மார்சிய நோக்கில் செயற்கை நுண்ணறிவு

மார்சிய நோக்கில் செயற்கை நுண்ணறிவு

மார்க்ஸியர்களாகிய நமது நோக்கம், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிகளை நிராகரிப்பதாக இருக்கக் கூடாது; மாறாக, அதன் பயன்பாட்டைத் தீர்மானிக்கும் முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பையே நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். இந்த விவாதத்தின் திசையை மாற்றுவதன் மூலம், படைப்பூக்கத்தை ஜனநாயகப்படுத்துவதற்கும், முதலாளித்துவத்தின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளைத் தீவிரப்படுத்துவதற்குமான ஒரு கருவியாகச் செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) ஆற்றலை நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

கொள்கை ரீதியாக மார்க்ஸியர்கள் எப்போதுமே தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தை எதிர்த்ததில்லை. தொழிற்புரட்சி தொடங்கி டிஜிட்டல் யுகம் வரை, தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் என்பவை உற்பத்தி முறைகளை மறுசீரமைப்பதன் மூலம் இயல்பாகவே உழைப்பாளிகளை பாட்டாளி மயமாக்குகின்றன என்பதை நாம் புரிந்தே வைத்திருக்கிறோம். செயற்கை நுண்ணறிவும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. எழுத்து, நிரலாக்கம், ஓவியம் போன்ற ஒருகாலத்தில் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரியவை எனக் கருதப்பட்ட அறிவார்ந்த மற்றும் படைப்புச் சார்ந்த பணிகளின் கூறுகளைத் தானியங்கியாக மாற்றும் அதன் திறனே அதனை வேறுபடுத்துகிறது. இந்தச் சிதைவு முன்மாதிரி இல்லாததுமல்ல, இயல்பிலேயே எதிர்மறையானதுமல்ல. முதலாளித்துவத்தின் கீழான தானியங்கிமயமாக்கல் தொழிலாளர்களை இடம்பெயர்க்கிறது என்பது உண்மைதான்; ஆனால் நமது விமர்சனம் கருவிகளை நோக்கி அல்லாமல், தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக முன்னேற்றத்தை ஆயுதமாக்கும் அமைப்பையே குறிவைக்க வேண்டும். இதன் அடிப்படையில் செயற்கை நுண்ணறிவை எதிர்ப்பது என்பது, வேலை இழப்பு போன்ற அறிகுறிகளை முதலாளித்துவச் சுரண்டல் என்னும் ஆணிவேர்ப்பிரச்சினையாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாகும்.

ஜனநாயகப்படுத்தலும் பெருநிறுவனங்களின் ஆதிக்கமும்

காப்புரிமை பெற்ற உள்ளடக்கங்களைக் கொண்டு செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயிற்றுவிப்பதன் மீதான அறம் சார்ந்த எதிர்ப்பு மேலோட்டமான நியாயத்தைக் கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் அது முதலாளித்துவத்தின் கோணலான தர்க்கத்திற்குள் மட்டுமே செல்லுபடியாகும். அறிவுசார் சொத்துரிமைச் சட்டங்கள் என்பவை பெருநிறுவனங்களின் கைகளில் உரிமையையும் லாபத்தையும் குவிப்பதற்காகவே உள்ளதேயன்றி, தனிப்பட்ட கலைஞர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல. உதாரணத்திற்கு, டிஸ்னி நிறுவனத்தின் இரக்கமற்ற காப்புரிமை அமுலாக்கமானது, பொதுவெளியில் உள்ள கதைகளைத் தோண்டியெடுத்து அது லாபமடைந்த அதன் சொந்த வரலாற்றுக்கு முற்றிலும் முரணானது. மறுபுறம், ஓப்பன்ஏஐ பெருமளவில் தரவுகளைத் திரட்டுவது, கூட்டுப் பண்பாட்டுச் செல்வத்தை விட நிறுவனங்களின் அறிவுசார் சொத்துரிமைக் குவிப்பிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் ஓர் அமைப்பின் பாசாங்குத்தனத்தை அம்பலப்படுத்துகிறது. சாமானியர்களால் முடியாத ஒன்றை, பெருநிறுவனங்கள் எந்தப் பொறுப்புக்கூறலும் இல்லாமல் மீற முடியும். நடைமுறையில், காப்புரிமை தனிப்பட்ட கலைஞர்களை விட முதலாளிகளுக்கே பெரிதும் உதவுகிறது. "திருட்டு" என்பதற்காகச் செயற்கை நுண்ணறிவைத் தாக்குவது, கலைஞர்களை அவர்களின் சொந்தப் படைப்புகளிலிருந்தே அந்நியப்படுத்தும் அதே அறிவுசார் சொத்துரிமை அமைப்புகளை அறியாமலேயே நியாயப்படுத்துகிறது. சிறந்த கைகளில் கிடைத்தால் லட்சக்கணக்கானோரை அதிகாரப்படுத்தக்கூடிய ஒரு கருவியை உருவாக்கத் தன் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுவதை ஒரு பாட்டாளி வர்க்க எழுத்தாளன் வெறுக்க வேண்டுமா? உண்மையான முரண்பாடு செயற்கை நுண்ணறிவின் பயிற்சி முறைகளில் இல்லை, அதன் வெளியீடுகளை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்பதில்தான் உள்ளது.

லாப நோக்கங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படும்போது, திறந்த மூல (Open-source) செயற்கை நுண்ணறிவுக் கட்டமைப்புகள் படைப்பூக்கத்தை முன் எப்போதும் இல்லாத வகையில் ஜனநாயகப்படுத்துகின்றன. ஒரு செவிலியர் ஒரு போராட்டச் சுவரொட்டியை வடிவமைக்கவும், ஒரு தொழிற்சாலைத் தொழிலாளி ஒரு தொழிற்சங்கச் செய்திமடலை உருவாக்கவும், அல்லது ஒரு வாடகைதாரர் வாடகை நிறுத்தப் போராட்டத்தின் சாத்தியக்கூறுகளை உருவகப்படுத்தவும் அவை வழிவகுக்கின்றன. இது ஸ்டார் வார்ஸ் கதையை ரசிகர்கள் மறுஆக்கம் செய்வதற்கோ அல்லது வார்ஹோலின் கலையை வீதியோரக் கலைஞர்கள் தங்கள் பாணியில் மாற்றுவதற்கோ எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. இது கூட்டுப் பண்பாடு தன்னைத்தானே மறுவாசிப்பு செய்துகொள்வது மட்டுமே, இது எப்போதும் நிகழ்வதுதான். ஊதியம் பெறும் உழைப்பைத் தானியங்கி லாப இயந்திரங்களைக் கொண்டு மாற்றுவதற்காகப் பெருநிறுவனங்கள் இந்தக் கருவிகளை ஏகபோகமாக்கும்போதுதான் அச்சுறுத்தல் எழுகிறது. ஆனால் இதில் உள்ள முரண் என்னவென்றால், அடிமட்டத் தளங்களில் செயற்கை நுண்ணறிவைப் புறக்கணிப்பது நிறுவனங்களின் தத்தெடுப்பை எந்த வகையிலும் தடுக்கப் போவதில்லை. மாறாக, இது ஒரு வலிமையான கருவியைச் சத்துருவிடம் சரணடையச் செய்வதற்கே ஒப்பாகும். அமேசானும் மெட்டாவும் நமக்கெதிராகப் பயன்படுத்த கோடிக்கணக்கில் முதலீடு செய்யும் அதே ஆற்றலை, சுதந்திரமாகப் படைக்கவும், ஒன்றிணையவும், கற்பனை செய்யவும் நமக்கான உரிமையை நாம் ஏன் மறுக்க வேண்டும்?

முதலாளித்துவத்தின் கீழ் செயற்கை நுண்ணறிவு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதற்காக அதனை எதிர்ப்பது பயனற்றது மட்டுமல்ல, எதிர்விளைவுகளையும் தரக்கூடியது. ஸ்டேபிள் டிஃப்யூஷன் போன்ற கருவிகள் மூலம் ஒரு தனிநபர் தனது எண்ணங்களைச் சித்திரமாக்கும் பரிசோதனைச் சந்தோஷத்தையும், பெருநிறுவனங்களின் வெகுஜன உற்பத்தியையும் படைப்பூக்கம் குறித்த விமர்சனங்கள் குழப்பிக்கொள்கின்றன. நமது பணி தனிப்பட்ட பயன்பாட்டைக் கண்காணிப்பதல்ல, கூட்டு உரிமைக்காகப் போராடுவதே. இந்தத் தொழில்நுட்பம் ஒருசில பெருநிறுவனங்களால் பதுக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, பொதுவான செயற்கை நுண்ணறிவு உள்கட்டமைப்பை நாம் கோர வேண்டும். மூலதனத்திடம் அதனைச் சரணடையச் செய்வது தோல்வியை உறுதி செய்யும்; அதனை மீட்டெடுப்பது எதிர்காலப் போராட்டங்களுக்கான நமது ஆயுதக் கிடங்கை விரிவுபடுத்தக்கூடும்.

படைப்பூக்கம் என்பது மனித உத்தேசம், கருவியின் வெளியீடு அல்ல

செயற்கை நுண்ணறிவுக்குப் "படைப்பூக்கம் இல்லை" என்ற வாதம், தொழில்நுட்பத்தையும் கலையின் இயல்பையும் ஒருசேரத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது. படைப்பூக்கம் என்பது கருவிகளின் உள்ளார்ந்த பண்பல்ல—அது மனித உத்தேசத்தின் வெளிப்பாடு. ஒரு கேமராவால் ஒரு புகைப்படத்தைத் தீர்மானிக்க முடியாது; கோணத்தையும், ஒளியையும், தருணத்தையும் தேர்ந்தெடுப்பது புகைப்படக் கலைஞன்தான். அதேபோல, உருவாக்கும் தன்மைகொண்ட செயற்கை நுண்ணறிவு வெறுமையிலிருந்து யோசனைகளை உருவாக்குவதில்லை. அது மனிதர்கள் தங்கள் தரிசனத்தை நனவாக்கப் பயன்படுத்தும் ஒரு கருவி மட்டுமே. செயற்கை நுண்ணறிவு "படைப்பாற்றல்" கொண்டதா என விவாதிப்பது, ஒரு தூரிகை நிலப்பரப்புகளைக் கனவு காணுமா என்று விவாதிப்பதைப் போலப் பொருளற்றது. கருவி சடத்தன்மை கொண்டது; கலைஞனோ உயிருள்ளவன்.

ஒரு கேமராவை விடச் செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு எந்தக் கூடுதல் சுயாதீனமும் இல்லை. பூங்காவில் ஒரு பறவையை நான் புகைப்படம் எடுக்கும்போது, அதன் கலைத்தன்மை நான் அழுத்தும் பொத்தானிலோ, நான் சரிசெய்யும் குவியத்திலோ இல்லை; மாறாக, ஒளியும் நிழலும் விளையாடும் விதத்தை அறிந்துகொள்ளவும், இறக்கையின் சாய்வை முன்கூட்டியே கணிக்கவும், அசைவுக்கும் அசைவற்ற தன்மைக்குமான அந்த நுண்ணிய கணத்தின் இணக்கத்தை உணரவும் பல ஆண்டுகளாக நான் என் கண்களைப் பழக்கிய அதில்தான் உறைந்துள்ளது. [இந்தக் கட்டுரையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற] படங்களைப் பதிவு செய்ய என்னை அனுமதிப்பது இந்தத் திறன்கள்தாம்.

என் கேமராவை ஒரு புதியவரிடம் கொடுத்தால், அவர் அதைக் கொண்டு சுவாரஸ்யமான எதையும் உருவாக்குவது கடினம். செயற்கை நுண்ணறிவும் இதே போலத்தான் செயல்படுகிறது. யார் வேண்டுமானாலும் "பிரமாண்டமான விண்வெளிப் போர்" என்று தட்டச்சு செய்யலாம்; ஆனால் நிறக் கோட்பாடு, கதைக்களத்தின் இறுக்கம், அல்லது பண்பாட்டு குறியீடுகள் குறித்த புரிதல் இல்லாமல், அதன் முடிவு வெறும் இரைச்சலாகவே இருக்கும். இதையே நாம் ஏஐ குப்பை என்கிறோம். உண்மையான உழைப்பு என்பது, மூல வெளியீட்டை ஆழ்ந்த அர்த்தம் பொதிந்த ஒன்றாக உருமாற்றும் மனிதனின் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனில்தான் அடங்கியுள்ளது.

ComfyUI போன்ற செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகள் ஏற்கனவே கலைஞர்களால், குறிப்பாகச் சிறிய ஸ்டுடியோக்களால், ஒன்றிணைந்து தங்கள் தரிசனங்களுக்கு உயிர் கொடுக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இந்தக் கருவிகள் வேலைப்பளுவை எளிதாக்குகின்றன; ஆரம்பகால வரைபிலிருந்து செம்மைப்படுத்தப்பட்ட இறுதிப் படைப்பிற்கு விரைவாக மாற அனுமதிக்கின்றன. அவை மீளச் செயல்படும் சுறுசுறுப்பான படைப்புச் செயல்முறையை எளிதாக்கி, பரிசோதனைகளை ஊக்குவித்து, எதிர்பாராத, புதுமையான முடிவுகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன. கலைஞர்களைப் பதிலீடு செய்வதற்கு மாறாக, செயற்கை நுண்ணறிவு அவர்களின் படைப்புத் திறனை விரிவுபடுத்துகிறது; சிறிய குழுக்கள் மிகவும் லட்சியகரமான திட்டங்களைக் கையிலெடுக்க முடிகிறது.

செயற்கை நுண்ணறிவை "ஆன்மா இல்லாதது" என்று தாக்குபவர்கள், அதிகாரத்தைத் தங்கள் வசம் மட்டுமே வைத்துக்கொள்ளத் துடிக்கும் பழைய மனநிலையின் எச்சங்களையே மீண்டும் மீண்டும் உமிழ்கிறார்கள். 1950களில், ஃபோர்ட்ரான் போன்ற உயர்நிலை மொழிகளைப் பயன்படுத்துவது "ஏமாற்று வேலை" என்று நிரலாளர்கள் இகழ்ந்தார்கள்; உண்மையான நிரலாளர்கள் அசெம்பிளி மொழியில்தான் எழுதுவார்கள் என்று பிடிவாதம் பிடித்தார்கள். அவர்கள் துயரத்தைப் புனிதத்துடன் குழப்பிக்கொண்டார்கள், நினைவகத்தைக் கைகளால் நிர்வகிக்கும் அந்தச் சலிப்பூட்டும் வேலைதான் படைப்பூக்கத்தின் சாராம்சம் என்பது போல. இன்று செயற்கை நுண்ணறிவால் அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணரும் கலைஞர்களும் அதே பிழையைத்தான் செய்கிறார்கள். ஃபோட்டோஷாப் தூரிகைகள் மீதான ஆளுமையோ, எண்ணெய் வண்ணங்களோ கலையை வரையறுப்பதில்லை; அவை ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகத்திற்காக வளர்த்துக்கொள்ளப்பட்ட தொழில்நுட்பத் திறன்கள் மட்டுமே. ஓர் ஊடகத்தின் வழியே கருத்துகளையும் உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தும் திறனே மெய்யாகவே முக்கியமானது. கருவிகள் பரிணமிக்கின்றன, அதற்கேற்ப மனித வெளிப்பாடுகளும் தங்களை மாற்றிக்கொள்கின்றன. புகைப்படம் முதன்முதலில் தோன்றியபோது, இயந்திரத்தனமான மறுஉற்பத்தி கலையின் மரணம் என்று ஓவியர்கள் அறிவித்தார்கள். ஆனால் அது சர்ரியலிசம், அருவக் கலை, சினிமா போன்ற புதிய வடிவங்களை ஈன்றெடுத்து, கலையின் சாத்தியங்களை விரிவுபடுத்தியது.

ஒரு கேமராவிற்கும் செயற்கை நுண்ணறிவிற்கும் உள்ள உண்மையான வேறுபாடு அதன் வீச்சில் உள்ளதேயன்றி, அதன் சாரத்தில் அல்ல. கேமரா உலகத்தை இருப்பதைக் காண்கிறபடியே பதிவு செய்கிறது; செயற்கை நுண்ணறிவோ சாத்தியமான உலகங்களை உருவகப்படுத்துகிறது. ஆயினும் இரண்டுக்குமே எது முக்கியம் என்பதைத் தீர்மானிக்க ஒரு மனிதன் தேவை. நான் எனது பறவைப் புகைப்படத்தை எடுத்தபோது, பூங்காவையோ, பறவை இனத்தையோ, அந்த அமைப்பையோ கேமரா தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அதேபோல, ஒரு சைபர்பங்க் நகரமைப்பு இருள்சூழ்ந்ததாக இருக்க வேண்டுமா அல்லது கற்பனைநயம் மிக்கதாக இருக்க வேண்டுமா என்பதைச் செயற்கை நுண்ணறிவு முடிவெடுப்பதில்லை. அந்த உத்தேசம், அந்த அர்த்தத்தின் ஊடுருவல், மாற்ற முடியாதபடி மனிதனுக்குரியது. தானியங்கிமயமாக்கல் படைப்பூக்கத்தை அழிப்பதில்லை, அது உழைப்பை மறுபங்கீடு மட்டுமே செய்கிறது. கணிப்பான்கள் எப்படி எண்கணிதத்தின் சலிப்பிலிருந்து கணிதவியலாளர்களை விடுவித்ததோ, அதேபோலச் செயற்கை நுண்ணறிவு கலைஞர்களுக்கான தொழில்நுட்பத் தடைகளைக் குறைத்து, கருத்தாக்கத்தின் மீதும் விமர்சனத்தின் மீதும் கவனத்தைத் திருப்புகிறது.

செயற்கை நுண்ணறிவுக் கலை மீதான உண்மையான பதற்றம் என்பது அதிகார சமநிலையைப் பற்றியது. நிறுவனங்கள் திறமையை எண்ணெய் வண்ணங்கள், பைதான், அல்லது டிஎஸ்எல்ஆர் கேமராக்கள் போன்ற குறிப்பிட்ட கருவிகளுடன் சமன்படுத்தும்போது, அவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான நேரமும் வளங்களும் உள்ளவர்களுக்கே அவர்கள் சலுகை அளிக்கிறார்கள். உருவாக்கும் தன்மைகொண்ட செயற்கை நுண்ணறிவு, அதன் அனைத்துக் குறைபாடுகளுடனும், அணுகலை ஜனநாயகப்படுத்துகிறது. ஒரு தொழிற்சாலைத் தொழிலாளி இப்போது தன் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படங்களுடன் விளக்க முடியும்; லாகோஸில் உள்ள ஒரு பதின்ம வயதினனால் ஒரு காமிக் புத்தகத்தை வடிவமைக்க முடியும். இதன் பொருள் ஒவ்வொரு வெளியீடும் "கலை" என்பதா? இன்ஸ்டாகிராமில் பகிரப்படும் ஒவ்வொரு படமும் கார்டியர்-ப்ரெஸ்ஸனின் புகைப்படம் அல்ல என்பதைப் போலத்தான் இதுவும். ஆனால் புதியவர்களை விலக்கிவைக்க, இந்தத் தடுப்பாளர்கள் "அசல் தன்மை" என்பதை எப்போதுமே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். கேமரா கலையைக் கொல்லவில்லை. அசெம்பிளி வரிசைகள் கைவினைத்திறனைக் கொல்லவில்லை. செயற்கை நுண்ணறிவும் படைப்பாற்றலைக் கொல்லப் போவதில்லை. கலை உற்பத்தி என்று நாம் நினைக்கும் பல விஷயங்கள் குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்பத் திறன்களோடு வேரூன்றியவை என்பதை மட்டுமே அது அம்பலப்படுத்துகிறது.

இறுதியாக, செயற்கை நுண்ணறிவு மீதான "திறன்" குறித்தான விமர்சனங்கள் அதன் குறுகிய கால பார்வையாலேயே சரிந்துவிடுகின்றன. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, ஒரு அதிநவீன மாடலை இயக்குவதற்கு அதிக மின்சாரத்தை எரிக்கும் ஜிபியு தரவு மையங்கள் தேவைப்பட்டன. இன்று, டீப்சீக் மாடல் ஒரு சாதாரணப் பயன்பாட்டு கணினியில் வெறும் 200 வாட்ஸ் மின்சாரத்தில் இயங்குகிறது. இந்தத் திசைவழி கணிக்கக்கூடியதே. வன்பொருள் மேம்பாடுகள், குவாண்டைசேஷன் மற்றும் திறந்த-மூல கண்டுபிடிப்புகள் கணிப்பொறித் தேவைகளை அபரிமிதமாகக் குறைத்துள்ளன.

செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் இருந்த உச்சக்கட்ட வளப் பயன்பாட்டை மட்டுமே விமர்சகர்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் காட்டுகிறார்கள். அதே வேளையில், செயற்கை நுண்ணறிவின் ஓர் வெளியீட்டிற்கான ஆற்றல் தடம்பதிவு ஆண்டுதோறும் செங்குத்தாகச் சரிகிறது. 2020 இல் ஜிபிடி-3 ஐப் பயிற்றுவிக்க சுமார் 1,300 மெகாவாட் மணிநேரம் தேவைப்பட்டது; 2023 வாக்கில், அதே போன்ற மாடல்கள் 90% குறைந்த மின்சாரத்தில் நிகரான செயல்திறனை அடைந்தன. இந்த முன்னேற்றம் தொழில்நுட்ப முதிர்ச்சியின் இயற்கையான வளைவு. இந்தப்போக்குகள் எதிர்காலத்திலும் தொடரும் என்று நம்புவதற்கு எல்லாவிதமான காரணங்களும் உள்ளன.

திறந்த மூலமா அல்லது செல்வந்தர் ஆதிக்கமா

ஒரு தொழில்நுட்பமாகச் செயற்கை நுண்ணறிவை எதிர்ப்பது என்பது, மரங்களைப் பார்த்துவிட்டு காட்டைத் தவறவிடுவதற்குச் சமம். இந்தக் கருவிகளை இனி யார் கட்டுப்படுத்தப் போகிறார்கள் என்பதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வி. எந்தவொரு அறச்சீற்றமும் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்தப் போவதில்லை. 19-ஆம் நூற்றாண்டு ஆலை முதலாளிகள் எப்படி நீராவி இயந்திரங்களை இடைவிடாது துரத்தினார்களோ, அதே காரணத்திற்காகவே பெருநிறுவனங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவின் பின்னால் ஓடும். செலவுகளைக் குறைக்கவும், தொழிலாளர்களின் பேரம் பேசும் சக்தியை உடைக்கவும், அதிகாரத்தைக் குவிக்கவும் தானியங்கிமயமாக்கல் நிறுவனங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. முதலாளிகளிடம் விடப்பட்டால், செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது தொழிலாளர்களின் சுயாட்சியை நசுக்கும் மற்றொரு தனியார்மயமாக்கப்பட்ட ஆயுதமாகவே மாறும். இருப்பினும், அது பொதுவெளியில் உருவாக்கப்பட்டால், கூட்டுப் படைப்பாற்றலை விரிவுபடுத்துவதற்கான ஜனநாயகப்படுத்தப்பட்ட கருவியாக மாறக்கூடிய ஆற்றல் அதற்குக் கிடைக்கும்.

இந்தக் கதையை நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம். இணையம் என்பது பரவலாக்கத்தின் வாக்குறுதிகளோடுதான் தொடங்கியது; ஆனால் திறந்த நெறிமுறைகளைக் கண்காணிப்பின் பெரும் மதில்களாக மாற்றிய கூகுள் மற்றும் மெட்டா போன்ற ஏகபோக நிறுவனங்களால் அது கையகப்படுத்தப்பட்டது. செயற்கை நுண்ணறிவு இப்போது அதே நாற்சந்தியில் நிற்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு குறித்து அறம் சார்ந்த கவலைகள் உள்ளவர்கள் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கைவிட்டால், அதன் வளர்ச்சி தவிர்க்க முடியாமல் எவ்விதக் கூச்சமும் இல்லாதவர்களின் கைகளில் மட்டுமே விடப்படும். இதன் விளைவு, பொதுமக்களின் அணுகலுக்கு அப்பாற்பட்ட விலையில், லாபத்திற்காக மட்டுமே வடிவமைக்கப்பட்டு, பங்குதாரர்களைத் திருப்திப்படுத்தத் தணிக்கை செய்யப்பட்ட தனியுரிம மாடல்களாக நிறுவனங்களின் ஏபிஐ சுவர்களுக்குள் பூட்டப்படும். டிஸ்னி நிறுவனம் "தேவதைக் கதைகள்" சார்ந்த பிம்பங்களை உருவாக்கும் பிரத்தியேக உரிமைகளைத் தன்வசம் வைத்திருப்பதும், அமேசான் தன் பிரைம் தொடர்களுக்காக "இயக்கநிலைக் கதைசொல்லல்" கருவிகளுக்கான காப்புரிமையைப் பெறுவதும் சாத்தியமாகும் ஓர் எதிர்காலம் அது. தொழில்நுட்பம் பெருநிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்போது இதுவே தவிர்க்க முடியாத விளைவாக இருக்கும். முதலாளித்துவத்தின் கீழ், புதுமைகள் எப்போதுமே பொதுமக்களின் நலன்களுக்கு மாறாக ஏகபோக அதிகாரத்திற்கே சேவை செய்கின்றன.

மறுபுறம், திறந்த-மூல செயற்கை நுண்ணறிவு முன்னோக்கிச் செல்வதற்கான ஒரு மாற்றுப்பாதையை வழங்குகிறது. 2022-ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த ஸ்டேபிள் டிஃப்யூஷனின் கசிவு இதை நிரூபித்தது: சில மாதங்களிலேயே, கலைஞர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் குழுக்கள் அதைத் தொழிற்சங்கப் பிரச்சாரம் தொடங்கிப் பழங்குடி மொழிகளைப் பாதுகாப்பது வரை அனைத்திற்குமான ஆயுதமாக மாற்றினார்கள். தொழில்நுட்பம் தற்சார்புடையது; ஆனால் அதன் பயன்பாடு வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஆயுதமாக மாறுகிறது. பொதுவான செயற்கை நுண்ணறிவு உள்கட்டமைப்பு, வெளிப்படையான மாடல்கள், சமூகம் சார்ந்த பயிற்சித் தரவுகள் மற்றும் தொழிலாளர் கட்டுப்பாட்டிலான நிர்வாகம் ஆகியவற்றுக்கானதே இந்தப் போராட்டம். இது பண்பாட்டு உற்பத்திக்கான கருவிகளுக்கான போராட்டம். "நடுநிலையான தொழில்நுட்பம்" என்று நாம் அப்பாவியாக நம்புவதால் அல்ல; மாற்றுவழி என்பது நிலப்பிரபுத்துவக் கட்டுப்பாடு என்பதை நாம் அறிவோம் என்பதாலேயே.

செயற்கை நுண்ணறிவுக் கலைக்கு எதிரான பின்னடைவு, பெரும்பாலும் டிஜிட்டல் யுகத்திற்கு முந்தைய கைவினைத்திறன் மீதான ஏக்கத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறது. ஆனால் "பட்டினிகிடக்கும் கலைஞனின்" போராட்டத்தைக் காதலோடு பார்ப்பது முதலாளித்துவக் கட்டுகதைகளுக்கே சாதகமாக அமையும். நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கீழ், எழுத்தர்கள் அச்சு இயந்திரத்தைக் கண்டு புலம்பினர்; தொழில்மயமாக்கலின் போது நெசவாளர்கள் தறிகளை அடித்து நொறுக்கினர். இன்றைய கலைஞர்களும் அதே நாற்சந்தியில்தான் நிற்கிறார்கள்: ஒன்று தங்களை மாற்றியமைத்துக்கொள்ள வேண்டும், அல்லது நசுக்கப்பட வேண்டும். தங்களை மாற்றியமைத்துக்கொள்வது என்பது சரணடைவதல்ல; மாறாக, திறம்பட ஒன்றிணைவதற்கான வழிகளைக் கண்டறிவதாகும். இந்தக் கொள்கை நடைமுறையில் செயல்பட்டதற்கான ஓர் உதாரணம், 2023-ஆம் ஆண்டு ஹாலிவுட் எழுத்தாளர்கள் தங்களின் ஒப்பந்தங்களில் செயற்கை நுண்ணறிவிற்கான கட்டுப்பாடுகளைக் கோருவதற்குப் கூட்டுபேரத்தைப் பயன்படுத்தியது.

கலைஞர்கள் தங்களை நிலைப்பொருள் சார்ந்து வியூகரீதியாக ஒழுங்கமைத்துக்கொண்டால், அவர்களால் பயன்படுத்தக்கூடிய பேரம் பேசும் ஆற்றல் அவர்களிடம் உள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவின் துணைகொண்ட காமிக் புத்தகங்களில் மனிதக் கண்காணிப்பைக் கட்டாயமாக்க விளக்கப்படக் கலைஞர்கள் தொழிற்சங்கமாக இணைந்தால் என்ன ஆகும்? தங்கள் பாணியில் ஒரு மாடல் பயிற்றுவிக்கப்படும் ஒவ்வொரு முறையும் இசையமைப்பாளர்கள் ராயல்டி கோரினால் என்ன ஆகும்? பத்தாண்டுகால இருட்டடிப்புக்குப் பிறகு விஎஃப்எக்ஸ் கலைஞர்களுக்கு அங்கீகாரம் வழங்க ஸ்டுடியோக்களை வற்புறுத்தியதும் இதே தோழமை உணர்வுதான்.

செயற்கை நுண்ணறிவின் "ஆன்மா இல்லாத் தன்மை" குறித்து அறவுரை கூறுவது ஒரு முட்டுச்சந்து. முதலாளிகளுக்கு ஆன்மாக்களைப் பற்றிக் கவலையில்லை, அவர்களின் இலக்கு உபரி மதிப்பைச் சுருட்டுவதே. தன் சொந்த மாடலைப் பயிற்றுவிக்கும் ஒவ்வொரு தொழிலாளர் கூட்டுறவும், தனியுரிமக் கருவிகளைத் தவிர்க்கும் ஒவ்வொரு இண்டி கேம் ஸ்டுடியோவும், தங்கள் குரல் ஒலிக்கச் சுதந்திரமான ஏஐ கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் கார்ப்பரேட் கட்டுப்பாட்டைச் சிறுகச் சிறுகச் சிதைக்கிறார்கள். அதிகாரத்தை மறுபங்கீடு செய்வது ஒரு பொருள்முதல்வாதப் பணியாகும். நீராவி இயந்திரங்கள் அழித்த குடிசைத் தொழில்களுக்காக மார்க்ஸ் கண்ணீர் வடிக்கவில்லை. உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சமூகமயமாக்க வேண்டும் என்றே அவர் வாதிட்டார். செயற்கை நுண்ணறிவைத் தடுத்து நிறுத்துவது என்பது சாத்தியமான இலக்கல்ல; ஆனால் அதன் ஈவுத்தொகை ஒருசிலருக்கு அல்லாமல் பலருக்கும் சென்றடைவதை நம்மால் உறுதிசெய்ய முடியும்.

செல்வந்தர்கள் செயற்கை நுண்ணறிவின் அறம் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருக்கவில்லை, இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை உரிமையாக்கிக் கட்டுப்படுத்த அவர்கள் கோடிக்கணக்கில் முதலீடு செய்கிறார்கள். கடந்த கால ஏக்கங்களில் பதுங்குவதா அல்லது நமது எதிர்காலத்தில் நமக்கான பங்கைக் கோரிப் போராடுவதா என்பதே நமக்கான தேர்வு. பயிற்றுவிக்கப்படும் ஒவ்வொரு திறந்த-மூல மாடலும், உருவாக்கப்படும் ஒவ்வொரு தொழிலாளர் கூட்டமைப்பும், மறுபேரத்திற்கு உள்ளாகும் ஒவ்வொரு ஒப்பந்தமும் முன்னோக்கிய ஒரு படியாகும். அச்சு இயந்திரமும் இணையமும் எப்படித் தடுக்கப்படவில்லையோ, அதேபோலச் செயற்கை நுண்ணறிவும் தடுத்து நிறுத்தப்படப் போவதில்லை. இயந்திரங்கள் எதிரிகள் அல்ல. உரிமையாளர்களே எதிரிகள்.

பிரதம த்ரிஷ்ய குற்றக்கார்

ஜார்ஜ்குட்டிக்குப் பிறகு அலீனா: குற்றம், அறம், உண்மை ஆகியவற்றின் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்யும் ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்ய குற்றக்கார்’

ஒரு குற்றத்தைப் பார்ப்பதற்கும், அந்தக் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் எவ்வளவு பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது? குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் புலனாய்வின் நோக்கமா, அல்லது ஒரு குற்றத்தை உருவாக்கிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் சூழலையும் புரிந்துகொள்வதுமா? பார்வையாளர்களின் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் முன்முடிவுகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மலையாளத் திரைப்படமான ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

1. குற்றத்தைப் பார்ப்பதும் குற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதும்

திரைப்படம் என்பது வெறுமனே கதைகளைச் சொல்லும் கலை அல்ல. நாம் ஏற்கெனவே நம்பிக்கொண்டிருக்கும் உண்மைகளை அசைத்துப் பார்ப்பதற்கும், மனிதர்களைப் பற்றிய நமது முன்முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கும் உதவும் கலைவடிவம். ஒரு சம்பவத்தை எந்தக் கோணத்தில் காட்சிப்படுத்துகிறோம், எந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பார்வையில் அதை அணுகுகிறோம், எந்தத் தகவலை முதலில் வெளிப்படுத்துகிறோம், எதை மறைக்கிறோம் என்பவை பார்வையாளர்களின் புரிதலைத் தீர்மானிக்கின்றன. சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியின் பொருளையே அடுத்த காட்சி மாற்றிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மீது நாம் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த மதிப்பீடு, புதிய தகவல் கிடைத்ததும் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறுகிறது.

ஷஹாத் நிலம்பூர் இயக்கியுள்ள பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் (Pradhama Drishtiya Kuttakkar) திரைப்படத்தின் அடிப்படை வலிமை இந்தக் கதைசொல்லல் உத்தியில்தான் இருக்கிறது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்தைப் பற்றிய செய்தியை வாசிக்கும்போது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களைப் பற்றிய தீர்ப்பை நாம் மிக எளிதாக வழங்கிவிடுகிறோம். செய்தியில் இடம்பெறும் சில தகவல்கள், குற்றத்தின் தன்மை, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நிலை, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் பின்னணி ஆகியவை நமது மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட கதையை உருவாக்குகின்றன. விசாரணை முடிவதற்கு முன்பே யார் குற்றவாளி, யார் நிரபராதி என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.

ஆனால், ஒரு குற்றத்தின் வெளிப்படையான விவரங்களுக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனித வாழ்க்கைகளுக்கும் இடையில் பெரும் இடைவெளி இருக்கக்கூடும். சட்டம் ஒரு செயலைக் குற்றமாக வரையறுக்கிறது; புலனாய்வு அந்தச் செயலைச் செய்தவர் யார் என்பதைக் கண்டறிய முயல்கிறது. கலை அதற்கும் அப்பால் சென்று, அந்தச் செயலை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்று கேட்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் அந்த மூன்றாவது தளத்தில் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது. குற்றத்தை மறுப்பதோ, குற்றவாளியை எளிதில் நியாயப்படுத்துவதோ இதன் நோக்கம் அல்ல. மாறாக, நமது தீர்ப்புகள் எந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன, அவற்றில் எவ்வளவு முன்முடிவுகள் கலந்திருக்கின்றன என்பதைப் பரிசீலிக்கச் செய்கிறது.

2. ‘த்ரிஷ்யம்’ உருவாக்கிய மரபும் புதிய திரைப்படத்தின் பாதையும்

மலையாளத் திரைப்பட வரலாற்றில் குற்றவிசாரணைத் திரில்லர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஜீத்து ஜோசப் இயக்கிய த்ரிஷ்யம் (2013) திரைப்படத்தைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. ஒரு குற்றச்சம்பவத்துக்குப் பிறகு அதை மறைப்பதற்காக ஒரு குடும்பம் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளையும், அந்தக் குடும்பத்தைச் சுற்றி இறுகும் காவல்துறை விசாரணையையும் மையமாகக் கொண்ட அத்திரைப்படம், பார்வையாளர்களின் வழக்கமான அறவியல் நிலைப்பாட்டையே மாற்றியமைத்தது.

பொதுவாகக் குற்றம் நடந்தால் குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டும், ஆதாரங்கள் திரட்டப்பட வேண்டும், குற்றவாளி தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நமது எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகளுடன் பார்வையாளர்கள் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்துகொள்கிறார்கள். சட்டத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா, குடும்பத்தின் பக்கம் நிற்க வேண்டுமா என்ற அறவியல் முரண்பாட்டுக்குள் அவர்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்த மரபை நினைவூட்டும் சில அம்சங்கள் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, குற்றவாளிகள் பிடிபட வேண்டும் என்ற வழக்கமான எதிர்பார்ப்பைத் திரைப்படம் சிக்கலாக்குகிறது. இருப்பினும், இரு திரைப்படங்களும் ஒரே கதையையோ ஒரே கருத்தையோ முன்வைக்கின்றன என்று கூற முடியாது. அவற்றின் அணுகுமுறைகளில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

த்ரிஷ்யம் திரைப்படத்தில் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான பற்றுதல் ஜார்ஜ்குட்டியின் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் போராட்டத்துடன் இணைகிறது. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில், குற்றச்சம்பவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான நமது பார்வையே தொடர்ந்து மாற்றப்படுகிறது. குற்றவாளி யார் என்பதைக் கண்டறிவதைக் காட்டிலும், ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய நமது தீர்ப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதற்கு இங்கு அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.

இந்த வேறுபாடுதான் இப்படத்தை மற்றொரு காவல்துறைத் திரில்லராக மட்டும் பார்க்க முடியாதபடி செய்கிறது.

3. அலீனா: காவல்துறைக்குள் நுழையும் ஒரு புதிய பார்வை

பார்வதி திருவோத் ஏற்றிருக்கும் அலீனா என்ற கதாபாத்திரம் திரைப்படத்தின் மையமான பார்வைப் புள்ளிகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. கணவரின் மரணத்துக்குப் பிறகு கருணை அடிப்படையில் காவல்துறையில் பணியில் சேரும் அலீனா, ஒரு புதிய பணிச்சூழலுக்குள் நுழைகிறார். அவருடைய அனுபவமின்மை, எச்சரிக்கையான அணுகுமுறை, சுற்றியுள்ளவர்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஆகியவை கதையின் நகர்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் பெண் அதிகாரிகள் பல நேரங்களில் வழக்கமான கதாபாத்திர வார்ப்புகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறார்கள். துணிச்சலான அதிகாரி, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாத விசாரணையாளர், ஆணாதிக்க அமைப்புடன் மோதுபவர் எனப் பல வடிவங்களில் அவர்கள் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அலீனாவின் கதாபாத்திரம் குறித்துப் பேசும்போது, அவரது தனிப்பட்ட இழப்பையும் புதிய பணிச்சூழலையும் ஒன்றாகக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு மனிதர் தனிப்பட்ட துயரத்திலிருந்து மீண்டு, புதிய பொறுப்பை ஏற்கும்போது அவர் எதிர்கொள்ளும் மனநிலை எளிதானதல்ல. அதே நேரத்தில், காவல்துறைப் பணியில் தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு அப்பால் சென்று செயல்பட வேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையிலான இழுபறி அலீனாவின் கதாபாத்திரத்துக்கு உணர்வுபூர்வமான ஆழத்தை அளிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் நடிப்பில் இந்த எச்சரிக்கையும் உறுதியும் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன. மிகுந்த அனுபவம் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகவில்லை; அனுபவத்தின் வழியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒருவராகவே தோன்றுகிறார். இந்த அணுகுமுறை கதாபாத்திரத்தை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது.

அலீனா வெறுமனே ஒரு குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி அல்ல. பார்வையாளர்களுக்கும் கதையின் உண்மைக்கும் இடையில் செயல்படும் ஒரு முக்கியமான இடைநிலைக் கதாபாத்திரம். அவருடைய பார்வையில் கிடைக்கும் தகவல்கள், பிற அதிகாரிகளின் அணுகுமுறைகள், பின்னர் வெளிப்படும் விவரங்கள் ஆகியவை இணைந்து பார்வையாளர்களின் புரிதலை மாற்றுகின்றன.

4. ஹரிஸ் மீரான்: அறிவின் அதிகாரமும் அதன் வரம்புகளும்

விஜயராகவன் ஏற்றிருக்கும் குற்றப்பிரிவு அதிகாரி ஹரிஸ் மீரான் திரைப்படத்தின் மற்றொரு வலிமையான கதாபாத்திரம். அனுபவமும் அறிவும் கொண்ட அதிகாரியாக அவர் அறிமுகமாகிறார். கடினமான குற்றங்களைக்கூடத் தனது விசாரணைத் திறனால் தீர்த்துவிடக்கூடியவர் என்ற நம்பிக்கையை அவரது அறிமுகமே உருவாக்குகிறது.

காவல்துறைத் திரில்லர்களில் இத்தகைய அதிகாரிகள் பொதுவாக பார்வையாளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்கள். சிக்கலான குற்றம் நடந்தாலும், திறமையான விசாரணையாளர் இறுதியில் உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். அவரது அறிவு, அனுபவம், விசாரணை முறைகள் ஆகியவற்றின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறோம்.

ஆனால் பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த எதிர்பார்ப்பை வேறொரு திசையில் திருப்புகிறது. ஹரிஸ் மீரான் விசாரணையில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நாம் வழக்கம்போல விரும்புவதற்குப் பதிலாக, அவர் இந்த வழக்கைத் தீர்த்துவிடக்கூடாது என்ற மனநிலைக்குள் தள்ளப்படுகிறோம். ஒரு அதிகாரியின் திறமை குறித்த நமது மதிப்பீடு மாறுவதில்லை; அந்தத் திறமை எந்த முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதுதான் நமது விருப்பத்தை மாற்றுகிறது.

இங்கே திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது: உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது அறிவின் வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உண்மை வெளிப்படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்ன? உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் விருப்பத்துக்கும், அந்த உண்மை வெளிப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வுக்கும் இடையில் பார்வையாளர்கள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

விஜயராகவனின் நடிப்பு இந்த முரண்பாட்டுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. மிகச் சிறிய முகபாவனைகள், உரையாடல்களில் வெளிப்படும் கட்டுப்பாடு, அதிகாரத்தைக் கையாளும் விதம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஹரிஸ் மீரான் ஒரு நம்பத்தகுந்த விசாரணை அதிகாரியாக உருவாகிறார்.

அவருடைய கதாபாத்திரம் வழியாக அறிவு என்பது வெறுமனே தகவல்களைத் திரட்டும் திறன் மட்டுமல்ல; கிடைக்கும் தகவல்களை எவ்வாறு பொருள்கொள்கிறோம் என்பதும்தான் என்பதைத் திரைப்படம் மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது.

5. குற்றவாளி, நிரபராதி: இரண்டுக்கும் இடையிலான சிக்கலான வெளி

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படம் பொதுவாக இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முயல்கிறது: குற்றத்தைச் செய்தவர் யார்? அந்தக் குற்றத்தை நிரூபிக்கக்கூடிய ஆதாரங்கள் என்ன?

ஆனால் இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்துவிட்டால் மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து முரண்பாடுகளும் தீர்ந்துவிடுவதில்லை. ஒரு குற்றத்தின் சட்டரீதியான தன்மைக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒருவரின் செயலைப் புரிந்துகொள்வது, அந்தச் செயலை நியாயப்படுத்துவதற்குச் சமமல்ல. அதேபோல், ஒரு குற்றவாளியின் வாழ்க்கைச் சூழலை அறிந்துகொள்வது அவர் செய்த செயலின் பொறுப்பிலிருந்து அவரை விடுவிப்பதுமல்ல. இந்த வேறுபாட்டை உணராமல் போகும்போதுதான் குற்றம் குறித்த விவாதங்கள் எளிய தீர்ப்புகளாகச் சுருங்கிவிடுகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் இந்த இடைவெளியில் தனது நாடகத்தை உருவாக்குகிறது. குற்றம் நடந்தது என்பது ஒரு நிலை; அந்தக் குற்றத்தைப் பற்றிய முழுமையான புரிதல் உருவாகிவிட்டது என்பது வேறொரு நிலை. இவை இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

திரைப்படத்தின் கதைசொல்லல் பார்வையாளர்களை உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குவதிலிருந்து விலக்குகிறது. கிடைக்கும் தகவல்களை வைத்துக் குற்றவாளியை அடையாளம் கண்டுவிட்டதாக நினைக்கும் தருணத்தில், புதிய பார்வை அல்லது புதிய தகவல் அந்த முடிவை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

இது வெறும் மர்மத்தை நீட்டிப்பதற்கான உத்தி அல்ல. மனிதர்களைப் பற்றிய நமது புரிதலின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தும் கதைசொல்லல் முறையாகவும் செயல்படுகிறது.

6. திரைக்கதை: தகவல்களை மறைப்பதல்ல, பார்வையை மறுவடிவமைப்பது

பி. எஸ். சுப்பிரமணியனும் விஜேஷ் தொட்டிங்கலும் இணைந்து உருவாக்கிய திரைக்கதை திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். இயக்குநர் ஷஹாத், முன்பு பிரகாசன் பறக்கட்டே (2022) திரைப்படத்தின் மூலம் அறிமுகமானவர். இந்தப் படத்தில் அவரது கதைசொல்லல் மேலும் முதிர்ச்சியடைந்ததாகத் தெரிகிறது.

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தில் பதற்றத்தை உருவாக்குவதற்குப் பல வழிகள் இருக்கின்றன. பார்வையாளர்களிடமிருந்து முக்கியமான தகவல்களை மறைக்கலாம்; எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கலாம்; ஆபத்தான சூழல்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கலாம். ஆனால் இவற்றை மட்டும் நம்பியிருக்கும் திரைக்கதை விரைவில் சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

இதற்கு மாறாக, தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பிறகும் பதற்றத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது மிகவும் கடினமான கலை. பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு சம்பவத்தின் முக்கியமான விவரங்கள் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தச் சம்பவத்தின் பொருள் என்ன, அதன் விளைவுகள் எப்படியிருக்கும், கதாபாத்திரங்கள் எத்தகைய முடிவுகளை எடுப்பார்கள் என்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து உயிருடன் இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் திரைப்படம் பல இடங்களில் அந்தச் சவாலைச் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியிலேயே சில முக்கியமான விவரங்கள் தெரியவந்தாலும், இரண்டாம் பாதி புதிய கோணங்களைத் திறக்கிறது. மர்மத்தின் மீது மட்டுமே சார்ந்திருக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மற்றும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாட்டின் வழியாகப் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.

கதாபாத்திரங்களில் ஒருவர் எழுதிய புத்தகத்தைத் திரைக்கதையின் நகர்வுடன் இணைத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். கதைக்குள் இடம்பெறும் ஒரு பொருள் அல்லது ஆவணம் வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதை முன்னேறுவதற்கான காரணியாக மாறும்போது திரைக்கதையின் கட்டமைப்பு வலுப்பெறுகிறது.

இருப்பினும், சில இடங்களில் கதையை வசதியாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் இருப்பதாக விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மூன்று மணி நேரத்தை நெருங்கும் நீளத்தைக் கொண்ட திரைப்படத்தில் சில காட்சிகள் மேலும் சுருக்கமாக அமைந்திருக்கலாம் என்ற மதிப்பீட்டுக்கும் இடமுண்டு. ஆனால் இத்தகைய குறைகள் படத்தின் மையமான பதற்றத்தை முற்றிலும் சிதைத்துவிடவில்லை.

7. ஒளிப்பதிவும் படத்தொகுப்பும்: பார்வையாளரின் கண்ணைக் கட்டுப்படுத்தும் கலை

ஒரு குற்றவிசாரணைத் திரைப்படத்தில் ஒளிப்பதிவு என்பது காட்சிகளை அழகாகப் பதிவு செய்வதற்கான தொழில்நுட்பப் பணி மட்டுமல்ல. பார்வையாளர்கள் எதைக் கவனிக்க வேண்டும், எதைக் கவனிக்காமல் விட வேண்டும், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முகத்தில் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமாகச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும் அது தீர்மானிக்கிறது.

ரோபி வர்கீஸ் ராஜின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் பதற்றமான சூழலுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. காவல் நிலையம், விசாரணை நடைபெறும் இடங்கள், கதாபாத்திரங்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றில் காட்சியமைப்பு முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

காவல்துறைத் திரைப்படங்களில் விசாரணை அறை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இடமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அங்கு அதிகாரம் செயல்படுகிறது; ஒருவர் கேள்வி கேட்கிறார், மற்றொருவர் பதிலளிக்கிறார்; மௌனம்கூட ஒரு தகவலாக மாறுகிறது. இந்தச் சூழலில் ஒளிப்பதிவின் கோணம் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான அதிகார உறவுகளை உணர்த்தக்கூடியது.

சாமன் சாக்கோவின் படத்தொகுப்பும் திரைப்படத்தின் ஓட்டத்துக்கு ஆதரவாக அமைகிறது. ஒரு தகவல் எப்போது வெளிப்பட வேண்டும், ஒரு காட்சி எவ்வளவு நேரம் நீடிக்க வேண்டும், அடுத்த காட்சிக்குச் செல்லும் இடைவெளி எவ்வளவு இருக்க வேண்டும் என்பவை திரில்லரின் அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.

முஜீப் மஜீத்தின் பின்னணி இசை, பதற்றத்தைத் தக்கவைக்க உதவும் மற்றொரு கூறாக அமைகிறது. ஒரு காட்சியில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் காட்டுவதோடு, அது எவ்வாறு உணரப்பட வேண்டும் என்பதிலும் பின்னணி இசை பங்கு வகிக்கிறது. அதேவேளையில், காட்சியின் உணர்வை மிகையாக விளக்காமல் இருப்பதும் முக்கியம்.

ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து செயல்படும்போதுதான், தகவல்கள் வெளிப்பட்ட பின்னரும் பார்வையாளர்கள் கதைக்குள் தொடர்ந்து ஈடுபட்டிருக்க முடிகிறது.

8. பதற்றத்துக்குள் நகைச்சுவை: கதைசொல்லலின் இயல்பான இடைவெளி

தொடர்ச்சியான பதற்றம் ஒரு கட்டத்தில் பார்வையாளர்களுக்கு மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக காவல் நிலைய உரையாடல்கள், விசாரணை, சந்தேகங்கள், அதிகாரிகளுக்கிடையிலான மோதல்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்களில் ஒரே உணர்வுநிலை நீடித்தால் கதை இயந்திரத்தனமாக மாறிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவைத் தருணங்கள் இந்தச் சிக்கலைக் குறைக்கின்றன. அவை கதையின் மையத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் செல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான உரையாடல்களிலிருந்து உருவாகின்றன.

நகைச்சுவை என்பது திரில்லரின் எதிரி அல்ல. சரியான இடத்தில் இடம்பெறும் நகைச்சுவை, அடுத்ததாக வரும் பதற்றத்தை மேலும் தீவிரமாக உணரச் செய்யலாம். பார்வையாளர்கள் சிறிது நேரம் மனதைத் தளர்த்திக்கொள்ளும் போது, அதற்குப் பிறகு நிகழும் சம்பவத்தின் தாக்கம் அதிகரிக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இதில் முக்கியமானது அளவுதான். கதையின் உணர்வுபூர்வமான மையத்தைச் சிதைக்காமல் நகைச்சுவையைப் பயன்படுத்துவது திரைக்கதையின் கட்டுப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

9. துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு

ஒரு திரில்லர் திரைப்படத்தின் வெற்றி கதாநாயகன் அல்லது கதாநாயகியின் நடிப்பில் மட்டுமே அடங்கியிருக்காது. விசாரணையில் பங்கேற்கும் அதிகாரிகள், சந்தேகத்துக்குரியவர்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், சிறிய வேடங்களில் தோன்றுபவர்கள் என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையின் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தில் உண்ணிமாயா பிரசாத், சித்தார்த் பரதன், மேத்யூ தாமஸ் ஆகியோர் முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகின்றனர். திவ்யா, தாசன், ஸ்ரீநாத் ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் வழியாக விசாரணையின் பல்வேறு அணுகுமுறைகளைப் பார்க்க முடிகிறது.

மாத்யூ தாமஸின் நடிப்பு, இளம் நடிகராக அவருக்கிருக்கும் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. சித்தார்த் பரதன் தனது கதாபாத்திரத்துக்கு இயல்பான வலிமையை வழங்குகிறார். உண்ணிமாயா பிரசாத் உணர்வுபூர்வமான சிக்கல்களைக் கொண்ட அதிகாரியாகத் தோன்றுகிறார்.

விநய் ஃபோர்ட், அசீஸ் நெடுமங்காடு, தினேஷ் பிரபாகர் உள்ளிட்ட நடிகர்களின் பங்களிப்புகளும் படத்தின் உலகத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன. பார்த்திபன் தோன்றும் பகுதிகள், குறைந்த திரை நேரத்தில்கூட ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் நினைவில் பதிய முடியும் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

இவ்வாறு பல நடிகர்கள் இணைந்து உருவாக்கும் கூட்டுச் செயல்பாடே காவல்துறைச் சூழலை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகிறது. விசாரணை என்பது ஒரு தனி அதிகாரியின் அறிவாற்றலால் மட்டும் நடைபெறுவதில்லை; பல்வேறு மனிதர்களின் பார்வைகள், சந்தேகங்கள், தவறுகள், முடிவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக அது முன்னேறுகிறது.

10. ஜார்ஜ்குட்டியும் அலீனாவும்: இரண்டு வேறுபட்ட அறவியல் உலகங்கள்

ஜார்ஜ்குட்டி என்ற கதாபாத்திரம் மலையாள சினிமாவில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை அலீனாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, குற்றத் திரில்லர்கள் பார்வையாளர்களின் அறவியல் நிலைப்பாடுகளை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஜார்ஜ்குட்டி தனது குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக மேற்கொள்ளும் செயல்கள், சட்டத்துக்கும் குடும்பப் பற்றுக்கும் இடையிலான மோதலை உருவாக்குகின்றன. அவரது அறிவாற்றலையும் திட்டமிடும் திறனையும் பார்வையாளர்கள் ரசிக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், அவரது செயல்களின் சட்டரீதியான மற்றும் அறவியல் விளைவுகள் பற்றிய கேள்விகளும் எழுகின்றன.

அலீனாவைச் சுற்றி உருவாகும் கதைசொல்லல் வேறொரு விதமான மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய பார்வையாளர்களின் புரிதல் மாறும்போது, அந்தக் குற்றத்தை விசாரிக்கும் அதிகாரி வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற வழக்கமான விருப்பம்கூட மாறுகிறது.

இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் சில ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகக் கூறலாம். ஆனால் அலீனா இன்னொரு ஜார்ஜ்குட்டி மட்டுமே என்று முடிவுசெய்வது திரைப்படத்தின் தனித்துவத்தைக் குறைத்துவிடும். கதாபாத்திரங்களின் சூழல்கள், அவர்களின் செயல்பாடுகள், கதைசொல்லலில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இடம் ஆகியவை வேறுபட்டவை.

முக்கியமாக, ஒரு கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் ஆதரவைப் பெறுகிறது என்பதற்காக அதன் செயல்கள் அனைத்தும் அறரீதியாகச் சரியானவை என்று ஆகிவிடாது. அதேபோல், ஒரு அதிகாரி சட்டத்தின் சார்பில் செயல்படுகிறார் என்பதற்காக அவரது ஒவ்வொரு முடிவும் பார்வையாளர்களின் உணர்வுபூர்வமான ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்றும் அவசியமில்லை.

இதுவே குற்றத் திரில்லர்களின் சுவாரசியமான அறவியல் வெளி. சட்டம், நீதி, உண்மை, குடும்பப் பற்று, தனிப்பட்ட உணர்வுகள் ஆகியவை எப்போதும் ஒரே திசையில் பயணிப்பதில்லை.

11. தலைப்பின் பொருளும் பார்வையின் அரசியலும்

‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ என்ற தலைப்பை, முதல் பார்வையிலேயே குற்றவாளிகளாகத் தோன்றுபவர்கள் அல்லது ஆரம்பக் கணிப்பின் அடிப்படையில் குற்றம் சாட்டப்படுபவர்கள் என்ற பொருளில் வாசிக்கலாம். தலைப்பின் இந்தச் சாத்தியமான பொருள் திரைப்படத்தின் மையக் கருத்துடன் நெருக்கமாக இணைகிறது.

ஒரு மனிதரைப் பற்றிய முதல் பார்வை எப்போதும் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. நமது அனுபவங்கள், சமூக நம்பிக்கைகள், ஊடகங்களில் நாம் பெறும் தகவல்கள், ஏற்கெனவே உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் கருத்துகள் ஆகியவை அந்தப் பார்வையை வடிவமைக்கின்றன.

ஒருவர் குற்றவாளியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் தோற்றம் என்பது நிரூபணம் அல்ல. ஒருவர் நிரபராதியாகத் தோன்றலாம். அதுவும் அவரது நிரபராதித்தனத்திற்கான ஆதாரம் அல்ல. உண்மையைக் கண்டறிய ஆதாரங்களும் விசாரணையும் அவசியம். அதேவேளையில், ஆதாரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்களின் பார்வையும் விமர்சனத்துக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனை திரைப்படத்துக்கு அப்பாலும் முக்கியமானது. செய்திகளை வாசிக்கும்போதும், சமூக ஊடகங்களில் குற்றச்சாட்டுகளைப் பார்க்கும்போதும், ஒரு சம்பவம் பற்றிய தகவல் கிடைத்தவுடன் தீர்ப்பளிக்கும்போதும் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

குற்றச்சாட்டு, ஆதாரம், நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய சொற்கள் அல்ல. அவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை மதிப்பதே நியாயமான அணுகுமுறையின் அடிப்படை.

இந்த வகையில், திரைப்படத்தின் தலைப்பை ஒரு கதைசொல்லல் குறியீடாக மட்டுமல்லாமல், பார்வையாளர்களின் சிந்தனைக்கான அழைப்பாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

12. படத்தின் குறைகளும் அதன் வெற்றியும்

ஒரு திரைப்படத்தின் கருத்து வலிமையாக இருக்கிறது என்பதற்காக அதன் எல்லா கலை அம்சங்களும் குறையற்றவையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்திலும் சில திரைக்கதை வசதிகள் இருப்பதாகக் கருதலாம். சில நிகழ்வுகள் மேலும் இயல்பாக வளர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்; சில இடங்களில் கதையின் நகர்வைச் சுருக்கமாக அமைத்திருக்கலாம் என்ற விமர்சனங்களுக்கும் இடமுண்டு.

ஏறக்குறைய மூன்று மணி நேரம் நீளும் ஒரு திரில்லரில் பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைப்பது எளிதான காரியமல்ல. தகவல்களை வெளிப்படுத்தும் வேகம், கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி, விசாரணையின் முன்னேற்றம், உணர்வுபூர்வமான திருப்பங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் சமநிலை தேவைப்படுகிறது.

இந்தச் சவால்களைத் திரைப்படம் பெரும்பாலான நேரங்களில் சமாளிக்கிறது. முதல் பாதியில் கிடைக்கும் தகவல்கள் இரண்டாம் பாதியில் புதிய பொருளைப் பெறுகின்றன. கதையின் பல்வேறு பார்வைகள் ஒன்றிணையும்போது பார்வையாளர்கள் தங்களுடைய முந்தைய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி, இறுதிவரை மர்மத்தை மறைத்துவைப்பதில் மட்டும் இல்லை. ஒரு கட்டத்தில் முக்கியமான தகவல்கள் தெரிந்துவிட்டாலும், அவற்றைப் பற்றிய நமது உணர்வுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் தொடர்ந்து சோதனைக்கு உட்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

13. முடிவுரை: குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பதைத் தாண்டிய திரில்லர்

பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் திரைப்படத்தை ஒரு வெற்றிகரமான குற்றவிசாரணைத் திரில்லராக மட்டும் மதிப்பிடுவது அதன் முழுமையான முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானதல்ல. குற்றம் பற்றிய தகவல்களை வெளிப்படுத்துவதுடன், அந்தத் தகவல்களின் அடிப்படையில் நாம் உருவாக்கும் அறவியல் தீர்ப்புகளையும் திரைப்படம் சோதிக்கிறது.

பார்வதி திருவோத்தின் அலீனா, விஜயராகவனின் ஹரிஸ் மீரான், மற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோரின் வழியாகக் கதை பல்வேறு பார்வைகளைப் பெறுகிறது. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு, பின்னணி இசை ஆகியவை இந்தக் கதைசொல்லலுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன. திரைக்கதையின் சில வசதிகள் இருந்தாலும், அதன் மையமான பதற்றமும் உணர்வுபூர்வமான ஈடுபாடும் பெரும்பாலான நேரங்களில் தக்கவைக்கப்படுகின்றன.

ஒரு குற்றத்தைப் பற்றிய முதல் தகவல் முழுமையான உண்மையாக இருக்காது. ஒரு மனிதரைப் பற்றிய நமது முதல் தீர்ப்பு இறுதியான தீர்ப்பாக இருக்க வேண்டியதுமில்லை. அதேவேளையில், உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற விருப்பம் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியிலிருந்து பிரிந்துவிட முடியாது.

இதுவே இந்தத் திரைப்படம் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி: உண்மையைத் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதுமா, அல்லது அந்த உண்மையை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதையும் பரிசீலிக்க வேண்டுமா?

ஜார்ஜ்குட்டி மலையாள சினிமாவில் குற்றம், குடும்பப் பற்று, சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான முரண்பாட்டைத் தீவிரமாக முன்வைத்த கதாபாத்திரம். அலீனா அந்த மரபை நினைவூட்டினாலும், குற்றத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வேறொரு பாதையில் பயணிக்கிறார்.

முடிவாக, பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார் என்பது மர்மங்களை அவிழ்க்கும் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; பார்வையாளர்களின் முன்முடிவுகளையும் அவிழ்க்க முயலும் திரைப்படம். ஒரு குற்றத்தின் பின்னால் என்ன நடந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வதற்கும், அந்த நிகழ்வை அறரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இடையில் உள்ள தூரத்தை உணர்த்தும் படைப்பு.

ஒரு நல்ல திரில்லர் நம்மை அடுத்த திருப்பத்துக்காகக் காத்திருக்கச் செய்கிறது. ஒரு சிறந்த திரில்லர், அந்தத் திருப்பம் வெளிப்பட்ட பிறகும் நமது முந்தைய தீர்ப்புகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது. ‘பிரதம த்ரிஷ்ட்யா குற்றக்கார்’ திரைப்படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனை இந்த இரண்டாவது முயற்சியில்தான் இருக்கிறது.