர்டால்களின் ஒரு குழுவின் (அல்லது இதேபோன்ற மனித போன்ற உயிரினங்களின் இசைக்குழு) ஒரு எரியும் நெருப்பைச் சுற்றி வளைந்துகொண்டிருப்பதைப் பற்றிய ஒரு மனப் படம் என்னிடம் உள்ளது. இரவு நேரத்திற்கு முன் ஒரு குகையின் நுழைவு. யாரோ உடனே சொல்கிறார்கள்: (இன்று எனக்கு என்ன நடந்தது என்று நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள்!). இந்த கதை சொல்பவர் தனது கதையைச் சொல்லத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, கடித்த எலும்புகளை கூட்டம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, குழந்தைகள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில் மவ் னம் நிலவுகிறது, மீதமுள்ள பழங்குடியினர் கதைசொல்லியைக் கவனமாகக் கேட்கிறார்கள்.

இந்த கதைசொல்லி, அரியதைத் தவிர, அன்பான நினைவுகளில் மூழ்குவது, நீடித்த நகைச்சுவை, கூர்மையான நினைவாற்றல் ஆகியவை உண்மையில் இன்று நாம் படித்து எழுதும் சிறுகதைகளின் தோற்றத்தைக் குறிக்கின்றன. கதையை ஒரு வழியில் அல்லது இன்னொரு விதத்தில் சொல்வது நமது மனித சொற்பொழிவுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடையது, இது மற்றவற்றுடன், நமது தனிப்பட்ட வரலாறுகளைப் பதிவு செய்வதோடு, வசீகரிக்கும், பயமுறுத்தும், ஈர்க்கும், கண்டிக்கும் மற்றும் கூச்சப்படுத்தும் சாத்தியக்கூறுகளை கற்பனை செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. எங்களை, ஒரு அற்புதமான கதை சுமக்கும் உணர்ச்சிகளின் முழுமையை குறிப்பிட தேவையில்லை.

நான் மேலே குறிப்பிட்டது கற்பனை மற்றும் நிரூபிக்க கடினம். ஆயினும்கூட, அத்தகைய அறிமுகம் சிறுகதையின் அற்புதமான திறனை தெளிவுபடுத்துவதற்கு பங்களிக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். இந்த இலக்கிய நிறம் அதன் நீண்ட வடிவங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் நமக்கு மிகவும் இயல்பானதாகத் தோன்றுகிறது.ஒரு நிகழ்வு அல்லது பல மணிநேரங்கள் எடுக்கும் ஒரு அரிய ஒன்று கேட்போர் குறுகிய காலத்திற்குப் பிறகு விலகிச் செல்கிறது. நாம் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லும் கதைகள் குறுகிய மற்றும் குறிப்பிட்டவை. எந்தவொரு கதையையும் சொல்லும்போது என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம்: கதை சொல்பவர், தனது கதையைச் சொல்வதில் அவருக்கு அதிக அனுபவம் இல்லையென்றால், தன்னை / தன்னை சில விவரங்களைத் தேர்வுசெய்து மற்றவர்களைத் தவிர்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதைக் கண்டறிந்து, சில நிகழ்வுகளில் கவனம் செலுத்தி, சம்பந்தமில்லாத நிகழ்வுகளை புறக்கணிப்பார். தலைப்பு அல்லது நீண்ட நேரம் எடுக்கும். கூடுதலாக, அவர் சில முக்கிய கதாபாத்திரங்களை புறக்கணிக்கலாம் அல்லது அவற்றை விவரிக்கத் தொடங்கலாம் அல்லது ஏதோவொரு வகையில் தனது கதையின் முடிவை எட்டுவதற்காக மெதுவாகச் செல்லலாம், மேலும் இதன் பொருள் ஒரு விரிவான எடிட்டிங் செயல்முறை விவரிக்கும் செயல்பாட்டில் நடைபெறுகிறது தேர்வு, தெளிவுபடுத்தல் மற்றும் துப்பறியும் வலுவூட்டல், இதுதான் ஒரு உறுதியான பொய்யை ஒரு சிறுகதையாக ஒருங்கிணைக்க வைக்கிறது. இறுக்கமான கதை நம் இயல்பில் மிகவும் ஆழமான ஒன்றுக்கு விடைபெறுவது போல் தெரிகிறது, வேறுபட்ட ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது போல, அல்லது நம் வாழ்க்கை அனுபவத்தில் இன்றியமையாத ஒன்று விரிவாக்கப்பட்டதாக அல்லது கல்லறைக்கான எங்கள் பகிரப்பட்ட கொந்தளிப்பான பயணத்திற்கு ஏற்றவாறு ஒரு தற்காலிக உணர்வு உருவாக்கப்படலாம். பின்னர் மறதிக்கு.

இது முற்றிலும் உண்மை என்றால், ஒரு இலக்கிய வடிவமாக சிறுகதை ஏன் அதன் வளர்ச்சியைக் காண இவ்வளவு நேரம் எடுத்தது? அச்சிடப்பட்ட சிறுகதையின் கலாச்சார வரலாறு சினிமா வரலாற்றை விட சில தசாப்தங்கள் பழமையானது. இதற்கான பதில் தொழில்துறை மற்றும் மக்கள்தொகை செயல்முறைகளில் காணப்படுகிறது. இந்த கதை எப்போதுமே ஒரு வாய்வழி மரபாகவே இருந்து வருகிறது, இது முறையான அம்சங்களிலிருந்து விலகிச் சென்றது - ஆனால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் மேற்குலகில் நடுத்தர வர்க்கத்திற்குப் பிறகு படிக்கக் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தது ஒரு பெரிய அளவில் எழுதுங்கள் மற்றும் வாசகர்களின் விருப்பங்களுக்கும் அவர்களின் அபிலாஷைகளுக்கும் சேவை செய்வதற்காக பத்திரிகைகள் மற்றும் பொது வெளியீடுகளை வெளியிடுவதற்கான சந்தையை உருவாக்கிய பின்னர் கதையின் ஆரம்பம் வெளிவரத் தொடங்கியது. அதற்கு முன்பு, சிறுகதை எனப்படும் வண்ணத்திற்கான உண்மையான அச்சு மன்றம் எதுவும் இல்லை, இது 5 முதல் 50 பக்கங்கள் வரை இருக்கும். இந்த புதிய ஊடகம் எழுத்தாளர்களுக்கு அத்தகைய இலக்கிய வகையை எழுதும் திறனை வெளிப்படுத்தியது. தங்கள் பங்கிற்கு, வாசகர்கள் சிறுகதையைப் படிக்க தங்கள் விருப்பங்களை வெளிப்படுத்தினர், மேலும் புத்தகம் திடீரென்று ஒரு புதிய இலக்கிய வண்ணம் அவர்களின் விரல் நுனியில் மாறிவிட்டதைக் கண்டுபிடித்தது. நான் இங்கே என்ன சொல்கிறேன் என்பதை நிரூபிப்பது என்னவென்றால், சிறுகதை அதன் முழு முதிர்ச்சியை பின்னர் அடைவதற்கு சீராக முன்னேறியது. கதை அதன் முதல் படிகளில் தடுமாறவில்லை, அது வளர்ந்தவுடன் மெதுவான நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து செல்லவில்லை. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம் முதல் நடுப்பகுதி வரையிலான காலப்பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க கதை எழுத்தாளர்களான ஹாவ்தோர்ன், போ மற்றும் துர்கெனேவ் ஆகியோர் முதன்முதலில் கிளாசிக் மற்றும் காலமற்ற சிறுகதைகளை எழுத முடிந்தது, இது எழுதும் திறன் மறைந்திருந்தது என்பதைக் குறிக்கிறது. மனித கற்பனை. சிறுகதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலும் அதன் முடிவில் அன்டன் செக்கோவின் கைகளிலும் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது.

இங்கே நாம் பின்வரும் கேள்வியைக் கேட்கிறோம்: முதல் உண்மையான சிறுகதையை எழுதி வெளியிட்டவர் யார்? உண்மையில், கதைகள் மற்றும் சிறுகதைகள் பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு வடிவத்தில் அல்லது இன்னொரு வடிவத்தில் உள்ளன: எடுத்துக்காட்டாக, போகாசியோ மற்றும் கேன்டர்பரி கதைகள் எழுதிய ஸ்கீஹெராசேட் மற்றும் டெகமரோன், அத்துடன் பைபிளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளவை இரண்டாம் நிலைக்கு கூடுதலாக நாடகங்கள், நாவல்கள், நையாண்டித் துண்டுகள், துண்டுப்பிரசுரங்கள் மற்றும் நீண்ட கதைகள் (சாகஸ்) ⁽¹⁾கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள் மற்றும் செய்தித்தாள்கள். ஆனால் நாம் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய, வகைப்படுத்தக்கூடிய மற்றும் நம்பிக்கையுடன் பெயரிடக்கூடிய முதல் இலக்கிய உரை எது: (இது ஒரு நவீன சிறுகதை)? 1827 ஆம் ஆண்டில் (குரோனிகல்ஸ் ஆஃப் கனோங்கேட்) குறிக்கப்பட்ட படைப்புக்குள் வெளியிடப்பட்ட (வால்டர் ஸ்காட்) குறிக்கப்பட்ட (தி டூ டிராவர்ஸ்) கதையின் காரணமாகவே இந்த மரியாதை இருப்பதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர், மேலும் இது ஒரு பொருத்தமான தொடக்கமாகும், ஏனெனில் குறுகிய இதற்குப் பிறகு கதை வேகமாக வளர்ந்தது, ஸ்காட்டின் கைகளில் ஒரு சர்வதேச பாத்திரத்தை எடுக்கும் கதை, அவரது பெரும் செல்வாக்கு பிரிட்டனில் ஜார்ஜ் எலியட் மற்றும் தாமஸ் ஹார்டி ஆகியோருக்கு உத்வேகம் அளித்தது மட்டுமல்லாமல், பிரான்சில் பால்சாக், ரஷ்யாவில் புஷ்கின் மற்றும் துர்கெனேவ் மற்றும் ஃபெனிமோர் கூப்பர் மற்றும் ஹாவ்தோர்ன் அமெரிக்கா.

ஃப்ளூபர்ட், ம up பசண்ட், செக்கோவ், போ மற்றும் மெல்வில்லில் இந்த எழுத்தாளர்கள் விட்டுச்சென்ற முக்கியமான செல்வாக்கை நாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால், இந்த இலக்கிய வடிவத்தின் உண்மையான ஆதாரங்களை நாம் அறியலாம். இந்த விஷயத்தில் உள்ள ஒரே பிரச்சனை என்னவென்றால், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் ஸ்காட் நகருக்குப் பிறகு பிரிட்டனில் சிறுகதை வளரவில்லை, உதாரணமாக நாவல் செய்தது போல. பிரான்ஸ், ரஷ்யா மற்றும் அமெரிக்காவில் உள்ள எழுத்தாளர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் அந்தக் காலகட்டத்தில் தங்கள் தெளிவான அடையாளத்தை விட்டுவிட்டனர், மேலும் நவீன சிறுகதை பிரிட்டனில் மீண்டும் செழிக்கவில்லை, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் எண்பதுகளில் ராபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவன்சனின் கைகளைத் தவிர்த்து தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்தது எழுத்தாளர்கள் எச்.ஜி.வெல்ஸ் மற்றும் பென்னட் மற்றும் ஜேம்ஸ் மற்றும் கிப்ளிங் கிப்ளிங் ஆகியோரின் கைகள்.

இதன் அடிப்படையிலும், பல உண்மைகளின் வெளிச்சத்திலும், நவீன சிறுகதையின் உண்மையான ஆரம்பம் அமெரிக்காவில் தோன்றியது, அங்கு நதானியேல் ஹாவ்தோர்னின் இரண்டு முறை சொல்லப்பட்ட கதைகள் 1837 இல் வெளியிடப்பட்டன, இது சிறுகதையின் முக்கிய வெளியீடாக கருதப்படுகிறது. போ ஹாவ்தோர்னின் எழுத்தைப் படித்தபோது, ​​ஒரு சிறுகதைக்கும் ஒரு நாவலுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பற்றிய முதல் உண்மையான பகுப்பாய்வை அவர் மேற்கொண்டார், சிறுகதையை வெறுமனே "ஒரே உட்காரையில் படிக்கக்கூடிய கதை" என்று வரையறுத்தார். சிறுகதையின் தனித்துவமான மற்றும் ஆர்வமுள்ள தாக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்த போ முயற்சிப்பதால், அத்தகைய வரையறை அதன் மேலோட்டமான அர்த்தத்தில் முக்கியமற்றதாகத் தெரியவில்லை, கதையை முழுவதுமாக ஒரே உட்காரையில் வாசிப்பதன் காரணமாக அவர் வலுவாக உணர்ந்தார். போ தொடர்கிறார், "ஒரு எழுத்தாளர் முழு கதையிலும் எழுதப்பட்ட ஒரு வார்த்தையை முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்ட ஒரே திட்டத்துடன் தொடர்புடையதாக பயன்படுத்தக்கூடாது, அது நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ நடந்தாலும்.

போ என்பது திட்டவட்டமான மற்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்டதாக இருக்கலாம், அதாவது அவர் ஒரு 'தயாரிக்கப்பட்ட திட்டத்தை' விரும்புகிறார், ஏனெனில் இது சிறுகதையின் ஆதிக்க வடிவமாகும், ஆனால் சிறுகதை 'முழுமையான திருப்தியை' ஏற்படுத்தும் விளைவு குறித்து அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவர். சிறுகதை சிறியது போல் தோன்றுவதை விட பெரியது, பணக்காரமானது, மேலும் மறக்கமுடியாதது மற்றும் அதன் விளைவாக முன்வைக்கும் திறன் ஆகியவை சாத்தியமாகும். தி ஃபால் ஆஃப் தி ஹவுஸ் ஆஃப் அஷர் போன்ற இரகசிய பொலிஸைக் கையாள்வது உட்பட போவின் கதைகளைப் படித்தால், அவர் நம்பிய மற்றும் வாதிட்டதைச் செயல்படுத்த அவர் முயல்கிறார் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். இங்கே, போவின் வரையறையை கொஞ்சம் விரிவுபடுத்தி பின்வரும் வடிவத்தில் வைக்க விரும்புகிறேன்: ஒரு உண்மையான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த சிறுகதை ஒரு விரிவான விளைவை அடைகிறது, குறைக்கவோ குறைக்கவோ முடியாது. இந்தத் துறையில் குறிப்பாக சிறுகதைக்கும் நாவலுக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான வேறுபாடு காணப்படுகிறது, அங்கு நன்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட சிறுகதையின் விளைவு தனித்துவமான நாவலின் விளைவிலிருந்து வேறுபடுகிறது. குறிப்பிடத்தக்க நவீன கதைகளில் தெளிவின்மை மற்றும் தவறான செறிவூட்டல் உள்ளிட்ட குணங்கள் உள்ளன, அதாவது, கட்டுப்படுத்தவோ பகுப்பாய்வு செய்யவோ முடியாத ஒரு பின் சிந்தனையின் சிக்கலானது. கதையின் பல்வேறு கூறுகளின் கூட்டுத்தொகையை விட மொத்த விளைவு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மிக அதிகமாக உள்ளது என்பது இந்த விஷயத்தில் கவனிக்கத்தக்கது. போ கவனக்குறைவாக சில சமயங்களில் இதை அடைய முயன்றிருக்கலாம், ஆனால் போவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றிய எழுத்தாளரும், அத்தகையச் செயலால் சிறுகதைகள் வகைப்படுத்தப்பட்டவருமான ஹெர்மன் மெல்வில்லே.

மெல்வில் கதைகள் எழுதுவதை வெறுத்தார், பணத்திற்காக மட்டுமே அவற்றை எழுதினார் என்றார். இருப்பினும், நவீன கதை 1856 ஆம் ஆண்டில் (பியாஸ்ஸா கதைகள்) வெளியிடப்பட்ட (பெனிட்டோ செரினோ) மற்றும் (பார்ட்லெபி தி ஸ்க்ரிவெனர்) போன்ற பல கதைகளில் மிகவும் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளது. மெல்வில்லின் கதைகளில் வாசகர் முதல் எடுத்துக்காட்டுகளைப் பார்க்கலாம் சிறுகதையை வகைப்படுத்தும் அசாதாரண திறன்கள்.

பெனிட்டோ செரினோவில் மெல்வில் முன்வைப்பதை வாசகர் உள்வாங்கி ரசிக்க வேண்டுமென்றால், டாக்டர் ஜெகில் மற்றும் மிஸ்டர் ஹைட் போன்ற கதைகளை அவர் புரிந்துகொண்டு ரசிப்பார். ஜெகில் மற்றும் திரு. ஹைட் ஸ்டீவன்சன், கான்ராட் எழுதிய தி சீக்ரெட் ஷேரர், செக்கோவின் ஹவுஸ் வித் தி மெஸ்ஸானைன், ஹெமிங்வேயின் வெள்ளை யானைகளைப் போன்ற ஹில்ஸ், மான்ஸ்ஃபீல்டின் முன்னுரை, கார்வர் எழுதிய கதீட்ரல், (ஸ்பியரிங் அட் ஃபியால்டா) நபோகோவ் மற்றும் (ஷூட் யூ ஆர் டெட்) ஸ்பார்க் ஸ்பார்க் மற்றும் இன்னும் பல. இதுபோன்ற கதைகளின் ஒட்டுமொத்த தாக்கத்தை சுருக்கமாக அல்லது பொழிப்புரை செய்ய முடியாது. மெல்வில் சிறுகதைத் தேவைகளுக்கான தரத்தை நிர்ணயித்துள்ளார் மற்றும் பிற குறிப்பிடத்தக்க சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் தீர்மானிக்கப்படும் தரத்தை அமைத்துள்ளார்.

துர்கெனேவ் 1850 களில் தனது சொந்த சிறுகதைகளையும் வெளியிடத் தொடங்கினார், ஒருவேளை சிறுகதையின் நவீன வடிவத்தை முன்னோடியாகக் கொண்டுவருவதில் மெல்வில்லுக்கு போட்டியாக இருக்கலாம், ஆனால் துர்கெனேவின் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பு செக்கோவ் செய்ததைத் தொடங்குவதாகும். அன்டன் செக்கோவ் (1860-1904) ஏன் உலகம் கண்ட மிகப் பெரிய சிறுகதை எழுத்தாளர் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார்? அத்தகைய கேள்விக்கான மற்ற எல்லா பதில்களும் போதுமானதாக இல்லை என்று தோன்றுகிறது, ஆனால் 1890 களில் அவர் வெளியிட்ட செகோவ் தனது முதிர்ந்த கதைகளில், கதையின் போக்கைத் திசைதிருப்பி சிறுகதையின் துறையில் புரட்சியை ஏற்படுத்தினார் என்று நாங்கள் வெறுமனே கூறுகிறோம். செக்கோவ் வாழ்க்கையை துரோகி, சீரற்ற மற்றும் அபத்தமானதாகக் கருதினார், புரிந்து கொண்டார், மீதமுள்ள வரலாறு எதிர்பாராத விளைவுகளின் வரலாறு. உதாரணமாக, ஒரு நபரின் நன்மை அவரை கொடூரமான துன்பத்திற்கும் அநீதிக்கும் ஆட்படுவதைத் தடுக்காது என்றும், ஒரு சோம்பேறி அதிக முயற்சி இல்லாமல் முன்னேற முடியும் என்றும், மிதமான ஒரு சிறந்த கொடூரமான சக்தியாக இருக்க முடியும் என்றும் அவர் கற்பித்தார்! திறம்பட கையாளப்பட்ட தொடக்க-நடுத்தர இறுதி சதித்திட்டத்தை நிராகரிப்பதில் செக்கோவ் வெற்றி பெறுகிறார், மேலும் க்ளைமாக்ஸை அடைய முயற்சிக்காமல் அல்லது அவரது கதைகளை உயிர்ப்பிக்க வைக்கும் ஒரு இறுக்கமான கதை தீர்வைத் தேடுவதன் மூலம் அவரது கதாபாத்திரங்களை தீர்ப்பதற்கு மறுக்கிறார். செக்கோவ் நவீன சிறுகதையின் முதல் பக்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறார்.அவர் இறந்ததிலிருந்து, அவரது தாக்கம் மகத்தானதாகவும், நேரடியானதாகவும் இருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை கிட்டத்தட்ட உலகளவில் செக்கோவியன் ஆகிவிட்டது, ஜாய்ஸ் செக்கோவ் போக்கைப் பின்பற்றி, கேத்தரின் மேன்ஸ்ஃபீல்ட் ஒரு அவரிடமிருந்து நிறைய, ரேமண்ட் கார்வர் அதை முக்கியமாக நம்பியிருந்தார். கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் செக்கோவின் நன்கு அறியப்பட்ட முறையிலிருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தாலும், செக்கோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் அவனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்று ஒருவேளை நாம் இங்கே கூறலாம். செக்கோவ் நவீன சிறுகதையின் முதல் பக்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறார்.அவர் இறந்ததிலிருந்து, அவரது தாக்கம் மகத்தானதாகவும், நேரடியானதாகவும் இருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை கிட்டத்தட்ட உலகளவில் செக்கோவியன் ஆகிவிட்டது, ஜாய்ஸ் செக்கோவ் போக்கைப் பின்பற்றி, கேத்தரின் மேன்ஸ்ஃபீல்ட் ஒரு அவரிடமிருந்து நிறைய, ரேமண்ட் கார்வர் அதை முக்கியமாக நம்பியிருந்தார். கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் செக்கோவின் நன்கு அறியப்பட்ட முறையிலிருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தாலும், செக்கோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் அவனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்று ஒருவேளை நாம் இங்கே கூறலாம். செக்கோவ் நவீன சிறுகதையின் முதல் பக்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறார்.அவர் இறந்ததிலிருந்து, அவரது தாக்கம் மகத்தானதாகவும், நேரடியானதாகவும் இருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டில் சிறுகதை கிட்டத்தட்ட உலகளவில் செக்கோவியன் ஆகிவிட்டது, ஜாய்ஸ் செக்கோவ் போக்கைப் பின்பற்றி, கேத்தரின் மேன்ஸ்ஃபீல்ட் ஒரு அவரிடமிருந்து நிறைய, ரேமண்ட் கார்வர் அதை முக்கியமாக நம்பியிருந்தார். கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் செக்கோவின் நன்கு அறியப்பட்ட முறையிலிருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தாலும், செக்கோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் அவனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்று ஒருவேளை நாம் இங்கே கூறலாம்.

செக்கோவின் கதைகள் மற்றும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் காணப்பட்ட கதைகளுடன், சிறுகதை அதன் பொற்காலத்தில் நுழைந்தது, மற்றும் செய்முறை (பொன்னானது) மிகவும் பொருத்தமானது. புத்தகத்தின் கட்டணம் வியத்தகு அளவில் அதிகரித்துள்ளது. உதாரணமாக, சனிக்கிழமை மாலை இடுகை வெளியிடுவதற்காக ஸ்காட் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்டுக்கு, 000 4,000 செலுத்தியது ஒரு கதை, இது இன்று ஒரு எழுத்தாளருக்கு செலுத்தக்கூடிய தொகையை விட 20 மடங்கு அதிகம்! அந்த வரலாற்று காலகட்டத்தில், சிறுகதையின் புகழ் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பரவத் தொடங்கியது, ஏனெனில் இது நவீனத்துவத்தின் அழுத்தங்களுக்கும் அதன் செல்வாக்கிற்கும் உட்பட்டது, ஏனெனில் இந்த இலக்கிய வகை முற்றிலும் அப்பட்டமான முறையில் மாறத் தொடங்கியது. சில வகையான சிறுகதைகள் வேறுபடுகின்றன மற்றவர்கள், அவற்றின் வடிவங்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கின.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் பிரிட்டிஷ் செய்தித்தாளில் (தி கார்டியன்) ஒரு கட்டுரையை எழுதினேன், அதில் நான் சிறுகதையின் தோராயமான வகைப்பாட்டைக் கொடுத்து ஏழு வெவ்வேறு வகைகளை அடையாளம் காண வந்தேன். இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம் வரை இரண்டு முக்கிய மரபுகள் இருந்தன: அதன் சதித்திட்டத்தில் நிகழ்வைப் பொறுத்து கதை மற்றும் செக்கோவியன் கதை. முதல் பாணி (வில்லியம் ஹெகார்டியால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது) செக்கோவ் காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் அவரது உருவமற்ற கதை மாதிரி மேலோங்கியதற்கு முன்னர் வளர்ந்த கதைக்கள பாணியைக் குறிக்கிறது. பெரும்பான்மையான சிறுகதைகள், இன்றும் கூட, குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு மாடல்களில் ஒன்றிற்குள் வருகின்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த இரண்டு மாடல்களிலிருந்து அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் மற்ற மாதிரிகள் தோன்றின. இவற்றில் மிகவும் பொதுவானது நவீன கதை, அங்கு எழுதப்பட்ட பாணியின் வெளிப்படைத்தன்மையைப் பொருட்படுத்தாமல், வேண்டுமென்றே மற்றும் பெரும்பாலும் குழப்பமான தெளிவின்மை ஒரு தனித்துவமான நன்மையாக மாறும். இந்த போக்குக்கு ஹெமிங்வே சிறந்த பங்களிப்பாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார், மேலும் செக்கோவுக்குப் பிறகு இருபதாம் நூற்றாண்டின் கதையில் அவரது செல்வாக்கு கிட்டத்தட்ட மிகப்பெரியது.

நான் வகைப்படுத்திய சிறுகதைகளில் ரகசியக் கதைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அவை வாசகர் அவிழ்க்க வேண்டிய தெளிவற்ற பொருளைக் கொண்டிருக்கின்றன, மேலும் அவை நேரடி உரைக்குள்ளேயே உள்ளன. "அடக்கப்பட்ட கதை" என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த முறை, தாமதமான வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது, ஒருவேளை பெரிய ஆர்க்கோடைப்பில் இருந்து முதல் புறப்பாடு. இந்த எழுதும் பாணி இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் நபோகோவ், கால்வினோ மற்றும் போர்ஜஸ் போன்ற எழுத்தாளர்களால் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்பட்டது, இருப்பினும் (திருமதி. பாதுர்ஸ்ட்) திருமதி போன்ற கதைகளில் ருட்யார்ட் கிப்ளிங். பாதுர்ஸ்ட் (1904) மற்றும் மேரி போஸ்ட்கேட் (1917) ஆகியோர் ஆரம்ப காலத்திலேயே அடக்கப்பட்ட கதையை எழுதுவதில் தனித்துவம் கொண்டிருந்தனர்.

மினி-நாவல் கதை ஒரு நிகழ்வு சார்ந்த கதைக்களமாகும், இது நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்களில் நாவல் எதை அடைகிறது என்பதை ஒரு சில பக்கங்களில் அடைய முயற்சிக்கிறது. சார்லஸ் டிக்கென்ஸின் கிறிஸ்மஸ் ஸ்பெஷல்கள் இந்த பாணியின் ஆரம்ப எடுத்துக்காட்டுகளாக கருதப்படலாம், இருப்பினும் பல சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் (செக்கோவ் உள்ளிட்டவர்கள்) அவ்வப்போது அதனுடன் ஈடுபடுகிறார்கள். இரண்டாவது வகை கதை (கவிதை / புராணக் கதை) மற்ற வகைகளுடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு அரிய வகையாகும். டிலான் தாமஸ் மற்றும் டி. எச். லாரன்ஸ் இருவரின் கதைகளும் இந்த பாணியுடன் சரியாகப் பொருந்துகின்றன, அதே நேரத்தில் ஜி.ஜே.பல்லார்ட்டின் கதைகள் இருண்ட பயணங்களைக் கையாளுகின்றன உள் இடம் இந்த உருவத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. இந்த குறிப்பிட்ட பாணியில், சிறுகதை பாடல் கவிதைகளுக்கு மிக நெருக்கமாக வருகிறது, இதனால் எளிதான முடிவை சவால் செய்ய தெளிவாக முயல்கிறது.

இன்றுவரை நீடிக்கும் கடைசி வகை புனைகதைகள் சுயசரிதைக் கதை என்று அழைக்கப்படுகின்றன, இது ஒரு வெளிப்பாடாகும், இது கதைகளை தவறாக நகர்த்தி, யதார்த்தமான அல்லது முகமூடி அம்சங்களை புனைகதை அல்லாத கலையாகக் கையாளும் கதைகளை உள்ளடக்கியது. புனைகதை அல்லாத புத்தகக் கட்டுப்பாடுகளின் பயன்பாடு பெரும்பாலும் இந்த பிந்தைய பாணியில் காணப்படுகிறது (அடிக்குறிப்புகள், ஆசிரியர் பக்கவாட்டு, எடுத்துக்காட்டுகள், மேற்கோள்கள், எழுத்துருவில் மாற்றங்கள், புள்ளிவிவரங்கள், உரை மோசடி போன்றவை), இது வடிவத்தின் மிக சமீபத்திய வளர்ச்சியாகும் 1990 களில் அமெரிக்காவில் சிறுகதை. கடந்த காலங்களில் பல இளம் எழுத்தாளர்கள் இந்த வகையை ஏற்றுக்கொள்வதில் ஆர்வத்துடன் இருப்பதைக் காணும்போது, ​​அவர்களில் மிகவும் பிரபலமானவர்கள் டேவ் எகெர்ஸ், டேவ் ஃபாஸ்டர் வாலஸ் மற்றும் வில்லியம் டி. வால்மேன். குறைந்த திறமையான எழுத்தாளர்களின் கைகளில், அத்தகைய வகை ஃபாக்ஸ் பாஸ் கேப்ரைஸில் இறங்குவது எளிதானது (இது தொடர்புடைய துணைப்பிரிவுக்கு கிட்டத்தட்ட தகுதியானது). சுயசரிதைக் கதை கதையின் உலகில் உள்ள உண்மையான நபர்களின் படத்தையும் வரைகிறது அல்லது உண்மையான மனிதர்களுக்கான கற்பனையான தொடர் நிகழ்வுகளைக் கையாள்கிறது. நமது நவீன உலகில் இதே கதையின் ஒரு முயற்சியாக இதைக் காணலாம், இது பிரச்சாரங்கள், ஆவணப்படங்கள், பத்திரிகைகள் மற்றும் செய்திகள் 24 மணிநேரமும் பரவி, அந்த பகுதிகளில் சிலவற்றைக் காலனித்துவப்படுத்தவும், உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உலகைக் கைப்பற்றவும், கற்பனைக் கதையை வைத்திருக்கவும் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளை அவரிடமிருந்து பிரிக்கும் வரியை மடிப்பதன் மூலம் முற்றிலும் உறுதியான நிலையில், ஒரு நரமாமிசம் தனது எதிரியின் மூளையை விழுங்கும்போது அவரை வலிமையாக்குகிறது. இந்த மாதிரி சியோபிகல் மாதிரியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், நவீன சிறுகதை எடுத்த மிக முக்கியமான போக்கு இதுவாக இருக்கலாம். நமது நவீன உலகில் இதே கதையின் ஒரு முயற்சியாக இதைக் காணலாம், இது பிரச்சாரங்கள், ஆவணப்படங்கள், பத்திரிகைகள் மற்றும் செய்திகள் 24 மணிநேரமும் பரவி, அந்த பகுதிகளில் சிலவற்றைக் காலனித்துவப்படுத்தவும், உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உலகைக் கைப்பற்றவும், கற்பனைக் கதையை வைத்திருக்கவும் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளை அவரிடமிருந்து பிரிக்கும் வரியை மடிப்பதன் மூலம் முற்றிலும் உறுதியான நிலையில், ஒரு நரமாமிசம் தனது எதிரியின் மூளையை விழுங்கும்போது அவரை வலிமையாக்குகிறது. இந்த மாதிரி சியோபிகல் மாதிரியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், நவீன சிறுகதை எடுத்த மிக முக்கியமான போக்கு இதுவாக இருக்கலாம். நமது நவீன உலகில் இதே கதையின் ஒரு முயற்சியாக இதைக் காணலாம், இது பிரச்சாரங்கள், ஆவணப்படங்கள், பத்திரிகைகள் மற்றும் செய்திகள் 24 மணிநேரமும் பரவி, அந்த பகுதிகளில் சிலவற்றைக் காலனித்துவப்படுத்தவும், உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உலகைக் கைப்பற்றவும், கற்பனைக் கதையை வைத்திருக்கவும் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளை அவரிடமிருந்து பிரிக்கும் வரியை மடிப்பதன் மூலம் முற்றிலும் உறுதியான நிலையில், ஒரு நரமாமிசம் தனது எதிரியின் மூளையை விழுங்கும்போது அவரை வலிமையாக்குகிறது. இந்த மாதிரி சியோபிகல் மாதிரியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள போதிலும், நவீன சிறுகதை எடுத்த மிக முக்கியமான போக்கு இதுவாக இருக்கலாம்.

அறிமுக தேசிய சிறுகதை பரிசுக்கு போட்டியிடும் சிறுகதைகளை மதிப்பிடுவதற்கு பொறுப்பான நீதிபதிகளில் ஒருவராக, கடந்த சில மாதங்களாக நான் டஜன் கணக்கான சிறுகதைகளைப் படித்து வருகிறேன், இது சமகால சிறுகதையின் நிலையைக் கண்டறிய எனக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பை அளித்துள்ளது கதை. இங்கே சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், மேலே உள்ள இரண்டு முக்கிய பாணிகள் இன்னும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன, குறிப்பாக செக்கோவைப் பொறுத்தவரை. மற்ற பாணிகளைப் பொறுத்தவரை, அது இலக்கிய அரங்கில் தனது அடையாளத்தை விட்டுச்செல்லவும் போராடியது, ஆனால் அது மட்டுப்படுத்தப்பட்ட வெற்றியை மட்டுமே அடைந்தது, ஏனெனில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கிடைத்த சாதனை இருபது எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு வகையான ஓய்வு நிலையமாக அமைந்தது போல் தெரிகிறது முதல் நூற்றாண்டு. எனது மாற்று வகைப்பாட்டின் படி ஐந்து கதைகளின் குறுகிய பட்டியலில் தற்காலிகமாக செயல்-சதி வகையின் ஒரு கதை, இரண்டு சிவாலிக் கதைகள், ஒரு சிறுகதை, அத்துடன் ஒரு புதிரான கதை ஆகியவை அடங்கும். ஆனால் தரநிலை மிகவும் உயர்ந்ததாக இருந்தது, இது சிறுகதை அப்போது ஒரு உயர்ந்த அந்தஸ்தை அடைந்தது என்பதற்கான அறிகுறியாகும். இந்த நாட்டிலும் பிற ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சிறுகதைகள் வெளியிடுவதைத் தடுப்பதில் சிரமங்கள் தோன்றினாலும், அமெரிக்க சந்தை இன்னும் பெரியதாகவும் லாபகரமாகவும் உள்ளது, மேலும் அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டனில் படைப்பு எழுதும் படிப்புகளின் வளர்ச்சி அடுத்த பக்கத்தின் படிகமயமாக்கலுக்கு வழிவகுக்கும் கதையின் வரலாற்றில். சிறுகதைகள் அவற்றின் ஒப்பீட்டளவில் விரைவான எழுத்து மற்றும் ஒருங்கிணைந்த கல்வி கருவியாகவும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பல இளம் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் இந்த எழுத்து வடிவத்திற்கு ஏன் திரும்பி வருகிறார்கள் என்பதையும், அத்துடன் அட்லாண்டிக்கின் மறுபுறத்தில் வெளியீட்டாளர்களால் தேடப்படும் அச்சிடும் வீடுகளின் கதைகள் அதிகரித்து வருவதையும் இந்த உண்மை விளக்குகிறது என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். இந்த நாட்டிலும் பிற ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சிறுகதைகள் வெளியிடுவதைத் தடுப்பதில் சிரமங்கள் தோன்றினாலும், அமெரிக்க சந்தை இன்னும் பெரியதாகவும் லாபகரமாகவும் உள்ளது, மேலும் அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டனில் படைப்பு எழுதும் படிப்புகளின் வளர்ச்சி அடுத்த பக்கத்தின் படிகமயமாக்கலுக்கு வழிவகுக்கும் கதையின் வரலாற்றில். சிறுகதைகள் அவற்றின் ஒப்பீட்டளவில் வேகமாக எழுதுவதாலும் ஒருங்கிணைந்த கல்வி கருவியாக இருப்பதாலும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பல இளம் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் இந்த எழுத்து வடிவத்திற்கு ஏன் திரும்பி வருகிறார்கள் என்பதையும், அத்துடன் அட்லாண்டிக்கின் மறுபுறத்தில் வெளியீட்டாளர்களால் தேடப்படும் அச்சிடும் வீடுகளின் கதைகள் அதிகரித்து வருவதையும் இந்த உண்மை விளக்குகிறது என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். இந்த நாட்டிலும் பிற ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சிறுகதைகள் வெளியிடுவதைத் தடுப்பதில் சிரமங்கள் தோன்றினாலும், அமெரிக்க சந்தை இன்னும் பெரியதாகவும் லாபகரமாகவும் உள்ளது, மேலும் அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டனில் படைப்பு எழுதும் படிப்புகளின் வளர்ச்சி அடுத்த பக்கத்தின் படிகமயமாக்கலுக்கு வழிவகுக்கும் கதையின் வரலாற்றில். சிறுகதைகள் அவற்றின் ஒப்பீட்டளவில் வேகமாக எழுதுவதாலும் ஒருங்கிணைந்த கல்வி கருவியாக இருப்பதாலும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பல இளம் அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் இந்த எழுத்து வடிவத்திற்கு ஏன் திரும்பி வருகிறார்கள் என்பதையும், அத்துடன் அட்லாண்டிக்கின் மறுபுறத்தில் வெளியீட்டாளர்களால் தேடப்படும் அச்சிடும் வீடுகளின் கதைகள் அதிகரித்து வருவதையும் இந்த உண்மை விளக்குகிறது என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன்.

கடந்த ஒன்றரை நூற்றாண்டுகளாக வேரூன்றிய சிறுகதையை வாசகர்கள் படிக்கும் போக்கு, உண்மையில், வெளியீட்டு நிறுவனங்களின் விருப்பங்களை மீறி மாறாமல் உள்ளது. காரணம், நான் முன்பு குறிப்பிட்டது போல, சிறுகதைக்கு நம் மனதில் ஒரு மயக்க போக்கு உள்ளது, ஆனால் செக்கோவ் கொண்டு வந்த புரட்சி கதை சொல்லலை மாற்றும் ஒரு சிறுகதையை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. சிறுகதையின் உண்மையான வடிவமான செக்கோவ் கைவிடப்பட்ட (அழகிய வடிவமைப்பு, எழுத்தாளரின் விவரிப்பு கையாளுதல் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட தேவைக்கு ஏற்ற முடிவு) மற்றும் சீரற்ற தன்மை, விவரிக்க முடியாத தன்மை மற்றும் வழக்கமான புறக்கணிப்பு போன்ற குறிப்பிட்ட அம்சங்கள் மாறியது, திடீரென்று எங்களுக்கு ஒரு சீரற்ற வாழ்க்கை முறைகள் மற்றும் நாங்கள் பயன்படுத்திய விளக்கமுடியாத மாநாட்டிற்கு ஏற்ப கதை நடை.

வர்ஜீனியா வூல்ஃப், தனது பங்கிற்கு, ஒரு திறமையான சிறுகதை எழுத்தாளர் அல்ல (இது கேத்தரின் மான்ஸ்பீல்ட் மீதான அவரது பொறாமையை நியாயப்படுத்தக்கூடும்), ஆனால் அவரது திறமை மற்றும் புத்திசாலித்தனம் இருந்தபோதிலும் அவர் ஒரு அமெச்சூர் புகைப்படக் கலைஞராக இருந்தார். புகைப்படக் கலையைப் பற்றி அவள் சொன்னாள் (ஒரு படத்தில் ஒருவர் உண்மையில் காணாத ஒரு விஷயத்தை ஒருவர் கவனிப்பது விந்தையானதல்லவா ?!). சிறுகதையின் திறன்களையும் கவர்ச்சியையும் சமாளிக்க இதுபோன்ற ஒரு கருத்து நமக்கு உதவுகிறது, ஏனெனில் இது மனித நிலை மற்றும் மனித இயல்பு பற்றிய ஸ்னாப்ஷாட்களை நமக்கு வழங்குகிறது, மேலும் இந்த கதைகள் விரிவாகவும் செல்வாக்குமாகவும் இருக்கும்போது, ​​நமக்கு ஒரு அரிய வாய்ப்பு கிடைக்கிறது ஏனென்றால், நாம் பார்ப்பதை விட (நம் நிஜ வாழ்க்கையில்) அவற்றில் அதிகம் பார்க்கிறோம்.

1. வீரச் செயல்கள் நிறைந்த ஒரு பழைய ஐஸ்லாந்து கதை. (மொழிபெயர்ப்பாளர்)

பின்நவீனத்துவம் எவ்வாறு சகாப்தத்தின் உலகளாவிய பலிகடாவாக மாறியது

"போமோ" அல்லது போமோபோபியாவின் பகுத்தறிவற்ற பயம் அரசியல் ஸ்பெக்ட்ரம் முழுவதும் இருந்து மனதைக் கொண்டுள்ளது.

எழுதியவர் ரிச்சர்ட் சீமோர்

"விமர்சன இனம் கோட்பாடு" வரை வலதுசாரி கலாச்சாரம்-போர் போகிமேன் கொல்லப்பட்டதில், பழக்கவழக்கத்திற்கான மிகவும் ஆச்சரியமான வேட்பாளர்களில் ஒருவர் பின்நவீனத்துவம்.

டிசம்பர் 2020 ஆம் ஆண்டில் பெண்கள் மற்றும் Equalities அமைச்சர் லிஸ் டிரஸ்  புலம்புவதுடன்  "தனிநபர்கள் மற்றும் அவர்களின் முயற்சிகளின் இன் மேலே சமுதாய சக்தி கட்டமைப்புகள் மற்றும் லேபிள்கள் வைத்து என்று - - ஃபூக்கோ முன்னோடியாக பின்நவீனத்துவ தத்துவம்". பின்நவீனத்துவத்தின் மோசமான செல்வாக்கு, 1980 களில் நேரடியாக தொழிலாள வர்க்க லீட்ஸ் சமூகங்களுக்கு சென்றடைந்தது, அங்கு குழந்தைகளுக்கு இனவெறி மற்றும் பாலியல் பற்றி கற்பிக்கப்பட்டது, ஆனால் எப்படி படிக்கவும் எழுதவும் இல்லை. அப்படியானால், கல்விக் கொள்கையின் தோல்விகள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உள்ளூர் அதிகாரிகளின் தோல்விகள் எனக் கருதப்படுவது 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சு தத்துவஞானி மைக்கேல் ஃபோக்கோவிற்கு கீழே இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒரு அசாதாரண அளவிற்கு, பின்நவீனத்துவம் சகாப்தத்தின் உலகளாவிய பலிகடாவாக மாறியுள்ளது, “எதிர்ப்பு” தாராளவாதிகள், பிற்போக்குவாதிகள், “புதிய நாத்திகர்கள்” மற்றும் “காரணம்” என்ற வர்த்தக முத்திரையிடப்பட்ட பாதுகாவலர்கள். "போமோ" அல்லது போமோபோபியாவின் பகுத்தறிவற்ற மற்றும் பொருத்தமற்ற பயம் அரசியல் ஸ்பெக்ட்ரம் முழுவதும் இருந்து மனதைக் கோரியுள்ளது. அமெரிக்க இலக்கிய விமர்சகர் மிச்சிகோ ககுடானி கருத்துப்படி, டொனால்ட் டிரம்ப் வெள்ளை மாளிகையில் நுழைவதற்கு அனுமதித்த அறிவு மற்றும் காரணத்தின் மீதான தாக்குதலுக்கு பின்நவீனத்துவம் பொறுப்பு .

"அனைத்தையும்" ஒரு "சமூக கட்டமைப்பாக" கருதுவதன் மூலம் பின்நவீனத்துவ புத்திஜீவிகள் ஒரு நச்சு சார்பியல்வாதத்தை ஊக்குவித்துள்ளதாகவும், எனவே "போலி செய்திகளை" செழிக்க அனுமதிப்பதாகவும் பத்திரிகையாளர் மத்தேயு டி அன்கோனா கூறுகிறார். யூடியூபரும் மருத்துவ உளவியலாளருமான ஜோர்டான் பீட்டர்சன்   , பின்நவீனத்துவம் என்பது ஒரு பழைய மார்க்சியத்தின் புதிய தோல் என்று மேற்கு நாடுகளைத் தகர்த்தெறிய முயல்கிறது என்று வாதிடுகிறார் . பீட்டர்சனின் கணக்கில், பின்நவீனத்துவம் என்பது அனைத்து உண்மைகளும் உறவினர் என்ற கூற்று, மற்றும் அனைத்து உண்மை-கூற்றுக்களும் அதிகாரத்திற்கான போராட்டத்தின் கருவிகள்: பீட்டர்சன் இந்த பாஸ்டர்டைஸ் செய்யப்பட்ட நீட்சேனியத்தை "மார்க்சியத்தின் மனக்கசப்பு நோயியல்" என்று அழைக்கிறார்.

ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ் போன்ற புதிய நாத்திகர்களைப் பொறுத்தவரை, பின்நவீனத்துவம் என்பது காரணம் மற்றும் விஞ்ஞான முறையின் மீதான ஒரு  நயவஞ்சகமான தாக்குதலாகும் , இது கல்வித் தொழில் வல்லுநர்களால் வழிநடத்தப்படுகிறது. கிறிஸ்டோபர் ஹிச்சன்ஸ் மற்றும் டேவிட் ஆரோனோவிட்ச் போன்ற "தசைநார் தாராளவாதிகள்" சர்வாதிகாரிகள் மற்றும் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் மீதான இடதுசாரிகளின் வெளிப்படையான மென்மைக்கு பின்நவீனத்துவ சார்பியல்வாதத்தை குற்றம் சாட்டிய ஒரு காலம் கூட இருந்தது, 2003 ல் ஈராக் படையெடுப்பிற்கு எதிரான எதிர்ப்பில் இது வெளிப்பட்டது. "பின்நவீனத்துவம் 1990 களின் முற்பகுதியில் ஒரு கலாச்சாரப் போக்காக உயர்ந்தது, இது இப்போது அரிக்கும், நயவஞ்சகமான மற்றும் சமூக ஒழுங்கிற்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.

***

பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று கேட்பதற்கு முன், அது எதுவல்ல என்பதை தெளிவுபடுத்துவது மதிப்பு. மைக்கேல் ஃபோக்கோ (1926-1984) பின்நவீனத்துவத்தை "முன்னோடி" செய்யவில்லை. அவர் தன்னை ஒரு பின்நவீனத்துவவாதி என்று வர்ணித்திருக்க மாட்டார். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய தொடக்கத்தில், "பின்நவீனத்துவம்" என்பது ஒரு அழகியல் வகையாகும், இது நவீனத்துவத்தின் முறையான லட்சியத்தை முறியடித்த இலக்கிய மற்றும் கட்டடக்கலை வடிவங்களைக் குறிக்கிறது. 1970 களில் மட்டுமே "பின்நவீனத்துவம்" சமூக மற்றும் அரசியல் உள்ளடக்கத்தைப் பெற்றது, பின்நவீனத்துவ உலகம் தொழில்துறைக்குப் பிந்தையது, வர்க்க மோதலுக்கு அப்பாற்பட்டது, மேலும் இடது மற்றும் வலதுபுறங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று கருதப்பட்டது. "சமூக சக்தி கட்டமைப்புகளுடன்" ஒரு போர்க்குணமிக்க மோதலை அறிவுறுத்துவதற்கு பதிலாக, ஆரம்பகால பின்நவீனத்துவவாதிகள் இடதுசாரி அரசியலில் சந்தேகம் கொண்டிருந்தனர்.

பின்நவீனத்துவ பாணி காலப்போக்கில் மிகவும் போர்க்குணமிக்கதாக மாறவில்லை. இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தும் முதல் பெரிய படைப்பு ஜீன்-பிரான்சுவா லியோடார்ட்டின்  தி போஸ்ட் மாடர்ன் நிபந்தனை  (1979) ஆகும், இதன் முக்கிய கவலை தொழில்துறைக்கு பிந்தைய பொருளாதாரத்தில் சரிவு, நவீனத்துவத்தின் வரலாற்றின் “மகத்தான கதைகள்”. லியோடார்ட் இதைக் கொண்டாடினார், ஏனென்றால் இந்த விவரிப்புகள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மார்க்சியத்திற்கு சர்வாதிகாரமானது என்று அவர் அஞ்சினார். மெட்டா-விவரிப்புகள் எவ்வாறு வீழ்ச்சியடைகின்றன என்பது பற்றிய லியோடார்ட்டின் உணர்வு 1968 எழுச்சிகள் மற்றும் அதன் பின் பின்வாங்கல் ஆகியவற்றால் உருவான பல இடதுசாரி புத்திஜீவிகளுடன் எதிரொலித்தது.

பின்நவீனத்துவத்தின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியில், ஃபுக்கோ மற்றும் ஜாக் டெர்ரிடா போன்ற தத்துவஞானிகளின் பணிகள் மற்றும் சில சமயங்களில் மனோதத்துவ ஆய்வாளர் ஜாக் லக்கான், அறிவொளியின் வழக்கமான கருத்துக்களை சவால் செய்யும் வழிகளால் அதன் அறிவுசார் முன்னோடி என அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. குறிப்பாக, அவர்களின் பணி காரணம் மற்றும் விஞ்ஞான முன்னேற்றத்தின் பொறிகளில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் நுட்பமான சக்தி வடிவங்கள் மற்றும் காலனித்துவம், இனவாதம், பாலியல் மற்றும் வர்க்கம் ஆகியவை "காரணம்" என்ற ஐரோப்பிய கருத்தை வடிவமைத்த வழிகள் குறித்து கவனத்தை ஈர்த்தன.

ஆனால் பின்நவீனத்துவத்தின் வகை கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் வெற்றிடமாக இருந்தது. இது ஒரு தத்துவ நிறுவனம், அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல் அல்லது சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தை விவரிக்கவில்லை, அவை அடையாளம் காணப்பட்டு தூய்மைப்படுத்தப்படலாம். அதிகபட்சமாக, இது ஒரு ஜீட்ஜீஸ்ட், தொழில்துறையின் வீழ்ச்சி, அறிவு பொருளாதாரங்களின் எழுச்சி, வெகுஜன நுகர்வோர் மற்றும் மார்க்சியத்தின் நெருக்கடியிலிருந்து எழும் ஒரு அறிவுசார் உணர்திறன் ஆகியவற்றை விவரித்தது. பன்முகவாத, சந்தேகம், எந்தவொரு அத்தியாவசியவாதம் அல்லது குறைப்புவாதத்தை எதிர்க்கும் மற்றும் பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் அரசியல் ரீதியாக இடமளிக்கும் ஒரு உணர்திறன்.

பாரிஸின் இடது கரையில் இது குறிப்பாக இருந்தது, அங்கு லியோடார்ட் போன்ற “பின்நவீனத்துவ” புத்திஜீவிகள் வன்முறையில் மார்க்சிச எதிர்ப்பு “புதிய தத்துவவாதிகளால்” திசைதிருப்பப்பட்டிருக்கலாம், அவர்கள் “இடது ஒன்றியத்தின்” பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தின் தேர்தலை நிறுத்த பிரச்சாரம் செய்தனர். இது சோசலிச மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளை ஒன்றிணைத்தது: 1978 சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் அதன் வெறித்தனமான உச்சத்தை எட்டிய ஒரு பிரச்சாரம். இது அமெரிக்க கல்வியில் வடிகட்டப்படுகையில், பின்நவீனத்துவம் எந்தவொரு போர்க்குணமிக்க போக்கையும் விட ரிச்சர்ட் ரோர்டி போன்ற நடைமுறை இடது தாராளவாதிகளுடன் தொடர்புடையதாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

அப்படியானால், “காரணம்” மீதான பின்நவீனத்துவ தாக்குதல் என்ன? தாக்குதல் எந்த அரசியல் திசையிலிருந்து வந்தாலும், பின்நவீனத்துவம் என்பது அடிப்படையில் எல்லாமே உறவினர், எல்லாமே ஒரு சமூக கட்டமைப்பாகும் என்ற கூற்று என்று அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். விஞ்ஞான முறை கூட அரசியல் ரீதியாக நடுநிலையானது அல்ல, யதார்த்தம் கூட மொழியியல் ரீதியாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

1970 கள் மற்றும் 1980 களில் தோன்றிய இரண்டு அறிவுசார் போக்குகளுடன் பின்நவீனத்துவம் இணைந்திருப்பதால், இது முற்றிலும் நியாயமற்ற முடிவு அல்ல. முதலாவது ஒரு உச்சரிக்கப்படும் கலாச்சாரவாதம், இதில் பல்வேறு தத்துவஞானிகள் மற்றும் சமூக விஞ்ஞானிகள் விஞ்ஞானம், பரிசோதனை மற்றும் உண்மை பற்றிய நமது மரபுசார்ந்த கருத்துக்கள் உட்பட, வாழ்க்கையின் அனைத்து பகுதிகளிலும் கலாச்சாரம் மற்றும் மொழியின் ஒழுங்கமைக்கும் பங்கிற்கு அசாதாரண முக்கியத்துவம் அளித்தனர். இரண்டாவது விஞ்ஞான “யதார்த்த எதிர்ப்பு”. விஞ்ஞானத்தின் தத்துவத்தில், விஞ்ஞானக் கோட்பாடுகள் தரவுகளுக்கான செயல்படக்கூடிய விளக்கங்கள் மட்டுமல்ல, அவை ஏறக்குறைய உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்று யதார்த்தவாதிகள் வலியுறுத்துகின்றனர். மேலும், விஞ்ஞான முயற்சிகள் முன்னேறும்போது, ​​இந்த கோட்பாடுகள் உண்மையுடன் எப்போதும் நெருங்கி வருகின்றன.

அமெரிக்க தத்துவஞானி ஹிலாரி புட்னம் போன்ற யதார்த்த எதிர்ப்புவாதிகள் இதை மறுக்கின்றனர். அனைத்து விஞ்ஞான கோட்பாடுகளும் தரவுகளால் "குறைத்து நிர்ணயிக்கப்பட்டவை" என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர், குறிப்பாக அவை மரபணுக்கள் போன்ற கவனிக்க முடியாத பொருள்களுடன் தொடர்புபடுத்தும்போது, ​​அவை சரியானவை என்று கருதுவதற்கு நல்ல காரணம் இல்லை. மேலும், கடந்தகால விஞ்ஞானக் கோட்பாடுகள் வழக்கமாக சில முக்கியமான வழிகளில் தவறானவை என்ற உண்மையிலிருந்து ஒரு அவநம்பிக்கையான அனுமானத்தை உருவாக்குகின்றன, தற்போதைய கோட்பாடுகள் கூட தவறானவை என்று கூறுகின்றன. இயல்பாகவே நியாயமற்ற பார்வையாக இல்லாமல், இந்த நிலைப்பாடு பொதுவாக அனுபவவாதத்திலும், விஞ்ஞான நடைமுறைகளை வரலாற்று ரீதியாக வாசிப்பதிலும் அடித்தளமாகக் கொண்டுள்ளது.

***

இவை அனைத்தும் கல்விசார்ந்தவை, உற்சாகமானவை அல்ல, எனவே பின்நவீனத்துவத்திற்கு எதிராக ஒரு கலாச்சாரப் போரை நடத்த விரும்பும் எவரும் சிக்கலான தன்மையைக் குறைக்கும் உணர்ச்சிபூர்வமான சக்திவாய்ந்த மிகைப்படுத்தலைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். போமோபோப்களின் அணுகுமுறையின் அடையாளமாக 1996 இல் "சோகல் புரளி" என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சிறிய ஊழலைப் பற்றி அவர்கள் செய்த மகத்தான வம்பு. ஒரு கணிதவியலாளரும் இயற்பியலாளருமான ஆலன் சோகல் ஒரு விஞ்ஞானியாக தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி சமூக உரையான கலாச்சார இதழில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு மோசடி கருத்துக் கட்டுரையைப் பெற்றார்  . இந்த மோசடியின் முன்மாதிரி என்னவென்றால், அமெரிக்க கல்வியாளர்கள் நவநாகரீக பின்நவீனத்துவ சார்பியல்வாதத்தால் போதையில் இருந்தனர், அவர்கள் "யதார்த்தம்" மற்றும் "விஞ்ஞான முறை" ஆகியவற்றில் சந்தேகம் தெரிவிக்கும் எதையும் எவ்வளவு அபத்தமாக இருந்தாலும் வெளியிடுவார்கள்.

புரளி வெளிவந்ததிலிருந்து, எர்சாட்ஸ் நியாயவாதிகள் பாதுகாவலர்களை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் புரளி அர்த்தமற்றது. சமூக உரை  ஒரு "பின்நவீனத்துவ" வெளியீடு அல்ல. கட்டுரையின் போமோ பாதிப்புகளால் ஆசிரியர்களின் தவறு மயக்கப்படவில்லை - இந்த உள்ளடக்கத்தை நீக்குமாறு அவர்கள் சொக்கலைக் கேட்டதாகத் தெரிகிறது, அவர் மறுத்துவிட்டார் - ஆனால் ஒரு சான்றளிக்கப்பட்ட நிபுணரை நம்புவதற்கும் அவர்களின் துறையை அறிந்து அவர்களை நேர்மையாகக் கையாள்வதற்கும் அவர்கள் விரும்பினர். மோசமானவை உண்மையாக இருந்தாலும், பின்நவீனத்துவத்தைப் பற்றி இது கொஞ்சம் சொல்லும். ஒரு சிறிய பத்திரிகையில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு அசிங்கமான பகடி எதுவும் நிரூபிக்கவில்லை. இது ஒரு விஞ்ஞான பரிசோதனையாக இருந்தால், அது ஒரு முட்டாள்தனமாக இருக்கும்.

எவ்வாறாயினும், பேரரசரின் நிர்வாணத்தை சுட்டிக்காட்டுவது, ஊழலின் தலைப்பு, இது போமோபோபிக் பின்னடைவின் மகிழ்ச்சியான அறியாமை மற்றும் பிலிஸ்டினிசத்திற்கு உரிமம் அளிக்கிறது. அறிவை முன்னேற்றுவதற்காக சோகல் புரளி செய்ததைப் போலவே, இது பெல்ஜிய இயற்பியலாளர் ஜீன் ப்ரிக்மாண்ட்டுடன் இணைந்து எழுதிய ஒரு புத்தகத்தின் அடிப்படையாக மாறியது, இது ஆங்கிலத்தில் நாகரீகமான முட்டாள்தனம்  (1997) என வெளியிடப்பட்டது  , பின்நவீனத்துவ புத்திஜீவிகளின் தூண்டுதல்களாக அவர்கள் கண்டதைத் தாக்கியது. . விவரிக்க முடியாத நூல்களைப் பற்றி யோபிஷ் கேலி செய்வதை விட இது சிறந்தது அல்ல. அறிவார்ந்த பாசாங்கு என்று அது கூறியதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளை முன்வைப்பதில் - லூஸ் இரிகரேயின் விஞ்ஞானத்தைப் பற்றிய பெண்ணிய வாசிப்பு அல்லது ஜாக்ஸ் லக்கன் தனது மனோ பகுப்பாய்வு முறையை அம்பலப்படுத்துவதில் “கணிதங்களை” பயன்படுத்தினாரா - அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள புத்தகம் குறைந்த முயற்சி எடுத்தது.

சோகலும் ப்ரிக்மாண்டும் தங்கள் எதிரிகளின் கருத்துக்களுடன் ஏதேனும் ஒரு மட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், பல விமர்சகர்கள் இனி அவ்வாறு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை உணரவில்லை. ககுடானி, பீட்டர்சன் அல்லது ட்ரஸ் ஆகியோர் “பின்நவீனத்துவம்” என்ற வார்த்தையை தெரிந்தே குறிப்பிடுவது போதுமானது, பலர் அவர்கள் எதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். சமீபத்தில், பல வலதுசாரி கலாச்சார யுத்த தொழில்முனைவோர் இதேபோன்ற நற்சான்றிதழ்-கட்டட சுரண்டலில் சற்று தெளிவற்ற குறிப்புகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஃபாக்ஸ் நியூஸில் தோன்றிய பழமைவாத ஆவணப்படம் கிறிஸ்டோபர் ரூஃபோவைக் கவனியுங்கள்  கடந்த ஆண்டு செப்டம்பரில், "விமர்சன இனம் கோட்பாடு" முன்வைத்த ஆபத்துக்களைப் பற்றிய உள் அறிவைக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறி, அவதூறுக்கான பார்வையாளர்களின் க்ளிக் பேட்-உந்துதல் பசியின் காரணமாக செயல்பட்ட ஒரு காம்பிட். ஒருவர் அதை பணிநீக்கம் என்று அழைக்கலாம். இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு சிந்தனையை அமைதிப்படுத்துவதும், வெளிப்படையானவர்களை கொடுமைப்படுத்துதல் முறையீடுகளுடன் ஆர்வத்தைத் தடுப்பதும் ஆகும். கணிதவியலாளர் கேப்ரியல் ஸ்டோல்சென்பெர்க் சோகலை அடுத்து எச்சரித்தபடி, “சில நேரங்களில் வெளிப்படையானது உண்மையின் எதிரி”.

இருப்பினும், அனைவரையும் விட மிகவும் கவலைப்படுவது சமகால போமோ-பாஷிங்கின் எதிர் எதிர் விளிம்பாகும். விமர்சன இனக் கோட்பாட்டின் மீதான தாக்குதலைப் போலவே, "தூதரைச் சுடுவது" என்பதன் ஒரு கூறு உள்ளது: அது கண்டறியும் சமூகப் பிரச்சினைகளுக்கு விமர்சனக் கோட்பாட்டைக் குற்றம் சாட்டுதல். ஜீன் ப ud ட்ரிலார்ட் போன்ற பின்நவீனத்துவ புத்திஜீவிகள் “யதார்த்தக் கொள்கையின்” சரிவை “ஊடகச் செய்திகளின் வெளிப்பாட்டால் சமூகமயமாக்கல் அளவிடப்படுகிறது” என்று விவரித்த இடத்தில், டி'அன்கோனா போன்ற போமோபோப்கள் இந்த செயல்முறையை விரைவுபடுத்துவதாக குற்றம் சாட்டியுள்ளனர்.

பின்நவீனத்துவத்திற்கு எதிரான கலாச்சாரப் போர் விசாரணையின் மனப்பான்மையில் நடத்தப்படுகிறது, பின்நவீனத்துவம் சத்தியத்தின் மீதான ஒரு தெளிவற்ற தாக்குதலாக கருதப்படுகிறதா, அல்லது மேற்கு நாடுகளை "மறுகட்டமைக்க" ஒரு புதிய மார்க்சிச முயற்சி (வலதுசாரி ஆஸ்திரேலிய செய்தி தொகுப்பாளர் கிறிஸ் உல்மான் ஒரு முறை புகார் அளித்தபடி). இந்த இடதுசாரி புத்திஜீவிகள் எப்போதும் புகார், விமர்சித்தல், மக்களைப் பிளவுபடுத்துதல் மற்றும் நமது தன்னம்பிக்கையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறார்கள் என்பதே தர்க்கம். அவர்கள் எப்போதும் எங்களை கீழே செய்கிறார்கள். அரசியல் நம்பிக்கையின் நெருக்கடிகள், பாரம்பரிய பாலின விதிமுறைகள், விஞ்ஞான ஒருமித்த கருத்து மற்றும் நவீன மாநிலங்களின் வரலாற்று சுய உருவம் மற்றும் சுய நம்பிக்கை ஆகியவை இந்த பின்நவீனத்துவவாதிகள், விமர்சன இனக் கோட்பாட்டாளர்கள் மற்றும் “கலாச்சார மார்க்சிஸ்டுகள்” ஆகியோரின் தவறு. அவர்களைப் பற்றி ஏதாவது செய்ய முடிந்தால் மட்டுமே.

சைக்கத் மஜூம்தார்: வாசனை மற்றும் உணர்திறன்

சைகாட் மஜும்தார், தி சென்ட் ஆஃப் காட் ஆசிரியர். புகைப்பட உபயம்: திரிபுவன் திவாரி (அவுட்லுக்)

நாவலாசிரியரும் விமர்சகருமானசைக்கத் மஜும்தார் அவரது மூன்றாவது நாவலான தி சென்ட் ஆஃப் காட் , மதத்தின் மெஸ்மெரிக் சக்தியையும், பலதெய்வ இந்து மதத்தின் உணர்ச்சிகரமான, ஒழுக்கமான தன்மையையும், நினைவகத்தின் ஒரு 'இனவியலாளராக' இருப்பதையும், நவீனமற்றவர் மீதான அவரது மோகத்தையும் ஆராய்கிறது. 

நாவல்கள் குறித்து, சைக்கத் மஜும்தார் கூறுகிறார், ஒரு காட்டு மற்றும் கணிக்க முடியாத இடத்திலிருந்து வந்தவர்கள், ஆனால் அவை காலத்தின் ஆவியையும், சில சமயங்களில் எதிர்காலத்தையும் கூட கைப்பற்றுகின்றன. ஆங்கில பேராசிரியரும், அசோகா பல்கலைக்கழகத்தின் படைப்பு எழுத்துத் துறையின் தலைவருமான நாவலாசிரியரும் விமர்சகரும், தன்னை யதார்த்தத்தின் அடிப்படையில் அல்ல, நினைவகத்தின் ஒரு இனவியலாளராகவே பார்க்கிறார் என்று கூறுகிறார். மஜும்தார், தனது மூன்றாவது நாவலான தி சென்ட் ஆஃப் காட் இல் மதத்தின் மெஸ்மெரிக் சக்தியையும், பலதெய்வ இந்து மதத்தின் உணர்ச்சிகரமான, ஒழுக்கமான தன்மையையும் ஆராய்கிறார்(சைமன் & ஸ்கஸ்டர் இந்தியா, 2019), நிகழ்காலம் ஒரு குழப்பமான தொடர்ச்சி என்று கூறுகிறது - கடந்த காலமானது எப்போதும் எதிர்காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும், கடந்த காலத்தையும் கொண்டுள்ளது. “எனது எல்லா நாவல்களிலும் வரலாறும் நினைவகமும் சந்திக்கின்றன. நினைவகம் என்பது உணர்ச்சி வடிவத்தில் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்; உணர்ச்சியின் மண்டலத்திற்கு வெளியே உள்ள காப்பகங்கள் தான் வரலாறு என்று அழைக்கிறோம். ஆனால் எங்கள் நினைவகம் மற்றவர்களின் நினைவகம், வழக்கமாக, எங்கள் மூப்பர்கள், மற்றும் வரலாறு மற்றும் நினைவகம் சந்திக்கும் இருண்ட மண்டலங்களான தி ஃபயர்பேர்டில் (2015) தியேட்டர் , மற்றும் தி சென்ட் ஆஃப் காட் ஆகியவற்றில் மதம் மற்றும் பாலியல் போன்றவை உள்ளன , ”என்று அவர் கூறினார் என்கிறார்.  

அவரது முதல் நாவலான சில்வர்ஃபிஷ் (2007) இன் பிரபஞ்சம் "20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் நவீனத்துவத்தின் துடிப்பு - மேற்கோள் வாழ்க்கை, அதிகாரத்துவத்தின் மோசமான தாக்கம் மற்றும் நவீன நகரங்களின் துன்பகரமான தன்மை" ஆகியவற்றால் ஆனது. ஃபயர்பேர்ட், நவீன உரைநடை மற்றும் செயல்திறன் சடங்கு மற்றும் ஆற்றல் ஆகியவற்றில் நவீனமற்றவர்களின் வனப்பகுதியைக் கைப்பற்ற முயன்றார். ஒரு நேர்காணலின் பகுதிகள்: 

ஷிரீன் குவாட்ரி: உங்கள் நாவலான தி சென்ட் ஆஃப் காட் என்ற மதத்தில், மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகம் மீது மதத்தின் கற்பனைக்கு எட்டாத பிடியை ஆராய்ந்து, சமீபத்தில் டெல்லியில் வெடித்த மத வன்முறையின் குழப்பமான வரையறைகளை கண்டுபிடித்து, கிட்டத்தட்ட 50 பேர் கொல்லப்பட்டனர். கடந்த காலங்களில் பெண்களின் வாழ்க்கையை ஆராய்ந்த உங்கள் முந்தைய இரண்டு நாவல்களைப் போலல்லாமல், கல்கத்தாவை மையமாகக் கொண்ட இந்த நாவல் மற்ற இரண்டையும் போலவே, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு உடனடி மற்றும் அவசரத்தைக் கொண்டுள்ளது. சகிப்புத்தன்மை மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றின் எழுச்சியால் இந்த நாவல் எந்த வழிகளில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, அது இப்போது நம்மைத் திணறடிக்கத் தொடங்கியுள்ளது, மேலும் நம்முடைய புத்திசாலித்தனத்திலிருந்து நம்மை பயமுறுத்துகிறது.    

சைக்கத் மஜும்தார்:இதுவரை, இந்தியா 2020 ஒரு கனவாக இருந்தது. ஆண்டு தசாப்தத்தின் மிக மோசமான கலவரத்துடன் தொடங்கியது, இப்போது கொரோனோவைரஸ் தொற்றுநோயால் எல்லாம் மூடப்பட்டுள்ளது. இங்கு அதிக குறியீட்டைக் காண முடியாது. ஆனால் வரலாற்றில் அது அப்படித்தான் - கடந்த காலமானது எப்போதும் எதிர்காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும், கடந்த காலத்தையும் கொண்டுள்ளது; தற்போது ஒரு குழப்பமான தொடர்ச்சி. கல்கத்தாவுக்கு எனது கடைசி வருகையின் போது, ​​பத்ரலோக், நடுத்தர மற்றும் உயர்-நடுத்தர வர்க்க வங்காளிகளிடையே இஸ்லாமியோபொபியா, கட்சிகளில் உரையாடலின் பற்றாக்குறை, அவர்கள் சுதந்திரமாக வர்க்கம் மற்றும் வகுப்புவாத தப்பெண்ணம் ஆகியவற்றைக் கண்டதைக் கண்டு நான் அதிர்ச்சியடைந்தேன். தாராளமயமாக கற்பனை செய்யப்பட்ட ஒரு கலாச்சாரம் மற்றபடி தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. இப்போது நான் கடவுளின் நறுமணத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​1980 களின் பிற்பகுதியிலும் 1990 களின் முற்பகுதியிலும் வங்காளத்தில் குங்குமப்பூ சக்தியின் ஆரம்பகால எழுச்சியை நான் அறியாமலே சீட் சகிப்பின்மையை பதிவு செய்தேன் என்பதை உணர்கிறேன். ஒரு போர்டிங் பள்ளியில் சிறுவர்கள் குழு பாகிஸ்தானுடன் விளையாடும் இந்திய கிரிக்கெட் அணியை உற்சாகப்படுத்துவது மற்றும் அண்டை முஸ்லீம் கிராமத்துடன் கற்பனை போட்டியில் ஈடுபடுவது போன்ற தீங்கற்ற விஷயங்களில் இது தோன்றியது. இளம் கதாநாயகன் ஹாஸ்டலில் அவர்களை மேற்பார்வையிடும் இந்து துறவியின் காந்த கவர்ச்சியால் போதைப்பொருள். இந்த கதை வங்காளத்தில் ஒரு உண்மையான இந்து துறவற ஒழுங்கை அடிப்படையாகக் கொண்டது, இது ஒரு தாராளவாதமாகும், இது தாமதமாக, ஆளும் இந்து பெரும்பான்மை அரசாங்கத்திற்கு வசதியாக இருக்கும். நாவல்கள் ஒரு காட்டு இடத்திலிருந்து வந்தவை, காட்டு மற்றும் கணிக்க முடியாதவை, ஆனால் அவை காலத்தின் ஆவியையும், சில சமயங்களில் எதிர்கால ஆவியையும் கூட கைப்பற்றுவதை நான் உணர்கிறேன். இளம் கதாநாயகன் ஹாஸ்டலில் அவர்களை மேற்பார்வையிடும் இந்து துறவியின் காந்த கவர்ச்சியால் போதைப்பொருள். இந்த கதை வங்காளத்தில் ஒரு உண்மையான இந்து துறவற ஒழுங்கை அடிப்படையாகக் கொண்டது, இது ஒரு தாராளவாதமாகும், இது தாமதமாக, ஆளும் இந்து பெரும்பான்மை அரசாங்கத்திற்கு வசதியாக இருக்கும். நாவல்கள் ஒரு காட்டு இடத்திலிருந்து வந்தவை, காட்டு மற்றும் கணிக்க முடியாதவை, ஆனால் அவை காலத்தின் ஆவியையும், சில சமயங்களில் எதிர்கால ஆவியையும் கூட கைப்பற்றுவதை நான் உணர்கிறேன். இளம் கதாநாயகன் ஹாஸ்டலில் அவர்களை மேற்பார்வையிடும் இந்து துறவியின் காந்த கவர்ச்சியால் போதைப்பொருள். இந்த கதை வங்காளத்தில் ஒரு உண்மையான இந்து துறவற ஒழுங்கை அடிப்படையாகக் கொண்டது, இது ஒரு தாராளவாதமாகும், இது தாமதமாக, ஆளும் இந்து பெரும்பான்மை அரசாங்கத்திற்கு வசதியாக இருக்கும். நாவல்கள் ஒரு காட்டு இடத்திலிருந்து வந்தவை, காட்டு மற்றும் கணிக்க முடியாதவை, ஆனால் அவை காலத்தின் ஆவியையும், சில சமயங்களில் எதிர்கால ஆவியையும் கூட கைப்பற்றுவதை நான் உணர்கிறேன். 

ஷிரீன் குவாட்ரி: மத வன்முறை உங்கள் நாவலின் மையத்தில் இருக்கும்போது, ​​அதைப் பற்றி பார்ப்பது நியாயமற்றது. இது வெறுப்பின் இனப்பெருக்கம் செய்யும் இடத்தைப் பார்த்தாலும், அது அடிப்படையில் அன்பின் கதை. இந்த நாவல் ஆசை மற்றும் மதுவிலக்கு, மற்றும் ஆன்மீகத்தை பாலியல் ரீதியாக இணைத்தல் போன்ற பிற யோசனைகளையும் சுற்றி வருகிறது. ஒரு இந்து துறவற ஒழுங்கின் பிரத்தியேகமாக ஆண் உறைவிடப் பள்ளியில் அமைக்கப்பட்ட வரவிருக்கும் வயது நாவல், உங்கள் கதாநாயகன் அனிர்பனின் வயதுவந்த பயணத்தை சித்தரிக்கிறது - சமூகங்களுக்கிடையேயான ஆப்பு இளம் மனதில் ஆரம்பத்தில் எவ்வாறு இயக்கப்படுகிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது, அவற்றை ஒரு போதனையால் வெறுப்பில் மூழ்கியிருக்கும் வாழ்க்கை. அனிர்பனின் கதைக்கும், கஜோலுக்கும், சாத்தியமில்லாத ஒரு பின்னணியில் சாத்தியமற்ற காதலுக்கான அவர்களின் தேடலுக்கும் உங்களை அழைத்துச் சென்றது எது?   

சைக்காட் மஜும்தார்: கடவுளின் வாசனை, நான் கற்பனை செய்தபடி, முதன்மையானது ஒரு காதல் கதை. ஒரே பாலின காதல் குறித்த குறிப்பிடத்தக்க புத்தகமாக அவர்கள் பட்டியலிட்டதை விட டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா 2019 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த காதல் நாவல்களில் ஒன்றாக பட்டியலிட்டபோது நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன், ஏனென்றால் பரம்பரை அல்லாத காதல் அதே நாள் கிடைக்கும் என்று கனவு உள்ளது பரம்பரை அன்பு என்ற நிலை மற்றும் "வேறுபட்டது" என்று தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. 

பருவமடையும் போது பாலியல் தூண்டுதலின் முதல் வருகையால் நான் ஆர்வமாக இருந்தேன், ஒரு மனித தொடுதல் என்பது உடல் முழுவதும் நீடிக்கும் போது, ​​உங்களைத் தொடும் நபரின் பாலினம் அல்லது பாலினத்தைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளாமல், பின்னர் உங்களிடம் வரும் வேறுபாடுகள், ஒருவேளை சமூகத்தால் நிபந்தனைக்குட்பட்டவை. நிச்சயமாக, இந்த நாவலின் பின்னணியில் உள்ள உத்வேகம், தி சென்ட் ஆஃப் காட் இல் விவரிக்கப்பட்டதைப் போன்ற ஒரு குங்குமப்பூ பள்ளியில் ஒரு மாணவராக நான் அறிந்த ஒரு வாழ்க்கை . அங்குள்ள மாணவர்களிடையே தினமும் வளர்ந்த விசித்திரமான நெருக்கம், பெயரிட கடினமாக இருக்கும் நட்புகள் - அனைத்தும் தூப வாசனை மற்றும் துறவற உலகின் பூக்களுக்குள் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.   

  

ஷிரீன் குவாட்ரி: இந்த நாவல் ஒருவருக்கொருவர் எதிராக பல உலகங்களையும் கருத்துக்களையும் தூண்டுகிறது. இந்து மதத்தின் துறவியின் குறுகிய, கடினமான மற்றும் பலமான பதிப்பு, பிரார்த்தனை சடங்குகள் பற்றிய அனிர்பனின் அழகியல் கருத்துடன் முரண்படுகிறது. மத வழிபாட்டின் உணர்ச்சி உலகம் சிற்றின்ப ஆசைகளின் உணர்ச்சி இயல்புக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாகக் காட்டப்படுகிறது. தூய்மை பற்றிய யோசனை அசுத்தத்திற்கு எதிரானது, மற்றும் காமத்திற்கு எதிரான காதல். சென்சுவல் பாலியல் சந்திக்கிறது. பள்ளியில், உடலிலிருந்தும் அதன் ஆசைகளிலிருந்தும் பற்றின்மை கட்டாயமாகும். இதை மீறுவதற்கான அனிர்பனின் தேர்வில் ஒரு கிளர்ச்சி செயல் உள்ளது, இது பள்ளியின் விதிகளை மற்ற சிறுவர்கள் கண்மூடித்தனமாக பின்பற்றுவதற்கு மாறாக உள்ளது. பள்ளி, ஒருவிதத்தில், இந்தியாவின் ஒரு உருவகமாக நிற்கிறது, மதச்சார்பின்மை ஆழமாக இயங்கும் ஒரு மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகம். இந்த கூறுகளை உங்கள் கதைக்குள் தைக்க நீங்கள் வேலை செய்தீர்களா?    

சைக்கத் மஜும்தார்:பல விமர்சகர்கள் நாவலில் தோன்றும் சமகால இந்திய ஜனநாயகத்தின் முரண்பாடுகளை சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். நான் இதைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை, ஆனால் பின்னோக்கிப் பார்த்தால், அது உண்மையான அர்த்தத்தைத் தருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாவல் ஒரு உறைவிட பள்ளியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது, இது எதிர்கால குடிமக்களை உருவாக்க விரும்புகிறது. இது ஒரு தாராளமயமான போதிலும், இந்து மத அடையாளத்தின் கீழ் செயல்படும் பள்ளியாகும். ஆனால் மாணவர்கள், பெரும்பாலும், துறவிகளாக ஆசைப்படுவதில்லை (எங்கள் கதாநாயகன் ஒரு விதிவிலக்கு), ஆனால் அவர்கள் மதச்சார்பற்ற வெற்றியின் வாழ்க்கையை விரும்புகிறார்கள், இது இந்தியாவில் பெரும்பாலும் பொறியியல் மற்றும் மருத்துவம் போன்ற தொழில் வாழ்க்கையின் அளவுகளால் வரையறுக்கப்படுகிறது. ஆகவே இவர்கள் தினமும் இரண்டு முறை பிரார்த்தனை செய்து பாடல்களைப் பாடும் சிறுவர்கள், ஆனால் அவர்களின் குறிக்கோள் ஐ.ஐ.டி நுழைவு சோதனைகளைத் தகர்த்து சிவில் சமூகத்தின் நெறிமுறை மற்றும் உற்பத்தி உறுப்பினர்களாக மாறுவது. மாணவர் அமைப்பும் இன்று தேசத்தின் ஒரு நுண்ணியமாகும், 

 

ஷிரீன் குவாட்ரி: இரண்டு சிறுவர்களிடையேயான அன்பை நீங்கள் சித்தரிக்கும் நிறைய பச்சாதாபம் உள்ளது. அவர்கள் சந்தித்ததைப் பற்றிய உங்கள் சித்தரிப்புகள் மென்மையாகவும் நுணுக்கமாகவும் உள்ளன. ஓரின சேர்க்கை அன்பைக் கையாளும் நாவலாக இந்த நாவல் நிறைய சலசலப்பை உருவாக்கியது. இது இந்திய சமகால புனைகதைகளில் அரிதாகவே இருந்ததைக் கருத்தில் கொண்டு இது நடப்பதை நீங்கள் முன்கூட்டியே பார்த்தீர்களா? நீங்கள் படித்து பாராட்டிய இந்த விஷயத்தில் சமீபத்திய சில நாவல்களைப் பற்றி சொல்ல முடியுமா?    

சாய்காட் மஜும்தார்: அரசியல் அணிதிரட்டலின் நோக்கங்களுக்காக பாலுணர்வின் நெறிமுறையற்ற வடிவங்களுக்கு பெயரிடுவது முக்கியம். ஆனால், ஒரு கலைஞராக, பெயர்களைக் காட்டிலும் கடினமான ஆர்வமுள்ள நெருங்கிய வடிவங்களைக் காட்டிலும் பெயர்களில் எனக்கு ஆர்வம் குறைவு. இந்த நாவலுக்கு கிடைத்த சில கவனங்கள் ஓரினச்சேர்க்கைக்கு அபராதம் விதிக்கக் கூடிய 377 வது பிரிவை ஒழிப்பதற்கான உற்சாகத்தில் இருந்து வந்துள்ளன. வினோதமான மக்கள் இந்த நாவலைக் கொண்டாடினர், அவர்களில் சிலர் இது "ஆர்வலர்" இல்லை என்று விமர்சித்தனர், ஆனால் அது கலையின் அத்தியாவசிய அழைப்பு அல்ல என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இந்திய எழுத்து, குறிப்பாக வடமொழி மரபுகளில், இத்தகைய கடினமான-வகைப்படுத்தக்கூடிய நெருக்கங்களின் நிகழ்வுகளால் நிறைந்துள்ளது. அநேகமாக மிகவும் பிரபலமானது இஸ்மத் சுக்தாயின் “லிஹாஃப்” ஆகும், இது ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று அடிக்கடி விவரிக்கப்படும் சக்திவாய்ந்த தனித்துவமான நெருக்கங்களின் கதைகளைச் சொல்கிறது. அல்லது யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தியின் “சூரியனுக்கான குதிரை” கதையைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள், அங்கு வெங்கட் என்ற கதாபாத்திரம் தனது பழைய நண்பருக்கு மசாஜ் கொடுக்கிறது, இது சிகிச்சை மற்றும் இன்னும் சில. அல்லது அமிர்தா பிரிதாமின் கதை “தி களை”, அங்கு பாலினங்களுக்கிடையில் மற்றும் உள்ளேயுள்ள நெருக்கங்கள் ஒரே நேரத்தில் கவிதை மற்றும் ஆபத்தான முறையில் வரம்பு மீறியதாகத் தெரிகிறது. மிகச் சமீபத்திய நாவல்களில், நான் நேசித்த அமிர்தா மஹாலின் நாவலான மில்க் டீத், சுய-வெறுப்பைக் காட்டும் ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்கிறது, இது எந்த வஞ்சக ஆசை பெரும்பாலும் துரதிர்ஷ்டவசமாக நடுத்தர வர்க்க இந்தியாவில் அழிந்து போகிறது. மற்ற சமகால எழுத்தாளர்களில், ஆர்.

ஷிரீன் குவாட்ரி: மதப் பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்களும் துறவிகளும் கட்டவிழ்த்துவிடும் வன்முறைகள் உடல் ஆசைகளை மறுப்பதோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும் நாவலில் நீங்கள் பரிந்துரைக்கிறீர்கள். விரக்தியில், பசியுள்ள சிறுவர்கள் ரகசியமாக புறாக்களைக் கொன்று, வறுத்து, சாப்பிடுகிறார்கள். அவர் ஆத்திரத்தால் பாதிக்கப்படுகையில், பிரேமன் சுவாமி என்ற ஆசிரியர், மாணவர்களை தனது சவுக்கால், உலோகத்தால் பதிக்கப்பட்ட, சிறிய மீறல்களுக்கு கூட அடித்தார். மோசமான வன்முறைச் செயல்களுக்கும், இளைஞர்களின் பாலியல் இழப்பு வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான தொடர்பை நீங்கள் காண்கிறீர்களா?

 

சைக்கத் மஜும்தார்: ஆம், நான் அப்படி நினைக்கிறேன். இந்த நாவலை எழுதும் போது நான் செய்த ஒரு வகை ஆராய்ச்சி, இது மாதிரியாக இருக்கும் பள்ளியின் பழைய மாணவர்களை நேர்காணல் செய்து அவர்களின் அனுபவங்களைப் பற்றி கேட்பது. அவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார், துறவிகள் பிரம்மச்சரியத்தை கடைப்பிடிக்க வேண்டியதன் அவசியத்திற்கும் அவர்களின் உடல் ரீதியான வன்முறைச் செயல்களுக்கும் இடையே மிகத் தெளிவான தொடர்புகள் இருப்பதாக அவர் நம்பினார், அதில் விளையாட்டு மற்றும் சிறுவர்களின் கொடூரமான அடிதடிகளும் அடங்கும். உடல் தண்டனை இதனால் அடக்கப்பட்ட பாலியல் ஆசைக்கான ஒரு சேனலாக மாறும், குறிப்பாக சதை மாமிசத்தைத் தாக்கும். சிறுவர்களின் வன்முறை நடத்தை போலவே, அவர்கள் புறாக்களைப் பிடித்து வறுத்தெடுப்பது போன்றவை. அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட துறவற சிக்கன நடவடிக்கை, அவ்வப்போது வெடிக்கும் இந்த பசியையும் வன்முறையையும் உருவாக்குகிறது, இது அவ்வப்போது வெடிக்கும், இன்னும் கொடூரமான ஒழுக்கத்தை அழைக்கவும், துறவிகளால் தண்டிக்கவும். அதனால் சுழற்சி தொடர்கிறது.

ஷிரீன் குவாட்ரி: உங்கள் முந்தைய இரண்டு நாவல்களைப் போலவே, தி சென்ட் ஆஃப் காட் படத்திலும் உங்கள் வாக்கியங்கள் வெளிப்படையானவை மற்றும் பாடல் வரிகள். உங்கள் நாவல்களில் பணிபுரியும் போது பாணியின் கூறுகள் மற்றும் உரையின் அமைப்பு மற்றும் அமைப்பு பற்றி நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?  

சைக்கத் மஜும்தார்:ஒரு நகரும் வாக்கியம், ஒரு மறக்கமுடியாத சொற்றொடர், என்னைப் பொறுத்தவரை இவை புனைகதைகளில் நாணயத்தின் அடிப்படை அலகுகள். இவை இல்லாமல், பிடிக்கும் கதை, சக்திவாய்ந்த தன்மை, அனைத்தும் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் நல்ல பாணி, என்னைப் பொறுத்தவரை, சுறுசுறுப்பான பாணியைக் குறிக்காது, இது நேர்மையான மற்றும் உண்மையான பாணியாகும்; இது கணத்தின் அல்லது எழுத்தாளரின் அழைப்பைப் பொறுத்து எளிய அல்லது சிக்கலானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அது நேர்மையான அழைப்பாக இருக்க வேண்டும். பல ஆண்டுகளாக நான் பாணியின் யோசனையிலிருந்து புத்திசாலித்தனமாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் இருக்கும் பாணியிலிருந்து விலகி, நேர்மையாகவும், நேர்மையாகவும் இருக்க முயற்சிக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் நேர்மையானது அதை நேராகவும் தட்டையாகவும் இல்லாமல், பேய் மற்றும் பாடல் வரிகளாக ஆக்குகிறது. மக்கள் என்னை அடையாளம் காணும் ஒரு இயற்கையான எழுத்து நடை எனக்கு உள்ளது என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் ஒருவரின் பாணி ஒரே நேரத்தில் இயற்கையானது மற்றும் வளர்க்கப்படுகிறது - எனது கையெழுத்துப் பிரதிகளை நான் வெறித்தனமாக திருத்தி திருத்துகிறேன், சில சமயங்களில் அடுத்தடுத்த பதிப்புகளை திருத்த முடியும் என்று நான் விரும்புகிறேன்,

ஷிரீன் குவாட்ரி: கல்கத்தா உங்கள் கதைகளுக்கு மையமாக உள்ளது. நகரம் உங்கள் புனைகதையை எவ்வாறு வடிவமைத்துள்ளது?

சைக்காட் மஜும்தார்: நான் வளர்ந்த நகரம், நான் விட்டுச் சென்ற நகரம் கல்கத்தா. நினைவக இடத்தைப் பற்றி எழுதுவது, எப்போதும் பாதி நினைவில் இருக்கும், நேரம் மற்றும் இடத்தால் மட்டுமல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வினாலும் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு பயிற்சியாக மாறுகிறது. நான் நினைவகத்தின் ஒரு இனவியலாளர் என்பதை உணர்ந்தேன், உண்மையில் இல்லை. நான் உடல் ரீதியாக இருக்கும்போது ஒரு இடத்தைப் பற்றி சுவாரஸ்யமாக எழுதுவது எனக்கு கடினம் I நான் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறும்போது எனக்கு மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது, மேலும் இயற்கையான தேர்வின் சக்தியாக செயல்படும் நினைவகத்தின் மூலம் என் வழியைப் பிடிக்கிறேன்.

கல்கத்தா ஒரு அழகியரின் மகிழ்ச்சி. இந்த காலத்தின் வரலாற்று அர்த்தத்தில் இது ஒரு நவீன நகரம், அந்த நவீனத்துவம் இப்போது வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது, அல்லது கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாக குறைந்தது. இது வங்காள மறுமலர்ச்சியுடன் அதன் பகல் நேரத்தைக் கண்ட நவீனத்துவம் ஆகும், இது 1977 இல் திறக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியால் திறம்பட ஸ்தம்பித்தது. அந்த ஸ்தம்பித்த நவீனத்துவத்தால் உருவாக்கப்பட்ட சிதைவு முதல் இரண்டு நாவல்களான சில்வர்ஃபிஷ் மற்றும் தி ஃபயர்பேர்ட் ஆகிய இரண்டையும் ஊக்கப்படுத்தியுள்ளது . கடவுளின் வாசனைகல்கத்தாவில் அமைக்கப்படவில்லை, ஆனால் அதன் பெனும்ப்ராவில்; இந்த நாவலை ஊக்குவிக்கும் பள்ளி நகரின் தெற்கு முனையிலிருந்து ஒரு குறுகிய பயணமாகும். ஆசிரமத்தின் முட்டாள்தனம் நாவலின் ஒரு பகுதியை உருவாக்குகிறது, ஆனால் மற்ற பகுதி நகர வீதிகளின் அழுக்கு மற்றும் கட்டம், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, கதாநாயகன் நகரத்திற்கும் ஆசிரமத்திற்கும் இடையில் சில கடினமான தேர்வுகளை செய்ய வேண்டும் - மற்றும் ஒரு மாறுபட்ட வாழ்க்கைக்கு இடையில் மற்றும் வேறுபட்ட அன்பை உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஷிரீன் குவாட்ரி: பல வழிகளில், சில்வர்ஃபிஷ் போன்ற இந்த நாவல் ஒரு எழுத்தாளரின் அனுபவத்தை உண்மையான, மூல மற்றும் உடல் ரீதியுடன் அவிழ்த்து விடுகிறது. ஃபயர்பேர்ட் , மறுபுறம், உள்ளுறுப்பு அதிகமாக இருந்தது, இது வரலாற்றையும் நினைவகத்தையும் சந்திக்கும் ஒரு படைப்பாகும். மூன்றுக்கும் நீங்கள் எப்படி வந்தீர்கள்? இந்தக் கதைகள் வித்தியாசமாக இருப்பதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? தூரத்தில் ஆடம்பரங்கள் இல்லாததால் இப்போது எழுதுவது மிகவும் கடினமா?  

சைக்காட் மஜும்தார்: எனக்கு சில்வர்ஃபிஷ் பிடிக்கும் , ஆனால் அது இப்போது முதல் நாவலைப் போலவே உணர்கிறது - சில திறமையான எழுத்தாளர்கள் எழுதும் சிறந்த முதல் நாவல் அல்ல. கல்கத்தா உட்பட யதார்த்தத்திற்கான எனது அணுகுமுறை சற்று மானுடவியல் ரீதியானது, ஒரு வகையான அறிவுசார் தூரத்துடன் அதன் கலை சக்தியிலிருந்து எதையாவது எடுத்துச் சென்றது என்று நான் நினைக்கிறேன். இதற்கு மாறாக, தி ஃபயர்பேர்ட் மற்றும் தி சென்ட் ஆஃப் காட் இரண்டும்என் தொண்டையால் என்னை அழைத்துச் சென்று சொல்லக் கோரிய கதைகள் இருந்தன, உண்மையில் என் முதல் நாவலில் காணவில்லை என்று நான் நினைக்கும் ஒரு உள்ளுறுப்பு தரம் அவர்களுக்கு இருந்தது. எனது எல்லா நாவல்களிலும் வரலாறும் நினைவகமும் சந்திக்கின்றன என்று நினைக்கிறேன். நினைவகம் என்பது உணர்ச்சி வடிவத்தில் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்; உணர்ச்சியின் மண்டலத்திற்கு வெளியே உள்ள காப்பகங்கள் தான் வரலாறு என்று அழைக்கிறோம். ஆனால் நம் நினைவகம் மற்றவர்களின் நினைவகம், வழக்கமாக, நம் மூப்பர்கள், மற்றும் வரலாறு மற்றும் நினைவகம் சந்திக்கும் இருண்ட மண்டலங்களாகும், அதாவது தி ஃபயர்பேர்டில் உள்ள தியேட்டர் , மற்றும் தி சென்ட் ஆஃப் காட் ஆகியவற்றில் மதம் மற்றும் பாலியல். 

சிரீன் குவாட்ரி:  இல் உலக உரைநடை: நவீனத்துவம் மற்றும் பேரரசின் அற்பம் (2013), நீங்கள் வெற்றுத்தனத்தையும், அலுப்பு உணர்வு காலனித்துவ சுற்றளவில் உள்ள பிறரின் தினசரி அனுபவம் பொதுவான காரணமாக அமைந்தது என்பதை பற்றி எழுதி, எப்படி இந்த பாதிக்கும் அனுபவம் காலனித்துவ நவீனத்துவம் நவீனத்துவ புனைகதைகளின் புதுமையான அழகியலை வடிவமைத்துள்ளது. உங்கள் நாவல்களில், வழக்கமான கதைகளின் தூண்டுதல்களிலிருந்தும் அதன் தனித்துவமான கதை அழகியலிலிருந்தும் நீங்கள் விலகிச் செல்வதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

சைக்கத் மஜும்தார்: உலகின் உரைநடைபுகழ்பெற்ற இலக்கியத்தின் வேரூன்றியிருப்பது மேற்கத்திய நவீனத்துவத்தின் மிகவும் தனித்துவமான அம்சமாகும்: நவீன இலக்கியத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் - சுவரில் உள்ள மதிப்பெண்கள் பற்றிய கதைகள் மற்றும் நகர வீதிகளில் நடந்து செல்லும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் பற்றிய முழு நாவல்கள். உலகின் உரைநடை, புத்தகத்தின் தலைப்பைப் போலவே, தத்துவஞானி ஹெகலால் அன்றாட வாழ்க்கையின் அற்பமான கதைகளாக வெறுக்கப்பட்டார், ஆனால் அதுவே, அறிவொளி மற்றும் ரொமாண்டிக்ஸிலிருந்து இலக்கியத்தின் மிகவும் வரையறுக்கப்பட்ட பண்பு, மற்றும் இன்னும் தீவிர வழி, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் நவீனத்துவத்தின் உடைந்த உட்புறத்துடன். எனது முதல் நாவலான சில்வர்ஃபிஷின் பிரபஞ்சம் இந்த நவீனத்துவத்தின் துடிப்பால் ஆனது - மேற்கோள் வாழ்க்கை, அதிகாரத்துவத்தின் மோசமான தாக்கம், நவீன நகரங்களின் துன்பகரமான தன்மை.

விஷயங்கள் மாறத் தொடங்கிய இடம் ஃபயர்பேர்ட் . இது நவீன உரைநடை அமைப்பில் நவீனமற்றவர்களின் வனப்பகுதியைக் கைப்பற்ற முயன்றது. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கல்கத்தாவின் முடங்கிய நவீனத்துவம் இந்த சூழலைப் போலவே இருந்தது. ஆனால் நாவலின் உண்மையான சக்தி, நவீன காலத்திற்கு முந்தையது என்று நான் இப்போது உணர்கிறேன். இது குழந்தைப் பருவத்தின் முதன்மையான பயங்கரங்கள், இரத்த-உறவின் மீதான ஆவேசம், ஒருவரின் தாய் மற்றும் சகோதரி மீதான தூண்டுதலற்ற அன்பு, மற்றும் மரணத்தின் காட்சியுடன் ஒரு தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு ஆகியவற்றின் மூலம் வந்தது. மிக முக்கியமாக, நாவல் செயல்திறனின் சடங்கு மற்றும் ஆற்றலைப் பிடிக்க முயன்றது, இது நவீன வகை இலக்கியங்களை அச்சிடுகிறது.

பல வழிகளில், கடவுளின் வாசனை நவீனமற்றது மீதான என் மோகத்தைத் தொடர்கிறது. இந்த முறை, அது மதத்தின் மெஸ்மெரிக் சக்தி. குறிப்பாக, இது பலதெய்வ இந்து மதத்தின் உணர்ச்சி, ஒழுக்க இயல்பு மற்றும் அதன் அடுக்குகளுக்குள் இருக்கும் முடிவற்ற சிற்றின்ப சாத்தியக்கூறுகள் பற்றியது. ஆன்மீக மற்றும் பாலியல் விழிப்புணர்வு ஒரே தருணத்தில், அதே உடலில் நடக்கும் இந்த சிறுவனின் வாழ்க்கையில் இவை அனைத்தும் ஒன்றாக வருகின்றன. ஆகவே, இறுதி சுருக்கமான கடவுளின் வாசனை - உணர்ச்சி ஒளி. 

ஒரு நாகரிகத்தின் பயணம் சிந்துசமவெளியிலிருந்து வைகையை நோக்கி

 

ஒரு நாகரிகத்தின் பயணம்

சிந்துசமவெளியிலிருந்து வைகையை நோக்கி

 

இது ஒரு விதிவிலக்கான புத்தகம், அதன் உயர் உற்பத்தி மதிப்பு என்பது நன்கு ஆழமாக செய்யப்பட்ட வாதங்கள் வழியாக நூலின் எழுத்தாளர் ஆர்.பாலகிருஷ்ணனின் பரந்த முன்னோக்கை காட்டுகிறது. அவர் பல தசாப்தங்களாக தொல்லியல் பொருட்களை கவனமாகவும் ஆக்கபூர்வமாகவும் ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறார். பண்டைய சிந்து ஆய்வில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த நபர்களில் ஒருவரான இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த சிந்து மொழி அறிஞரான மறைந்த ஐராவதம் மகாதேவனுக்கும் இந்நூல் அஞ்சலி செலுத்துகிறது.

பண்டைய இந்திய வரலாற்றில் இரண்டு பெரிய கேள்விகளை பாலகிருஷ்ணன் எடுத்துக்கொள்கிறார்: பண்டைய சிந்து கலாச்சாரம் மற்றும் / அல்லது பொ.ச.மு. 1700 அல்லது அதற்குப் பிறகு அங்கே வாழ்ந்த மக்களுக்கு என்ன நடந்தது? புவியியல் ரீதியாக அமைந்துள்ள தென்னிந்தியாவிலிருந்த நகரங்கள், உயிரினங்கள் மற்றும் இயற்கை அம்சங்களை விவரிக்கும் தமிழ் சங்க இலக்கியங்களின் தோற்றம் என்ன? பாலகிருஷ்ணன் இன்னும் ஒரு பன்முக பதிலை அளிக்கிறார், மேலும் மகாதேவன் மற்றும் அஸ்கோ பர்போலா ஆகியோரால் முன்மொழியப்பட்ட சிந்து மொழி அளவீடுகளை வரைகிறார் . இது சொற்கள், காட்சி கருக்கள், நகரங்கள் மற்றும் நகரங்களின் பிரிவு, டி.என்.ஏ பகுப்பாய்வு மற்றும் பலவற்றிலிருந்து பலவிதமான சான்றுகளுடன் கூடுதலாக வழங்கப்படுகிறது, இது பண்டைய சிந்து, நவீன தமிழ் மற்றும் திராவிட கலாச்சாரத்தின் ஒத்திசைவுக்காக வாதிடும் கணிசமான பதிலை எதிர்நோக்க வேண்டும்.

ஆயினும்கூட, ஒருவர் பொதுவான முடிவுகளுடன் உடன்பட்டால், இது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் கலாச்சாரம் மற்றும் மக்களின் "தொடர்ச்சி" பற்றிய புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது. கலாச்சாரம் மற்றும் மக்கள், மொழிக்கு இடையிலான அந்த உறவு என்ன - அவை வெளிப்படுத்தும் காலம், இடம் மற்றும் மக்கள் வெளிப்பாடுகள் என்ன?ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் அதன் அடையாளம் என்ன?

"சிந்து நாகரிகத்தின் மொழி குறித்த அனைத்து பரிந்துரைகளிலும், மக்கள் மொழி எழுத்துருவை (ஸ்கிரிப்ட்) புரிந்துகொள்வதற்கும் மொழி மற்றும் கலாச்சாரத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கும் திராவிட கருதுகோள் மிகச் சிறந்த கருதுகோள் ஆகும். இந்த புத்தகம் அனைத்தையும் இதை ஒன்றிணைக்க முயற்சிக்கிறது இந்த கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சாத்தியமான கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்படுகிறது "(பக். 59). உண்மையில், பர்போலா மற்றும் மகாதேவனின் மொழி கோட்பாடுகள் மட்டுமல்ல, இன்றைய பாக்கிஸ்தான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள இடப் பெயர்களையும், தமிழ்நாடு மற்றும் தென்னிந்தியாவின் பிற பகுதிகளிலும் அவற்றின் ஒற்றுமையையும் ஆசிரியரின் பார்வை வெளிப்படுத்துகிறது. "இடம்-பெயர்கள் பயணம் செய்கின்றன," இந்த அத்தியாயங்களில் முதலாவது தலைப்பு ஆகும்,

இடப் பெயர்களின் பகுப்பாய்வு சங்கம் ("அரச இலக்கிய அகாடமி") இலக்கியத்தின் மதிப்பீட்டில் வேரூன்றியுள்ளது, சிந்துவெளி சங்கப்பெயர் இடங்கள் கி.மு. 300 க்கு முன்பே இருக்க வேண்டும் என்று கருதப்படுகின்றன, ஆனால் முந்தைய நூல்கள் மற்றும் கவிதைகள் மற்றும் புவியியல் அம்சங்கள் பற்றிய பல குறிப்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றன - இமயமலை - இன்றைய தமிழ் நாட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது, ஆனால் சங்கக் கவிஞர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாக அது தெரிகிறது. அவர்கள் ஒரு உன்னத, பல கலாச்சார நகர்ப்புற வாழ்க்கை மற்றும் மலையக பழங்குடியினரைப் பற்றிய குறிப்புகளையும், அவர்கள் குடியேறிய இடத்திலிருந்து தென்னிந்தியா நகர்ந்தாலும், இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரையிலிருந்து தேக்கு மரம், முத்து மற்றும் தந்தம் போன்ற பொருட்களுடன் ஒரு துடிப்பான கடலோர வர்த்தகத்தைக் குறிப்பிடவில்லை. அவை இப்பகுதியில் இருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம். பண்டைய சிந்து காலங்களில் மெசொப்பொத்தேமியா வரை வர்த்தகம் செய்யப்பட்டன - " இது மிகவும் உறுதியான புள்ளி ஆகும். தெற்கிற்கு பல சாலைகள் இருந்தன, மேலும் சிலர் நினைத்தபடி ஈரானில் திராவிட மக்கள் தோன்றியிருந்தால் (மூதாதையர் தென்னிந்திய மரபணுவில் சிந்துக்கு முந்தைய ஈரானிய வம்சாவளியும், மொழியியல் தடயங்களும் உள்ளன), மக்கள், மரபுகள் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் இடம்பெயர்வு சாத்தியத்தின் எல்லைக்குள் இருக்கின்றது. உண்மையில் துணைக் கண்டம் மற்றும் மத்திய ஆசியாவின் வரலாறு முழுவதும் மக்களின் சுதந்திர ஓட்டம் நடந்து வருகிறது. சங்கம் இலக்கியம் முந்தைய, மங்கலான கடந்த கால மற்றும் வாய்வழி மரபில் இருந்து வருகிறது என்று கருதினால், இதற்கான சிறந்த சாட்சியாக சிந்து வெளி நாகரிகம் இருக்கலாம், ஆனால் இன்று நாம் அறிந்தவற்றிலிருந்து பல நூற்றாண்டுகளில் எவ்வளவு இடைவெளி உள்ளது என்பதை கண்டறிய வேண்டும்.

மற்றொரு பெரிய வாதம் இடப்பெயர் இணைகள் மற்றும் ஒற்றுமைகளிலிருந்து வருகிறது, இது வடமேற்கு (இப்போது பாகிஸ்தான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான்) மற்றும் தென்னிந்தியாவின் வரைபடங்களை எதிர்கொள்வதில் உள்ள சிக்கல்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளது. அவை மிகச் சிறப்பாக வழங்கப்படுகின்றன,இடப்பெயர்கள் ஏராளமானவை ஒரு மட்டத்தில் தூண்டக்கூடியவை, ஆனால் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளுடன் இடப் பெயர்களுக்கு இடையில் சீரற்ற ஒற்றுமைகளின் அதிர்வெண் பற்றிய பகுப்பாய்வையும் ஒருவர் கேட்கலாம். துணைக் கண்டத்தின் மொழித் துறையில் சில ஒலிகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்திருக்க வேண்டும். பாக்கிஸ்தானின் மலைப்பிரதேசங்களைத் தவிர வேறு எங்கும் காணப்படாத ஆனால் தமிழ்நாட்டில் இடப் பெயர்களுக்கிடையில் சில குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள் உள்ளன, மேலும் வடமேற்கில் ஏராளமான "கை" மற்றும் "கே" போன்ற இடங்களைக் குறிக்கும் பின்னொட்டுகள் உள்ளன. கடக்கும் இடத்திற்கு "கோட்" போன்ற சொற்கள் உள்ளன, அது போலவே, மொழி குழுக்கள் மற்றும் பகுதிகள் முக்கியமானவை. வடமேற்கு சிந்து பள்ளத்தாக்கு பிராந்தியத்தில் சங்கம் தலைவர்களின் பெயர்களுக்கும் இடப் பெயர்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையும் முக்கியமானது, அதை குறித்து பாலகிருஷ்ணன் எழுதுகிறார், "அத்தகைய பெயர்களை ஐ.வி.சி [சிந்து சமவெளி நாகரிகம்] இடப் பெயர்களுடன் ஒப்பிடும் யோசனை என்று சொல்ல முடியாது அத்தகையவர்கள் சங்க யுகத்தில் தமிழ் மண்ணில் வசிக்கவில்லை அல்லது நடவடிக்கைகளின் இடத்தை வடமேற்குக்கு மாற்றவில்லை. அவர்களின் பெயர்கள் தங்கள் மூதாதையர் கடந்த காலத்தை சிந்து மற்றும் சிந்து சுற்றுவட்டாரங்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்ட வேண்டும் "(பக். 179 ). நிச்சயமாக, பண்டைய சிந்து காலங்களில் இந்த இடங்கள் எவை என்று எங்களுக்குத் தெரியாது, மேலும் சூழ்நிலை சான்றுகளின் முழுமையான அளவு பாலகிருஷ்ணனின் அணுகுமுறையை கொடுக்கும்போது, ​​உண்மையிலேயே கட்டாய சான்றுகள் சிந்து அடையாளம் புரிந்துகொள்ளுதலுக்கான கூடுதல் ஆதாரங்களுக்காக காத்திருக்கக்கூடும். சிந்து மக்கள் , பல பழங்குடியினர் மற்றும் இனக்குழுக்களிடமிருந்து வந்தவர்கள் என்றால், தெற்கு மற்றும் கிழக்கு முழுவதும் பரவியவர்கள் யார்? மேலும் ஆராய்ச்சி இங்கே செய்யப்படலாம். கைவினைஞர்கள் அல்லது வகைகளில் உள்ள ஒற்றுமைகள் அல்லது நாட்டுப்புறக் கதைகள் போன்ற பிற இணைப்புகளில் பிராந்தியங்களில் மறுக்கமுடியாத பெயர்களைக் கொண்ட சில உயர்ந்த ஒற்றுமைகள் இருக்க வேண்டும்.

சிந்து நகரங்கள் மற்றும் நகரங்களில் உள்ள மேற்கு,கிழக்கு குறித்த('ஹை-வெஸ்ட்: லோ-ஈஸ்ட்') எதிரிணைவு - மொஹென்ஜோ-தாரோ, சுர்கோட்டாடா, தோலவீரா போன்றவற்றில், சிந்து காலங்களில் கிழக்கு நோக்கி ஒரு தாழ்வான பகுதியை எதிர்கொண்ட ஒரு கோட்டை அல்லது உயரமான மேடு இருந்தது என்பதே - பாலகிருஷ்ணன் கொண்டு வரும் மற்றொரு வாதம் ஆகும் , அது குறிப்பிடத்தக்கதாக தோன்றுகிறது. "உலகளாவிய நிலையான திசைகளின் அறிவு (புவியியல் அம்சங்களிலிருந்து சுயாதீனமானது), சிந்து சமுதாயத்தின் விரிவான நகர்ப்புற தளவமைப்புகள் மற்றும் நீண்ட தூர வர்த்தகம் மற்றும் இயக்கம் ஆகியவற்றிற்கு அறியப்பட்ட ஒரு அத்தியாவசிய மற்றும் பயனுள்ள அங்கமாக இருக்கலாம்" (பக். 201). இது அவர் தமிழ் மெல் / கில் போன்ற தென்னிந்திய மொழிகளில் பல்வேறு சொற்களை கொண்டு இணைக்கிறார்.இது உயர்-மேற்கு / குறைந்த-கிழக்கு இருவகையை வெளிப்படுத்துகிறது. இது, தென்னிந்திய பல வகைகளைப் போலவே, அவற்றின் அர்த்தத்தையும் நீட்டிக்கிறது. அவர் அதன் வழி குறித்து இப்படி எழுதுகிறார் " தேசத்தின் மேல் பகுதியில் இருந்து சேர்ந்த நிலக்கிழார்கள் பகிர்ந்து மேல்வரம் (melvaram) மேல் பகுதி(upperside) அளிப்பது) அல்லது melpati (மேல் அரை); உழவன் பங்கு என்று அழைக்கப்படுகிறது கீழ்வரம் (kilvaram) (lowerside)கீழ்பகுதி அளிப்பது) அல்லது (kilpati) கீழ்பட்டி (குறைந்த அரை)என்பதை குறிக்கிறது" ( பக். 212).

புத்தகத்தின் ஆய்வறிக்கையில் பேசும் பிற மொழியியல் குறியீடுகள் உள்ளன: திராவிட பழங்குடியினர் மலைகளின் தோற்றம் பற்றிப் பேசுகிறார்கள், மலை என்ற வார்த்தை (மலை அல்லது மலை, சமஸ்கிருத வார்த்தையான மலாயாவைப் போன்றது, அதிலிருந்து தோன்றக்கூடும், நாம் வார்த்தைகளில் கேட்கிறோம் இமயமலை போன்றது ) தமிழ்நாட்டில் ஒரு பின்னொட்டாக அடிக்கடி காணப்படுகிறது, அதே நேரத்தில் இப்போது பாகிஸ்தானின் மலைப்பகுதிகளில் ஒரு வார்த்தையாகவே உள்ளது. மற்றொரு நல்ல மொழியியல் இணையானது கோட் என்ற வார்த்தையுடன் வடமேற்கில் "கோட்டை" என்று பெயரிடப்பட்ட பின்னொட்டாகவும், கோட்டை ஒரு இடம்-பெயர் பின்னொட்டாகவும் தமிழ்நாட்டில் கிட்டத்தட்ட 250 இடங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

பாலகிருஷ்ணன் பின்னர் விவாதிக்கிற விஷயம் தமிழ் கடவுள் முருகன் பற்றியது, "தமிழர்கள் புரவலர் கடவுள்" "சிகப்பு கடவுள்," மற்றும் காணீலியன் சிவப்பு செங்கல் மற்றும் மட்பாண்ட நாம் சிந்து கலாச்சாரம் பற்றி அறிந்திருப்பவையுடன் இந்த வண்ண ஆதிக்கத்தை, எல்லாம் சிவப்பு வர்ணத்தை குறித்த தடயங்கள் ஆகும். சங்க இலக்கியத்தில் சிவப்பு நிறத்தின் முக்கியத்துவம் மற்றும் சி-, செம்-, செவ் போன்ற நீட்டிப்புகள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன - "திராவிட மொழி பேசுபவர்களுக்கு வண்ணங்கள் முக்கியம், இந்த ஆய்வின் அடிப்படையில், சிவப்பு தத்துவத்திற்கும் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் மையமாக உள்ளது" (பக். 243 ).

சிந்து கட்டுமானத்தின் எங்கும் நிறைந்த செங்கற்களுக்கும் சங்க இலக்கியங்களுக்கும் இடையில் இணைகள் வரையப்பட்டுள்ளன, அவை "எரிந்த செங்கல் சுவர்களில் நிறைந்துள்ளன" (பக். 251). மட்பாண்டங்களில் ஏராளமான தொடர்ச்சிகள் உள்ளன, இது ஒரு சிறப்பு கைவினை பாண்டங்களாகும். மேலும் தாமிரம் ஒரு பங்கைக் கொண்டுள்ளது: "தமிழ் பாலிசெமஸ் சங்கங்களில் தாமிரத்தின் லெக்சிக்கல் குறியாக்கம் நாகரிக ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, இதில் தாமிரம் ஒரு முக்கிய பங்கைக் கொண்டிருந்தது" (பக். 299). உண்மையில், தாமிரம் தமிழ் மற்றும் சங்க இலக்கியங்களில் பெரும் பழங்காலத்தையும் மாறுபாட்டையும் கொண்டுள்ளது, அதே சமயம் சமஸ்கிருதத்தில் இது குறைந்த இறக்குமதியையும் இழிவான வார்த்தையாகக் கருதக்கூடும், பாலகிருஷ்ணனின் பகுப்பாய்வு, சொற்களின் தொல்பொருள் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

"திராவிட குஜராத்" பற்றிய ஒரு சிறந்த அத்தியாயம் உள்ளது, மற்றொன்றில் இடப் பெயர்கள், மேற்கு குஜராத் முழு தமிழ்நாட்டிலும் இடப் பெயர்களில் "வெல்" என்ற சொல் பயன்படுத்துவதில் ஏராளமான இணைகள் உள்ளன. இதேபோன்ற ஒரு பயிற்சி, குறைவான ஒற்றுமையுடன் இருந்தாலும், "திராவிட மகாராஷ்டிராவில்" மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இரண்டு சமகால மற்றும் பண்டைய சமூகங்களில் இடப்பெயர்ச்சி பற்றிய கதைகளைப் பார்க்கும்போது, ​​கொங்கு மக்களைப் பற்றி ஒரு மதிப்புமிக்க அத்தியாயம் உள்ளது, இது நடைமுறையில் உரை சுருக்கங்களை உயிர்ப்பிக்கிறது. நிலத்தில் வாழும் மில்லியன் கணக்கான மக்கள் மீது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மில்லியன் கணக்கானவர்களுக்கு சிறிய மாற்றம் ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதையும் இது நினைவூட்டியது. இடத்தின் பெயர்களும் பழங்குடியினரும் மிக நேர்த்தியாக ஒன்றிணைக்கப்படுகிறார்கள், அதே போல் கணுக்கால் மற்றும் (டோட்டெம்) குறியீடு அத்தி மரம் போன்ற பொருட்களும் கொண்டு வரப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் அறுவடையில் காளை விளையாட்டு (ஜல்லிக்கட்டு) போன்ற விளையாட்டுகளில் தெளிவான ஒற்றுமைகள் உள்ளன; கோபமடைந்த காளையால் பொம்மைகளைப் போல காற்றில் வீசப்பட்ட உடல்களின் புகைப்படங்கள் கொண்ட ஒரு சிந்து முத்திரை இருக்கிறது. சிந்து நகரங்களிலிருந்து இதேபோன்ற தந்தப் பொருள்களில் ' மையக்கருத்துடன் பகடைகள் உள்ளன, மற்றும் பிற ஒற்றுமைகள் அவற்றின் சந்தேகத்திற்குரிய இடைநிறுத்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்.

பாலகிருஷ்ணனின் வாதத்தின் முடிவு இப்படி வருகிறது, அவர் "குஜராத் வைகையுடனான தொடர்புகளைக் கண்டறியும் போது, ​​மூன்றாவது சங்கம் செழித்து வளர்ந்தது" (பக். 311)என்கிறார். மதுரைக்கு அருகிலுள்ள வைகை ஆற்றில் உள்ள கீழடி இந்த ஆற்றின் குறுக்கே உள்ள சுமார் 300 தளங்களில் ஒன்றாகும், இது சமீபத்திய ஆண்டுகளில் அகழ்வாராய்ச்சிக்கு உட்பட்டுள்ளது, இதில் 2013-14 ஆம் ஆண்டில் நகர்ப்புற கட்டமைப்புகளை ஒரு ஏஎஸ்ஐ குழு கண்டுபிடித்தது உட்பட. ஆரம்பகாலத்தில் சில - தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள்(பாட்ஷெர்டுகள்) இங்கே காணப்பட்டன, அதே போல் சிந்து அறிகுறிகளைத் தூண்டும் கலைநுட்பம்/கிராஃபிட்டி (குறிப்பாக மற்றொரு தளமான சனூரில்)உள்ளது. நிச்சயமாக, செய்ய வேண்டிய பணிகள் அதிகம் உள்ளன: "வைகை நாகரிகம் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திற்கு முந்தியதா, அல்லது அதனுடன் சமகாலத்தில் இருந்ததா அல்லது சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு தோன்றியாதா, என்று கேள்விகள் இருந்தாலும் அவை தொல்பொருள் மற்றும் பிற விஞ்ஞான வழிமுறைகளால் தீர்க்கப்படும் " (பக். 470). மீண்டும், வைகை ஆற்றின் குறுக்கே வடமேற்கில் உள்ள இடங்களுக்கு ஒத்த பல இட பெயர்கள் உள்ளன. குறைந்த பட்சம், இந்த கண்டுபிடிப்புகள் ஆரம்பகால சங்கக் கவிதைகளை (கிமு 6 ஆம் நூற்றாண்டு வரை) பின்னுக்குத் தள்ளுகின்றன, மேலும் அவை கல்வியறிவுள்ள நகர்ப்புற கலாச்சாரத்தின் சங்க இலக்கியங்களில் நினைவுகூரப்படுவதற்கு உறுதியான அடிப்படையை அளிக்கின்றன.

பாலகிருஷ்ணனின் முடிவுரை அவரது அணுகுமுறையின் நுட்பத்திற்கு கவனத்தை ஈர்க்கிறது. அவர் ஒருபுறம் தமிழ்நாட்டில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரு பண்டைய கலாச்சாரத்திற்கும் இன்னொன்றுக்கும் இடையிலான சிக்கலான தொடர்புகளைக் காட்ட முயற்சிக்கிறார், ஆயினும் அவர் பண்டைய சிந்து நகரங்கள், நாகரீகங்கள் மற்றும் காலங்களின் தீவிர சிக்கலான தன்மை மற்றும் பன்முகத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கணித்துள்ளார். ஒடிசா போன்ற பகுதிகளிலும், தென் மத்திய இந்தியாவில் உள்ள கோண்ட் / கோண்டா பழங்குடியினரிடையேயும் கொம்பு தலைக்கவசம் போன்றவை கொண்டு சிந்து நடைமுறைகளின் ஒற்றுமையை அவர் கவனிக்கிறார். "தமிழ் பரம்பரை" என்பதற்கான ஒரு வாதமாக அல்லாமக், "சிந்து தொல்லியல் IVC இன் மக்கள்தொகையின் உள்ளார்ந்த பன்முகத்தன்மைக்கு போதுமானதாக உறுதியளிக்கிறது" (பக். 494). "சுருக்கமாக, பாலகிருஷ்ணன் எழுதுகிறார்," இந்திய பன்மைத்துவத்தை இந்தியாவின் யதார்த்தமாக அங்கீகரிப்பது போதுமானதாக இருக்காது என்று நான் கூறுவேன்."

ஒரு நாகரிகம் சிந்துவிலிருந்து வைகைக்கு பயணம் செய்தது என்பது ஐராவதம் மகாதேவனின் படைப்புகளின் பொருத்தமான தொடர்ச்சியாகும், இது அவரது கருத்துக்களில் இருந்து கணிசமான அளவு சதைப்பற்று, உள்ள ஆழமான சிந்தனையை எழுத்தாளருக்கு வழங்கி புதிய பொருளையும் ஒத்திசைவையும் கொடுத்தது.