மார்க்சியமும் தமிழும்

மார்க்சியமும் தமிழும்

தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் மார்க்சியத்தின் வருகை ஒரு மாபெரும் திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது என்று உறுதியாகக் கூறலாம். அதுவரை மன்னர்களையும், வள்ளல்களையும், இறைவனையும் மட்டுமே மையப்படுத்தியிருந்த தமிழ் எழுத்துலகம், பாட்டாளி மக்களையும், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தையும் நோக்கித் திரும்பியதற்கு மார்க்சியச் சிந்தனைகளே அடிப்படை காரணமாக அமைந்தன. ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பே அதன் சிந்தனை முறையையும், கலை இலக்கியங்களையும் தீர்மானிக்கிறது என்ற கார்ல் மார்க்சின் தத்துவம், தமிழ் மண்ணில் புதியதொரு விவாதத்தைத் தொடங்கி வைத்தது. இந்தத் தத்துவார்த்தத் தாக்கம் தமிழ்ச் சூழலில் எவ்வாறு வேரூன்றியது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது, நவீன தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மிக அவசியமானதாகும்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தமிழகம் சமூக மறுமலர்ச்சிக்கான ஒரு தீவிரமான களமாகத் திகழ்ந்தது. ஏற்கனவே பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் சமூக அநீதிகளுக்கும், சாதியக் கொடுமைகளுக்கும், மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் எதிராகத் தீவிரமாகப் போராடிக் கொண்டிருந்த சூழலில்தான், பொதுவுடைமைத் தத்துவமும் தமிழகத்திற்குள் நுழைந்தது. இந்த இரு பெரும் சிந்தனை ஓட்டங்களும் ஒன்றையொன்று சந்தித்த புள்ளி, தமிழ் சமூக வரலாற்றில் மிக முக்கியமான காலகட்டமாகும். வட இந்தியாவில் மார்க்சியம் பெரும்பாலும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான அரசியல் ஆயுதமாகப் பார்க்கப்பட்ட நிலையில், தமிழகத்தில் அது சாதிய ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான சமூக ஆயுதமாகவும் வடிவம் பெற்றது என்பது குறிப்பிடத்தகுந்த ஒரு வரலாற்று உண்மையாகும்.

சிந்தனைச் சிற்பி என்று அழைக்கப்படும் ம. சிங்காரவேலர் அவர்களே தமிழகத்தில் மார்க்சியத்தை முதன்முதலில் அறிவியல் பூர்வமாக அறிமுகப்படுத்திய முன்னோடி ஆவார். ஆங்கிலத்திலும் ஜெர்மன் மொழியிலும் இருந்த சிக்கலான பொதுவுடைமைத் தத்துவங்களை, எளிய தமிழில் பாமர மக்களுக்கும் புரியும் வகையில் எடுத்துரைத்த பெருமை அவரையே சாரும். அவர் நடத்திய ‘லேபர் கிசான் கெசட்’ போன்ற இதழ்கள், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பிரச்சனைகளைத் தமிழ் மொழியின் வழியாக முதன்முதலில் பேசத் தொடங்கின. மார்க்சிய மூல நூல்கள் பலவற்றைத் தமிழுக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம், தமிழ் மொழியின் சொல்லாடலிலும் புதிய கலைச்சொற்களையும் வீரியத்தையும் அவர் உருவாக்கினார்.

மார்க்சியம் தமிழுக்கு அளித்த ஆகப்பெரும் கொடை என்பது, இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கத்தில் ஏற்படுத்திய மாற்றமாகும். அதுவரை கற்பனை உலகிலும், புராண இதிகாசங்களிலும் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த தமிழ் நடை, வயல்வெளிகளிலும் ஆலைகளிலும் வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் மனிதர்களின் யதார்த்த வாழ்க்கையைப் பேசத் தொடங்கியது. ஏழை எளிய மக்களின் பசி, வறுமை மற்றும் அவர்கள் மீதான சுரண்டல் ஆகியவை இலக்கியத்தின் முக்கியக் கருப்பொருள்களாக மாறின. கலையை கலைக்காக மட்டுமே படைக்காமல், மக்களுக்காகப் படைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் ஆழமாகப் பதிந்தது. இதுவே பின்னர் முற்போக்கு இலக்கியம் என்ற தனிப்பெரும் பிரிவாக வளர்ந்து நின்றது.

இவ்வாறு தமிழகத்தில் வேரூன்றிய மார்க்சியம், வெறும் அரசியல் கோட்பாடாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சிங்காரவேலர் பற்றவைத்த இந்த அறிவுச்சுடர், பிற்காலத்தில் ப. ஜீவானந்தம் போன்ற மாபெரும் ஆளுமைகளால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. சங்க இலக்கியத்தில் உள்ள பொதுவுடைமைச் சிந்தனைகளைத் தேடிக் கண்டடைவதும், பாரதியின் பாடல்களில் உள்ள சமத்துவக் கனவுகளை முன்னிறுத்துவதும் மார்க்சியத் திறனாய்வாளர்களின் முக்கியப் பணியாக மாறியது. இந்த அடித்தளத்தின் மீதுதான் தமிழின் நவீன சிறுகதைகளும், நாவல்களும், புதுக்கவிதைகளும் மிகச் சிறந்த சமூக ஆவணங்களாக உருப்பெற்றன.

தமிழ் இலக்கியத்தில் மார்க்சியத்தின் தடம் குறித்துப் பேசும்போது, மகாகவி பாரதியிடமிருந்தே அதைத் தொடங்க வேண்டியுள்ளது. பாரதி ஒரு முழுமையான மார்க்சியவாதியாகத் தன்னை அறிவித்துக் கொள்ளாவிட்டாலும், தமிழகத்தில் சமதர்மச் சிந்தனைகளுக்கான விதையைத் தூவிய முதல் பெரும் கவிஞன் அவரேயாவார். 1917-ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற போல்ஷ்விக் புரட்சி, உலகெங்கும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியபோது, அதைத் தமிழகத்தில் இருந்துகொண்டே மனதார வரவேற்றுப் பாடியவர் பாரதி. ‘ஆகாவென்று எழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி’ என்று அவர் ருஷ்யப் புரட்சியை வாழ்த்திப் பாடிய பாடல், தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பில் ஒலித்த முதல் இடதுசாரி முழக்கம் எனலாம். கொடுங்கோன்மை வீழ்ந்து, சாமானிய மக்கள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியதை, ‘கிருதயுகம்’ என்று அவர் வர்ணித்தது, தமிழ் வாசகர்களிடம் சோசலிசம் குறித்த ஒரு நம்பிக்கையையும், ஆர்வத்தையும் விதைத்தது.

பாரதி கண்ட கனவை, ஒரு தத்துவார்த்த இயக்கமாக மாற்றிய பெருமை ப. ஜீவானந்தம் அவர்களையே சாரும். ஜீவா என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட அவர், மார்க்சியத்தைத் தமிழ்ப்படுத்தியதில் மிக முக்கியமான கண்ணியாகத் திகழ்ந்தார். காந்தியத் தாக்கம், சுயமரியாதை இயக்கத்தின் பகுத்தறிவு, மார்க்சியத்தின் பொதுவுடைமைத் தத்துவம் ஆகிய மூன்றையும் தன்னுள் இணைத்துக்கொண்ட ஒரு தனித்துவமான ஆளுமையாக அவர் விளங்கினார். மார்க்சியம் என்பது மேலைநாட்டுத் தத்துவம், அது தமிழ்ப் பண்பாட்டிற்கு அந்நியமானது என்று வைக்கப்பட்ட விமர்சனங்களை, தனது ஆழமான தமிழ்ப் புலமையால் உடைத்தெறிந்தவர் ஜீவா. சங்க இலக்கியங்களிலும், கம்பராமாயணத்திலும் உள்ள மானுட நேயக் கூறுகளை மார்க்சிய வெளிச்சத்தில் ஆய்வு செய்து, தமிழின் அறம் என்பது பொதுவுடைமைக்கு எதிரானதல்ல என்பதை அவர் நிறுவினார்.

ஜீவாவின் வருகைக்குப் பிறகுதான், தமிழ் மேடைகளில் இலக்கியச் சொற்பொழிவுகள் புதிய வடிவத்தைப் பெற்றன. அதுவரை ஆன்மீகவாதிகளின் பிடியில் இருந்த இலக்கிய மேடைகளில், ஏழை எளிய மக்களின் உரிமைக் குரலை ஒலிக்கச் செய்தார். ‘கலை இலக்கியம் என்பது மக்களுக்கானதே’ என்ற கொள்கையை வலுவாக முன்னிறுத்திய அவர், மார்க்சிய தத்துவங்களை விளக்குவதற்குச் செந்தமிழை மட்டும் நம்பாமல், நாட்டுப்புறக் கலைகளையும் பயன்படுத்தினார். எளிய மக்களிடம் சென்று சேராத எந்தத் தத்துவமும் பயனற்றது என்பதை உணர்ந்திருந்த ஜீவா, கடினமான அரசியல் கோட்பாடுகளைக் கிராமியப் பாடல்கள் மூலமாகவும், எளிய உரைநடை மூலமாகவும் மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தார். பாரதிதாசன் போன்ற திராவிட இயக்கக் கவிஞர்களிடமும் மார்க்சியத் தாக்கம் ஏற்படுவதற்கு ஜீவாவின் நட்பு ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.

இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் தமிழ் இலக்கியத்தின் ‘நாயகன்’ என்ற பிம்பம் மாறத் தொடங்கியது. அரசர்களையும், ஜமீன்தாரர்களையும் மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட கதைகளுக்கு மாற்றாக, சேற்றில் கால் வைத்து உழைக்கும் உழவனும், ஆலையில் பாடுபடும் தொழிலாளியும் இலக்கியத்தின் நாயகர்களாக உருவெடுத்தனர். பாரதி விதைத்த சமத்துவக் கனவு, ஜீவாவின் செயல்பாடுகளால் ஒரு பண்பாட்டு இயக்கமாக வடிவம் பெற்றது. இது வெறும் அரசியல் மாற்றத்தை மட்டுமல்லாமல், தமிழ் உரைநடை மற்றும் கவிதை மொழியிலும் ஒரு ஜனநாயகத் தன்மையைக் கொண்டுவந்தது. பண்டிதர்களின் மொழியாக இருந்த தமிழ், பாட்டாளி மக்களின் மொழியாகவும் தன்னை விரித்துக்கொண்டது.

பாரதியும் ஜீவாவும் அமைத்துக் கொடுத்த இந்த வலுவான அடித்தளத்தின் மீதுதான், பின்னர் வந்த முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் ஒரு பெரிய இலக்கியக் கோட்டையைக் கட்டியெழுப்ப முடிந்தது. சோசலிச எதார்த்தவாதம் (Socialist Realism) என்று பின்னாளில் அழைக்கப்பட்ட இலக்கியக் கோட்பாட்டிற்கு, இந்த இருவரின் பங்களிப்பும் ஒரு முன்னுரையாக அமைந்தது. இவர்கள் ஏற்றி வைத்த தீபம்தான், அடுத்தடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்களின் கைகளில் கைமாற்றப்பட்டு, தமிழ் இலக்கியத்தில் முற்போக்கு அணியை ஒரு தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக மாற்றியது. இந்த முன்னெடுப்பின் அடுத்தக்கட்ட வளர்ச்சிதான், அமைப்பாகத் திரண்ட எழுத்தாளர் சங்கங்களின் தோற்றமாகும்.

தனிமனிதர்களின் குரலாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்த மார்க்சியச் சிந்தனைகள், ஓர் அமைப்பாகத் திரண்டு தமிழ் இலக்கியத்தின் போக்கையே மாற்றியமைத்த காலகட்டம் இதுவாகும். பாரதி மற்றும் ஜீவா போன்ற முன்னோடிகள் உருவாக்கிய தாக்கத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல, எழுத்தாளர்கள் ஒன்றிணைய வேண்டியதன் அவசியம் உணரப்பட்டது. இதன் விளைவாக, அகில இந்திய அளவில் உருவான முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தாக்கம் தமிழகத்திலும் எதிரொலித்தது. எழுத்தாளர்கள் என்பவர்கள் சமூகத்திலிருந்து விலகி நிற்கும் தனித்தீவுகள் அல்ல, மாறாக சமூக மாற்றத்தின் உந்துசக்திகள் என்ற புரிதல் எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் ஆழமாக வேரூன்றத் தொடங்கியது. அதுவரை கேளிக்கையாகவும், பொழுதுபோக்காகவும் மட்டுமே பார்க்கப்பட்ட இலக்கியம், சமூகப் பொறுப்புணர்வு மிக்க ஓர் ஆயுதமாக மாறியது இந்தக்கட்டத்தில்தான்.

இந்த அமைப்பு ரீதியான மாற்றத்திற்குப் பெரும் துணையாக நின்றவை இலக்கிய இதழ்கள். குறிப்பாக, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இலக்கிய ஏடான 'தாமரை' மற்றும் வி. விஜயபாஸ்கரனால் நடத்தப்பட்ட 'சரஸ்வதி' ஆகியவை மார்க்சிய இலக்கியத்தின் நாற்றங்காலாகத் திகழ்ந்தன. 'சரஸ்வதி' இதழ், கட்சிக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு அனைத்துத் தரப்பு முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்களையும் ஒன்றிணைத்தது. இடதுசாரி எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்லாமல், மாற்றுக் கருத்துடையவர்களும் ஆரோக்கியமாக விவாதிக்கும் களமாக அது அமைந்தது. இந்த விவாதங்கள்தான் 'கலை கலைக்காகவா' அல்லது 'கலை மக்களுக்காகவா' என்ற கேள்வியை இலக்கிய உலகின் மையப்பொருளாக மாற்றின. அழகியல் மட்டுமே இலக்கியத்தின் நோக்கம் என்று வாதிட்ட 'மணிக்கொடி' மரபினருக்கு எதிராக, இலக்கியம் என்பது உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையைப் பேச வேண்டும் என்று முற்போக்கு முகாம் மிகத் தீவிரமாக வாதிட்டது.

இந்தக் காலகட்டத்தின் மிக முக்கியமான மைல்கல்லாகத் தொ.மு.சி. ரகுநாதனின் பங்களிப்பைக் குறிப்பிட வேண்டும். அவர் எழுதிய 'பஞ்சும் பசியும்' என்ற நாவல், தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் முதல் சோசலிச எதார்த்தவாத நாவலாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. நெசவுத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையையும், அவர்களுக்கு ஏற்படும் வர்க்க ரீதியான நெருக்கடிகளையும் அதுவரை தமிழ் நாவல்கள் கண்டிராத நுட்பத்துடனும், அரசியல் தெளிவுடனும் அந்த நாவல் பதிவு செய்தது. மார்க்சியத் தத்துவம் எவ்வாறு ஒரு கலைப்படைப்பாக மாற முடியும் என்பதற்கு ரகுநாதன் ஒரு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தார். அவர் நடத்திய 'சாந்தி' இதழும் சுந்தர ராமசாமி, ஜெயகாந்தன் போன்ற பிற்கால ஆளுமைகள் உருவாவதற்கான களத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது.

இக்காலகட்டத்தில் உருவான கதைகள், சேரிகளையும், ஆலைகளையும், வயல்வெளிகளையும் இலக்கியத்திற்குள் கொண்டுவந்தன. விந்தன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் எளிய மக்களின் மொழியிலேயே அவர்களது வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்தனர். உழைக்கும் மக்கள் படும் துயரங்களை அனுதாபத்தோடு மட்டும் பார்க்காமல், அதற்கான சமூகக் காரணங்களை ஆராயும் பார்வையை மார்க்சியம் எழுத்தாளர்களுக்கு வழங்கியது. தொழிலாளர்கள் தங்களுக்குள் சங்கம் அமைத்துப் போராடுவதும், உரிமைகளைக் கேட்பதும் கதைகளின் முக்கியக் கருப்பொருள்களாக மாறின. மார்க்சியம் என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கோட்பாடு மட்டுமல்ல, அது மனித உறவுகளையும், சமூக முரண்பாடுகளையும் புரிந்து கொள்வதற்கான ஒரு கருவி என்பதைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் இக்காலகட்டத்தில் நிரூபித்துக் காட்டினர்.

இவ்வாறு அமைப்பாகத் திரண்ட முற்போக்கு இயக்கம், தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு நிரந்தரமான இடத்தைப் பிடித்தது. தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றம் போன்ற அமைப்புகள் தோன்றி, கிராமப்புறங்கள் வரை இலக்கியத்தைக் கொண்டு சென்றன. பட்டிமன்றங்கள், கருத்தரங்குகள், வீதி நாடகங்கள் என இலக்கியம் பல வடிவங்களில் மக்களைச் சென்றடைந்தது. நவீனத்துவமும், பின்நவீனத்துவமும் பின்னாளில் தமிழுக்கு வந்தபோதிலும், இந்த முற்போக்கு இலக்கியக் காலகட்டம் போட்டத் திடமான அடித்தளமே தமிழ் இலக்கியத்தை மண்ணின் மணம் மாறாமல் காத்து நின்றது என்று கூறலாம். இது தமிழ் விமர்சனத்துறையிலும் ஒரு புதிய அறிவியல் பூர்வமான அணுகுமுறையைத் தோற்றுவித்தது.

எழுபதுகளின் காலகட்டம் தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில் ஒரு கொந்தளிப்பான மற்றும் முக்கியமான காலகட்டமாகும். அதுவரை சிற்றிதழ்களுக்குள்ளும், அறிவுஜீவிகளின் தனி அறைகளுக்குள்ளும் முடங்கிக் கிடந்த புதுக்கவிதையை, வீதிக்குக் கொண்டு வந்து சாமானிய மனிதர்களிடம் சேர்த்த பெருமை வானம்பாடி இயக்கத்தையே சாரும். ‘எழுத்து’ போன்ற இதழ்களில் வெளியான கவிதைகள் மிகவும் இறுக்கமான வடிவத்துடனும், சாதாரண வாசகர்களுக்குப் புரியாத மொழியிலும் இருந்த சூழலில், மார்க்சியச் சிந்தனையை அடித்தளமாகக் கொண்ட வானம்பாடிகளின் வருகை ஒரு பண்பாட்டு வெடிப்பாக நிகழ்ந்தது. கோயம்புத்தூரை மையமாகக் கொண்டு உருவான இந்த இயக்கம், மார்க்சியத்தை ஒரு தத்துவக் கோட்பாடாக மட்டும் பார்க்காமல், அதை மனிதநேயத்தின் உச்சமாகக் கருதித் தங்களது கவிதைகளைப் படைத்தது.

வானம்பாடி கவிஞர்கள் தங்களை ‘மானுடம் பாடும் வானம்பாடிகள்’ என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டனர். புவியரசு, சிற்பி பாலசுப்பிரமணியம், மேத்தா, மீரா, தமிழ்நாடன், ஞானி போன்ற கவிஞர்கள் இந்த இயக்கத்தின் முன்னத்தி ஏர்களாகத் திகழ்ந்தனர். இவர்கள் கையில் எடுத்த மார்க்சியம் வரட்டுத்தனமானது அல்ல, மாறாக அது சமூக அநீதிகளைச் சுட்டெரிக்கும் கோபத் தீயாக வெளிப்பட்டது. வானத்திலிருந்து மண்ணைப் பார்த்துப் பாடும் பறவையைப் போல, சமூகத்தின் உயரிய விழுமியங்களை நோக்கிக் குரல் எழுப்ப வேண்டும் என்பதே இவர்களது நோக்கமாக இருந்தது. இவர்களது கவிதைகளில் சோசலிசக் கனவுகளும், வர்க்கப் பேதமற்ற சமுதாயம் குறித்த எதிர்பார்ப்புகளும் மிகத் தெளிவாகவும், உரக்கச் சொல்லும் வகையிலும் அமைந்திருந்தன.

இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் புதுக்கவிதை என்பது ஓர் அரசியல் ஆயுதமாக மாறியது. உவமைகளிலும், உருவகங்களிலும் மறைத்துச் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்கள், வானம்பாடிகளின் காலத்தில் நேரடித் தாக்குதல்களாக மாறின. பசி, வறுமை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், அரசியல் ஊழல் போன்ற சமூகப் பிரச்சனைகளை இவர்கள் தங்கள் கவிதைகளின் மூலப்பொருளாக மாற்றினர். அதுவரை காதல், இயற்கை, தனிமனித சோகம் ஆகியவற்றைப் பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்த கவிதை மொழி, திடீரென ஆவேசக் குரலில் சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியது. கவிதை என்பது ரசிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, அது சமூகத்தைச் சாடுவதற்கும், விழிப்படையச் செய்வதற்குமான கருவி என்பதை இவர்கள் நிரூபித்தனர்.

வானம்பாடி இயக்கம் மார்க்சியத்திற்குச் செய்த மிகப்பெரிய தொண்டு, அதை வெகுஜனத் தளத்திற்குக் கொண்டு சென்றதே ஆகும். கல்லூரிகளிலும், மேடைகளிலும் புதுக்கவிதை வாசிப்பது ஒரு கலாச்சாரமாகவே மாறியது. மார்க்சிய சித்தாந்தங்களை அறியாத பாமர மக்கள் கூட, இந்தக் கவிதைகளின் எளிமையாலும், அதிலுள்ள சமூகக் கோபத்தாலும் ஈர்க்கப்பட்டனர். ‘கவிதை வீதிக்கு வந்தது’ என்று இக்காலகட்டத்தை விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுவார்கள். அந்த அளவிற்கு, மார்க்சியக் கருத்துக்கள் கவிதையின் வழியாகத் தேநீர் கடைகள் வரை விவாதிக்கப்பட்டன. கவிதை எழுதுவது என்பது பண்டிதர்களின் தனிச்சொத்து அல்ல, சமூகப் பிரக்ஞை உள்ள எவரும் கவிதை எழுதலாம் என்ற ஜனநாயகத் தன்மையை இது உருவாக்கியது.

இந்த இயக்கத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம், மார்க்சிய இலக்கியத் திறனாய்வை வளர்த்தெடுத்ததாகும். கோவை ஞானி போன்ற சிந்தனையாளர்கள், இலக்கியத்தை மார்க்சிய நோக்கில் எவ்வாறு அணுகுவது என்பது குறித்த ஆழமான விவாதங்களை முன்னெடுத்தனர். மார்க்சியம் என்பது வெறும் பொருளாதார விடுதலைக்கானது மட்டுமல்ல, அது மனிதனின் அந்நியமாதலை (Alienation) நீக்கி, அவனை முழுமையான மனிதனாக்குவதற்கான வழிமுறை என்பதை இவர்கள் தங்கள் படைப்புகள் மூலம் வலியுறுத்தினர். வானம்பாடிகள் பற்றவைத்த இந்த நெருப்புதான், பின்னாளில் தலித் இலக்கியம், பெண்ணிய இலக்கியம் போன்ற பல்வேறு கிளைகள் வீரியமாக வளர்வதற்குத் தேவையான உத்வேகத்தை அளித்தது என்றால் மிகையாகாது.

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கம் உலக அரசியலிலும், தமிழ் இலக்கியச் சூழலிலும் ஒரு மாபெரும் அதிர்வை உண்டாக்கிய காலகட்டமாகும். சோவியத் யூனியனின் வீழ்ச்சி மற்றும் உலகமயமாக்கலின் தீவிரத் தாக்குதல் ஆகியவை, அதுவரை நம்பப்பட்டிருந்த பல சித்தாந்தங்களின் மீது கேள்விகளை எழுப்பின. மார்க்சியம் தோல்வியடைந்துவிட்டது என்று பலரும் அவசரப்பட்டு முடிவெடுத்த நேரத்தில், தமிழ் இலக்கியத்தில் மார்க்சியம் தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக்கொண்டு புதிய வடிவம் பெற்றது. அதுவரை வர்க்கப் போராட்டத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டிருந்த மார்க்சியப் பார்வை, இக்காலகட்டத்தில் சாதியம், பெண்ணியம், சூழலியல் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களின் அரசியல் ஆகியவற்றுடன் கைகோர்க்கத் தொடங்கியது. இது தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு புதிய கோட்பாட்டு இணைவை உருவாக்கியது.

பின்நவீனத்துவச் சிந்தனைகள் தமிழுக்கு அறிமுகமானபோது, அது மார்க்சியத்திற்கு எதிரான ஒரு கருத்தியலாகவே முதலில் பார்க்கப்பட்டது. பெருங்கதையாடல்களை நிராகரிக்கும் பின்நவீனத்துவம், மார்க்சியம் முன்வைக்கும் சமூக விடுதலை என்ற பெருங்கனவையும் நிராகரிக்குமோ என்ற அச்சம் இருந்தது. ஆனால், தமிழின் முக்கியமான சிந்தனையாளர்கள் மற்றும் விமர்சகர்கள், மார்க்சியத்தையும் பின்நவீனத்துவத்தையும் ஒன்றிணைத்து அதிகார மையங்களை உடைப்பதற்கான ஒரு புதிய ஆய்வுமுறையை உருவாக்கினர். யமுனா ராஜேந்திரன், அ. மார்க்ஸ், தமிழவன் போன்றோர் இத்தகைய விவாதங்களை முன்னெடுத்தனர். இதன் விளைவாக, இலக்கியம் என்பது ஒற்றைத்தன்மை கொண்டதல்ல, அது பன்முகத்தன்மை கொண்டது என்ற புரிதல் ஏற்பட்டது.

இக்காலகட்டத்தின் மிக முக்கியமான மாற்றம், தலித் இலக்கியம் மற்றும் பெண்ணிய இலக்கியங்களின் எழுச்சியாகும். ஆரம்பக்கால மார்க்சியவாதிகள் சாதியப் பிரச்சனையை வர்க்கப் பிரச்சனையின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே பார்த்தனர். ஆனால், இந்தியச் சூழலில் சாதியமே மிகக்கொடிய ஒடுக்குமுறை வடிவம் என்பதைத் தலித் இலக்கியங்கள் முகத்தில் அறைந்தது போல் உணர்த்தின. இதன் விளைவாக, மார்க்சிய அமைப்புகளும், எழுத்தாளர்களும் தங்கள் பார்வையை விசாலப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. ‘சாதியற்ற வர்க்க விடுதலை சாத்தியமில்லை’ என்ற புரிதலோடு எழுதப்பட்ட படைப்புகள் தமிழுக்கு வளம் சேர்த்தன. பூமணி, இமையம் போன்ற படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்களில், மார்க்சியத்தின் வர்க்கப் பார்வையும், தலித்தியத்தின் சமூக வலியும் ஊடாடி நிற்பதைக் காண முடியும்.

இன்றைய நுகர்வுக் கலாச்சாரச் சூழலில், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் ஆதிக்கம் மற்றும் இயற்கை வளச் சுரண்டல் ஆகியவை தமிழ் நாவல்களின் முக்கியக் கருப்பொருளாக மாறியுள்ளன. இந்தச் சுரண்டலை எதிர்த்துப் பேசும் சூழலியல் சார்ந்த எழுத்துக்களுக்கு, மார்க்சியமே இன்றும் தத்துவார்த்த அரணாகத் திகழ்கிறது. உலகமயமாக்கல் உருவாக்கிய போலி மினுமினுப்பிற்குப் பின்னால் உள்ள உழைப்புச் சுரண்டலைத் தோலுரித்துக் காட்டுவதில், மார்க்சியப் பின்புலம் கொண்ட எழுத்தாளர்களே முன்னணியில் உள்ளனர். எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்ற சமகால எழுத்தாளர்கள் மார்க்சிய அமைப்புகளைச் சாராதவர்களாக இருந்தாலும்கூட, அவர்களின் பல படைப்புகளில் விளிம்புநிலை மக்கள் மீதான கரிசனமும், சமூக அறம் சார்ந்த கேள்விகளும் மார்க்சியத் தாக்கம் உருவாக்கிய தடத்தில்தான் பயணிக்கின்றன.

சிங்காரவேலரிடமிருந்து தொடங்கி, பாரதி, ஜீவா, ரகுநாதன், வானம்பாடிகள் என்று வளர்ந்து, இன்று பல்வேறு கிளைகளாகப் பரந்து விரிந்துள்ள மார்க்சியத்தின் பயணம் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஈடு இணையற்றது. அது தமிழுக்கு ‘சமூக அறம்’ என்ற புதிய இலக்கணத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது. இன்று எழுதப்படும் எந்தவொரு காத்திரமான படைப்பும், சமூக நீதி குறித்தோ அல்லது எளிய மனிதனின் வலி குறித்தோ பேசாமல் இருக்க முடியாது என்ற நிலையை உருவாக்கியதே மார்க்சியத்தின் ஆகப்பெரும் வெற்றியாகும். அரசியல் ரீதியாக ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்தித்தாலும், ஒரு பண்பாட்டு அசைவாகவும், இலக்கியத்தின் மனசாட்சியாகவும் மார்க்சியம் தமிழ் மண்ணில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.