பராசக்தி 2026

சுதா கொங்கரா இயக்கத்தில் வெளியான **பராசக்தி** படம், வணிக சினிமாவின் எல்லைக்குள் நின்றுகொண்டே தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை அழகாகவும் தீவிரமாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறது. 1965-ஆம் ஆண்டு நடந்த அந்த மாபெரும் மக்கள் எழுச்சியை மையமாகக் கொண்டு, தமிழ் மொழியின் அடையாளத்தையும் அதற்காக உயிர் கொடுத்தவர்களின் தியாகத்தையும் மறக்க முடியாத வகையில் திரையில் கொண்டு வந்துள்ளது இந்தப் படம்.

இயக்குநர் சுதா கொங்கரா, பல மொழிகள் பேசும் இந்தியாவின் பன்முகத் தன்மையை மதித்து, தமிழ்நாட்டின் தனித்துவமான போராட்டத்தை மட்டும் உயர்த்திக் காட்டாமல், அதே சமயம் இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்பில் கன்னடம், மலையாளம், மராத்தி, பெங்காலி உள்ளிட்ட பிற மொழி மக்களும் இணைந்திருந்ததை நினைவூட்டுகிறார். படத்தில் தெலுங்கு பாத்திரங்கள் வலுவாக இடம்பெற்றிருப்பதும் இதற்கு மேலும் அழுத்தம் சேர்க்கிறது. வணிக வெற்றியை இலக்காகக் கொண்ட படங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் தாய்ப்பாசம், காதல், சகோதர பாசம் போன்ற உணர்வுகளை இங்கும் புத்திசாலித்தனமாகப் புனைந்து, கதைக்கு இயல்பான ஓட்டத்தை அளித்திருக்கிறார்கள்.

காலப் பின்னணி மிகத் துல்லியமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரி, மதுரை மேலமாசி வீதி, சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், பொள்ளாச்சி துப்பாக்கிச் சூடு போன்ற உண்மை நிகழ்வுகளின் இடங்களும் காட்சிகளும் நம்பகத்தன்மையுடன் திரையில் விரிகின்றன. அக்காலத் தெருக்கள், கட்டடங்கள், உடைகள், உடல் மொழி, பேச்சு வழக்கு என அனைத்தும் கவனமாகக் கையாளப்பட்டு, பார்வையாளரை அந்தக் காலகட்டத்துக்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.

சிவகார்த்திகேயன் ஏற்றுள்ள செழியன் பாத்திரம், அவருடைய இதுவரையிலான படங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. உடல் இயக்கங்கள், உணர்ச்சி வெளிப்பாடு என அவரது நடிப்பு மெருகேறியுள்ளது. ரவி மோகன் ஒன்றிய அரசின் அதிகாரியாக வரும் எதிர்நிலைப் பாத்திரத்தில் மிகுந்த தீவிரத்துடன் நடித்திருக்கிறார். அதர்வா லட்சியம் கொண்ட மாணவனாக, ஸ்ரீலீலா மொழிப்போராட்டத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட நாயகியாக தங்கள் பாத்திரங்களுக்கு உயிரூட்டியுள்ளனர். அம்மா, மாணவர் கூட்டம், குரு சோமசுந்தரம், அண்ணா போன்ற பாத்திரங்கள் உள்ளிட்ட அனைவருமே ஒருங்கிணைந்து படத்துக்கு வலிமை சேர்த்துள்ளனர்.

இந்தப் படம் வெறும் வரலாற்று நினைவூட்டலாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இன்றைய காலகட்டத்தில் மீண்டும் தலைதூக்கும் மொழி, உணவு, பண்பாடு, வேலைவாய்ப்பு என பல தளங்களில் நிகழும் ஊடுருவல்களை நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தமிழ்நாட்டின் புதிய தலைமுறையினரின் அரசியல் உணர்வைத் தட்டியெழுப்பி, தங்கள் மொழியையும் அடையாளத்தையும் பாதுகாக்கும் தேவையை உணர்த்துகிறது. 2026-இல், அமெரிக்காவின் டல்லஸ் நகரில் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது, காலத்திற்குத் தேவையான ஒரு நிறைவான அரசியல் சினிமாவாக இது திகழ்ந்தது என்று உணர்ந்தேன். சுதா கொங்கராவும் படக்குழுவும் தமிழ் சினிமாவுக்கு அளித்திருக்கும் இந்தப் பங்களிப்பு மிகப் பெரியது.

1960-களின் தமிழ்நாட்டில், செழியன் என்ற இளைஞன் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறான். சிறிய குடும்பம், காதல், சில லட்சியங்கள், சாதாரண மனிதனின் அன்றாடம். ஆனால் திடீரென அவன் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. தூரத்தில், உயர்மட்டத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் அவன் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரட்டிப் போடுகின்றன. அதன் விளைவால் ஏற்படும் பாதிப்புகள், அவனை இழுக்கும் சுழற்சிகள், உள்ளுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீ, அதனால் அவன் மேற்கொள்ளும் செயல்கள்... இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்தத் தீ பரவுகிறது.

இது ஒரு underdog-இன் கதை. அழுத்தங்கள் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரிக்கும்போது, அவன் மாபெரும் ஹீரோவாக உருமாறுகிறான். இதுதான் **பராசக்தி**.

முழுக்க முழுக்க செழியனின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து படம் விரிகிறது. வரலாறு, அதன் துயரங்கள், சாகசங்கள், ஒரு சமூகத்தின் வெற்றிகள் எல்லாமே அவன் பார்வையில் தெரிகின்றன.

இதை வெறும் அரசியல் பிரசாரப் படமாகவோ, ஒரு கட்சியின் கொள்கைப் பரப்புரையாகவோ, வரலாற்றைத் திரித்துக் காட்டும் படைப்பாகவோ, இன மொழி வெறுப்பைத் தூண்டும் படமாகவோ எடுத்திருக்கலாம். அல்லது வறட்டு ஆவணப்படம் போல சலிப்பூட்டும் வகையிலும் எடுத்திருக்கலாம். ஆனால் இதில் எதுவுமே இல்லை.

அரசியலும், திராவிட இயக்கமும் பின்னணியில் இருந்தாலும், படம் முழுவதும் இளைஞர்களின் பார்வையில் அன்றைய தமிழ்நாட்டை, அப்போது மக்கள் அனுபவித்த துன்பங்களை மட்டுமே காட்டுகிறது. அதனால்தான் இது Gen Z-க்கான படமாக உணர்கிறேன்.

**Unity in Diversity** - ஒற்றுமையில் வேற்றுமை என்பதை மிக அழகாக வலியுறுத்துகிறது. எந்த இனமோ மொழியோ மட்டுமே பெரிது என்று சொல்லி மற்றவற்றை இழிவுபடுத்தவில்லை. மாறாக, எல்லாரையும் அரவணைக்கும் அதே நேரம், சுய உரிமைக்கான குரலை உரத்துப் பேசுகிறது.

நான் அதிகம் பயந்த ஒன்று நடக்கவில்லை - படம் எங்கும் அலுப்படையவில்லை. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை விறுவிறுப்பாக, உணர்ச்சிகரமாக ஓடுகிறது.

மேலும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், திரையரங்கில் குடும்பங்களை விட இளைஞர்களின் கூட்டமே அதிகம். 18-30 வயதுக்கு உட்பட்ட ஆண் பெண்கள் நிறைந்த அரங்கு. ரோகிணி போன்ற வெகுஜனத் திரையரங்கில் கூட இப்படி! எல்லாரும் குதூகலத்துடன் பார்த்தனர். பல இடங்களில் உணர்ச்சி பொங்கி நெகிழ்ந்தனர். கைத்தட்டல்கள், உற்சாகக் கூக்குரல்கள் எங்கும்.

அதனால்தான் பராசக்தி தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. பாக்ஸ் ஆபிஸ் வசூலைப் பற்றிப் பேசவில்லை - தமிழ்நாட்டின் மிக முக்கிய வரலாற்று அத்தியாயத்தை இளைஞர்களுக்கு உணர்வுபூர்வமாகக் கடத்திய வெற்றி.

இது வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கான படமோ, கடுமையான திரை விமர்சனத்துக்கான படமோ, திரைப்பட விழா விருதுகளுக்கான இலக்கணப் படமோ அல்ல. மக்களுக்கான படம். தமிழ் மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலக அளவில் எந்த மனிதனும் பார்க்கலாம். அதிகார அமைப்புகளின் முடிவுகளால் எளிய மக்கள் அடையும் துன்பங்கள், அவர்களின் போராட்டங்கள், வரலாற்றுப் பின்னணியில் ஒரு கதாநாயகனின் உருமாற்றம் - இவை எல்லாம் இனம், மதம், மொழி, கட்சி பாகுபாடின்றி அனைவரையும் தொடும்.

சிலருக்கு இது அச்சத்தை ஏற்படுத்தலாம் கூட.

இறுதியாக, **பராசக்தி** என்ற பெயரில் வந்த படத்தில் வசனங்களைப் பற்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா? ஷான் கருப்புசாமி, மதன் கார்க்கி எழுதிய வசனங்கள் தெளிவானவை, மிகையுணர்ச்சி இல்லாதவை, சரியான அளவில் கூர்மையானவை. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறது.